Psyche
alle pijlers
Alles dat fout gaat
woensdag 4 januari 2012 om 13:26
Pfff, ik wil heel even van me afschrijven. Na alle problemen leek het er de laatste tijd toch echt op dat er vooruitgang inzat.
Juist op dat moment kakte ik in, waarom geen flauw idee.
En nu vandaag, alles gaat fout! Alles wat mij pijn doet.
Ik heb geen familie meer, contact heb ik verbroken nadat ze mij als het zwarte schaap zagen omdat ik iets had opgebiecht, Ik loog, het was niet waar, ik was een grote leugenaar. Dag familie.
Ben vanaf mijn 7de geslagen door mn ouders. Dat hield op toen ik wegvluchtte, na ze kansen te hebben gegeven, blijven ze er bij dat ik het als kind zijnde allemaal had gedaan, en dat ze niks fouts hebben gedaan. (Mens je stond mijn keel dicht te knijpen, wat nou niks fout gedaan!) Maar goed, stiefmoeder belde dus, met de vraag waar mn broertje was, ik wist het niet, nadat hij misbruik van mijn woning maakte en ik dat zei, heb ik niks meer van hem vernomen. Plots stond mn stiefmoeder te gillen aan de telefoon. Ik trok haar nieuwe gezinnetje uit elkaar, het was allemaal mijn schuld vieze k*sl*t dat ik was enz enz. ik heb zonder iets te zeggen opgehangen. Het zweet stond op mn handen, een brok in mn keel. Verdomme!
Word ik nog geen 15 min later door mn tandarts gebeld, afspraak word geannuleerd. Nu heb ik een heel zwak gebit, en mis ik al wat... Er moesten 2 wortelkanaalbehandelingen afgemaakt worden, een half jaar terug al. Kan nu dus niet omdat er nog een rekening van 350 openstaat! Ik zat jankend aan de telefoon, mijn mond zit vol dikke ontstekingen, en het is een tijdskwestie voordat die 2 kiezen afbreken.
Ik ben gefrustreerd een rondje gaan lopen, Al maanden gestopt met roken, en er toch 1 op gestoken. omdat mn ogen vol tranen stonden lette ik niet op waar ik liep, struikelde over iets, en ging plat op mn gezicht. was blij dat ik mn bril niet ophad... toen ik opstond hoorde ik gelach achter me. Het kon niet erger, mijn 2 oude hartsvriendinnen stonden stil op de fiets, mij keihard uit te lachen. Ik ben er met opgeheven gezicht langsgelopen, maar ik voel me verschrikkelijk. Waarom alles in 1 dag. Het lijkt wel een film.
Ik zal blij zijn als mn therapie begint, ik kwijn letterlijk weg en dit vandaag heeft het er niet beter op gemaakt
Aaargh!
Sorry voor het lange zeur verhaal... Moest het even kwijt
Juist op dat moment kakte ik in, waarom geen flauw idee.
En nu vandaag, alles gaat fout! Alles wat mij pijn doet.
Ik heb geen familie meer, contact heb ik verbroken nadat ze mij als het zwarte schaap zagen omdat ik iets had opgebiecht, Ik loog, het was niet waar, ik was een grote leugenaar. Dag familie.
Ben vanaf mijn 7de geslagen door mn ouders. Dat hield op toen ik wegvluchtte, na ze kansen te hebben gegeven, blijven ze er bij dat ik het als kind zijnde allemaal had gedaan, en dat ze niks fouts hebben gedaan. (Mens je stond mijn keel dicht te knijpen, wat nou niks fout gedaan!) Maar goed, stiefmoeder belde dus, met de vraag waar mn broertje was, ik wist het niet, nadat hij misbruik van mijn woning maakte en ik dat zei, heb ik niks meer van hem vernomen. Plots stond mn stiefmoeder te gillen aan de telefoon. Ik trok haar nieuwe gezinnetje uit elkaar, het was allemaal mijn schuld vieze k*sl*t dat ik was enz enz. ik heb zonder iets te zeggen opgehangen. Het zweet stond op mn handen, een brok in mn keel. Verdomme!
Word ik nog geen 15 min later door mn tandarts gebeld, afspraak word geannuleerd. Nu heb ik een heel zwak gebit, en mis ik al wat... Er moesten 2 wortelkanaalbehandelingen afgemaakt worden, een half jaar terug al. Kan nu dus niet omdat er nog een rekening van 350 openstaat! Ik zat jankend aan de telefoon, mijn mond zit vol dikke ontstekingen, en het is een tijdskwestie voordat die 2 kiezen afbreken.
Ik ben gefrustreerd een rondje gaan lopen, Al maanden gestopt met roken, en er toch 1 op gestoken. omdat mn ogen vol tranen stonden lette ik niet op waar ik liep, struikelde over iets, en ging plat op mn gezicht. was blij dat ik mn bril niet ophad... toen ik opstond hoorde ik gelach achter me. Het kon niet erger, mijn 2 oude hartsvriendinnen stonden stil op de fiets, mij keihard uit te lachen. Ik ben er met opgeheven gezicht langsgelopen, maar ik voel me verschrikkelijk. Waarom alles in 1 dag. Het lijkt wel een film.
Ik zal blij zijn als mn therapie begint, ik kwijn letterlijk weg en dit vandaag heeft het er niet beter op gemaakt
Aaargh!
Sorry voor het lange zeur verhaal... Moest het even kwijt
woensdag 4 januari 2012 om 13:41
Nee dat kan ik me wel voorstellen. Daarom is het echt goed dat je je hebt aangemeld voor therapie.
Wat betreft je familie, lijkt me zo lastig. Zeker als je op deze manier aangesproken wordt via de telefoon, terwijl je blijkbaar wel t beste met je broertje voor hebt (aangezien je hem in huis hebt genomen) dat is enorm lief van jou!
Kan je geen betalingsregeling treffen met de tandarts. Zo rondlopen met je gebit lijkt me niet goed. Dekt de verzekering iets? Of kan je toch op een of andere manier de rekening betalen?
Wat betreft je familie, lijkt me zo lastig. Zeker als je op deze manier aangesproken wordt via de telefoon, terwijl je blijkbaar wel t beste met je broertje voor hebt (aangezien je hem in huis hebt genomen) dat is enorm lief van jou!
Kan je geen betalingsregeling treffen met de tandarts. Zo rondlopen met je gebit lijkt me niet goed. Dekt de verzekering iets? Of kan je toch op een of andere manier de rekening betalen?
woensdag 4 januari 2012 om 13:46
Heb ik al gedaan. Ze hebben een fout gemaakt. er stonden 2 rekeningen open. de eerste is nu betaald. Mijn bewindvoerder er over gesproken, en ze gaat echt dr best doen. In de tussentijd zo snel en veel mogelijk geld sparen. Maar dat zit me minder dwars dan de rest. Ik weet allang dat mijn gebit niet meer te redden is, dat het er allemaal uit moet op den duur. dat is vanaf kinds af aan al zo geweest. Dus ik pomp geld in iets nutteloos, Maarja, op je 21ste geen tanden hebben. Nee, ik heb het leven al jaren geleden ''opgegeven'' , Dat maakt de situatie erger denk ik.
woensdag 4 januari 2012 om 13:47
Hey lovelycomplex,
wat erg voor je. Ik maak ook een vrij moeilijke periode door, en het is een verschrikkelijk gevoel als je voelt dat je er alleen voor staat. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik zou kunnen doen om je te helpen, maar mocht het iets betekenen, mag je altijd als je't moeilijk hebt een berichtje sturen. Soms helpt het wel eens om dingen van je af te schrijven, en misschien geeft het je het gevoel dat je er niet alleen voor staat.
En weet ook dat het leven komt met ups en downs, en na een moeilijke periode komt vroeg of laat sowieso terug een betere periode. Ik wens je heel veel sterkte hoor.
wat erg voor je. Ik maak ook een vrij moeilijke periode door, en het is een verschrikkelijk gevoel als je voelt dat je er alleen voor staat. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik zou kunnen doen om je te helpen, maar mocht het iets betekenen, mag je altijd als je't moeilijk hebt een berichtje sturen. Soms helpt het wel eens om dingen van je af te schrijven, en misschien geeft het je het gevoel dat je er niet alleen voor staat.
En weet ook dat het leven komt met ups en downs, en na een moeilijke periode komt vroeg of laat sowieso terug een betere periode. Ik wens je heel veel sterkte hoor.
woensdag 4 januari 2012 om 14:05
Gelukkig dat er nu een betaald is. Wel zwaar klote van je gebit. Zeker als je nog zo jong bent.
Maar meid, geef t niet op hoor. Je bent nog zo jong! Echt, ook voor jou is er een mooie toekomst, hoe moeilijk en onwerkelijk dat nu ook lijkt. Je bent er nu al mee bezig, dus ergens heb je t nog niet opgegeven. Ergens van binnen zit er nog iemand die wil vechten en dat doe je.
Als je van je af wil praten, kan je mij ook altijd een berichtje sturen. Of mailen naar mrsjeviva@hotmail.com
Ik reageer mssn niet altijd even snel, maar als t helpt
Maar meid, geef t niet op hoor. Je bent nog zo jong! Echt, ook voor jou is er een mooie toekomst, hoe moeilijk en onwerkelijk dat nu ook lijkt. Je bent er nu al mee bezig, dus ergens heb je t nog niet opgegeven. Ergens van binnen zit er nog iemand die wil vechten en dat doe je.
Als je van je af wil praten, kan je mij ook altijd een berichtje sturen. Of mailen naar mrsjeviva@hotmail.com
Ik reageer mssn niet altijd even snel, maar als t helpt
woensdag 4 januari 2012 om 14:12
quote:Mrsje schreef op 04 januari 2012 @ 13:41:
Nee dat kan ik me wel voorstellen. Daarom is het echt goed dat je je hebt aangemeld voor therapie.
Wat betreft je familie, lijkt me zo lastig. Zeker als je op deze manier aangesproken wordt via de telefoon, terwijl je blijkbaar wel t beste met je broertje voor hebt (aangezien je hem in huis hebt genomen) dat is enorm lief van jou!
Kan je geen betalingsregeling treffen met de tandarts. Zo rondlopen met je gebit lijkt me niet goed. Dekt de verzekering iets? Of kan je toch op een of andere manier de rekening betalen?
Schrijf ik een heel verhaal, haal ik het perongeluk weg -.-
Dus in het kort, de familie, of nja eigenlijk mn ouders, familie laat me wel met rust. Ik weet zelf ook niet hoe ik dat op moet lossen, nam een nieuw nummer, zijn ze inmiddels dus achter ( ze bellen altijd anoniem, en ik word regelmatig door instanties anoniem gebeld dus ik kan niet anders dan opnemen), heb ze overal op geblokt, maar mn stiefmoeder was zo slim via haar zussen mij in de gaten te houden, die dus ook geblokt. Boos op ze worden, netjes blijven, heeft geen zin, ze doen echt wat ze zelf willen. Ik krijg dan als excuus, ik ben ouder en wijzer dan jou en bovendien je (stief)moeder, dus heb er maar respect voor dat ik je bel/opzoek wat dan ook. Nogal onredelijk, maar een zinnig antwoord krijg je dr echt niet uit. de volgende keer als ze bellen hang ik iig direct op zonder wat te zeggen. Dan maar doen alsof ze nooit hebben bestaan. nu nog erachter komen hoe ik dat doe en dat volhou...
Ooh en mn broertje, ik mis hem echt, maar hij is veranderd in mijn ouders. maar hij is ook net als ik moedeloos, staat stil. doet niks. alleen hij deed letterlijk niks, tot 4 uur in bed liggen overdag, troep maken en niet opruimen, niet meebetalen, dagelijkse ruzies met mn ouders over de telefoon waar ik steeds bij zat. na 8 weken was ik hem zat. En daar schrok ik van, mijn eigen broertje zat zijn. Ik heb hem netjes en spijtig vertelt dat het zo niet langer kon, en daarna niks meer vernomen. hem nogmaals bericht en het uitgelegd met mijn excuses, weer niks.
En met de tandarts, ik en mijn bewindvoerder hebben alles geprobeerd, ook betalingsregelingen, maar daar kunnen ze niet meer mee akkoord gaan omdat de vorige kosten ook te lang bleven liggen. Het is nu dus wachten en hopen dat de bewindvoerder idd de ''gift'' krijgt en ik een aanvullend pakket kan nemen, want dat gaat nu nog niet.
Nee dat kan ik me wel voorstellen. Daarom is het echt goed dat je je hebt aangemeld voor therapie.
Wat betreft je familie, lijkt me zo lastig. Zeker als je op deze manier aangesproken wordt via de telefoon, terwijl je blijkbaar wel t beste met je broertje voor hebt (aangezien je hem in huis hebt genomen) dat is enorm lief van jou!
Kan je geen betalingsregeling treffen met de tandarts. Zo rondlopen met je gebit lijkt me niet goed. Dekt de verzekering iets? Of kan je toch op een of andere manier de rekening betalen?
Schrijf ik een heel verhaal, haal ik het perongeluk weg -.-
Dus in het kort, de familie, of nja eigenlijk mn ouders, familie laat me wel met rust. Ik weet zelf ook niet hoe ik dat op moet lossen, nam een nieuw nummer, zijn ze inmiddels dus achter ( ze bellen altijd anoniem, en ik word regelmatig door instanties anoniem gebeld dus ik kan niet anders dan opnemen), heb ze overal op geblokt, maar mn stiefmoeder was zo slim via haar zussen mij in de gaten te houden, die dus ook geblokt. Boos op ze worden, netjes blijven, heeft geen zin, ze doen echt wat ze zelf willen. Ik krijg dan als excuus, ik ben ouder en wijzer dan jou en bovendien je (stief)moeder, dus heb er maar respect voor dat ik je bel/opzoek wat dan ook. Nogal onredelijk, maar een zinnig antwoord krijg je dr echt niet uit. de volgende keer als ze bellen hang ik iig direct op zonder wat te zeggen. Dan maar doen alsof ze nooit hebben bestaan. nu nog erachter komen hoe ik dat doe en dat volhou...
Ooh en mn broertje, ik mis hem echt, maar hij is veranderd in mijn ouders. maar hij is ook net als ik moedeloos, staat stil. doet niks. alleen hij deed letterlijk niks, tot 4 uur in bed liggen overdag, troep maken en niet opruimen, niet meebetalen, dagelijkse ruzies met mn ouders over de telefoon waar ik steeds bij zat. na 8 weken was ik hem zat. En daar schrok ik van, mijn eigen broertje zat zijn. Ik heb hem netjes en spijtig vertelt dat het zo niet langer kon, en daarna niks meer vernomen. hem nogmaals bericht en het uitgelegd met mijn excuses, weer niks.
En met de tandarts, ik en mijn bewindvoerder hebben alles geprobeerd, ook betalingsregelingen, maar daar kunnen ze niet meer mee akkoord gaan omdat de vorige kosten ook te lang bleven liggen. Het is nu dus wachten en hopen dat de bewindvoerder idd de ''gift'' krijgt en ik een aanvullend pakket kan nemen, want dat gaat nu nog niet.
woensdag 4 januari 2012 om 14:13
quote:feeks schreef op 04 januari 2012 @ 14:11:
Hadden jullie niet alle dure cadeaus voor je familie teruggebracht en je vriend had de PS toch verkocht? Je had ook nog geld over van de cak uitkering.Kado's zijn niet teruggebracht het geld van de ps3 was genoeg... Daar is al een rekening van 326 euro van betaald. Maar er bleek er nog 1 te zijn, van 350 euro... en dat geld is er niet.
Hadden jullie niet alle dure cadeaus voor je familie teruggebracht en je vriend had de PS toch verkocht? Je had ook nog geld over van de cak uitkering.Kado's zijn niet teruggebracht het geld van de ps3 was genoeg... Daar is al een rekening van 326 euro van betaald. Maar er bleek er nog 1 te zijn, van 350 euro... en dat geld is er niet.
woensdag 4 januari 2012 om 14:17
quote:Mrsje schreef op 04 januari 2012 @ 14:05:
Gelukkig dat er nu een betaald is. Wel zwaar klote van je gebit. Zeker als je nog zo jong bent.
Maar meid, geef t niet op hoor. Je bent nog zo jong! Echt, ook voor jou is er een mooie toekomst, hoe moeilijk en onwerkelijk dat nu ook lijkt. Je bent er nu al mee bezig, dus ergens heb je t nog niet opgegeven. Ergens van binnen zit er nog iemand die wil vechten en dat doe je.
Als je van je af wil praten, kan je mij ook altijd een berichtje sturen. Of mailen naar mrsjeviva@hotmail.com
Ik reageer mssn niet altijd even snel, maar als t helpt :-)Wat een lief berichtje, dat deed me goed, ik zal je emailadres sowieso opslaan! Dank je wel
Gelukkig dat er nu een betaald is. Wel zwaar klote van je gebit. Zeker als je nog zo jong bent.
Maar meid, geef t niet op hoor. Je bent nog zo jong! Echt, ook voor jou is er een mooie toekomst, hoe moeilijk en onwerkelijk dat nu ook lijkt. Je bent er nu al mee bezig, dus ergens heb je t nog niet opgegeven. Ergens van binnen zit er nog iemand die wil vechten en dat doe je.
Als je van je af wil praten, kan je mij ook altijd een berichtje sturen. Of mailen naar mrsjeviva@hotmail.com
Ik reageer mssn niet altijd even snel, maar als t helpt :-)Wat een lief berichtje, dat deed me goed, ik zal je emailadres sowieso opslaan! Dank je wel
woensdag 4 januari 2012 om 14:41
quote:lovelycomplex schreef op 04 januari 2012 @ 13:46:
Ik weet allang dat mijn gebit niet meer te redden is, dat het er allemaal uit moet op den duur. dat is vanaf kinds af aan al zo geweest. Dus ik pomp geld in iets nutteloos.Je gaat er vanuit dat tandbederf altijd maar doorgaat, en dat is niet waar. Een zeer grote kans dat het proces stopt en dat je daarna bijna nooit meer gaatjes hebt. Natuurlijk wel poetsen voor je gaat slapen en suikerloze gom kauwen.
Ik weet allang dat mijn gebit niet meer te redden is, dat het er allemaal uit moet op den duur. dat is vanaf kinds af aan al zo geweest. Dus ik pomp geld in iets nutteloos.Je gaat er vanuit dat tandbederf altijd maar doorgaat, en dat is niet waar. Een zeer grote kans dat het proces stopt en dat je daarna bijna nooit meer gaatjes hebt. Natuurlijk wel poetsen voor je gaat slapen en suikerloze gom kauwen.
it's a big club and you ain't in it
woensdag 4 januari 2012 om 15:07
Ik ga als ik bij de tandarts ben, ook vragen of hij na kan kijken wat er wel te redden is. Volgens de tandarts was het een half jaar geleden bijna allemaal aangetast. 1 kies kan ik sowieso al opgeven, het was een 50/50 kans, maar ik denk niet dat ie het gehaald heeft, zeker omdat de behandeling niet is afgemaakt, en ik om de dag of iedere dag, op het tandvlees een hele dikke pijnlijke (pus)bult krijg.
Ik wil voor mezelf steeds naar oplossingen grijpen, maar ik grijp steeds mis of niet naar de juiste oplossing. En dat jaar in jaar uit, met alles. Ben ik nou zo stom, of echt een pechvogel. Of is dit juist de bedoeling, en word ik hier alleen maar sterker van, sterker dan als ik in mijn oude wereld nog zat. Ik hou dat laatste in mijn achterhoofd. Ik word hier sterker van, dit maakt me een beter mens, dat weet ik dat geloof ik.
Maar waarom dan zonder ouders, vrienden en familie? Ik kan de kracht er bijna niet meer voor opbrengen. Het is zo frustrerend. Ik wil zo graag, maar ik doe het niet meer. Stiekem denk ik, een ander mag het nu wel voor me doen, ik heb al zo hard geknokt en kijk waar ik sta.
Oke nu verdrink ik in zelfmedelijden... Pffff, laat het 19 januari zijn, eindelijk psycholoog. Dit MOET veranderen, Ik heb mijn emmer al te vaak over laten lopen.
Ik wil voor mezelf steeds naar oplossingen grijpen, maar ik grijp steeds mis of niet naar de juiste oplossing. En dat jaar in jaar uit, met alles. Ben ik nou zo stom, of echt een pechvogel. Of is dit juist de bedoeling, en word ik hier alleen maar sterker van, sterker dan als ik in mijn oude wereld nog zat. Ik hou dat laatste in mijn achterhoofd. Ik word hier sterker van, dit maakt me een beter mens, dat weet ik dat geloof ik.
Maar waarom dan zonder ouders, vrienden en familie? Ik kan de kracht er bijna niet meer voor opbrengen. Het is zo frustrerend. Ik wil zo graag, maar ik doe het niet meer. Stiekem denk ik, een ander mag het nu wel voor me doen, ik heb al zo hard geknokt en kijk waar ik sta.
Oke nu verdrink ik in zelfmedelijden... Pffff, laat het 19 januari zijn, eindelijk psycholoog. Dit MOET veranderen, Ik heb mijn emmer al te vaak over laten lopen.
woensdag 4 januari 2012 om 17:17
quote:lovelycomplex schreef op 04 januari 2012 @ 15:07:
Ik ga als ik bij de tandarts ben, ook vragen of hij na kan kijken wat er wel te redden is. Volgens de tandarts was het een half jaar geleden bijna allemaal aangetast. 1 kies kan ik sowieso al opgeven, het was een 50/50 kans, maar ik denk niet dat ie het gehaald heeft, zeker omdat de behandeling niet is afgemaakt, en ik om de dag of iedere dag, op het tandvlees een hele dikke pijnlijke (pus)bult krijg.
Ik wil voor mezelf steeds naar oplossingen grijpen, maar ik grijp steeds mis of niet naar de juiste oplossing. En dat jaar in jaar uit, met alles. Ben ik nou zo stom, of echt een pechvogel. Of is dit juist de bedoeling, en word ik hier alleen maar sterker van, sterker dan als ik in mijn oude wereld nog zat. Ik hou dat laatste in mijn achterhoofd. Ik word hier sterker van, dit maakt me een beter mens, dat weet ik dat geloof ik.
Maar waarom dan zonder ouders, vrienden en familie? Ik kan de kracht er bijna niet meer voor opbrengen. Het is zo frustrerend. Ik wil zo graag, maar ik doe het niet meer. Stiekem denk ik, een ander mag het nu wel voor me doen, ik heb al zo hard geknokt en kijk waar ik sta.
Oke nu verdrink ik in zelfmedelijden... Pffff, laat het 19 januari zijn, eindelijk psycholoog. Dit MOET veranderen, Ik heb mijn emmer al te vaak over laten lopen.
hey lovelycomplex,
misschien kan het helpen als je een soort van dagboek bijhoudt? En tracht daarin op te schrijven hoe jij je op een aantal momenten van de dag precies voelt. En probeer ook een aantal positieve zaken over jezelf die je die dag gedaan of beleefd hebt, op te schrijven. Wat ik merk is dat je zoals je zelf ook zegt, verdrinkt in zelfmedelijden. Maar daardoor ga je op de duur enkel nog de slechte kantjes zien hé, en kijk je onbewust los door je mooie kanten geen, terwijl je die zeer zeker hebt. Iedereen heeft die. Probeer daar gedurende je dag misschien een aantal keer bewust stil bij te staan, en schrijf op wat je goed hebt gedaan, hoe klein ook. Het lijkt misschien een dwaas idee, maar ik denk dat het je zeker zal helpen. Bovendien heb je dan ook al een soort van dagboek wat je binnenkort aan de psycholoog kan tonen. Op die manier zal hij/zij je al veel beter leren kennen.
Ik ga als ik bij de tandarts ben, ook vragen of hij na kan kijken wat er wel te redden is. Volgens de tandarts was het een half jaar geleden bijna allemaal aangetast. 1 kies kan ik sowieso al opgeven, het was een 50/50 kans, maar ik denk niet dat ie het gehaald heeft, zeker omdat de behandeling niet is afgemaakt, en ik om de dag of iedere dag, op het tandvlees een hele dikke pijnlijke (pus)bult krijg.
Ik wil voor mezelf steeds naar oplossingen grijpen, maar ik grijp steeds mis of niet naar de juiste oplossing. En dat jaar in jaar uit, met alles. Ben ik nou zo stom, of echt een pechvogel. Of is dit juist de bedoeling, en word ik hier alleen maar sterker van, sterker dan als ik in mijn oude wereld nog zat. Ik hou dat laatste in mijn achterhoofd. Ik word hier sterker van, dit maakt me een beter mens, dat weet ik dat geloof ik.
Maar waarom dan zonder ouders, vrienden en familie? Ik kan de kracht er bijna niet meer voor opbrengen. Het is zo frustrerend. Ik wil zo graag, maar ik doe het niet meer. Stiekem denk ik, een ander mag het nu wel voor me doen, ik heb al zo hard geknokt en kijk waar ik sta.
Oke nu verdrink ik in zelfmedelijden... Pffff, laat het 19 januari zijn, eindelijk psycholoog. Dit MOET veranderen, Ik heb mijn emmer al te vaak over laten lopen.
hey lovelycomplex,
misschien kan het helpen als je een soort van dagboek bijhoudt? En tracht daarin op te schrijven hoe jij je op een aantal momenten van de dag precies voelt. En probeer ook een aantal positieve zaken over jezelf die je die dag gedaan of beleefd hebt, op te schrijven. Wat ik merk is dat je zoals je zelf ook zegt, verdrinkt in zelfmedelijden. Maar daardoor ga je op de duur enkel nog de slechte kantjes zien hé, en kijk je onbewust los door je mooie kanten geen, terwijl je die zeer zeker hebt. Iedereen heeft die. Probeer daar gedurende je dag misschien een aantal keer bewust stil bij te staan, en schrijf op wat je goed hebt gedaan, hoe klein ook. Het lijkt misschien een dwaas idee, maar ik denk dat het je zeker zal helpen. Bovendien heb je dan ook al een soort van dagboek wat je binnenkort aan de psycholoog kan tonen. Op die manier zal hij/zij je al veel beter leren kennen.
woensdag 4 januari 2012 om 17:57
Dank je wel voor je tip wo0dy
Ik heb het eerder geprobeerd, maar niet volgehouden, nu ik anders in het leven sta, welliswaar geestelijk slechter, denk ik dat het idd een goed idee is. Ben er ook net mee begonnen. Mijn toekomstige psych zal er idd ook veel aan hebben.
Ik probeer voor mezelf naar de goeie kanten te kijken. Die zijn er ook zeker wel. Ik ken niemand die zo zorgzaam en begripvol is, als ikzelf. Maar ik ben bang dat ik dat uit angst doe. Angst om nog meer te verliezen, of een nog slechter gevoel over mezelf te krijgen. En dat heb ik met meer dingen, ervan uitgaan dat ik allemaal mooie eigenschappen heb, maar dat ik die heb uit angst.
Het is een ongelofelijke tweestrijd in mijn hoofd, en ik kom er niet uit wat ik daar nu aan kan doen... Ik blijf malen en malen... Ik kan ook bijna niet anders, zit de hele dag thuis... Ook dat is niet heel prettig. Maar echt iedere dag tegen mezelf zeggen, hup naar buiten, doe ik niet. Ik ga voor de boodschappen, meer niet. In huis doe ik geen donder, pas als het te erg word ruim ik het verwoed op. `
Ik denk dat het mij veel rust zal geven als ik weet wat er nu mis met mij is allemaal. Het is nu in gang gezet, maar ik heb echt veel en veels te lang gewacht. Het is dus mijn eigen schuld waarschijnlijk, en dat maakt het er niet makkelijker op...
Maar nogmaals bedankt voor de tip. Ik wil het nu echt volhouden om een dagboek bij te houden. Hopelijk werpt het over een paar weken zijn vruchten af. En zie ik een stijgende lijn in de dingen die ik opschrijf.
Ik heb het eerder geprobeerd, maar niet volgehouden, nu ik anders in het leven sta, welliswaar geestelijk slechter, denk ik dat het idd een goed idee is. Ben er ook net mee begonnen. Mijn toekomstige psych zal er idd ook veel aan hebben.
Ik probeer voor mezelf naar de goeie kanten te kijken. Die zijn er ook zeker wel. Ik ken niemand die zo zorgzaam en begripvol is, als ikzelf. Maar ik ben bang dat ik dat uit angst doe. Angst om nog meer te verliezen, of een nog slechter gevoel over mezelf te krijgen. En dat heb ik met meer dingen, ervan uitgaan dat ik allemaal mooie eigenschappen heb, maar dat ik die heb uit angst.
Het is een ongelofelijke tweestrijd in mijn hoofd, en ik kom er niet uit wat ik daar nu aan kan doen... Ik blijf malen en malen... Ik kan ook bijna niet anders, zit de hele dag thuis... Ook dat is niet heel prettig. Maar echt iedere dag tegen mezelf zeggen, hup naar buiten, doe ik niet. Ik ga voor de boodschappen, meer niet. In huis doe ik geen donder, pas als het te erg word ruim ik het verwoed op. `
Ik denk dat het mij veel rust zal geven als ik weet wat er nu mis met mij is allemaal. Het is nu in gang gezet, maar ik heb echt veel en veels te lang gewacht. Het is dus mijn eigen schuld waarschijnlijk, en dat maakt het er niet makkelijker op...
Maar nogmaals bedankt voor de tip. Ik wil het nu echt volhouden om een dagboek bij te houden. Hopelijk werpt het over een paar weken zijn vruchten af. En zie ik een stijgende lijn in de dingen die ik opschrijf.
woensdag 4 januari 2012 om 18:45
quote:lovelycomplex schreef op 04 januari 2012 @ 17:57:
Dank je wel voor je tip wo0dy
Ik heb het eerder geprobeerd, maar niet volgehouden, nu ik anders in het leven sta, welliswaar geestelijk slechter, denk ik dat het idd een goed idee is. Ben er ook net mee begonnen. Mijn toekomstige psych zal er idd ook veel aan hebben.
Ik probeer voor mezelf naar de goeie kanten te kijken. Die zijn er ook zeker wel. Ik ken niemand die zo zorgzaam en begripvol is, als ikzelf. Maar ik ben bang dat ik dat uit angst doe. Angst om nog meer te verliezen, of een nog slechter gevoel over mezelf te krijgen. En dat heb ik met meer dingen, ervan uitgaan dat ik allemaal mooie eigenschappen heb, maar dat ik die heb uit angst.
Het is een ongelofelijke tweestrijd in mijn hoofd, en ik kom er niet uit wat ik daar nu aan kan doen... Ik blijf malen en malen... Ik kan ook bijna niet anders, zit de hele dag thuis... Ook dat is niet heel prettig. Maar echt iedere dag tegen mezelf zeggen, hup naar buiten, doe ik niet. Ik ga voor de boodschappen, meer niet. In huis doe ik geen donder, pas als het te erg word ruim ik het verwoed op. `
Ik denk dat het mij veel rust zal geven als ik weet wat er nu mis met mij is allemaal. Het is nu in gang gezet, maar ik heb echt veel en veels te lang gewacht. Het is dus mijn eigen schuld waarschijnlijk, en dat maakt het er niet makkelijker op...
Maar nogmaals bedankt voor de tip. Ik wil het nu echt volhouden om een dagboek bij te houden. Hopelijk werpt het over een paar weken zijn vruchten af. En zie ik een stijgende lijn in de dingen die ik opschrijf.
Zou het kunnen dat je een depressie hebt? En die positieve eigenschappen die je daar opnoemt kun je niet alleen uit angst doen hoor. Je moet die echt al in je hebben. Door die angst ga je er misschien wel aan twijfelen, dat kan ik begrijpen.
Ik vind je trouwens ook erg dapper, dat je je diepste gevoelens hier zomaar prijsgeeft. Niet iedereen zou dat doen hoor. En ook dat je een volgende stap hebt genomen. Ik merk dat je er heel erg mee bezig bent, en dat komt waarschijnlijk voor een stuk door die angst, en doordat je je helemaal niet goed voelt in je vel, maar da's voor een groot stuk ook doorzettingsvermogen hoor.
Hoe dan ook ik blijf erbij als je 't kwijtwil, mag je altijd een berichtje sturen
Dank je wel voor je tip wo0dy
Ik heb het eerder geprobeerd, maar niet volgehouden, nu ik anders in het leven sta, welliswaar geestelijk slechter, denk ik dat het idd een goed idee is. Ben er ook net mee begonnen. Mijn toekomstige psych zal er idd ook veel aan hebben.
Ik probeer voor mezelf naar de goeie kanten te kijken. Die zijn er ook zeker wel. Ik ken niemand die zo zorgzaam en begripvol is, als ikzelf. Maar ik ben bang dat ik dat uit angst doe. Angst om nog meer te verliezen, of een nog slechter gevoel over mezelf te krijgen. En dat heb ik met meer dingen, ervan uitgaan dat ik allemaal mooie eigenschappen heb, maar dat ik die heb uit angst.
Het is een ongelofelijke tweestrijd in mijn hoofd, en ik kom er niet uit wat ik daar nu aan kan doen... Ik blijf malen en malen... Ik kan ook bijna niet anders, zit de hele dag thuis... Ook dat is niet heel prettig. Maar echt iedere dag tegen mezelf zeggen, hup naar buiten, doe ik niet. Ik ga voor de boodschappen, meer niet. In huis doe ik geen donder, pas als het te erg word ruim ik het verwoed op. `
Ik denk dat het mij veel rust zal geven als ik weet wat er nu mis met mij is allemaal. Het is nu in gang gezet, maar ik heb echt veel en veels te lang gewacht. Het is dus mijn eigen schuld waarschijnlijk, en dat maakt het er niet makkelijker op...
Maar nogmaals bedankt voor de tip. Ik wil het nu echt volhouden om een dagboek bij te houden. Hopelijk werpt het over een paar weken zijn vruchten af. En zie ik een stijgende lijn in de dingen die ik opschrijf.
Zou het kunnen dat je een depressie hebt? En die positieve eigenschappen die je daar opnoemt kun je niet alleen uit angst doen hoor. Je moet die echt al in je hebben. Door die angst ga je er misschien wel aan twijfelen, dat kan ik begrijpen.
Ik vind je trouwens ook erg dapper, dat je je diepste gevoelens hier zomaar prijsgeeft. Niet iedereen zou dat doen hoor. En ook dat je een volgende stap hebt genomen. Ik merk dat je er heel erg mee bezig bent, en dat komt waarschijnlijk voor een stuk door die angst, en doordat je je helemaal niet goed voelt in je vel, maar da's voor een groot stuk ook doorzettingsvermogen hoor.
Hoe dan ook ik blijf erbij als je 't kwijtwil, mag je altijd een berichtje sturen
donderdag 5 januari 2012 om 10:35
Er is toen door de psych vastgesteld dat ik dysthyme stoornis heb, en nog een paar andere dingen.
Ik kan mezelf er minder in vinden. Heb het idee dat mijn klachten groter zijn. (Mijn gedachten waren voor mezelf, die kende de psych niet. ik was me toen niet eens bewust van de nare gedachten die ik over mezelf heb.) Misschien is het idd een depressie, ik hoop daar binnenkort achter te zijn, kan ik er aan werken. Dat zal al zo'n verbetering zijn, wetend dat ik er echt aan werk. Nu staat het maar zo stil en wacht ik maar.
Haha, ik heb geen andere keus, het is zo'n drama bij mij dat ik wel info moet geven, anders snappen jullie er ook niks meer van. Vind het wel prettig dat ik deze site heb gevonden, ik lees zoveel goeie dingen, en jullie adviezen helpen ook
Zit er wel aan te denken mijn oude reacties te verwijderen. Ik begin nu wel aardig herkenbaar te worden op deze manier.
Vandaag weer vol goede moed beginnen, de dingen doen die ik gisteren wilde doen. Merk dat het me veel moeite kost om me er toe te zetten. Maar toch doen! Kan niet op de bank blijven zitten.
En dank je, dat vind ik lief van je
Ik neem het mee in mn achterhoofd!
Ik kan mezelf er minder in vinden. Heb het idee dat mijn klachten groter zijn. (Mijn gedachten waren voor mezelf, die kende de psych niet. ik was me toen niet eens bewust van de nare gedachten die ik over mezelf heb.) Misschien is het idd een depressie, ik hoop daar binnenkort achter te zijn, kan ik er aan werken. Dat zal al zo'n verbetering zijn, wetend dat ik er echt aan werk. Nu staat het maar zo stil en wacht ik maar.
Haha, ik heb geen andere keus, het is zo'n drama bij mij dat ik wel info moet geven, anders snappen jullie er ook niks meer van. Vind het wel prettig dat ik deze site heb gevonden, ik lees zoveel goeie dingen, en jullie adviezen helpen ook
Zit er wel aan te denken mijn oude reacties te verwijderen. Ik begin nu wel aardig herkenbaar te worden op deze manier.
Vandaag weer vol goede moed beginnen, de dingen doen die ik gisteren wilde doen. Merk dat het me veel moeite kost om me er toe te zetten. Maar toch doen! Kan niet op de bank blijven zitten.
En dank je, dat vind ik lief van je
Ik neem het mee in mn achterhoofd!
donderdag 5 januari 2012 om 10:52
quote:lovelycomplex schreef op 05 januari 2012 @ 10:35:
Er is toen door de psych vastgesteld dat ik dysthyme stoornis heb, en nog een paar andere dingen.
Ik kan mezelf er minder in vinden. Heb het idee dat mijn klachten groter zijn. (Mijn gedachten waren voor mezelf, die kende de psych niet. ik was me toen niet eens bewust van de nare gedachten die ik over mezelf heb.) Misschien is het idd een depressie, ik hoop daar binnenkort achter te zijn, kan ik er aan werken. Dat zal al zo'n verbetering zijn, wetend dat ik er echt aan werk. Nu staat het maar zo stil en wacht ik maar.
Haha, ik heb geen andere keus, het is zo'n drama bij mij dat ik wel info moet geven, anders snappen jullie er ook niks meer van. Vind het wel prettig dat ik deze site heb gevonden, ik lees zoveel goeie dingen, en jullie adviezen helpen ook
Zit er wel aan te denken mijn oude reacties te verwijderen. Ik begin nu wel aardig herkenbaar te worden op deze manier.
Vandaag weer vol goede moed beginnen, de dingen doen die ik gisteren wilde doen. Merk dat het me veel moeite kost om me er toe te zetten. Maar toch doen! Kan niet op de bank blijven zitten.
En dank je, dat vind ik lief van je
Ik neem het mee in mn achterhoofd!
Als er een diagnose zal gesteld zijn, ga je inderdaad al veel beter weten waar je naartoe moet hé. En chapeau dat je vol goede moed begint Hoeveel moeite het ook kost, het is heel sterk van je dat je jezelf ertoe aanzet. Dat begint met kleine dingen natuurlijk, maar als je iets vindt waar je voldoening uit haalt, al is het maar eens boodschappen doen voor een oude buur of zo, of ergens een egel over straat helpen zodat ie niet doodgereden wordt, als je er voldoening uit haalt, zul je ook al gauw nieuwe moed vinden. Probeer ook eens af en toe te sporten, of misschien doe je dat al? Zelfs gewoon eens gaan joggen of zo. "Een gezonde geest in een gezond lichaam" wordt wel eens gezegd, maar er zit echt heel veel waarheid in.
En je oude berichten verwijderen? Ik begrijp het wel hoor, is misschien ergens symbolisch, om met je oude leven te breken en het begin van een nieuwe start of zo? Volhouden zou ik zeggen, en je komt er heus wel
Er is toen door de psych vastgesteld dat ik dysthyme stoornis heb, en nog een paar andere dingen.
Ik kan mezelf er minder in vinden. Heb het idee dat mijn klachten groter zijn. (Mijn gedachten waren voor mezelf, die kende de psych niet. ik was me toen niet eens bewust van de nare gedachten die ik over mezelf heb.) Misschien is het idd een depressie, ik hoop daar binnenkort achter te zijn, kan ik er aan werken. Dat zal al zo'n verbetering zijn, wetend dat ik er echt aan werk. Nu staat het maar zo stil en wacht ik maar.
Haha, ik heb geen andere keus, het is zo'n drama bij mij dat ik wel info moet geven, anders snappen jullie er ook niks meer van. Vind het wel prettig dat ik deze site heb gevonden, ik lees zoveel goeie dingen, en jullie adviezen helpen ook
Zit er wel aan te denken mijn oude reacties te verwijderen. Ik begin nu wel aardig herkenbaar te worden op deze manier.
Vandaag weer vol goede moed beginnen, de dingen doen die ik gisteren wilde doen. Merk dat het me veel moeite kost om me er toe te zetten. Maar toch doen! Kan niet op de bank blijven zitten.
En dank je, dat vind ik lief van je
Ik neem het mee in mn achterhoofd!
Als er een diagnose zal gesteld zijn, ga je inderdaad al veel beter weten waar je naartoe moet hé. En chapeau dat je vol goede moed begint Hoeveel moeite het ook kost, het is heel sterk van je dat je jezelf ertoe aanzet. Dat begint met kleine dingen natuurlijk, maar als je iets vindt waar je voldoening uit haalt, al is het maar eens boodschappen doen voor een oude buur of zo, of ergens een egel over straat helpen zodat ie niet doodgereden wordt, als je er voldoening uit haalt, zul je ook al gauw nieuwe moed vinden. Probeer ook eens af en toe te sporten, of misschien doe je dat al? Zelfs gewoon eens gaan joggen of zo. "Een gezonde geest in een gezond lichaam" wordt wel eens gezegd, maar er zit echt heel veel waarheid in.
En je oude berichten verwijderen? Ik begrijp het wel hoor, is misschien ergens symbolisch, om met je oude leven te breken en het begin van een nieuwe start of zo? Volhouden zou ik zeggen, en je komt er heus wel
