Relaties
alle pijlers
Schoonfamilie
zaterdag 7 januari 2012 om 18:14
Hey! Ik ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken.
Ik heb bijna drie jaar een relatie met mijn huidige vriend. Ik ben dol op hem, we hebben elkaar helemaal gevonden. Ik ben 20 (over twee weken 21) en mijn vriend is 23.
Het probleem is dat mijn vriend zijn ouders (en zijn hele familie) hier anders over denken. Zijn ouders mogen mij niet en hebben mij ook nooit de kans gegeven. Vanaf het begin was het mis. Ze laten geen gelegenheid voorbij gaan om mij duidelijk te maken dat mijn vriend een ander verdiend die beter is en beter bij hun past.
Hij komt uit een rijke familie waarbij uiterlijk en vermogen een hele grote rol spelen, erg gefixeerd zijn op geld en de uiterlijke vertoning. Zijn vader is meer van huis dan dat hij thuis is om geld te verdienen en zijn moeder voert niets uit, behalve het geld opmaken. Ik kom uit een ''normaal'' gezin, we zijn nooit arm geweest maar absoluut niet rijk.
Ik weet dat zijn ouders liever een Nederlands meisje als schoondochter willen hebben, blond met blauwe ogen, intelligent, studerend aan een universiteit en het liefst dezelfde achtergrond. Zo ben ik niet en zo word ik nooit. Mijn vader komt uit Afrika waardoor ik lichtgetint ben en een bos wilde krullen heb. Ik ben niet heel zelfverzekerd, leuk, lief, ik ben niet super intelligent, ik heb mbo gedaan (nu hbo) en ik heb ook nog eens een lichte vorm van autisme waardoor ik soms helemaal niet weet hoe ik moet reageren op bepaalde situaties.
Ik heb geprobeerd om in de smaak te vallen maar zijn ouders blijven koud en kil tegen mij. Het maakt me onzeker. Ik vind het totaal niet fijn om bij deze mensen over de vloer te komen omdat ik altijd vervelende opmerkingen te horen krijg. Ik voel me heel ongemakkelijk bij deze mensen en ook heb ik soms het idee dat ik niet goed genoeg voor mijn vriend ben.
Mijn vriend is heel knap, erg sociaal, spontaan en lief. Ik ben gemiddeld, misschien zelfs onder het gemiddelde qua uiterlijk en steeds vaker vraag ik me af wat hij nou in mij ziet. Ik ben onhandig, raar, moeilijk en sociaal niet heel sterk door mijn autisme. Natuurlijk hoor ik wel eens dat ik mooi, knap, lief en leuk ben maar zelf zie ik dat niet zo.
Ik heb geen idee wat ik moet met dit probleem. Het houdt me bezig en ik heb hier veel discussies met mijn vriend over. Mijn moeder en vrienden vinden dat ik met zijn ouders moet praten, mijn vriend zegt weer dat dit geen zin heeft. En eigenlijk vermoed ik zelf ook dat het geen zin heeft. Een ruzie wil ik niet veroorzaken maar op deze manier doorgaan wil ik ook niet terwijl ik mijn vriend niet kwijt wil en ook niet het contact met zijn ouders wil verbreken.
Ik ben benieuwd naar jullie reacties.
Ik heb bijna drie jaar een relatie met mijn huidige vriend. Ik ben dol op hem, we hebben elkaar helemaal gevonden. Ik ben 20 (over twee weken 21) en mijn vriend is 23.
Het probleem is dat mijn vriend zijn ouders (en zijn hele familie) hier anders over denken. Zijn ouders mogen mij niet en hebben mij ook nooit de kans gegeven. Vanaf het begin was het mis. Ze laten geen gelegenheid voorbij gaan om mij duidelijk te maken dat mijn vriend een ander verdiend die beter is en beter bij hun past.
Hij komt uit een rijke familie waarbij uiterlijk en vermogen een hele grote rol spelen, erg gefixeerd zijn op geld en de uiterlijke vertoning. Zijn vader is meer van huis dan dat hij thuis is om geld te verdienen en zijn moeder voert niets uit, behalve het geld opmaken. Ik kom uit een ''normaal'' gezin, we zijn nooit arm geweest maar absoluut niet rijk.
Ik weet dat zijn ouders liever een Nederlands meisje als schoondochter willen hebben, blond met blauwe ogen, intelligent, studerend aan een universiteit en het liefst dezelfde achtergrond. Zo ben ik niet en zo word ik nooit. Mijn vader komt uit Afrika waardoor ik lichtgetint ben en een bos wilde krullen heb. Ik ben niet heel zelfverzekerd, leuk, lief, ik ben niet super intelligent, ik heb mbo gedaan (nu hbo) en ik heb ook nog eens een lichte vorm van autisme waardoor ik soms helemaal niet weet hoe ik moet reageren op bepaalde situaties.
Ik heb geprobeerd om in de smaak te vallen maar zijn ouders blijven koud en kil tegen mij. Het maakt me onzeker. Ik vind het totaal niet fijn om bij deze mensen over de vloer te komen omdat ik altijd vervelende opmerkingen te horen krijg. Ik voel me heel ongemakkelijk bij deze mensen en ook heb ik soms het idee dat ik niet goed genoeg voor mijn vriend ben.
Mijn vriend is heel knap, erg sociaal, spontaan en lief. Ik ben gemiddeld, misschien zelfs onder het gemiddelde qua uiterlijk en steeds vaker vraag ik me af wat hij nou in mij ziet. Ik ben onhandig, raar, moeilijk en sociaal niet heel sterk door mijn autisme. Natuurlijk hoor ik wel eens dat ik mooi, knap, lief en leuk ben maar zelf zie ik dat niet zo.
Ik heb geen idee wat ik moet met dit probleem. Het houdt me bezig en ik heb hier veel discussies met mijn vriend over. Mijn moeder en vrienden vinden dat ik met zijn ouders moet praten, mijn vriend zegt weer dat dit geen zin heeft. En eigenlijk vermoed ik zelf ook dat het geen zin heeft. Een ruzie wil ik niet veroorzaken maar op deze manier doorgaan wil ik ook niet terwijl ik mijn vriend niet kwijt wil en ook niet het contact met zijn ouders wil verbreken.
Ik ben benieuwd naar jullie reacties.
zaterdag 7 januari 2012 om 22:12
Ik dacht vroeger ook altijd dat ik een lot uit de loterij had met mijn vriend totdat ik een oud filmpje zag haha en man! ik was ook heel mooi (vroeger helaas ) maar dat zag ik niet en dat zie jij nu ook niet maar waarschijnlijk ben je het wel.
Probeer je niet al te veel zorgen te maken, liefde van je schoonouders of zelfs al respect of min of meer getolereerd worden kan je niet afdwingen dat moet groeien.
Ga zeker niet de confrontatie aan zoals ik hier las, dan maak je er een ding van en dat moet je nu niet doen. Geniet van je man en wordt iets autistischer als je bij zijn ouders bent (m.a.w. let niet op subtiele signalen, laat ze).
Veel succes en ga met jezelf aan de slag in plaats van anderen (Dr. Phil).
Probeer je niet al te veel zorgen te maken, liefde van je schoonouders of zelfs al respect of min of meer getolereerd worden kan je niet afdwingen dat moet groeien.
Ga zeker niet de confrontatie aan zoals ik hier las, dan maak je er een ding van en dat moet je nu niet doen. Geniet van je man en wordt iets autistischer als je bij zijn ouders bent (m.a.w. let niet op subtiele signalen, laat ze).
Veel succes en ga met jezelf aan de slag in plaats van anderen (Dr. Phil).
zaterdag 7 januari 2012 om 22:15
Hier met je vriend over blijven discusieren kan je op den duur je relatie kosten. Hij voelt het immers wel al kiezen. Ga gewoon niet meer mee. Nooit. En vertel je vriend voor één keer duidelijk waarom je dat gaat doen. Daarna geen woorden meer aan vuil maken.
Waarschijnlijk komt er van hun kant dan op een gegeven moment dan wel een gesprek.
Het allerbeste zou wel zijn als je voordat je niet meer gaat een gesprek met hen aangaat en hen vertelt hoe het zit. Dat je je niet welkom voelt en daarom gekozen hebt niet meer te komen.
Waarschijnlijk komt er van hun kant dan op een gegeven moment dan wel een gesprek.
Het allerbeste zou wel zijn als je voordat je niet meer gaat een gesprek met hen aangaat en hen vertelt hoe het zit. Dat je je niet welkom voelt en daarom gekozen hebt niet meer te komen.
