Psyche
alle pijlers
Kerstmis en eetstoornis....
maandag 19 december 2011 om 17:55
Hoi,
Wie vind het nog meer moeilijk om in deze decembermaand, waar werkelijk ALLES in het teken staat van eten, met anorexia of andere eetproblematiek door te komen??
Of wie herkent het als ik zeg dat ik mij in december altijd extra eenzaam voel(mentaal gezien). En dan bedoel ik dit puur eetgerelateerd.
Iedereen is gezellig aan het eten en drinken en jij hangt er maar een beetje bij. Of er wordt aangenomen "dat ik toch niets neem".
Ik probeer altijd zo veel mogelijk mee te doen, maar ik wordt vaak al misselijk bij de gedachte aan 4 gangen, de hele dag toastjes en snaaieijen. 2 dagen achter elkaar.
Hoe beleven jullie lotgenoten dit?
Wie vind het nog meer moeilijk om in deze decembermaand, waar werkelijk ALLES in het teken staat van eten, met anorexia of andere eetproblematiek door te komen??
Of wie herkent het als ik zeg dat ik mij in december altijd extra eenzaam voel(mentaal gezien). En dan bedoel ik dit puur eetgerelateerd.
Iedereen is gezellig aan het eten en drinken en jij hangt er maar een beetje bij. Of er wordt aangenomen "dat ik toch niets neem".
Ik probeer altijd zo veel mogelijk mee te doen, maar ik wordt vaak al misselijk bij de gedachte aan 4 gangen, de hele dag toastjes en snaaieijen. 2 dagen achter elkaar.
Hoe beleven jullie lotgenoten dit?
maandag 26 december 2011 om 18:06
Poeh, bijna dinsdag.
Ik heb verder gezellige dagen gehad hoor, maar ik heb niet meegedaan met de maaltijden. Dit werd gelukkig gerespecteerd.
Vanochtend moest ik de brunch verzorgen,maar ik was zo druk in mijn hoofd met ''zal ik wel of niet' dat ik spontaan een paniekaanval kreeg.. Hulde aan de Valeriaan.
Puntje bij paaltje heb ik niets genomen..
Ik voel wat ze denken,maar heb mijn eigen gevoel maar gevolgd.
Straks neem ik in mijn eentje mijn eigen broodje...
Ik ben wel trots op mezelf dat ik toch heb kunnen genieten en niet ben doorgeslagen naar een vreetbui.
Nu op naar oud en nieuw..Ook altijd een 'leuk' feestje...
Wat z0u ik graag een zwerm oliebollen en toastjes naar binnen stouwen die avond. Maar helaas, als ik dat doe ben ik een week lang ziek door de maag en darmafwijkingen die ik 'kado'' heb gekregen bij mijn aandoening.
Anyway....ik hoop dat jullie (lotgenoten)v allemaal een leuke kerst hebben gehad.
Ik heb verder gezellige dagen gehad hoor, maar ik heb niet meegedaan met de maaltijden. Dit werd gelukkig gerespecteerd.
Vanochtend moest ik de brunch verzorgen,maar ik was zo druk in mijn hoofd met ''zal ik wel of niet' dat ik spontaan een paniekaanval kreeg.. Hulde aan de Valeriaan.
Puntje bij paaltje heb ik niets genomen..
Ik voel wat ze denken,maar heb mijn eigen gevoel maar gevolgd.
Straks neem ik in mijn eentje mijn eigen broodje...
Ik ben wel trots op mezelf dat ik toch heb kunnen genieten en niet ben doorgeslagen naar een vreetbui.
Nu op naar oud en nieuw..Ook altijd een 'leuk' feestje...
Wat z0u ik graag een zwerm oliebollen en toastjes naar binnen stouwen die avond. Maar helaas, als ik dat doe ben ik een week lang ziek door de maag en darmafwijkingen die ik 'kado'' heb gekregen bij mijn aandoening.
Anyway....ik hoop dat jullie (lotgenoten)v allemaal een leuke kerst hebben gehad.
woensdag 28 december 2011 om 14:18
Goed gedaan allemaal!
Lotte, supergoed. Heel fijn om te lezen dat je echt verschil merkt door al het harde werken. Ben nog altijd onwijs trots op je!
Vicodin, ik weet niet of jij het was, misschien wel iemand anders, staat me iets bij dat jij vorig jaar of eerder dit jaar ook met therapie bezig was?
Snarl, lastig hè? Wat mij soms verbaasd heeft is hoe lang dat proces daadwerkelijk is. En hoe diep het gaat. Zó vaak heb ik gedacht dat ik er was, om er dan toch achtergekomen dat ik er nog lang niet ben. Maar het is zeker wel een stijgende lijn, de eerste stapjes zijn het zwaarst, het moeilijkst. Het is een soort berg, het beklimmen is zwaar en moeilijk, soms denk je dat je de top hebt bereikt, maar dan zie je opeens dat je je vergist had, dat die berg toch nog hoger reikt. En als je op de top bent, dan ben je er nog niet, maar de weg naar beneden is wel vele malen makkelijker. Meer heuvelachtig dan bergachtig, je kan het wat laten gaan, soms even genietend van het uitzicht en hoewel de weg misschien nog lang is is de rit grotendeels wel heel goed te doen, zelfs een hele mooie rit met goed uitzicht Hou vol! Ook op de dagen waarop je denkt dat je echt niet meer kan. Die dagen horen erbij, betekent niet dat het niet lukt, dat je het niet kan, dat je er niet uitkomt, betekent alleen maar dat het vandaag even een mindere dag is, een zwaardere dag en dat je juist nóg wat liever voor jezelf moet zijn. Geldt voor iedereen overigens
Eviline, fijn dat het gezellig is geweest. Kan je voor oud en nieuw een plan maken met wat je zal eten? Bijvoorbeeld een halve oliebol, of 1 oliebol en een tussen de 'x' en 'y' toatstjes of zoiets? En dan gewoon kijken waar je op dat moment zin in hebt binnen die grenzen?
Succes en fijne dagen nog allemaal!
Lotte, supergoed. Heel fijn om te lezen dat je echt verschil merkt door al het harde werken. Ben nog altijd onwijs trots op je!
Vicodin, ik weet niet of jij het was, misschien wel iemand anders, staat me iets bij dat jij vorig jaar of eerder dit jaar ook met therapie bezig was?
Snarl, lastig hè? Wat mij soms verbaasd heeft is hoe lang dat proces daadwerkelijk is. En hoe diep het gaat. Zó vaak heb ik gedacht dat ik er was, om er dan toch achtergekomen dat ik er nog lang niet ben. Maar het is zeker wel een stijgende lijn, de eerste stapjes zijn het zwaarst, het moeilijkst. Het is een soort berg, het beklimmen is zwaar en moeilijk, soms denk je dat je de top hebt bereikt, maar dan zie je opeens dat je je vergist had, dat die berg toch nog hoger reikt. En als je op de top bent, dan ben je er nog niet, maar de weg naar beneden is wel vele malen makkelijker. Meer heuvelachtig dan bergachtig, je kan het wat laten gaan, soms even genietend van het uitzicht en hoewel de weg misschien nog lang is is de rit grotendeels wel heel goed te doen, zelfs een hele mooie rit met goed uitzicht Hou vol! Ook op de dagen waarop je denkt dat je echt niet meer kan. Die dagen horen erbij, betekent niet dat het niet lukt, dat je het niet kan, dat je er niet uitkomt, betekent alleen maar dat het vandaag even een mindere dag is, een zwaardere dag en dat je juist nóg wat liever voor jezelf moet zijn. Geldt voor iedereen overigens
Eviline, fijn dat het gezellig is geweest. Kan je voor oud en nieuw een plan maken met wat je zal eten? Bijvoorbeeld een halve oliebol, of 1 oliebol en een tussen de 'x' en 'y' toatstjes of zoiets? En dan gewoon kijken waar je op dat moment zin in hebt binnen die grenzen?
Succes en fijne dagen nog allemaal!
woensdag 28 december 2011 om 19:47
@indigo: kan zijn dat ik het er wel eens over heb gehad maar ik heb nooit de stap genomen om hulp te zoeken. Spannend dus.
@eveline: Jouw stukje had ik zelf kunnen schrijven. Heel herkenbaar. Ik hou me ook helemaal vast aan mijn eigen broodje.
@lotte: altijd fijn om te lezen dat het met jou goed gaat!
Ze hebben me gisteren gebeld voor een intake gesprek. Ben nog niet echt overtuigd. Heb juist voor deze therapie gekozen omdat ze op hun site aangeven dat ze eerst werken aan de oorzaak en dat gewicht later komt. Als de gedachten minder zijn. Nu gaf die vrouw aan dat er wel gewogen moet worden. Ik heb aangegeven dat ik dit niet wil omdat dat voor mij averechts werkt en dat ik, als dit verplicht is, niet met hun verder wil gaan. Nu moet ik dit tijdens de intake met mijn therapeut overleggen en kijken of we eruit kunnen komen. Ben benieuwd. Ik vind het echt heel eng. Komt zo dichtbij. Over twee weken is de intake al.
@eveline: Jouw stukje had ik zelf kunnen schrijven. Heel herkenbaar. Ik hou me ook helemaal vast aan mijn eigen broodje.
@lotte: altijd fijn om te lezen dat het met jou goed gaat!
Ze hebben me gisteren gebeld voor een intake gesprek. Ben nog niet echt overtuigd. Heb juist voor deze therapie gekozen omdat ze op hun site aangeven dat ze eerst werken aan de oorzaak en dat gewicht later komt. Als de gedachten minder zijn. Nu gaf die vrouw aan dat er wel gewogen moet worden. Ik heb aangegeven dat ik dit niet wil omdat dat voor mij averechts werkt en dat ik, als dit verplicht is, niet met hun verder wil gaan. Nu moet ik dit tijdens de intake met mijn therapeut overleggen en kijken of we eruit kunnen komen. Ben benieuwd. Ik vind het echt heel eng. Komt zo dichtbij. Over twee weken is de intake al.
woensdag 28 december 2011 om 23:26
@ Lotte35: Is ook tweede kerstdag goed verlopen? Ik vind het fijn om te lezen dat je dingen herkent, maar wel al duidelijk verder bent in het proces. Dat geeft de burger moed!
@ indigoblue: bedankt voor je bemoedigende woorden! Doet me goed om dat te lezen. Ik vind het zo confronterend, omdat ik me nu pas echt bewust word van het feit dat ik een probleem heb (en dan heb ik het nog niet eens over de omvang van het probleem...). Ik heb het echt jaren gezien als een 'dingetje' wat ik tzt wel een keer zou oplossen. De therapie maakt een heleboel los en ik merk dat ik het zwaarder vind dan ik had gedacht!
Vooral je woorden over het hebben van een mindere dag -en dat dat er gewoon bij hoort- raken me. Ik kan me op zo'n dag namelijk echt afvragen waar ik aan begonnen ben en enorm opzien tegen wat er nog komen gaat. Lief zijn voor mezelf zit helaas nog niet echt in mijn systeem, dus het is goed om nog eens van een ander te horen dat je jezelf daar alleen maar mee helpt.
@ Eviline81: ik moest een beetje glimlachen bij jouw stukje over je 'eigen broodje', dat is zo herkenbaar!! Dat eten in zo'n groep is ook gewoon lastig, laat staan als je eerst de stress hebt gehad van het organiseren. Ik zou het ook heel lastig vinden om dan 'gezellig' mee te doen!
Oh, en oud & nieuw ja, dat zit er natuurlijk ook nog aan te komen... Mijn moeder zei laatst dat ik misschien wel ooit weer een oliebol zou eten, maar toen ze me daarbij aankeek voegde ze er snel een 'volgend jaar of zo..' aan toe.
@ Vicodin: Uit je verhaal denk ik te herkennen waar jij je hebt ingeschreven voor therapie. Ik ben om dezelfde reden als jij (eerst het probleem aanpakken, dan het gewicht/eetgedrag ipv andersom) ook daar begonnen en ik ben er toch wel heel positief over!! Voor de controle op lichamelijk vlak -en dat hoort er toch echt bij, hoe vervelend ook!- blijf ik onder controle bij mijn huisarts. De bloedtesten en het wegen gebeuren ook daar. Niet leuk, sterker nog, de eerste keer stond ik te janken als een kind toen ik op de weegschaal moest! Mijn huisarts gaf mij ook de optie om met m'n ogen dicht te wegen, zodat alleen zij het gewicht zou zien en noteren. Misschien is dat voor jou een idee?
Ik wil je heel veel sterkte wensen bij je intake en ik hoop dat jullie eruit komen! Je hebt al een belangrijke stap gezet, nu niet meer opgeven hoor!! (Dit klinkt gek uit de mond van iemand die zelf pas net is begonnen en het ook nog heel eng en moeilijk vindt, maar ik meen het wel!)
@ indigoblue: bedankt voor je bemoedigende woorden! Doet me goed om dat te lezen. Ik vind het zo confronterend, omdat ik me nu pas echt bewust word van het feit dat ik een probleem heb (en dan heb ik het nog niet eens over de omvang van het probleem...). Ik heb het echt jaren gezien als een 'dingetje' wat ik tzt wel een keer zou oplossen. De therapie maakt een heleboel los en ik merk dat ik het zwaarder vind dan ik had gedacht!
Vooral je woorden over het hebben van een mindere dag -en dat dat er gewoon bij hoort- raken me. Ik kan me op zo'n dag namelijk echt afvragen waar ik aan begonnen ben en enorm opzien tegen wat er nog komen gaat. Lief zijn voor mezelf zit helaas nog niet echt in mijn systeem, dus het is goed om nog eens van een ander te horen dat je jezelf daar alleen maar mee helpt.
@ Eviline81: ik moest een beetje glimlachen bij jouw stukje over je 'eigen broodje', dat is zo herkenbaar!! Dat eten in zo'n groep is ook gewoon lastig, laat staan als je eerst de stress hebt gehad van het organiseren. Ik zou het ook heel lastig vinden om dan 'gezellig' mee te doen!
Oh, en oud & nieuw ja, dat zit er natuurlijk ook nog aan te komen... Mijn moeder zei laatst dat ik misschien wel ooit weer een oliebol zou eten, maar toen ze me daarbij aankeek voegde ze er snel een 'volgend jaar of zo..' aan toe.
@ Vicodin: Uit je verhaal denk ik te herkennen waar jij je hebt ingeschreven voor therapie. Ik ben om dezelfde reden als jij (eerst het probleem aanpakken, dan het gewicht/eetgedrag ipv andersom) ook daar begonnen en ik ben er toch wel heel positief over!! Voor de controle op lichamelijk vlak -en dat hoort er toch echt bij, hoe vervelend ook!- blijf ik onder controle bij mijn huisarts. De bloedtesten en het wegen gebeuren ook daar. Niet leuk, sterker nog, de eerste keer stond ik te janken als een kind toen ik op de weegschaal moest! Mijn huisarts gaf mij ook de optie om met m'n ogen dicht te wegen, zodat alleen zij het gewicht zou zien en noteren. Misschien is dat voor jou een idee?
Ik wil je heel veel sterkte wensen bij je intake en ik hoop dat jullie eruit komen! Je hebt al een belangrijke stap gezet, nu niet meer opgeven hoor!! (Dit klinkt gek uit de mond van iemand die zelf pas net is begonnen en het ook nog heel eng en moeilijk vindt, maar ik meen het wel!)
donderdag 29 december 2011 om 11:10
quote:snarl schreef op 28 december 2011 @ 23:26:
@ Lotte35: Is ook tweede kerstdag goed verlopen? Ik vind het fijn om te lezen dat je dingen herkent, maar wel al duidelijk verder bent in het proces. Dat geeft de burger moed!
Tweede kerstdag heb ik gewoon thuis gegeten, en tja, dan ben ik op m'n best! Ik ben sowieso heel erg gebaat bij regelmaat, niet alleen op het gebied van eten.
Ik vind het fijn om te lezen dat mijn bijdrage op het forum motiverend werkt. Toch zit ik ook nog behoorlijk in de eetstoornis hoor. Eten zal altijd mijn valkuil blijven, en normale hoeveelheden zullen altijd heel erg moeilijk voor me blijven. Maar als ik dan kijk hoe ik er aan toe ben geweest, en hoe het nu al gaat, kan ik alleen maar heel dankbaar zijn. Ik ben echt m'n leven weer aan het opbouwen, en geniet er eigenlijk voor het eerst pas echt van. Maar (nog) wél met mijn beperkingen.
@ Lotte35: Is ook tweede kerstdag goed verlopen? Ik vind het fijn om te lezen dat je dingen herkent, maar wel al duidelijk verder bent in het proces. Dat geeft de burger moed!
Tweede kerstdag heb ik gewoon thuis gegeten, en tja, dan ben ik op m'n best! Ik ben sowieso heel erg gebaat bij regelmaat, niet alleen op het gebied van eten.
Ik vind het fijn om te lezen dat mijn bijdrage op het forum motiverend werkt. Toch zit ik ook nog behoorlijk in de eetstoornis hoor. Eten zal altijd mijn valkuil blijven, en normale hoeveelheden zullen altijd heel erg moeilijk voor me blijven. Maar als ik dan kijk hoe ik er aan toe ben geweest, en hoe het nu al gaat, kan ik alleen maar heel dankbaar zijn. Ik ben echt m'n leven weer aan het opbouwen, en geniet er eigenlijk voor het eerst pas echt van. Maar (nog) wél met mijn beperkingen.
donderdag 29 december 2011 om 17:03
@Lotte, en dat is het allermooist nog, dat JIJ trots bent op jezelf!
@Vicodin, dan haal ik je door elkaar met iemand anders. Spannend dus, de eerste keer aanmelden en het intakegesprek in zicht. Veel succes, ik heb weinig tips, wees zoveel mogelijk open en eerlijk over je gevoelens, je gedachten, je motivaties. Laat de therapeut met je meedenken.
@Snarl, daarom schreef ik dat ook juist, over die mindere dagen, want juist op die dagen is het moeilijk om alles in het juiste perspectief te blijven zien. Juist op die dagen overwinnen vaak de irrationele gedachten van de rationele. En ik weet dat jij waarschijnlijk ook heel streng bent voor jezelf, dus een mindere dag kan je echt overweldigen of in een diepe put trekken, maar dat is echt nergens voor nodig. Lief zijn voor jezelf, jezelf de tijd en ruimte gunnen om te herstellen, jezelf sowieso de ruimte gunnen om er te zijn....dat zijn belangrijke dingen bij het herstellen van een eetstoornis, maar ook hele, hele moeilijke dingen. Wees dus niet te streng voor jezelf, kutdagen horen er ook gewoon bij. Maar ook ik moet mezelf daar vaak nog aan herinneren. Makkelijker gezegd dan gedaan allemaal hè?
Nou, succes nog allemaal!
@Vicodin, dan haal ik je door elkaar met iemand anders. Spannend dus, de eerste keer aanmelden en het intakegesprek in zicht. Veel succes, ik heb weinig tips, wees zoveel mogelijk open en eerlijk over je gevoelens, je gedachten, je motivaties. Laat de therapeut met je meedenken.
@Snarl, daarom schreef ik dat ook juist, over die mindere dagen, want juist op die dagen is het moeilijk om alles in het juiste perspectief te blijven zien. Juist op die dagen overwinnen vaak de irrationele gedachten van de rationele. En ik weet dat jij waarschijnlijk ook heel streng bent voor jezelf, dus een mindere dag kan je echt overweldigen of in een diepe put trekken, maar dat is echt nergens voor nodig. Lief zijn voor jezelf, jezelf de tijd en ruimte gunnen om te herstellen, jezelf sowieso de ruimte gunnen om er te zijn....dat zijn belangrijke dingen bij het herstellen van een eetstoornis, maar ook hele, hele moeilijke dingen. Wees dus niet te streng voor jezelf, kutdagen horen er ook gewoon bij. Maar ook ik moet mezelf daar vaak nog aan herinneren. Makkelijker gezegd dan gedaan allemaal hè?
Nou, succes nog allemaal!
