Tja, en dat was het dan....

Maar dan doe ik weer wat ik altijd al gedaan heb, de lastige dingen voor hem opknappen. Hij onderneemt zelf geen poging om het te regelen want dat vindt hij lastig. (ik belde de kapper nog voor hem).



Het lijkt inderdaad misschien zo dat je het voor hem regelt.

Maar de scheiding regelen doe je voor jezelf!

Om los te komen, om echt alles te 'scheiden' zodat jij weet waar je aan toe bent en dus verder kunt.

Je moet nu voorwaarts, vooruit kijken en denken, voor jezelf, niet voor hem, hij vind het wel best zo toch, hij doet toch al lang alleen dingen die goed zijn voor hem?



Take the power back meid, jouw kracht, voor jou!



Beetje heavy, weet niet of je er van houdt maar hier een krachtig nummer over je kracht terugpakken, geen leugens meer, en geen gehersenspoel! http://www.youtube.com/watch?v=ihto81cBmqU

Waaw powerfull nummer newwoman!

Kunstje, wat sla je je knap door alles heen zeg. Je hebt een goede nick gekozen: je flikt het wel, dat kunstje. Maar moeilijk is en blijft het, ik weet het. En Allalone, hoe gaat het met jou? Bij jou herken ik elke keer weer die twijfel, of niet? En Ochtendmens, wat een scherpe analyse had je voor Kunstje, meen ik? En Allalone herkende zich er in. Nou, ik ook. Pfff. Met man gesproken. Hij zegt dat hij wil proberen elkaar weer te vinden. Dan komt dat twijfelstemmetje weer, zegt tegen me: het heeft nog nooit een kans gehad, het was nooit uit met haar, en nu zegt hij dat het uit is, dan moet je het misschien proberen? Maar hoe uit kan het zijn? Hij heeft haar bij mijn weten niet meer gezien. Is dat dan telefonisch gegaan? En als ik deze vragen in mijn eigen hoofd hoor rondzingen, weet ik: wat doet dat er toe? De vraag is: kun jíj verder met deze man, zoals hij nu is (geweest)? Mijn lijf zegt vandaag heel hard nee op die vraag. Misselijk, letterlijk, bij de gedachte dat hij zo veel maanden zo intiem is (geweest) met iemand anders. Wat maakt het nou uit dat het uit is? En hoe uit is uit? En is het niet steeds zo geweest dat als ik echt de grens trek (jullie zullen wel denken: hoe echt is echt?!), hij juist naar mij toekomt, dus dat als ik zometeen weer voorzichtig ruimte geeft, loop ik grote kans dat hij weer afdrijft, en misschien wel weer naar haar toe gaat? Hoe vaak wil ik een klap oplopen? Wanneer is het genoeg? En waarom durf ik niet door te zetten? Iedereen, echt iedereen, zegt: het wordt beter als je eenmaal de stap om echt zelf alleen verder te gaan hebt gezet (noodgedwongen of niet). Op dit forum, op een ander forum, in mijn omgeving nu toch wel een aantal mensen (terwijl de meesten tot nu toe me gesteund hebben in wachten en kijken, zeker omdat ik niets zeker wist). En mag ik me nog verschuilen achter mijn angst om een verkeerde beslissing te nemen? Kan ik de kinderen dit nog aandoen? Kan ik het ze aandoen dat nu hun vader zegt terug te willen ík dat niet meer kan? Jullie zien: een kerst vol verwarring. Wat in vredesnaam gaat maken dat ik door durf te zetten? Moet ik nog misselijker worden? Of gaan geloven in wat mijn lijf me vertelt? Knokken voor de liefde is de moeite waard, maar er is me zo veel ontnomen. En ik heb er niet echt vertrouwen in dat als hij terug komt hij er ook helemaal zal zijn. Dat hij het knokken ziet zitten. En als ik heel eerlijk ben tegen mezelf zie ik dat knokken ook niet zitten. Ja, wel voor ons als gezin, maar niet voor mij als vrouw. Ik denk dat ik niet genoeg zal krijgen. En ook niet meer genoeg zal kunnen geven. Nu denk ik af en toe: was maar eerder afgehaakt. Dan was hij nog met haar geweest. Terwijl we er nog geen woord over gewisseld hebben dat het uit is. Het was een mededeling, niet eens mondeling. Wat weet ik er van? Zou het niet iets moeten zijn wat hij van de daken schreeuwt, wat hij me uit wil leggen, als hij echt zou willen knokken om terug te komen? Ik denk dat ik nog nooit eerder een stukje gepost heb met zo veel vraagtekens. Mag ik hier al die vragen stellen? Of worden jullie net als ik helemaal gek van mij?

Hallo Allalone, dat is het hem nu juist, mijn hart zegt niets heel duidelijk. Dat wisselt. Of durf ik er niet naar te luisteren? Als ik die vraag stel, denk ik: muts, dat zal dan toch het antwoord wel zijn? En juist jij kent toch ook zo'n hart? Of zie ik dat verkeerd?

@Patsboem, ik kan je niet helpen met de antwoorden. Ik kan je alleen veel sterkte wensen en een geven. Ik zit zelf nog te veel in de knoop.

Kwam er vanavond achter dat ex in elk geval zoon omgepraat heeft. Die heeft nu begrip voor de actie van ex. Dat is een enorme klap voor me. Dochter is niet thuis, maar als die er ook zo over denkt heb ik in alle opzichten gefaald en is er voor mij geen enkele reden meer om door te gaan. Dan wil ik ook niet meer doorgaan. Dan heeft hij me letterlijk alles afgepakt en heeft mijn leven geen enkele zin gehad.

Ik wil hem niet meer. Ik wil niets meer. Als hij de kinderen al zo makkelijk kan overtuigen, hoe zal dat dan met onze vrienden gaan? Dan blijf ik alleen over. Ik wil niet meer vechten en opnieuw beginnen. Wat ik had willen voorkomen is nu gebeurd. Hij heeft me gebroken en kapot gemaakt. En ik heb er genoeg van.

Ik ben niet sterk meer, ik kan het niet en ik heb me kapot laten krijgen. Er is niets meer voor me. Ik kan er beter niet meer zijn. Alles opgelost.

Kunstje!!!



Niks ervan, jij laat je niet klein krijgen! Er zijn heel veel mensen die niet zonder jou kunnen, die oprecht van je houden en er voor je zijn, ook hier!

@Kunstje. Ik begrijp het niet helemaal. Hoezo heeft ex je zoon omgepraat? Wat heeft hij tegen hem gezegd? En betekent dat nu dat zoon partij voor hem kiest of zijn standpunt ook begrijpt?

Één ding; betrek niet alles op jezelf. Onderken dat je fouten hebt gemaakt en neem daar verantwoordelijkheid voor. Maar ook niet meer dan dat! Het feit dat hij is vreemdgegaan is zijn eigen keuze geweest en dat hoef jij je niet aan te rekenen. Hij had in plaats van te vluchten in een andere relatie kunnen kiezen om voor jullie relatie te vechten. Of er in ieder geval fatsoenlijk een punt achter te zetten. Dat deed hij niet. Dat zegt alles over hem, en niets over jou!

Raap je bij elkaar en ga vanaf nu energie steken in jezelf. In je eigen leven. En natuurlijk zullen er mensen afvallen; maar je gaat ook nieuwe mensen leren kennen als je je daarvoor open stelt. Écht, let maar eens op!! De mensen die afvallen passen niet meer in jouw nieuwe leven, houd daar dan ook niet al te krampachtig aan vast. Komt goed, echt waar, maar dan nu wel even doorbijten..



Hier het zoveelste mes uit mijn rug gewrikt vanavond. Oudste belde van bij papa dat ze zo gezellig stonden te koken met zn vier. Terwijl we de afspraak hadden dat hij haar en kids voorlopig gesvcheiden zou houden. Happy family dus, terwijl ik hier alleen op de bank mijn prakkie zat op te eten. Dát is wat mij nog het meest pijn doet; hij lijkt zn leven weer op orde te hebben terwijl ik iedere dag weer mn best moet doen om mezelf bij elkaar te rapen. Maarr... Schijn bedriegt zeggen ze toch? Uiteindelijk zijn wij hier de lachende derde.. Terwijl exen wegvluchten in nieuwe relaties krabbelen wij op vanuit een heel diep dal en zijn wij straks sterker dan ooit! Dat moeten wel wel zelf doen dus hup, uit de slachtofferrol Kunstje, we laten wel eens even zien wat wij kunnen!!!!!!

Soyli: helemaal mee eens. Karma! Al duurt het lang. Ex loopt hier drie jaar later met een verlopen verkreukelde rotkop en zijn nieuwe liefde ziet er ook niet al te jofel uit. En daar moeten ze het mee doen. Zo lang mogelijk liefst. En dat terwijl ze, toen hij er vandoor ging, in de kantine een paar stoelen verderop van mij elkaar verliefd in de poppetjes van de ogen zaten te staren. Kots. Maar ook dat heb ik overleefd.



Kunstje; je hebt altijd 'NSB'ers' en mensen die niet beter weten. Daar moet je mee leven. Zelf wist ik vroeger ook niet beter, eerlijk gezegd. Ik dacht; "O, die gaan scheiden. Dan zat er vast iets niet goed..." Jouw zoon weet nog niet beter. Neem het hem niet kwalijk. Sommige (jonge) collega's neem ik het ook niet kwalijk. Naie'f/jong/dom. Anderen moeten beter weten.



En, Kunstje, jij doet er toe voor jou. Dit is jouw ene leven (tenzij reïncarnatie e.d. blijkt te bestaan). Daar moet je het mee doen en daar moet je een feest van maken. Dat is jouw missie. Ondanks alles. Je leeft niet voor je ex. Dat is hij niet waard gebleken. Je leeft voor je kinderen wanneer die je nodig hebben en andere familieleden/kennissen.

Soyli: ken het mes-in-de-rug gevoel hoor! Oudste dochter maakt graag mooie foto's. Zit ik naast haar op de bank, verschijnt de rotkop van Laaf (nieuwe echtgenote van haar vader) naast mij op haar beeldscherm. Dan kan ik vreselijk chagrijnig worden. Ik wil de beeltenis van dat wijf niet in mijn huis. Niet esthetisch verantwoord!

Kunstje? Maak me zorgen na je laatste woorden en ik ben vast niet de enige.

Ik ook eigenlijk. Laat nog even wat van je horen, kunstje!!

Kunstje, jij kan er niet beter niet zijn. Jij moet er zijn. Je gaat goed voor jezelf zorgen. Gewoon, voor jou. En voor je kinderen. Stapje voor stapje. Je bent niet alleen. Geloof me, ik weet hoe zwaar alles is, hoe zwaar het voelt. Maar geloof me ook: het leven is de moeite waard. Dit is tijdelijk. Echt, echt waar. Dat weet ik, omdat ik het weet. Omdat ik tot diep in mijn vezels voel: wij zijn NIET waardeloos. Wij zijn van veel waarde. We zijn dat even kwijt, even vergeten, even zo geschrokken dat we daar bijna niet bij kunnen. Maar echt, dat komt weer terug. Zullen we dat samen afspreken? Is hij nu helemaal belatafeld, die nare vent van jou (en dat geldt ook voor die van mij): minne streken uithalen en dan doen alsof dat aan de ander ligt? Niet. Nooit. Echt niet. Het komt weer goed. Kunstje, zorg goed voor jezelf. Doe het dan maar even op de automatische piloot, de ene voet voor de andere. Slapen, eten, huilen. Dat mag. En voelen: ik ben van waarde. Gewoon omdat ik besta. Echt.

Kunstje!!!

Kunstje, ik lees een tijdje mee, maar laat je niet kapot maken door het geheel. Ik kan mij voorstellen dat je soms of zelfs heel vaak het niet meer zie zitten. Maar je moet je niet kapot laten maken.



Als ik je verhalen lees kom je over als een zelfstandig nadenkende stabiele dame. Je zit op dit moment ahw in de herfst van je leven, maar ik ben ervan overtuigd dat je over een paar maanden er anders tegen aan kijk. Op een bepaald moment, kan je de boel weer relativeren en wie weet sta je dan weer gewoon als bewust mens en bewuste vrouw in het leven.



Als je je open stel voor andere mensen ben ik ervan overtuigd dat je gewoon weer 200% boven op kom. Je leef maar één keer op deze planeet. Het is jammer dat ik je niet kan aanraken ahw. anders zou ik je door rammelen, of zelfs een subtiele klap in je gezicht geven om je wakker te maken.



Denk aan je zelf en hoe moeilijk het ook is, bouw een nieuw leven op en probeer te genieten van het leven. Hoe gek dat ook lijkt nu. Je moet gewoon vechten en opkomen voor jezelf. Ik heb mensen in mijn omgeving meegemaakt die door dezelfde hel gingen als jij. Dan zei ik altijd door rammen. Dat zeg ik ook tegen jou DOOR RAMMEN.

Je bent geen Kunstje! Je bent een Kunstwerk! Koester dat!

Ik ben er nog, maar met moeite. Het is al zo lang geleden dat ik mijn eigen belang vooropstelde, dat ik niet eens meer weet hoe dat moet?

Ik wil geen nieuwe toekomst bouwen in mijn eentje. Zolang ik dacht dat de kinderen me begrepen had ik nog een reden. Maar blijkbaar vind mijn zoon mij ook niet de moeite waard en kunnen ze gewoon over me heen lopen (mijn eigen schuld). Als blijkt dat dochter dat ook vindt, houdt het voor mij op. Ik heb altijd geprobeerd om het iedereen naar de zin te maken, en ben mezelf daarin kwijt geraakt. Nu blijkt dat het niet eens gewaardeerd wordt, is alles wat ik gedaan heb waardeloos. Ik wil dan niet meer vechten, maar opgeven dan ben ik van alles af. Geen pijn, geen verdriet, niet nog een nieuwe mislukking.

Kunstje, het is zeker waar, stapje voor stapje, verstand op nul. Ik heb ook heel diep gezeten, vele zullen dit wellicht herkennen.



Heel donker en diep, en dat kan even duren. Maar als het echt lukt om je eigen ik te raken te vinden, liefdevol te troosten, wordt het langzaam beter. En dat duurt wel even, maar het komt.



Iets loslaten en nog niet iets nieuws in handen hebben. Het is zoooo moeilijk. Daar zit je midden in. Je bent een kanjer, houd moed, ik denk aan je!

Kunstje, je kinderen zitten nu ook gewoon in een rot situatie. Kinderen kunnen dingen niet goed beoordelen, om die reden moet je ook het ze niet kwalijk nemen dat ze bepaalde dingen op een bepaalde wijze tot uiting brengen. Wellicht hebben je kinderen één kant van het verhaal gehoord en dat zal zekers niet de waarheid zijn.



Ik denk dat je fout is geweest dat je het altijd iedereen tot je zin hebt gemaakt. In principe is dat goed, maar je moet ook aan jezelf denken. Ik denk dat je dat heb verwaarloosd. Dat doen veel mensen.



Je moet gewoon doorgaan met ademhalen, doorgaan met leven, denk aan jezelf en ook aan je kinderen. Ook die hebben je nodig in de toekomst, ook al denk je nu van niet.



Je moet niet denken in mislukkingen, je moet denken aan jezelf en aan het leven. Ik ben ervan overtuigd dat jij het ga redden. Jammer dat ik je niet kan aanraken, want ik zou je gewoon wakker willen schudden. Met mijn nagels over je gezicht krabben om te laten voelen dat je besta.



Nogmaals door rammen, neem een borrel en ga lekker slapen en echt je kom er gewoon door heen.

Waardering ontvangen begint echt bij jezelf. Laat het niet van andere afhangen. Jij hebt de dingen gedaan die jij goed vond en belangrijk. En dat is goed! En dat kan ik ook juist zo waarderen. De enige die daar volledig achter moet staan, dat ben jij. Dan heeft het aktijd zin. En het is nooit laat. Jezelf kwijt geraakt? Dan kan je haar nu gaan vinden.



We kunnen allemaal niet in een glazen bol kijken. Dus alle keuzes die je gemaakt hebt, neem je met de kennis van dat moment.

Lieve kunstje, fijn dat je post! Heb je iemand die er voor je is? Een vriendin of iemand die je gewoon kunt bellen als het even niet gaat?



Ik heb trouwens geleerd (van de vivadames) dat ik een ander pas echt gelukkig kan maken als ik het zelf ook ben. Houden van begint altijd bij jezelf. Mensen/vrienden zullen wegvallen maar er komen echt leuke en lieve mensen voor terug die jou zullen waarderen om wie je bent.



Wat betreft je kinderen. Ook zij zijn in de war, moeten hun eigen gevoelens en verdriet een plekje geven. Afzetten hoort daar helaas ook bij. Jullie kunnen ze enkel steunen, meer niet. Zij hebben jou nodig en jij hen!