Psyche
alle pijlers
Problemen na aanranding.
donderdag 5 januari 2012 om 15:27
begrijp ik nu dat deze persoon je 2 keer heeft aangerand? 1 keer prive en 1 keer in je werk situatie?
Wat vreselijk voor je.. Fijn dat je er met je collega over kunt praten.
Ik hoop dat je deze persoon als professional niet meer tegenkomt nu, deze niet meer behandeld.
Dat gaat natuurlijk niet meer.
Ik hoop dat er buiten je collega meer mensen zijn met wie je erover kunt hebben. Het is de enige manier om het een plek te geven..
Veel sterkte
Wat vreselijk voor je.. Fijn dat je er met je collega over kunt praten.
Ik hoop dat je deze persoon als professional niet meer tegenkomt nu, deze niet meer behandeld.
Dat gaat natuurlijk niet meer.
Ik hoop dat er buiten je collega meer mensen zijn met wie je erover kunt hebben. Het is de enige manier om het een plek te geven..
Veel sterkte
donderdag 5 januari 2012 om 15:36
Dus omdat je aangerand bent, ben je een zwakke vrouw? Je had jezelf wat beter moeten verdedigen? Zou je dat ook tegen een cliënt zeggen? Wat zou je tegen een cliënt zeggen die was aangerand door een persoon die ze nog steeds regelmatig tegenkomt en tegen wie geen zaak kan worden gemaakt? Dat ze zich er maar overheen moet zetten? Dat jij wel ergere dingen voorbij ziet komen? Nee toch?
Wees eens net zo lief en begripvol tegen jezelf als je dat tegen je cliënten bent. Misschien heb jij ook wel iets aan een luisterend oor van iemand anders? Je kan niet je eigen hulpverlener zijn.
Ik ben één keer aangerand: ik werd van achter vastgegrepen (in de hal van mijn studentenhuis) en kreeg een hand over mijn mond. Toen ik me losworstelde rende die vent hard weg (ik erachteraan tot ik bedacht dat dat niet zo handig was midden in de nacht in mijn eentje in een verlaten straat ).
Ik ben een paar maanden bang geweest om alleen thuis te blijven of over straat te fietsen. Mijn gevoel van veiligheid was echt ernstig aangetast, veel meer dan je zou verwachten van zo'n klein incident dat maar een paar minuten duurde. Het is denk ik het besef hoe kwetsbaar je bent als vrouw.
Neem hier gewoon de tijd voor en accepteer je gevoelens. Nu heb je én die gevoelens én een schuld- en schaamtegevoel over die gevoelens. Maak het jezelf niet onnodig moeilijk
Wees eens net zo lief en begripvol tegen jezelf als je dat tegen je cliënten bent. Misschien heb jij ook wel iets aan een luisterend oor van iemand anders? Je kan niet je eigen hulpverlener zijn.
Ik ben één keer aangerand: ik werd van achter vastgegrepen (in de hal van mijn studentenhuis) en kreeg een hand over mijn mond. Toen ik me losworstelde rende die vent hard weg (ik erachteraan tot ik bedacht dat dat niet zo handig was midden in de nacht in mijn eentje in een verlaten straat ).
Ik ben een paar maanden bang geweest om alleen thuis te blijven of over straat te fietsen. Mijn gevoel van veiligheid was echt ernstig aangetast, veel meer dan je zou verwachten van zo'n klein incident dat maar een paar minuten duurde. Het is denk ik het besef hoe kwetsbaar je bent als vrouw.
Neem hier gewoon de tijd voor en accepteer je gevoelens. Nu heb je én die gevoelens én een schuld- en schaamtegevoel over die gevoelens. Maak het jezelf niet onnodig moeilijk
Ga in therapie!
donderdag 5 januari 2012 om 15:52
Ik heb niet het gevoel dat ik iets 'fout' gedaan heb waardoor ik aangerand ben. (snachts op straat vastgegrepen en betast). Voelde me de eerste dagen erg machteloos maar was vastbesloten dat die sukkel geen invloed zou hebben over hoe ik in het leven sta. Namelijk na het stappen gewoon alleen over straat naar huis. De eerste paar keren waren lastig, vrij veel paranoïde en angst. Maar al snel geen last meer van, alleen voor altijd wel wat alerter geworden.
Bij mij vanzelf over (naja, vanzelf, heb mezelf dus wel gedwongen om angst gevoelens de das om te doen) gegaan. Maar kende de man ook niet, dus geen dubieuze gevoelens over het hele geheel. Weet niet hoe dat bij jou zit.
Bij mij vanzelf over (naja, vanzelf, heb mezelf dus wel gedwongen om angst gevoelens de das om te doen) gegaan. Maar kende de man ook niet, dus geen dubieuze gevoelens over het hele geheel. Weet niet hoe dat bij jou zit.
donderdag 5 januari 2012 om 15:53
Heel vervelend verhaal, zeg! Ik kan me je gevoel van onveiligheid erg goed voorstellen!
Maar waarom zou jij als hulpverlener jezelf moeten kunnen behandelen? Wees niet zo streng voor jezelf. Het gaat om jóuw gevoel, en net als bij andere slachtoffers zet je die knop van onveilig naar veilig niet zomaar om!
Sterkte.
Maar waarom zou jij als hulpverlener jezelf moeten kunnen behandelen? Wees niet zo streng voor jezelf. Het gaat om jóuw gevoel, en net als bij andere slachtoffers zet je die knop van onveilig naar veilig niet zomaar om!
Sterkte.
donderdag 5 januari 2012 om 16:01
hey kiaorahoi,
ik vind het heel erg voor je dat dit gebeurd is, en als ik je verhaal zo lees vind ik niet dat jij het probleem bent. Het probleem, vind ik, is dat jij slachtoffer bent geworden en dat de dader ongestraft blijft. Dat de politie niet veel kan doen, begrijp ik ook wel ergens, maar het is zo oneerlijk hé. Ik vind dit een maatschappelijk probleem. Maar natuurlijk moet jij er verder mee.
En wees ook niet zo hard voor jezelf. Natuurlijk bestaan er ergere dingen, en dat zul jij wel goed weten, aangezien je er beroepsmatig iedere dag mee wordt geconfronteerd. Maar het is niet omdat er moorden bestaan, dat diefstallen goed te praten zijn. En ik denk dat het inderdaad geen slecht idee is, zoals je al doet, om met een collega of zo hierover te praten. Die kan je zeker helpen dit te verwerken, en je zelfvertrouwen opnieuw op te krikken. In tegenstelling tot tijdens je werk, waar je de mensen helpt en ondersteunt, kun je er nu helemaal niet objectief naar kijken, je bent er zelf jammer genoeg bij betrokken. Dit is een gans andere situatie dan hetgeen je gewend bent, en daarom denk ik dat het je zeker kan helpen er met iemand anders (eventueel professioneel) over te praten.
Ik wens je allesinds veel sterkte
ik vind het heel erg voor je dat dit gebeurd is, en als ik je verhaal zo lees vind ik niet dat jij het probleem bent. Het probleem, vind ik, is dat jij slachtoffer bent geworden en dat de dader ongestraft blijft. Dat de politie niet veel kan doen, begrijp ik ook wel ergens, maar het is zo oneerlijk hé. Ik vind dit een maatschappelijk probleem. Maar natuurlijk moet jij er verder mee.
En wees ook niet zo hard voor jezelf. Natuurlijk bestaan er ergere dingen, en dat zul jij wel goed weten, aangezien je er beroepsmatig iedere dag mee wordt geconfronteerd. Maar het is niet omdat er moorden bestaan, dat diefstallen goed te praten zijn. En ik denk dat het inderdaad geen slecht idee is, zoals je al doet, om met een collega of zo hierover te praten. Die kan je zeker helpen dit te verwerken, en je zelfvertrouwen opnieuw op te krikken. In tegenstelling tot tijdens je werk, waar je de mensen helpt en ondersteunt, kun je er nu helemaal niet objectief naar kijken, je bent er zelf jammer genoeg bij betrokken. Dit is een gans andere situatie dan hetgeen je gewend bent, en daarom denk ik dat het je zeker kan helpen er met iemand anders (eventueel professioneel) over te praten.
Ik wens je allesinds veel sterkte
donderdag 5 januari 2012 om 16:08
quote:dubiootje schreef op 05 januari 2012 @ 15:56:
Wat zou je fout kunnen doen waardoor je aangerand wordt, Slowdance?
Ja helemaal niets. Zonder toestemming gewoon geen gegraai. Maar in de OP stond iets van die strekking (slomer reageren ed). Vandaar dat ik het zeg.
Je kan wel zeggen: had je maar niet 's nachts alleen over straat moeten lopen. Maar ik vind dat je zulke dingen gewoon moet kunnen doen. Dus in die zin.
Wat zou je fout kunnen doen waardoor je aangerand wordt, Slowdance?
Ja helemaal niets. Zonder toestemming gewoon geen gegraai. Maar in de OP stond iets van die strekking (slomer reageren ed). Vandaar dat ik het zeg.
Je kan wel zeggen: had je maar niet 's nachts alleen over straat moeten lopen. Maar ik vind dat je zulke dingen gewoon moet kunnen doen. Dus in die zin.
donderdag 5 januari 2012 om 16:11
quote:slowdance schreef op 05 januari 2012 @ 16:08:
[...]
Ja helemaal niets. Zonder toestemming gewoon geen gegraai. Maar in de OP stond iets van die strekking (slomer reageren ed). Vandaar dat ik het zeg.
Je kan wel zeggen: had je maar niet 's nachts alleen over straat moeten lopen. Maar ik vind dat je zulke dingen gewoon moet kunnen doen. Dus in die zin.Hey slowdance, tuurlijk moet je dat kunnen, maar ik denk dat dubiootje het zo ook bedoelde. Het ligt helemaal niet aan jou, seks of aanrakingen of wat dan ook kan alleen maar met wederzijdse toestemming.
[...]
Ja helemaal niets. Zonder toestemming gewoon geen gegraai. Maar in de OP stond iets van die strekking (slomer reageren ed). Vandaar dat ik het zeg.
Je kan wel zeggen: had je maar niet 's nachts alleen over straat moeten lopen. Maar ik vind dat je zulke dingen gewoon moet kunnen doen. Dus in die zin.Hey slowdance, tuurlijk moet je dat kunnen, maar ik denk dat dubiootje het zo ook bedoelde. Het ligt helemaal niet aan jou, seks of aanrakingen of wat dan ook kan alleen maar met wederzijdse toestemming.
donderdag 5 januari 2012 om 16:13
Wat anderen ook al zeggen: ik denk dat je jezelf de tijd moet gunnen om het te verwerken.
Ik ben ook aangerand, en ik vond het verschrikkelijk om te merken dat, hoe hard ik ook vocht, ik het fysiek op geen enkele manier kon winnen. Dat ik totaal overgeleverd was aan een ander. Die kwetsbaarheid als vrouw, zoals Dubiootje zegt. Dat controleverlies vond ik nog het engste.
En dat het een bekende betreft van je, zorgt er misschien wel voor dat je jezelf extra verwijten maakt?
Ik ben ook aangerand, en ik vond het verschrikkelijk om te merken dat, hoe hard ik ook vocht, ik het fysiek op geen enkele manier kon winnen. Dat ik totaal overgeleverd was aan een ander. Die kwetsbaarheid als vrouw, zoals Dubiootje zegt. Dat controleverlies vond ik nog het engste.
En dat het een bekende betreft van je, zorgt er misschien wel voor dat je jezelf extra verwijten maakt?
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
donderdag 5 januari 2012 om 16:19
En natuurlijk gaat je vertrouwen er aan. Maar misschien is dat ook wel zo realistisch en minder naïef.
Maar zo te lezen zijn de meeste dames hier er wel weer bovenop gekomen. Dat geeft misschien TO wat hoop.
Het was voor mij ook wel een eye-opener om te merken dat ik al zo overstuur was door een aanranding, dat ik er bij stil stond dat het dan wel heel erg heftig moet zijn als je daadwerkelijk verkracht bent (alleen het woord typen geeft me al rillingen). Daar dacht ik voorheen wat lichter over.
Maar zo te lezen zijn de meeste dames hier er wel weer bovenop gekomen. Dat geeft misschien TO wat hoop.
Het was voor mij ook wel een eye-opener om te merken dat ik al zo overstuur was door een aanranding, dat ik er bij stil stond dat het dan wel heel erg heftig moet zijn als je daadwerkelijk verkracht bent (alleen het woord typen geeft me al rillingen). Daar dacht ik voorheen wat lichter over.
donderdag 5 januari 2012 om 16:27
He. Het komt uiteindelijk wel goed, hoe raar het ook klinkt. Heb zelf een verkrachting meegemaakt en het stomste wat ik toen heb gedaan is het voor mezelf houden en ook denken dat ik mijzelf als hulpverlener zou moeten kunnen helpen. Ik heb het getracht te delen met mijn ex (was hij toen al) omdat ik niemand anders genoeg vertrouwde (aan mijn ouders durfde ik het niet te vertellen, want die zouden gelijk in de zorg en bescherm modus gaan en aan vrienden en vriendinnen wilde ik niet laten zien dat er iets was), maar die heeft mij heerlijk in de kou laten staan.
In het begin was ik erg bang om over straat te gaan, mn 's avonds. Zoals shake zegt is het gevoel dat je de controle kwijt bent en iemand zo gigantisch over jouw grens heen is gegaan hele erg. Dit gevoel zal ook echt nog wel een periode blijven, maar jezelf de schuld geven werkt niet. Jij hebt niet voor deze situatie gekozen en je hebt vast en zeker gedaan wat je kon doen om te zorgen dat het niet zou gebeuren. Het is gebeurd en het zal altijd een stukje bij je blijven, maar probeer lief te zijn voor jezelf en sla jezelf niet voor je hoofd. Blijf het delen met jouw collega en als je merkt dat je thuis last hebt van gedachtes die je dwars zitten zou ik ze maar even laten komen en na 5 of 10 minuten te stoppen en bewust wat anders gaan doen. De gedachten even aanwezig laten zijn laat je jouw angst en hetgeen er gebeurd is herkennen, maar je stelt er een grens aan. je mag bang en verdrietig zijn om wat er is gebeurd.
Ik moet helaas weg, maar succes en veel sterkte
In het begin was ik erg bang om over straat te gaan, mn 's avonds. Zoals shake zegt is het gevoel dat je de controle kwijt bent en iemand zo gigantisch over jouw grens heen is gegaan hele erg. Dit gevoel zal ook echt nog wel een periode blijven, maar jezelf de schuld geven werkt niet. Jij hebt niet voor deze situatie gekozen en je hebt vast en zeker gedaan wat je kon doen om te zorgen dat het niet zou gebeuren. Het is gebeurd en het zal altijd een stukje bij je blijven, maar probeer lief te zijn voor jezelf en sla jezelf niet voor je hoofd. Blijf het delen met jouw collega en als je merkt dat je thuis last hebt van gedachtes die je dwars zitten zou ik ze maar even laten komen en na 5 of 10 minuten te stoppen en bewust wat anders gaan doen. De gedachten even aanwezig laten zijn laat je jouw angst en hetgeen er gebeurd is herkennen, maar je stelt er een grens aan. je mag bang en verdrietig zijn om wat er is gebeurd.
Ik moet helaas weg, maar succes en veel sterkte
donderdag 5 januari 2012 om 17:10
Ik ben ook meerdere keren aangerand, zowel door familie, een collega, vreemde en mijn ex. Bij mijn ex zelfs toen ik sliep, werd er wakker van.
Het is begonnen toen ik 3 was, daarna toen ik 16 was, 23 en als laatste 34 jaar.
Ik heb er verschillende keren over gesproken met mensen, maar heb me zelden serieus genomen (ja raar om dit woord te gebruiken in deze...) gevoeld.
Het beeld wat ik van mannen heb is niet best moet ik zeggen, ik vertrouw ze niet meer.
Het is begonnen toen ik 3 was, daarna toen ik 16 was, 23 en als laatste 34 jaar.
Ik heb er verschillende keren over gesproken met mensen, maar heb me zelden serieus genomen (ja raar om dit woord te gebruiken in deze...) gevoeld.
Het beeld wat ik van mannen heb is niet best moet ik zeggen, ik vertrouw ze niet meer.
donderdag 5 januari 2012 om 17:30
quote:wo0dy schreef op 05 januari 2012 @ 17:29:
@Juf, hey wat erg voor je. Ik kan wel begrijpen dat je dan je vertrouwen verliest.
@Cateautje, das toch wraakroepend hé. Zulke zaken zouden wat mij betreft heel zwaar mogen worden bestraft.Ondanks de emancipatie en het feminisme, zijn mannen nog altijd de baas in de wereld en die bepalen de strafmaat. Ga maar na.
@Juf, hey wat erg voor je. Ik kan wel begrijpen dat je dan je vertrouwen verliest.
@Cateautje, das toch wraakroepend hé. Zulke zaken zouden wat mij betreft heel zwaar mogen worden bestraft.Ondanks de emancipatie en het feminisme, zijn mannen nog altijd de baas in de wereld en die bepalen de strafmaat. Ga maar na.
donderdag 5 januari 2012 om 19:30
Pff, herkenning. Ik schrijf normaalgesproken onder een andere naam maar voor de gelegenheid heb ik deze nick aangemaakt. Ik ben een paar maanden geleden aangerand door 2 mannen en door 1 van hen, ook verkracht. Heeeel heftig, ik zit er ook redelijk door in de knoop met mezelf. Toen het gebeurde, waren het een soort van kennissen van me, dus geen echte vreemden. De politie vindt het een lastig verhaal, ook weer (net als wat ik hierboven al las) doordat het mijn woord tegen dat van de dader(s) is. En lastig doordat ik me niet goed heb verweerd en het misbruik dus meerdere keren heeft kunnen plaatsvinden. Ik wilde het zeker niet maar ik heb ook niet wild van me afgeslagen. Ik verlamde en ben dus redelijk willoos gebleven. Bah, echt rot. Maar goed, ik moet er mee verder.
