Rouwen, hoe doe je dat?

quote:Frahim schreef op 02 januari 2012 @ 17:10:



ikbenik: Ik heb Patrick's naam (en jouw naam) al vaker langs zien komen hier. Maar er zijn dus nog meer 'delen' in je leven die je hebt moeten 'afsluiten'... Zoveel dierbare personen al moeten verliezen. Ach meis toch...



Waarom jezelf zo vaak vermannen? Omdat het op dat moment voor je gevoel niet kan? Omdat je niet de hele dag wilt huilen? Omdat je bang bent de sluizen niet meer te kunnen sluiten? Huilen helpt ook. Ik las pas ergens: elke traan is een gebed aan je geliefde, een herinnering aan hem...





Wat is dit toch een fijne smilie.



Ik verman mezelf idd. op momenten dat het echt niet uit komt. Als ik aan het werk ben en een cliënt vraagt gewoon of ik een relatie heb ofzo. Of tijdens het sporten, in de supermarkt, bij de apotheek enz.

Soms omdat ik het zelf niet aan kon op dat moment ook al zou het wel kunnen.



En dan nog huil ik meerdere keren per dag. Ik huil mezelf nog elke nacht in slaap. Soms ben ik moe van het huilen en kan ik het gewoon even niet toestaan. Dank je voor je knuffel en lieve woorden.

@frahim ,Als op eigen benen staan een taak is binnen de opvoeding,is te afhankelijk ook niet goed.

Toen mijn vader overleed heb ik 1 maal gehuild ,daarna was het over

Vervolgens was ik opgelucht ,omdat ik altijd een moeilijke band met hem had,maar had wel respect voor hem hoor.

Maar we hadden samen een bedrijf en dat ging gepaard met veel ruzie,dat was toen voorbij .

En omdat hij altijd baas was en nooit geen vader , miste ik dat deel ook niet ,en is ook geen probleem geweest

Het is ook geen geheim voor mijn familie omdat ik er altijd eerlijk over ben geweest.



Maar het verliezen van een kind kan ik niet over mee praten want die heb ik niet.

@frahim ,ik denk eigenlijk niet meer aan hem, maar zie nog wel eens wat het heeft betekent.

Je leert er natuurlijk veel van, maar ik vergeet hem ook weer niet ,omdat mijn moeder naast mij woont , en ik nog dagelijks koffie met haar drink .

Hij was naar mijn mening veel te hard voor mij ,zei altijd dat het nooit iets met me werd.

Maar ik begrijp ook zijn gevoelens wel , dus lost het met de tijd op.

Het is niet iets wat nu een grote rol speelt.

Heel mooie dingen lees ik hier. Het is raar dat soms de ergste gebeurtenissen het mooiste in de mensen naar boven brengt ..



Mijn zus heeft dit ook meegemaakt Frahim. Na twee dochtertjes was ze zwanger van haar derde kindje. Het laatste weekend voor de bevalling is het misgegaan. Op zondag kreeg ze het slechte nieuws te horen, en op maandag is ze dan bevallen van een zoontje. Ze zegt dat hij nog één keer uitgeademd heeft, maar ik weet niet of dat kan ..



Een heel moeilijk moment was toen zij opnieuw is beginnen werken. Collega's, die goedbedoeld vragen naar de bevalling en zo, ... ik denk dat zij zich op die momenten ook ergens schuldig voelde.



Een keerpunt voor haar was ongeveer een goed jaar later. Ze was opnieuw zwanger en bevallen van een gezonde zoon. Ik denk dat dat voor een stuk toch die leegte opvult, waar het rouwproces toch ergens in een nieuwe fase of zo komt. Zij is heel gelukkig nu natuurlijk met 3 gezonde kinderen, maar in haar hoofd zal ze waarschijnlijk altijd wel 4 kindjes hebben.



Heel veel sterkte hoor

@Frahim , ik je ook iets vertellen over mijn eigen geboorte.

Met mijn geboorte was ik 3 tot 4 weken overtijd, er was weinig van mij over en ik was helemaal uitgedroogd en ik ademde niet meer.

Mijn moeder vroeg toen aan de dokter of ik een jongen of een meisje was ,in de veronderstelling dat ik dood was.

Na 5 minuten en wisselbaden ben ik toch maar beginnen leven.

Dus nu heb ik het idee dat mijn moeder al tijdens mijn geboorte afscheid van me heeft genomen.

Waardoor ik heel afzonderlijk opgroei, sterf gevallen zijn nooit van grote invloed op mij ,gaat eigenlijk aan mij voorbij.

Nu heb ik het gevoel dat ik aan het einde van mijn leven alleen en zonder banden overga in een ander leven.



Ik hoop niet dat het als een zielig verhaal overkomt

Frahim allereerst wens ik je veel sterkte bij het verwerken van het verlies van jullie dochtertje.

Je vraag over de manier waarop ik rouw zal ik proberen te omschrijven.

Ik ben in april 2010 mijn toen 82 jarige vader verloren aan een hersenbloeding.Heel plotseling, thuis onwel geworden, in coma geraakt en nadat we 4 dagen in het ziekenhuis bij hem hadden gewaakt is hij in alle rust in het bijzijn van mijn moeder en broer overleden. Ik prijs me dankbaar dat ik enkele uren alleen bij hem heb kunnen waken en op mijn manier toch afscheid van hem heb kunnen nemen. Die uren zijn me heel dierbaar geweest.

Ik prijs me "gelukkig"dat hij vanuit een coma is overleden en niet bewust afscheid heeft hoeven nemen van ons.Dat zou hij niet gekund hebben.Hij hing zo aan het leven en hij kon ons niet missen net zo min als wij hem. Maar dat wordt niet gevraagd. Het komt zoals het komt.

Bovenstaand stukje heeft mij in mijn rouwperiode wel enigszins geholpen. Ik zocht naar troost en houvast en dacht hier steeds aan dat dit voor hem eigenlijk het beste was. Het hield me op de been. Ze zeggen wel eens dat ik blij mag zijn dat ik hem zo lang bij me heb mogen hebben (ben ik ook heus wel) en ook dat mensen nu eenmaal dood gaan en dat het leven niet oneindig doorgaat maar toch blijft het pijn doen.

Alle clichés zijn waar, de scherpe kantjes gaan er ook wel af maar waarom doet het dan op sommige momenten zo ongelooflijk zeer? Ik denk dat dat rouwen is en dat dat nooit over zal gaan.

Ineens in een winkel een liedje op de radio dat me aan hem doet denken......het hakt er zo in. Zomaar een moment op de dag dat me aan hem herinnert......De zon die opkomt als ik 's ochtends naar mijn werk rijd en in mijn auto dan zachtjes "hoi pap"zeg omdat de zon me zo doet denken aan hem.......

Ik heb vorige maand mijn dochter en haar vriend geholpen bij het inruimen/verhuizen van hun eerste eigen appartement. Ze gingen nu echt samenwonen. Opa's oudste kleindochter waar hij dol op was.Alles ging prima en ze zitten er geweldig en trots bij in hun nieuwe paleisje maar wat deed het zeer toen ik na afloop moe en voldaan terug reed naar mijn huis en dacht dat ik het zo ontzettend jammer vond dat mijn vader het nooit zou kunnen zien. Die pijn op dat moment.....dat zijn momenten die erin hakken als een mes in je hart. Dat is rouw denk ik. En er zijn vast ergere dingen van verlies, een jong kind verliezen, je eigen vlees en bloed, een echtgenoot verliezen waar je lief en leed mee hebt gedeeld en die de vader/moeder van je kinderen is maar rouw zal iedereen persoonlijk op zijn of haar eigen manier beleven en heeft geen gradaties .....denk ik.

Ik zag laatst een hele mooie spreuk van Kahil Gibran die me erg aansprak:" wanneer je verdrietig bent , kijk dan opnieuw in je hart en zie dat je huilt om wat je vreugde schonk".

Ik wens iedereen die een dierbaar iemand (jong of oud) heeft verloren veel sterkte

Liefs van Yanou.

Ik ken helaas de ‘beide manieren’ van rouwen. Die van na een ziektebed en plotsklaps. Natuurlijk is er niet 1 specifieke manier hoe je daar mee omgaat omdat dat per persoon inderdaad ontzettend verschilt.

Mijn moeder overleed aan kanker op 53-jarige leeftijd. Uiteindelijk toch na 10 jaar aan de uitzaaiingen van een melanoom. Machteloos om te zien hoe iemand zo vreselijk lichamelijk uitgeteerd raakt, opgegeten van binnenuit door de ziekte.



3 jaar later overleed mijn man tijdens de zwangerschap geheel onverwacht, op 2e kerstdag (ook nog eens). Weer een klap, einde aan een nieuw begin van ons samenzijn als gezin.



Hun overlijden speelde zich resp. 14 en 11 jaar geleden af. Al langere tijd inmiddels. Met name in 2005 heb ik een enorme terugslag gehad qua emoties, liep ik vast.



Als ik het nu zo terugbekijk heb ik nog steeds af en toe mijn momenten, hoewel dat echt niet meer vaak is, ja, het slijt idd, de scherpe kantjes gaan er weldegelijk vanaf, althans, bij mij wel. Het gemis is er niet meer, meer weemoed, om wat was en had kunnen zijn. Dat klinkt botter en onaardiger dan dat ik het bedoel.



Ik heb ooit eens de vraag gekregen wat ik erger vond: lijdend toezien of ineens overlijden. Vond ik toen een hele moeilijke vraag want het voelde alsof ik moest kiezen tussen 2 kwaden.

Nu zeg ik: ‘liever’ plotsklaps’. Mijn moeder was een schim geworden van de persoon die ze was, uitgemergeld en aan het morfine infuus naast haar rondstrompelend. Vreselijk om te zien. Ik werd haar verzorger wat ik met liefde heb gedaan. Maar jee, iemand weg te zien kwijnen, suf van de morfine, gedesoriënteerd, niet meer aanspreekbaar op het laatst, dat hakte er in en diep.



Mijn man daarentegen, ging sporten met een vriend, ging iets leuks doen en dat was het. Kus gegeven en hem veel plezier gewenst.

Het verschil hiertussen is dat ik met mijn moeder heel uitvoerig heb kunnen bespreken hoe ze haar begrafenis wilde hebben. Dat vond ze heel fijn om te weten dat, zoals zij het wilde, ook gedaan werd. En zo is het ook gegaan.

Iets wat ik bij mijn man niet geheel wist, dat was meer op gevoel gegaan. Ik ben wel vreselijk liefdevol opgevangen door vrienden (we woonden in het buitenland) en ben echt overladen met warmte en schouders om op te huilen, niet alleen daar maar ook in NL.



Heb ik gekke dingen gedaan? Welzeker, ik was soms zo afwezig dat ik kaas in de afwasmachine zette en koffie in de koelkast. Die prop watten heeft lang geduurd voordat die weg was.

Verder ook boeken verslonden over rouwproces en hoe dat werkte. Tot voor een aantal jaar terug las ik wel eens terug om te zien ‘waar ik nu sta’ en ja, dan ben ik ‘dat proces’ voorbij.

De diepgaande krassen van toen zijn schrammen geworden, helemaal weg zal het niet gaan.



Voor rouwen staat echter geen precieze tijd. Het is vaak 1 stap vooruit, 2 stappen terug, zeker in de eerste aantal jaren. Een goed vangnet is wel heel belangrijk, dat, ook al vertel je je verhaal voor de 1000ste keer, dat dat nog steeds met liefde wordt aangehoord.

Och Frahim, wat een enorm verdriet heb je.



En weer zie ik ik Kahil Gibran voorbijkomen.

Die zelfde tekst kreeg ik van iemand die me een kaartje stuurde na de dood van mijn vader in augustus.



En die tekst zegt het helemaal.



Een andere keer reageer ik wat uitgebreider, nu een voor jou, en iedereen die het moeilijk heeft.



Loco, die tekst van Acda en de Munnik komt keihard aan bij mij.

Bedankt, want dat beschrijft precies mijn gevoel hierin.

Dibbes, wat vreselijk voor je. Weet niet zo goed wat ik moet schrijven maar het voelde ook niet goed om geen reactie te geven.



Mijn moeder is ook plotseling overleden en mijn man na een vrij kort ziekbed. Ik kan ook geen keuze maken wat "beter" is. Ik dacht altijd dat je tijdens een ziekbed afscheid kon nemen van iemand met iemand maar dat is bij mijn man ook niet gebeurd. Tegen de tijd dat het duidelijk was dat hij het niet ging redden was hij niet meer in staat om afscheid te nemen.

Mijn ervaring is dat het verdriet altijd blijft. Het slijt niet zoals sommigen zeggen, je blijft het dragen. Je went er alleen aan, het wordt een deel van wie jij bent. En dat is nooit meer dezelfde als wie je was. Je hebt je diepste dieptepunt bereikt, geworsteld met je tranen en pijn. En dan accepteer je die, en wen je eraan.

@frahim , ik kan en wil juist heel graag een diepe band met iemand aangaan , het is de diepte die ik zoek , en ik denk juist dat dat vrouwen afschrikt.

Als een vrouw mij aanspreekt ,letterlijk en figuurlijk , dan ga ik ervoor .

Het feit dat ik tot nu toe alleen ben ,heeft mij heel erg geholpen ,ik denk dat iedere poging tot een relatie was gedoemd tot mislukken.

Maar als ik vandaag de juiste vrouw zou vinden ,is er niets wat mij zou weerhouden.

Van nature kan ik geen gedachte geheim houden ,dus het openstellen voor in een relatie is voor mij geen probleem.

Maar het gaat meer om de dieper liggende perspectieven ,dat wat niet meer met woorden is uit te drukken.

Daar zoek ik verbinding in ,plus ik zou nooit geen kinderen willen ,dat moet ook maar wederzijds zijn .



En dat van het ter wereld komen is mijn conclusie ,het is terug kijken en dan kijken waar het leven toe geleid heeft.



Oh ik denk dat je bedoeld dat ik geen band wil aangaan in dit leven ,maar ik denk juist dat deze vrouw een verbinding is met mijn volgende leven ,dus heb ik daar geen angst voor.

Ben alleen bang om een band aan te gaan met dit leven ,en dat was tot nu toe erg moeilijk (understatement).

Hoop Dat het geen vaag verhaal is ,maarja deze dingen zijn nu eenmaal niet zo makkelijk uit te leggen .

Er moesten weer wat tranen uit. Wat zijn Acda en de Munnik toch raak in hun teksten, deze ook weer.

Ik ben nu ook erg bezig met mijn ex en wat we samen deelden. Daar zit ook veel slechts bij. Boos ben ik nog steeds niet en zal ik waarschijnlijk nooit meer worden. Ik wil een hele hoop uit mijn hoofd en op papier, in de hoop dat het dan ooit wat rustiger wordt.



Voor dit overlijden dacht ik dat rouwen ook al was: denken aan dingen die verkeerd gingen in je leven, anders gekund hadden. Nu weet ik dat er nog iets bij komt, iets heel groots dus. Niet alleen je eigen verdriet maar ook dat van die ander. Die ander had net als jij geen keuze.



Is er iemand die die tekst nog voorhanden heeft van 'tell the sun to stop shining, I don't want to see no more'? Iets in die geest (de exacte woorden kloppen niet volgens Google). Ik vond het een mooie tekst toen ik nog niet zoveel van verlies wist, weet niet hoe dit nu is.

Ik kom later weer reageren. Heb weliswaar nog vakantie alleen wat kluswerk te doen. Ook een leuke 'erfenis' van alleen wonen, je wordt in rap tempo manusje van alles

Deze teksten waren het niet, Frahim. Het was een mooi gedicht dat op nogal op topics over rouw of verlies hier rondzong. Misschien vind ik het nog wel eens als ik wat harder mijn best doe.



Je invulling zit er niet helemaal naast. Vrede had ik nog niet met wat er tussen ons gebeurde. Ik had de omgangsregeling stopgezet en was hem op aandringen van mijn kind net weer begonnen. Ik wist nog steeds niet wat ik met hem aan moest.

Er is wel een golf aan gevoelens losgekomen waar domweg geen ruimte voor was omdat ik altijd op mijn grenzen moest letten bij hem. Ook bang was. Die gevoelens interpreteer ik als dat houden van toch wel heel erg een ding van jezelf is, los van wat de ander inbrengt.

Net zoals bij jou en je meisje eigenlijk. Je houdt zo enorm veel van dat meisje wat je nog niet hebt mogen leren kennen. Je wilde er zo graag zijn voor en met haar. Mijn projectie.



Bij mij is de rouw om mijn kindje overgegaan in angst op bepaalde momenten van de zwangerschap. Ik heb het kindje niet genoeg gekend om in mijn hart te blijven dragen, ook al was het wel degelijk een kindje van me. Het heeft geen naam gekregen en achteraf gezien zou ik er anders mee omgegaan zijn dan me door het ziekenhuis werd voorgesteld. Mijn kinderen weten dat er een kind was voordat zij er waren. Maar de sterfdag weet ik niet eens meer precies, het is dat hij op een dag stierf waarvan ik later las dat een publiek persoon is gestorven.

Het was eigenlijk het afscheid nemen van een droom.



Maar ja, een kindje wat voor het eerst voorzichtig vlindert in mijn buik is ook niet te vergelijken met een kindje dat in jouw buik al ruimtegebrek had en er zelfs was voor een paar dagen.



Men zegt dat een kind verliezen het ergste is dat je kan overkomen. Ik hoop dat je er toch op één of andere manier mee verder kunt, ooit.

Ik weet niet of rouw ooit echt helemaal stopt. Hoe je dat ervaart ligt denk ik ook aan je definitie van rouw. Als je definitie omgaan met je verlies is dan stopt rouw nooit denk ik, je zult immers altijd met je verlies om moeten blijven gaan. Als je definitie meer ligt in de richting van 'het een plekje geven' (wat veel mensen toch graag willen dat je 'doet') dan ben je misschien ooit wel uitgerouwd. Lastig vind ik.



Ik ervaar het verlies van mijn kind als een grote golfbeweging. In het begin werd ik steeds als ik mezelf naarboven had geworsteld weer overspoeld en ging ik steeds weer kopje onder. Nu, na ruim 10 jaar, ga ik niet meer volledig kopje onder, maar de golfbeweging is er nog altijd en soms komt er een golf waarbij meeduiken het enige is dat ik voor elkaar kan boksen.



Ik mis mijn zoon, zijn dood heeft mijn leven beschadigd. Zoals iemand al eerder schreef is mijn leven in delen gespleten hierdoor. Hij is niet meer altijd in mijn gedachten, niet zoals in het begin bij elke ademteug, elke minuut van de dag en in elke droom. Ik leef weer, lach weer, heb zelfs opnieuw kinderen gekregen en ik voel me niet meer schuldig dat ik niet constant aan hem denk. Ik droom allang niet meer elke nachtover mijn zoon, soms zelfs weken niet. Ik denk wel regelmatig aan hem, vraag me soms af hoe het geweest had kunnen zijn enz, maar allang niet meer dagelijks en dat is niet erg meer. Soms wordt ik wakker en duurt het heel even voordat ik me realiseer dat hij er niet meer is en dan heel even voel ik weer die ontreddering, die afschuwelijke machteloosheid van het moment dat tot je doordringt dat je kind er niet meer is. Dat zijn de dagen dat ik de hele dag met een zwaar gevoel op mijn hart rond blijf lopen. Het gemis is dan letterlijk voelbaar.

Fahrim, wat heftig voor je Ik wens je veel sterkte toe!

En alle anderen die hier hun verhaal plaatsen natuurlijk ook...



Het is al vaak geschreven maar nog steeds even waar, iedereen rouwt op z'n eigen manier. De éne manier is niet beter dan de andere, je moet volgens mij een beetje je eigen weg vinden.

Het éne rouwproces is ook het andere niet, je kan het niet vergelijken en ook niet zeggen wat het ergste is.



Twee jaar geleden is mijn oma gestorven na een lijdensweg van 3 jaar. 3 jaar hebben we haar zien afzien, ze was verlamd en kon zelfs niet meer praten. Wel was nog helemaal bij bewustzijn, dus ze begreep alles wat we haar zeiden. Het was verschrikkelijk om te zien hoe erg ze haar best deed om zich verstaanbaar te maken, maar het lukte nooit. Toen ze stierf was het misschien zelfs een beetje een opluchting... Ze was eindelijk verlost. Het ging vrij goed om het verlies te aanvaarden en ik kan met een glimlach terugdenken aan alle mooie momenten met haar. Maar toch, eigenlijk rouwden we al voor haar overlijden, we haar al 3 jaar eerder kwijt.



Vorige maand is mijn vader overleden. Een ongeluk, hij zou net 50 jaar worden. Ik kan de pijn die ik daarbij voel niet omschrijven.

Ik ben 5 maand zwanger en kan alleen maar denken aan alles wat hij niet meer zal meemaken... je weent inderdaad om datgene dat je eigenlijk gelukkig maakt.

Ik probeer mezelf te confronteren met het verdriet. Ik heb zijn foto in de woonkamer gezet en het is moeilijk om ernaar te kijken, maar toch helpt het. Op die manier probeer ik het een plaatsje te geven, hoe moeilijk ook.

@Mamzelle; bedoel je dit gedicht?

Stop all the clocks, cut off the telephone





W. H. Auden



Stop all the clocks, cut off the telephone,

Prevent the dog from barking with a juicy bone,

Silence the pianos and with muffled drum

Bring out the coffin, let the mourners come.



Let aeroplanes circle moaning overhead

Scribbling on the sky the message He Is Dead,

Put crepe bows round the white necks of the public doves,

Let the traffic policemen wear black cotton gloves.



He was my North, my South, my East and West,

My working week and my Sunday rest,

My noon, my midnight, my talk, my song;

I thought that love would last for ever: I was wrong.



The stars are not wanted now: put out every one;

Pack up the moon and dismantle the sun;

Pour away the ocean and sweep up the wood.

For nothing now can ever come to any good.

Ik heb in 2010 mijn vriend verloren door een verkeersongeluk. Rouw, tja. Voor iedereen anders! Wat deed ik? Ik ben op de vlucht geslagen. Achteraf, helaas. Ik ben van de één naar de andere man gedoken om het verdriet maar te vergeten en te genieten van de aandacht die ik kreeg van de man waar ik op dat moment was. Helaas ben je dan niet helder genoeg om te bedenken wat er eigenlijk gaande is. Het was geen ware liefde, dus kwam er aan hen ook abrupt een einde. Nog meer verdriet. Ik huilde vanaf zijn overlijden tot dik een jaar later iedere avond. Het daalde wel, maar langzaam. In plaats van iedere vijf minuten naar vier keer per dag, zo naar s'morgens naar s'avonds en dan iedere avond. Wanneer je stil zit en je geeft je gedachte de kans om na te denken kan je het beste direct afleiding zoeken, want dat zijn de meest kwaadaardige momenten. Rouw is voor mij niet te omschrijven, een hoop verdriet en met namen, machteloosheid. Voor iedereen die dit mee maken is het een hel om door heen te gaan, maar in alles zit iets posetiefs. Ik ben er wel sterker uit gekomen. En ik geloof dat iedereen dit zal mee maken. Kop op! Houd je hoofd omhoog en wandel dom/blindelings door!.... Ik weet, het zijn maar teksten, maar het is JIJ die door moet gaan en je weet zelf het beste wat voor jezelf werkt om er weer boven op te komen.

Frahim die angst dat het nog een keer fout zou kunnen gaan is heel herkenbaar. Het heeft mij niet tegengehouden opnieuw kinderen te krijgen, maar die angst gaat nooit weg. Althans bij mij niet. Ik bedenk me zeker eens per dag hoe waardevol ons leven met onze kidneren is en ik besef me ongelooflijk goed dat je er maar een keer van kan genieten. Ergens hoop ik dat de angst ze te verliezen ooit minder zal worden, wie weet als mijn jongste zoontje ouder mag worden dan zijn broer geworden is.



Ik ben misschien nu nog wel veel banger om ooit nog een kind te verliezen dan voordat mijn zoon overleed. Iedereen zegt altijd dat je kind verliezen het ergste is dat je kan overkomen en daar heeft iedereen z'n gedachten bij. Nu ik weet hoe vreselijk diep het verdriet om een kind is, kan de gedachte dat wellicht ooit nogmaals mee te maken (dat risico neem je nu eenmaal als je een kind krijgt) me echt verlammen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat nogmaals zou kunnen overleven.

quote:Sunemom schreef op 05 januari 2012 @ 18:21:

Frahim die angst dat het nog een keer fout zou kunnen gaan is heel herkenbaar. Het heeft mij niet tegengehouden opnieuw kinderen te krijgen, maar die angst gaat nooit weg. Althans bij mij niet. Ik bedenk me zeker eens per dag hoe waardevol ons leven met onze kidneren is en ik besef me ongelooflijk goed dat je er maar een keer van kan genieten. Ergens hoop ik dat de angst ze te verliezen ooit minder zal worden, wie weet als mijn jongste zoontje ouder mag worden dan zijn broer geworden is.



Ik ben misschien nu nog wel veel banger om ooit nog een kind te verliezen dan voordat mijn zoon overleed. Iedereen zegt altijd dat je kind verliezen het ergste is dat je kan overkomen en daar heeft iedereen z'n gedachten bij. Nu ik weet hoe vreselijk diep het verdriet om een kind is, kan de gedachte dat wellicht ooit nogmaals mee te maken (dat risico neem je nu eenmaal als je een kind krijgt) me echt verlammen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat nogmaals zou kunnen overleven.Ik ben gek genoeg juist minder bang geworden. Mijn vader is plots overleden en ik heb daardoor heel lang snel er moeite mee gehad had als iemand later dan afgesproken kwam of i.d en haalde me dan de ergste dingen in mijn hoofd. Tijdens mijn zwangerschap van de 1e heb ik tot 3 maal toe meegemaakt dat in mijn omgeving het mis ging tijdens of vlak voor de bevalling en ook dat heeft een behoorlijke impact op mij gehad, want een onbezorgde zwangerschappen had ik daardoor niet meer. Vervolgens is mijn partner ziek geworden, kanker, en heb ik een jaar lang in angst geleefd of er uitzaaingen zouden zijn. Toen dit uiteindelijk na een jaar zo bleek te zijn en mij al snel duidelijk was dat de kans dat hij het zou overleven niet erg groot was, realiseerde ik me opeens dat ik een jaar had "verkloot" met bang zijn en dat dat uiteindelijk "niets geholpen had", want het gebeurde toch. Sindsdien kan ik het veel beter los laten, je hebt op een hoop dingen gewoon geen invloed, dus is het voor mij zinniger om mijn energie te steken in dingen waar ik wel wat aan kan doen, ipv angst, want dat vreet energie. (Betekent trouwens niet dat ik het niet begrijp Frahim, het is gewoon ontzettend veel bij elkaar om te verwerken en weer een beetje vertrouwen te krijgen dat dingen ook goed kan gaan )

quote:zonnetje59 schreef op 05 januari 2012 @ 18:37:

[...]





Ik ben gek genoeg juist minder bang geworden. Mijn vader is plots overleden en ik heb daardoor heel lang snel er moeite mee gehad had als iemand later dan afgesproken kwam of i.d en haalde me dan de ergste dingen in mijn hoofd. Tijdens mijn zwangerschap van de 1e heb ik tot 3 maal toe meegemaakt dat in mijn omgeving het mis ging tijdens of vlak voor de bevalling en ook dat heeft een behoorlijke impact op mij gehad, want een onbezorgde zwangerschappen had ik daardoor niet meer. Vervolgens is mijn partner ziek geworden, kanker, en heb ik een jaar lang in angst geleefd of er uitzaaingen zouden zijn. Toen dit uiteindelijk na een jaar zo bleek te zijn en mij al snel duidelijk was dat de kans dat hij het zou overleven niet erg groot was, realiseerde ik me opeens dat ik een jaar had "verkloot" met bang zijn en dat dat uiteindelijk "niets geholpen had", want het gebeurde toch. Sindsdien kan ik het veel beter los laten, je hebt op een hoop dingen gewoon geen invloed, dus is het voor mij zinniger om mijn energie te steken in dingen waar ik wel wat aan kan doen, ipv angst, want dat vreet energie. (Betekent trouwens niet dat ik het niet begrijp Frahim, het is gewoon ontzettend veel bij elkaar om te verwerken en weer een beetje vertrouwen te krijgen dat dingen ook goed kan gaan )

Zonder dingen te willen vergelijken denk ik dat dat wel een 'verschil' is tussen een 'gewoon' verlies en het verlies van je kind. In vrij korte tijd heb ik het overgrote deel van mijn familie verloren. Mijn ouders leven nog wel, maar ik had een veel sterkere band met mijn grootouders, oom, tante en pleegouders en die heb ik allemaal binnen een aantal jaar verloren. Ook mijn nichtje (die twee jonge kindjes achterliet) en nog een leeftijdgenootje zijn de afgelopen aren verleden. En eigenlijk kan ik daar heel goed mee omgaan. Dood is dood en ieders tijd komt nu eenmaal een keer, helaas voor sommigen (veel) te vroeg, maar dood en leven horen nu eenmaal bij elkaar. Bij (mijn) kinderen kan ik dat echter niet opzij zetten. Je kind begraven is echt het meest tegennatuurlijke dat je kunt meten doen. Je begraaft niet enkel de meest dierbare persoon die er is, je begraaft ook je toekomst, een toekomstbeeld. Waar ik mijn opa, tante en pleegvader heel regelmatig erg kan missen, ko het niet eens in de buurt van het gemis van mijn zoontje. Het is een ander gemis, iets dat ik net kan beshcrijven, natuurlijk mis is mensen waar ik van hield, maar het gat dat mijn kind heeft geslagen is anders, voelbaarder, pijnlijker, altijd (op de achtergrond) aanwezig.



Ik ben denk ik heel nuchter, kan overledenen makkelijk loslaten, ben nooit bang mijn man te verliezen bijvoorbeeld, ik weet dat ik dat vreselijk zou vinden, daar vreselijk veel verdriet van zou hebben, maar ik weet ook dat ik dat zou overleven en dat het leven uiteindelijk door zou gaan. Als (nogmaals) een van mijn kinderen iets zou overkomen zou ik dat geloof ik niet meer kunnen.



Dat heeft nets te maken met het ene verlies erger vinden dan het andere overigens, want verlies is niet in te tekenen op een lijstje erg-erger-ergst of wat dan ook. Voor mij zit het in verbondenheid, mijn kinderen zijn een deel van mij, ze binden mijn verleden en mijn toekomst, ze laten mijn wereld draaien, voor hen heb ik alles over en mijn liefde voor hen is onvoorwaardelijk. De verbintenis met mijn kinderen zal er gewoon altijd zijn. Daar waar ik em terdege besef dat je met een partner kan breken, ruzie kan krijgen, je elkaar gewoon ontgroeid enz. Mijn man is heel belangrijk voor me, maar staat wel naast mij. Mijn leven (en mijn levensgeluk) is en van hem afhankelijk ook zonder hem kan ik weer gelukkig worden (ooit gescheiden en dat kwam prima weer in orde), dat is bij mijn kinderen gewoon anders. Mijn levensgeluk is veel meer van hen afhankelijk dan van een partner, zij hebben de meest centrale rol die er is. Voor hen zou ik een brandend gebouw inrennen, waar ik bij elk ander mens een seconde na zou denken zou ik dat bij hen niet.