Psyche
alle pijlers
Problemen na aanranding.
donderdag 5 januari 2012 om 19:40
quote:molested schreef op 05 januari 2012 @ 19:30:
Pff, herkenning. Ik schrijf normaalgesproken onder een andere naam maar voor de gelegenheid heb ik deze nick aangemaakt. Ik ben een paar maanden geleden aangerand door 2 mannen en door 1 van hen, ook verkracht. Heeeel heftig, ik zit er ook redelijk door in de knoop met mezelf. Toen het gebeurde, waren het een soort van kennissen van me, dus geen echte vreemden. De politie vindt het een lastig verhaal, ook weer (net als wat ik hierboven al las) doordat het mijn woord tegen dat van de dader(s) is. En lastig doordat ik me niet goed heb verweerd en het misbruik dus meerdere keren heeft kunnen plaatsvinden. Ik wilde het zeker niet maar ik heb ook niet wild van me afgeslagen. Ik verlamde en ben dus redelijk willoos gebleven. Bah, echt rot. Maar goed, ik moet er mee verder.
Hey wat vreselijk voor je. Op zo'n momenten zou ik echt het recht in eigen handen willen nemen, aangezien ik het gevoel heb dat het gerecht hier serieus faalt, en er op z'n minst voor zorgen dat die klootzakken zoiets nooit meer kunnen doen. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of dat zou opluchten voor de slachtoffers, wraak?
Je mag jezelf hier zeker niks verwijten. Het is heel logisch dat je op dat moment verlamd bent van angst, en niet in staat bent weerwerk te bieden. Ach arme jij, ik wens je heel veel sterkte en ik hoop heel hard dat die laffe daders zich ooit zullen moeten verantwoorden, op welke manier dan ook.
Pff, herkenning. Ik schrijf normaalgesproken onder een andere naam maar voor de gelegenheid heb ik deze nick aangemaakt. Ik ben een paar maanden geleden aangerand door 2 mannen en door 1 van hen, ook verkracht. Heeeel heftig, ik zit er ook redelijk door in de knoop met mezelf. Toen het gebeurde, waren het een soort van kennissen van me, dus geen echte vreemden. De politie vindt het een lastig verhaal, ook weer (net als wat ik hierboven al las) doordat het mijn woord tegen dat van de dader(s) is. En lastig doordat ik me niet goed heb verweerd en het misbruik dus meerdere keren heeft kunnen plaatsvinden. Ik wilde het zeker niet maar ik heb ook niet wild van me afgeslagen. Ik verlamde en ben dus redelijk willoos gebleven. Bah, echt rot. Maar goed, ik moet er mee verder.
Hey wat vreselijk voor je. Op zo'n momenten zou ik echt het recht in eigen handen willen nemen, aangezien ik het gevoel heb dat het gerecht hier serieus faalt, en er op z'n minst voor zorgen dat die klootzakken zoiets nooit meer kunnen doen. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of dat zou opluchten voor de slachtoffers, wraak?
Je mag jezelf hier zeker niks verwijten. Het is heel logisch dat je op dat moment verlamd bent van angst, en niet in staat bent weerwerk te bieden. Ach arme jij, ik wens je heel veel sterkte en ik hoop heel hard dat die laffe daders zich ooit zullen moeten verantwoorden, op welke manier dan ook.
donderdag 5 januari 2012 om 19:44
Wo0dy, dank voor je lieve woorden. Gek he, maar ik voel amper woede, ben helemaal niet bezig met gevoelens van wraak. Ik zie ze al een hele tijd niet meer en bang dat ze me nog op zullen zoeken, ben ik ook niet. Ik moet wel steeds terugdenken aan die gebeurtenis, krijg er niet echt "grip" op, dat dit met mij is gebeurd. Wat is binnendringen in het lichaam toch heftig..
donderdag 5 januari 2012 om 20:02
quote:molested schreef op 05 januari 2012 @ 19:44:
Wo0dy, dank voor je lieve woorden. Gek he, maar ik voel amper woede, ben helemaal niet bezig met gevoelens van wraak. Ik zie ze al een hele tijd niet meer en bang dat ze me nog op zullen zoeken, ben ik ook niet. Ik moet wel steeds terugdenken aan die gebeurtenis, krijg er niet echt "grip" op, dat dit met mij is gebeurd. Wat is binnendringen in het lichaam toch heftig..Ik weet niet of het gek is dat je geen woede voelt. Ik vind dat je er op een heel sterke manier mee omgaat. Ik vind dit zo verschrikkelijk voor je, wat een laffe klootzakken zijn het. Ik wens hen een tergend trage dood, kapotkwijnend van spijt, en jou heel veel sterkte.
Wo0dy, dank voor je lieve woorden. Gek he, maar ik voel amper woede, ben helemaal niet bezig met gevoelens van wraak. Ik zie ze al een hele tijd niet meer en bang dat ze me nog op zullen zoeken, ben ik ook niet. Ik moet wel steeds terugdenken aan die gebeurtenis, krijg er niet echt "grip" op, dat dit met mij is gebeurd. Wat is binnendringen in het lichaam toch heftig..Ik weet niet of het gek is dat je geen woede voelt. Ik vind dat je er op een heel sterke manier mee omgaat. Ik vind dit zo verschrikkelijk voor je, wat een laffe klootzakken zijn het. Ik wens hen een tergend trage dood, kapotkwijnend van spijt, en jou heel veel sterkte.
donderdag 5 januari 2012 om 20:06
@molested raar mechanisme is dat he dat je gewoon niet 'vecht'. Ik heb me ook niet verweerd, heb het over me heen laten komen. En geen woede is ook bekend ik ben niet kwaad, eigenlijk alleen maar heel vlak, vertrouwen (wat ik eindelijk een klein beetje had in de wereld) is tot een nulpunt gedaald. De angst, schaamte, schuldgevoel overheerst bij mij. Ik vind alleen zijn heel moeilijk, slapen gaat nergens over (slapeloosheid en nachtmerries) en voel me gewoon nog steeds ontzettend smerig.
vrijdag 6 januari 2012 om 08:42
quote:Cateautje schreef op 05 januari 2012 @ 17:30:
[...]
Ondanks de emancipatie en het feminisme, zijn mannen nog altijd de baas in de wereld en die bepalen de strafmaat. Ga maar na.
dus jij denkt dat mannen dit een goede zaak vinden?
die mannen hebben ook dochters, zussen, vriendinnen, moeders, partners...
ik als man zijnde kan gerust zeggen dat ik die beesten het liefste aan een boom zien hangen en zo denken heel veel mannen erover.
[...]
Ondanks de emancipatie en het feminisme, zijn mannen nog altijd de baas in de wereld en die bepalen de strafmaat. Ga maar na.
dus jij denkt dat mannen dit een goede zaak vinden?
die mannen hebben ook dochters, zussen, vriendinnen, moeders, partners...
ik als man zijnde kan gerust zeggen dat ik die beesten het liefste aan een boom zien hangen en zo denken heel veel mannen erover.
vrijdag 6 januari 2012 om 22:44
quote:Sunemom schreef op 05 januari 2012 @ 20:06:
@molested raar mechanisme is dat he dat je gewoon niet 'vecht'. Ik heb me ook niet verweerd, heb het over me heen laten komen. En geen woede is ook bekend ik ben niet kwaad, eigenlijk alleen maar heel vlak, vertrouwen (wat ik eindelijk een klein beetje had in de wereld) is tot een nulpunt gedaald. De angst, schaamte, schuldgevoel overheerst bij mij. Ik vind alleen zijn heel moeilijk, slapen gaat nergens over (slapeloosheid en nachtmerries) en voel me gewoon nog steeds ontzettend smerig.Wat ontzettend rot ook voor jou. Slaap je altijd slecht of alleen als je alleen bent? Ik voel me niet heel erg smerig, wel heel erg "goedkoop" en kwetsbaar, echt extreem kwetsbaar. Het is nu een paar maanden geleden en eigenlijk lukken een heleboel dingen behoorlijk goed (werk/huishouden/gezin), maar diep van binnen voel ik me wel enorm minderwaardig. Ik voel me een soort prooidier dat flink te grazen is genomen en dat daarna is afgedankt. De woede die ik kennelijk wel mag voelen en die anderen wel ervaren als ze mijn verhaal horen, heb ik alleen niet. Ik vraag me af of dat nog komt.
@molested raar mechanisme is dat he dat je gewoon niet 'vecht'. Ik heb me ook niet verweerd, heb het over me heen laten komen. En geen woede is ook bekend ik ben niet kwaad, eigenlijk alleen maar heel vlak, vertrouwen (wat ik eindelijk een klein beetje had in de wereld) is tot een nulpunt gedaald. De angst, schaamte, schuldgevoel overheerst bij mij. Ik vind alleen zijn heel moeilijk, slapen gaat nergens over (slapeloosheid en nachtmerries) en voel me gewoon nog steeds ontzettend smerig.Wat ontzettend rot ook voor jou. Slaap je altijd slecht of alleen als je alleen bent? Ik voel me niet heel erg smerig, wel heel erg "goedkoop" en kwetsbaar, echt extreem kwetsbaar. Het is nu een paar maanden geleden en eigenlijk lukken een heleboel dingen behoorlijk goed (werk/huishouden/gezin), maar diep van binnen voel ik me wel enorm minderwaardig. Ik voel me een soort prooidier dat flink te grazen is genomen en dat daarna is afgedankt. De woede die ik kennelijk wel mag voelen en die anderen wel ervaren als ze mijn verhaal horen, heb ik alleen niet. Ik vraag me af of dat nog komt.
vrijdag 6 januari 2012 om 22:48
quote:kiaorahoi schreef op 06 januari 2012 @ 01:30:
[...]
Dit is een typische reactie, gebeurt vaker dan je denkt. Hoe wrang het ook klinkt dit is voor zo'n persoon een soort goedpraten. Als het plaatje in zijn hoofd maar geen verkrachting is maar seks. Ook geld bij je neerleggen en bedanken komen veel voor.
Maakt niet dat ik hem niet nog steeds een idioot vind!
Die man bij mij vond de eerste keer blijkbaar wel grappig. Trok zich weinig van de agenten aan en probeerde het dus nogmaals. Deed net of hij gek was, en ik wist dat er een gesprek was geweest.
Dat bevroren gevoel herken ik en dat overdonderde van wat gebeurd mij nu weer.
Maar ik vind het wel raar dat omdat je niet terug vecht je geen zaak hebt? Normaal gesproken hoef je alleen maar nee te zeggen of met een hand/ ander lichaamsdeel weg te drukken en ze kunnen er wat mee. En van wat ik gewend ben dan zijn ze bij zeden zo goed getraind dat ze echt wel snappen dat je kunt bevriezen en helemaal niks meer kunt zeggen of doen.
Vooral fysiek bewijs moet het doen, maar dat is er natuurlijk niet altijd. Ik kan me voorstellen dat het even duurt voordat je aangifte gaat doen om welke reden dan ook. Ik vond het ook heel moeilijk om die keuze te maken en ben blij dat ik het heb gedaan.
En vind alle vrouwen die dit doen heel moedig! En huil met de vrouwen die het niet kunnen mee.
Kia Ora.
Ps. Bedankt voor alle reacties.Bedankt voor je reactie. Fijn om te lezen dat zo'n bevroren gevoel wel vaker voorkomt. En inderdaad, hij wil graag geloven dat ik dit ook wilde. Nou, nee dus. Ik heb me trouwens wel laten testen en ben schoon in dat opzicht. Hij heeft me overigens an##l gepakt, dat was zo heftig, niet normaal. Ik wist feitelijk amper dat het kon (nou ja, weten wel, maar het ervaren was wel wat anders..bah). Ongelooflijk smerig en naar dat dit is gebeurd.
[...]
Dit is een typische reactie, gebeurt vaker dan je denkt. Hoe wrang het ook klinkt dit is voor zo'n persoon een soort goedpraten. Als het plaatje in zijn hoofd maar geen verkrachting is maar seks. Ook geld bij je neerleggen en bedanken komen veel voor.
Maakt niet dat ik hem niet nog steeds een idioot vind!
Die man bij mij vond de eerste keer blijkbaar wel grappig. Trok zich weinig van de agenten aan en probeerde het dus nogmaals. Deed net of hij gek was, en ik wist dat er een gesprek was geweest.
Dat bevroren gevoel herken ik en dat overdonderde van wat gebeurd mij nu weer.
Maar ik vind het wel raar dat omdat je niet terug vecht je geen zaak hebt? Normaal gesproken hoef je alleen maar nee te zeggen of met een hand/ ander lichaamsdeel weg te drukken en ze kunnen er wat mee. En van wat ik gewend ben dan zijn ze bij zeden zo goed getraind dat ze echt wel snappen dat je kunt bevriezen en helemaal niks meer kunt zeggen of doen.
Vooral fysiek bewijs moet het doen, maar dat is er natuurlijk niet altijd. Ik kan me voorstellen dat het even duurt voordat je aangifte gaat doen om welke reden dan ook. Ik vond het ook heel moeilijk om die keuze te maken en ben blij dat ik het heb gedaan.
En vind alle vrouwen die dit doen heel moedig! En huil met de vrouwen die het niet kunnen mee.
Kia Ora.
Ps. Bedankt voor alle reacties.Bedankt voor je reactie. Fijn om te lezen dat zo'n bevroren gevoel wel vaker voorkomt. En inderdaad, hij wil graag geloven dat ik dit ook wilde. Nou, nee dus. Ik heb me trouwens wel laten testen en ben schoon in dat opzicht. Hij heeft me overigens an##l gepakt, dat was zo heftig, niet normaal. Ik wist feitelijk amper dat het kon (nou ja, weten wel, maar het ervaren was wel wat anders..bah). Ongelooflijk smerig en naar dat dit is gebeurd.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:13
quote:molested schreef op 06 januari 2012 @ 22:44:
[...]
Wat ontzettend rot ook voor jou. Slaap je altijd slecht of alleen als je alleen bent? Ik voel me niet heel erg smerig, wel heel erg "goedkoop" en kwetsbaar, echt extreem kwetsbaar. Het is nu een paar maanden geleden en eigenlijk lukken een heleboel dingen behoorlijk goed (werk/huishouden/gezin), maar diep van binnen voel ik me wel enorm minderwaardig. Ik voel me een soort prooidier dat flink te grazen is genomen en dat daarna is afgedankt. De woede die ik kennelijk wel mag voelen en die anderen wel ervaren als ze mijn verhaal horen, heb ik alleen niet. Ik vraag me af of dat nog komt.
Ik slaap altijd wel slecht, kan alleen nog slapen als ik alleen slaap. Slaap al sinds het gebeurd is niet meer met m'n partner, wel geprobeerd maar ik kan het (nog?) niet. Een matrasje in de logeerkamer en zeker weten dat er niemand binnenkomt..
Ik doe ook alles gewoon, werk/huishouden/gezin gaan gewoon door en ik fuctioneer best. M'n gevoel is alleen een chaos. Bij mij zit de dader wel in voorarrest gelukkig, de eerste keer niet (hij heeft me twee keer aangevallen in 2maanden) en toen wist ik helemaal niet waar ik het moest zoeken.
Het goedkope/minderwaardige/kwetsbare herken ik erg. Het feit dat ik me niet verweerd heb, ik niet tegen hem op kon maakt me zo klein..
[...]
Wat ontzettend rot ook voor jou. Slaap je altijd slecht of alleen als je alleen bent? Ik voel me niet heel erg smerig, wel heel erg "goedkoop" en kwetsbaar, echt extreem kwetsbaar. Het is nu een paar maanden geleden en eigenlijk lukken een heleboel dingen behoorlijk goed (werk/huishouden/gezin), maar diep van binnen voel ik me wel enorm minderwaardig. Ik voel me een soort prooidier dat flink te grazen is genomen en dat daarna is afgedankt. De woede die ik kennelijk wel mag voelen en die anderen wel ervaren als ze mijn verhaal horen, heb ik alleen niet. Ik vraag me af of dat nog komt.
Ik slaap altijd wel slecht, kan alleen nog slapen als ik alleen slaap. Slaap al sinds het gebeurd is niet meer met m'n partner, wel geprobeerd maar ik kan het (nog?) niet. Een matrasje in de logeerkamer en zeker weten dat er niemand binnenkomt..
Ik doe ook alles gewoon, werk/huishouden/gezin gaan gewoon door en ik fuctioneer best. M'n gevoel is alleen een chaos. Bij mij zit de dader wel in voorarrest gelukkig, de eerste keer niet (hij heeft me twee keer aangevallen in 2maanden) en toen wist ik helemaal niet waar ik het moest zoeken.
Het goedkope/minderwaardige/kwetsbare herken ik erg. Het feit dat ik me niet verweerd heb, ik niet tegen hem op kon maakt me zo klein..
vrijdag 6 januari 2012 om 23:17
Molested, Sunemom, Kia, Juf, cateautje, Slowdance, alle anderen (sorry, forum mobiel scrollen is lastig), dit topic raakt me zo. Ik vind het zo verdrietig om te zien hoe er geworsteld wordt. Wens jullie het allerbeste
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:19
Ach, Sunemom, ik heb ook erg met jou te doen. Bij jou is het dus (ook) heel recent gebeurd? Ik weet dat je een tijdje terug schreef over een stalker en dat je daar zo bang voor was, ook voor je kinderen. Heeft hij je aangevallen/verkracht? Ik snap wel dat je je in je slaap het meeste kwetsbaar voelt, dan lever je je natuurlijk volledig over (aan de slaap) en dat is iets waartegen alles in jou zich verzet. Bij mij gaat het slapen wel goed. Als ik wakker word, schiet de gedachte aan wat gebeurd is, wel vrij snel te binnen, en die blijft de hele dag halfbewust aanwezig. Er zijn momenten dat ik er meer mee bezig ben, dat heeft bij mij vooral met mijn cyclus te maken (wat neerslachtiger als ik ongesteld moet worden).
vrijdag 6 januari 2012 om 23:32
De eerste keer al voordat ik er hier over schreef, verder dan aangevallen heb ik het toen niet benoemd inderdaad. Begin november is hij ons huis binnengedrongen en heeft mij nogmaals aangevallen. Hij dacht dat ik alleen met de kinderen thuis was, gelukkig had ik ie over laten blijven op school (de ik bijna nooit). Politie heeft hem op heterdaad betrapt en hem direct opnieuw vastgezet. Ik an ng steeds niet benemen wat ie gedaan heeft, maar het laat me niet los. Vooral dat ons huis niet meer van mij voelt. Ik voel me vies en onveilig.
zaterdag 7 januari 2012 om 10:43
@molested
ik vind het heel knap van je dat je er hier zo open kunt over vertellen. Ik denk dat die houding je wel helpt om zo weer je leven te kunnen opnemen.
@Sunemom
ik merk dat je het heel erg moeilijk hebt om erover te praten. Ik hoop dat je je verhaal ooit kwijt kunt, dat die last op je schouders wat minder wordt. Ik ben ook zeker dat als je het hier niet zomaar op dit forum te grabbel kunt gooien, je het ook altijd privé kunt vertellen aan iemand die je vertrouwt hier, dubiootje of annelietje of zo.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
ik vind het heel knap van je dat je er hier zo open kunt over vertellen. Ik denk dat die houding je wel helpt om zo weer je leven te kunnen opnemen.
@Sunemom
ik merk dat je het heel erg moeilijk hebt om erover te praten. Ik hoop dat je je verhaal ooit kwijt kunt, dat die last op je schouders wat minder wordt. Ik ben ook zeker dat als je het hier niet zomaar op dit forum te grabbel kunt gooien, je het ook altijd privé kunt vertellen aan iemand die je vertrouwt hier, dubiootje of annelietje of zo.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
zaterdag 7 januari 2012 om 15:37
Meiden. een grote knuffel voor jullie allemaal. Als ik het zo lees wat jullie allemaal achter de kiezen hebben dan komt er zo'n groot gevoel van onmacht weer naar boven. Dat mensen zo'n gebruik van een ander maken blijft moeilijk voor te stellen.
Het uitblijven van boosheid is wel herkenbaar. Ik ben ook niet boos geweest op mijn verkrachter, 'alleen' bang. Dat je je niet verweerd is ook echt wel voor te stellen. Ik heb het wel geprobeerd, maar toen haalde hij een mes tevoorschijn. Ja, dan stop je wel.
Blijf je verhaal delen en probeer weer de dingen op te pakken. Het is goed om te zien dat dit bij sommigen al lukt.
sunemom, wat vreselijk dat hij het nog een keer heeft geprobeerd. Dat jij je zo voelt is zo goed voor te stellen, zeker omdat hij jouw huis binnen is gedrongen. Heb je nog iets kunnen doen met het huis om jouw gevoel van veiligheid een beetje te vergroten?
Wat betreft het slapen met jouw partner....stomme vraag misschien, maar hij weet het wel? Hoe gaat hij er mee om?
De reden dat ik het vraag is dat ik het niet tegen mijn huidige partner heb verteld (nou ja, heb gezegd dat ik ben aangerand en daar schrok hij al erg van) en ik merk dat ik op seksueel gebied echt wel veranderd ben. Met mijn ex vond ik seks fijn, maar met mijn huidige partner moet ik mij er soms echt toe zetten om het te doen. Initiatief neem ik bijna nooit en dat vindt hij wel jammer (hierdoor zit ik toch te twijfelen of ik het niet moet zeggen). Het gaat nu langzaam aan wel wat makkelijker (ben ruim 2 1/2 jaar verder) en ik hoop dat ik er ooit weer van kan genieten, maar het gaat heel langzaam.
Ik hoop dat de dader een straf krijgt die hem lang weg zal stoppen. Wat een beest dat hij jou meermaals heeft aangevallen.
molested, wat ben jij sterk zeg. Het is zo ontzettend balen dat de politie er niet echt iets mee kan, maar neem jezelf nooit kwalijk dat je niet hebt 'teruggevochten'. Je doet wat jij op dat moment nodig acht om te overleven en hoe stom het ook klinkt, verstijven is ook een voorbeeld hiervan.
Nogmaals een grote knuffel voor iedereen. Jullie zijn echt kanjers!
Het uitblijven van boosheid is wel herkenbaar. Ik ben ook niet boos geweest op mijn verkrachter, 'alleen' bang. Dat je je niet verweerd is ook echt wel voor te stellen. Ik heb het wel geprobeerd, maar toen haalde hij een mes tevoorschijn. Ja, dan stop je wel.
Blijf je verhaal delen en probeer weer de dingen op te pakken. Het is goed om te zien dat dit bij sommigen al lukt.
sunemom, wat vreselijk dat hij het nog een keer heeft geprobeerd. Dat jij je zo voelt is zo goed voor te stellen, zeker omdat hij jouw huis binnen is gedrongen. Heb je nog iets kunnen doen met het huis om jouw gevoel van veiligheid een beetje te vergroten?
Wat betreft het slapen met jouw partner....stomme vraag misschien, maar hij weet het wel? Hoe gaat hij er mee om?
De reden dat ik het vraag is dat ik het niet tegen mijn huidige partner heb verteld (nou ja, heb gezegd dat ik ben aangerand en daar schrok hij al erg van) en ik merk dat ik op seksueel gebied echt wel veranderd ben. Met mijn ex vond ik seks fijn, maar met mijn huidige partner moet ik mij er soms echt toe zetten om het te doen. Initiatief neem ik bijna nooit en dat vindt hij wel jammer (hierdoor zit ik toch te twijfelen of ik het niet moet zeggen). Het gaat nu langzaam aan wel wat makkelijker (ben ruim 2 1/2 jaar verder) en ik hoop dat ik er ooit weer van kan genieten, maar het gaat heel langzaam.
Ik hoop dat de dader een straf krijgt die hem lang weg zal stoppen. Wat een beest dat hij jou meermaals heeft aangevallen.
molested, wat ben jij sterk zeg. Het is zo ontzettend balen dat de politie er niet echt iets mee kan, maar neem jezelf nooit kwalijk dat je niet hebt 'teruggevochten'. Je doet wat jij op dat moment nodig acht om te overleven en hoe stom het ook klinkt, verstijven is ook een voorbeeld hiervan.
Nogmaals een grote knuffel voor iedereen. Jullie zijn echt kanjers!
zaterdag 7 januari 2012 om 16:04
Mijn partner weet wel wat er gebeurd is. Ik/ons gezin werd al een tijd lastig gevallen door de dader, politie heeft hem op heterdaad betrapt en man ingelicht. Dus hij weet wel wat er gebeurd is. Man neemt het mij vooral kwalijk dat ik tegen de dader niets heb gedaan, me niet verzet heb en dat ik hem wel afwijs. Man begrijpt dat niet en voelt zich dus steeds afgewezen, terwijl het niets persoonlijks is, ik wil ewoon niet op die manier aangeraakt worden.
Het lastige is dat ik als kind jarenlang misbruikt ben en daar eigenlijk nooit gevoel bij gehad heb. Nu komt et gevoel als een enorme golf over me heen, over wat hij nu gedaan heeft, maar ook de dingen die vroeger gebeurd zijn. Ik vel me gewoon heel vies en goedkoop. Waardeloos, iedereen kan doen en doet wat ie wil, wat ik voel of vind doet er niet toe.
De eerste dagen kon ik echt niet in ons huis zijn, inmiddels lukt het me wel weer om thuis te zijn, om niet te vluchten, maar het voelt niet meer als thuis. Net als vroeger in mijn ouderlijk huis is het gewoon de plek waar we wonen en waar we onze spullen hebben, niet meer mijn thuis, waar ik mezelf kan zijn en wat als mijn plekje voelt.
Aanraking verdraag ik eigenlijk alleen va de kinderen, van hen weet ik echt zeker dat er geen bijbedoelingen hebben.
Het lastige is dat ik als kind jarenlang misbruikt ben en daar eigenlijk nooit gevoel bij gehad heb. Nu komt et gevoel als een enorme golf over me heen, over wat hij nu gedaan heeft, maar ook de dingen die vroeger gebeurd zijn. Ik vel me gewoon heel vies en goedkoop. Waardeloos, iedereen kan doen en doet wat ie wil, wat ik voel of vind doet er niet toe.
De eerste dagen kon ik echt niet in ons huis zijn, inmiddels lukt het me wel weer om thuis te zijn, om niet te vluchten, maar het voelt niet meer als thuis. Net als vroeger in mijn ouderlijk huis is het gewoon de plek waar we wonen en waar we onze spullen hebben, niet meer mijn thuis, waar ik mezelf kan zijn en wat als mijn plekje voelt.
Aanraking verdraag ik eigenlijk alleen va de kinderen, van hen weet ik echt zeker dat er geen bijbedoelingen hebben.
zaterdag 7 januari 2012 om 19:44
Helaas heb ik niets nuttigs toe te voegen. Ik weet wel dat er nogal een verschil zit in wéten dat het niet jouw verantwoordelijkheid en schuld is, en het echt beseffen. Je verstand kan wel weten dat jou niets te verwijten valt, maar je lichaam kan zich alsnog vies en schuldig voelen. Misschien omdat het nog nèt iets moeilijker is om te accepteren dat je geen controle had.
Maar ga maar na, de meest banale dingen kunnen je van je stuk brengen. Iemand snauwt je af in de supermarkt, en thuis weet je ineens wat je had moeten zeggen. De impact van een lichamelijke aanval is vele malen groter. Helemaal niet gek dat je ter plekke niet kàn reageren, hoe vreemd dat achteraf ook lijkt en hoe moeilijk anderen zich dat ook kunnen voorstellen.
Ik word plaatsvervangend kwaad en verdrietig van jullie verhalen.
Ucchan: ik denk wel dat het goed idee is om open te zijn naar je partner. Voor jou, dat je zoiets niet alleen hoeft te dragen, en voor hem misschien als bevestiging dat het niet aan hem ligt. Is er iemand anders die het weet?
Sunemon... ik wil graag iets zeggen maar kom niet zo goed op de woorden. Je het veel indruk op me gemaakt en zeker sinds je vorige topic denk ik geregeld aan je en hoop ik dat het beter gaat. Verschrikkelijk oneerlijk dat er eerst weer iets heeft moeten gebeuren voordat ze hem eindelijk van de straat konden halen...
Ik gun je zo een rustig en fijn leven, en iemand bij wie je je begrepen en veilig kan voelen. Wat verdrietig dat je partner dat nu niet helemaal kan zijn. Ik hoop dat je de troost en liefde die je verdient in ieder geval deels bij je kinderen vindt.
Veel sterkte voor jullie allemaal!
Maar ga maar na, de meest banale dingen kunnen je van je stuk brengen. Iemand snauwt je af in de supermarkt, en thuis weet je ineens wat je had moeten zeggen. De impact van een lichamelijke aanval is vele malen groter. Helemaal niet gek dat je ter plekke niet kàn reageren, hoe vreemd dat achteraf ook lijkt en hoe moeilijk anderen zich dat ook kunnen voorstellen.
Ik word plaatsvervangend kwaad en verdrietig van jullie verhalen.
Ucchan: ik denk wel dat het goed idee is om open te zijn naar je partner. Voor jou, dat je zoiets niet alleen hoeft te dragen, en voor hem misschien als bevestiging dat het niet aan hem ligt. Is er iemand anders die het weet?
Sunemon... ik wil graag iets zeggen maar kom niet zo goed op de woorden. Je het veel indruk op me gemaakt en zeker sinds je vorige topic denk ik geregeld aan je en hoop ik dat het beter gaat. Verschrikkelijk oneerlijk dat er eerst weer iets heeft moeten gebeuren voordat ze hem eindelijk van de straat konden halen...
Ik gun je zo een rustig en fijn leven, en iemand bij wie je je begrepen en veilig kan voelen. Wat verdrietig dat je partner dat nu niet helemaal kan zijn. Ik hoop dat je de troost en liefde die je verdient in ieder geval deels bij je kinderen vindt.
Veel sterkte voor jullie allemaal!
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zondag 8 januari 2012 om 11:25
Sunemon, wat jammer dat jouw partner niet snapt dat je je juistveilig genoeg voelt bij hem om wel duidelijk je wensen aan te geven, dus niet samen met hem slapen en niet aangeraakt worden. Helpt het misschien om eens samen met een gespecialiseerde hulpverlener te gaan praten? Heb je hulp? Met jouw verleden lijkt dat me wel essentieel nu. Sterkte!
zondag 8 januari 2012 om 16:03
Ik heb een hele fijne therapeut (2 eigenlijk zelfs momenteel ) dus wel hulp. Het wrange is dat het eigenlijk voordat de dader weer in beeld verscheen best heel goed ging, we hadden een heel fijn evenwicht gevonden, gezinnetje liep lekker enz. Ik heb nu af en te het gevoel weer terug bij af te zijn en dat gat weer vanaf het diepste punt uit te moeten klimmen. Ben het evechten gewoon spuugzat.
zondag 8 januari 2012 om 17:26
Sunemom, moeilijk dat jouw partner niet goed aan kan sluiten bij hetgeen jij hebt meegemaakt, vooral jouw reactie. Het zal voor hem ook wel erg machteloos aan moeten voelen allemaal, zeker omdat jullie net wat evenwicht hadden gevonden Misschien is het inderdaad een idee om jouw partner een keer mee te nemen naar een sessie als dit mogelijk is. Je hebt nu steun nodig.
Ik hoop echt dat er wat rust in jouw leven gaat komen, want je hebt zo te lezen behoorlijk wat voor de kiezen gekregen
Ik hoop echt dat er wat rust in jouw leven gaat komen, want je hebt zo te lezen behoorlijk wat voor de kiezen gekregen
maandag 9 januari 2012 om 20:58
quote:Sunemom schreef op 05 januari 2012 @ 20:06:
@molested raar mechanisme is dat he dat je gewoon niet 'vecht'. Ik heb me ook niet verweerd, heb het over me heen laten komen..
Ik denk dat dit een heel normale reactie is (naja, normaal is niet het goede woord, moeilijk om hier een woord voor te vinden, aangezien het om zo iets ergs gaat). Je lichaam/geest sluit zich als het ware af, omdat je weet dat er iets ergs gaat gebeuren. Op die manier maak je het niet 'bewust' mee, waardoor het 'afstandelijker' is, net of je op jezelf neerkijkt en het jou niet overkomt.
Er zijn zoveel vrouwen die bijvoorbeeld supersterk zijn, aan zelfverdedigingscursussen doen, vechtsporten kunnen enz, maar op zo'n moment gewoon bevriezen. Om maar heel biologisch te lullen: je lichaam werkt soms niet mee in gevaarlijke situaties, dat is een afweermechanisme.
Ik denk dat daarom heel veel vrouwen denken dat het hun eigen schuld is: 'ik heb niet gevochten', ik ben het er hier absoluut niet mee eens. Soms zou je willen vechten, maar werkt je lichaam gewoon niet mee uit pure angst.
@molested raar mechanisme is dat he dat je gewoon niet 'vecht'. Ik heb me ook niet verweerd, heb het over me heen laten komen..
Ik denk dat dit een heel normale reactie is (naja, normaal is niet het goede woord, moeilijk om hier een woord voor te vinden, aangezien het om zo iets ergs gaat). Je lichaam/geest sluit zich als het ware af, omdat je weet dat er iets ergs gaat gebeuren. Op die manier maak je het niet 'bewust' mee, waardoor het 'afstandelijker' is, net of je op jezelf neerkijkt en het jou niet overkomt.
Er zijn zoveel vrouwen die bijvoorbeeld supersterk zijn, aan zelfverdedigingscursussen doen, vechtsporten kunnen enz, maar op zo'n moment gewoon bevriezen. Om maar heel biologisch te lullen: je lichaam werkt soms niet mee in gevaarlijke situaties, dat is een afweermechanisme.
Ik denk dat daarom heel veel vrouwen denken dat het hun eigen schuld is: 'ik heb niet gevochten', ik ben het er hier absoluut niet mee eens. Soms zou je willen vechten, maar werkt je lichaam gewoon niet mee uit pure angst.
maandag 9 januari 2012 om 21:47
quote:gucciguilty schreef op 09 januari 2012 @ 20:58:
[...]
Ik denk dat dit een heel normale reactie is (naja, normaal is niet het goede woord, moeilijk om hier een woord voor te vinden, aangezien het om zo iets ergs gaat). Je lichaam/geest sluit zich als het ware af, omdat je weet dat er iets ergs gaat gebeuren. Op die manier maak je het niet 'bewust' mee, waardoor het 'afstandelijker' is, net of je op jezelf neerkijkt en het jou niet overkomt.
Er zijn zoveel vrouwen die bijvoorbeeld supersterk zijn, aan zelfverdedigingscursussen doen, vechtsporten kunnen enz, maar op zo'n moment gewoon bevriezen. Om maar heel biologisch te lullen: je lichaam werkt soms niet mee in gevaarlijke situaties, dat is een afweermechanisme.
Ik denk dat daarom heel veel vrouwen denken dat het hun eigen schuld is: 'ik heb niet gevochten', ik ben het er hier absoluut niet mee eens. Soms zou je willen vechten, maar werkt je lichaam gewoon niet mee uit pure angst.
Je slaat hiermee zo de spijker op z'n kop. Het niet gevochten hebben vind ik zelf misschien wel net zo erg als dat mijn man dat vind. Hij ziet het als 'toestaan', ik zie het als 'eigen schuld'. Ergens besef ik dat het geen keuze is geweest, ik 'wist' wat ie ging doen, hij was gewapend (de eerste keer) en het enge dat ik kon denken was laten gaan.. Ik kon alleen maar hopen dat ie me daarna zou aten gaan, zorgen dat ik thuiskwam. Ik heb twee jonge kindjes en het moest 'overgaan'.
Ik heb hem dus echt laten gaan de eerste aanval, schuldig dus..
[...]
Ik denk dat dit een heel normale reactie is (naja, normaal is niet het goede woord, moeilijk om hier een woord voor te vinden, aangezien het om zo iets ergs gaat). Je lichaam/geest sluit zich als het ware af, omdat je weet dat er iets ergs gaat gebeuren. Op die manier maak je het niet 'bewust' mee, waardoor het 'afstandelijker' is, net of je op jezelf neerkijkt en het jou niet overkomt.
Er zijn zoveel vrouwen die bijvoorbeeld supersterk zijn, aan zelfverdedigingscursussen doen, vechtsporten kunnen enz, maar op zo'n moment gewoon bevriezen. Om maar heel biologisch te lullen: je lichaam werkt soms niet mee in gevaarlijke situaties, dat is een afweermechanisme.
Ik denk dat daarom heel veel vrouwen denken dat het hun eigen schuld is: 'ik heb niet gevochten', ik ben het er hier absoluut niet mee eens. Soms zou je willen vechten, maar werkt je lichaam gewoon niet mee uit pure angst.
Je slaat hiermee zo de spijker op z'n kop. Het niet gevochten hebben vind ik zelf misschien wel net zo erg als dat mijn man dat vind. Hij ziet het als 'toestaan', ik zie het als 'eigen schuld'. Ergens besef ik dat het geen keuze is geweest, ik 'wist' wat ie ging doen, hij was gewapend (de eerste keer) en het enge dat ik kon denken was laten gaan.. Ik kon alleen maar hopen dat ie me daarna zou aten gaan, zorgen dat ik thuiskwam. Ik heb twee jonge kindjes en het moest 'overgaan'.
Ik heb hem dus echt laten gaan de eerste aanval, schuldig dus..
