Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 21 februari 2008 om 20:48
"Het is mooi weer, maar nog geen zomer, he mama?"
Van deze zin lopen de tranen over mijn wangen, letterlijk. Die zin zegt alles, he Mims?
Ik wens voor jou dat het stapje voor stapje, beetje bij beetje, iedere dag weer een heel klein beetje lente wordt en dat de zomer daarna niet al te lang op zich laat wachten.
Kreeft: ik wens jou en de jouwen heel erg veel sterkte.
Van deze zin lopen de tranen over mijn wangen, letterlijk. Die zin zegt alles, he Mims?
Ik wens voor jou dat het stapje voor stapje, beetje bij beetje, iedere dag weer een heel klein beetje lente wordt en dat de zomer daarna niet al te lang op zich laat wachten.
Kreeft: ik wens jou en de jouwen heel erg veel sterkte.
.
donderdag 21 februari 2008 om 22:29
Die zin zegt inderdaad alles, lieve Marie.
Het is nogsteeds winter.
Sterker nog; morgen is het al een half jaar koud!
Bizar idee, morgen is mijn Lief al een half jaar dood. En nogsteeds twijfel ik bij het woordje "dood". Stokken mijn vingers even voordat ik verder typ. Ik ontwijk dat woord liever. Het klinkt zo definitief. Pfff..het is ook definitief. Dat went niet.
Een half jaar geleden zat ik nu naast zijn bed, klaarwakker. Hero was beroerd door de hoeveelheid morfine die hij had, moest steeds spugen en hees zich dan overeind in zijn "papagaai". Bizar dat hij dat nog kon, dat hij dat deed. Wij zaten naast hem, en pratten zacht met hem. Streelden hem; zijn hoofd, zijn handen. Praten deed hij niet meer, maar zo nu en dan maakte hij oogcontact, en probeerde hij met een grimas die als glimlach door moest gaan ons gerust te stellen. Maar wat was hij zijn strijd zat, en wat wilde hij graag gaan. Zijn onrust deed ons hart breken, de morfine deed hem geen goed. Over een half uur is het een half jaar geleden dat ze hem van de morfine afhaalden en hem een slaapmiddel gaven. Om 23.00 viel hij in slaap. Een slaap die overging in een steeds dieper wordende coma. Een coma die overging in die verdomde dood.
Over een half uur is het een half jaar gelden dat ik zijn twinkelende ogen voor het laatst zag. Dat hij glimlachte. En dat we contact hadden.
Morgen is hij een half jaar dood. Maar over een half uur is het een half jaar geleden dat ik eigenlijk al afscheid van hem moest nemen....
Het is nogsteeds winter.
Sterker nog; morgen is het al een half jaar koud!
Bizar idee, morgen is mijn Lief al een half jaar dood. En nogsteeds twijfel ik bij het woordje "dood". Stokken mijn vingers even voordat ik verder typ. Ik ontwijk dat woord liever. Het klinkt zo definitief. Pfff..het is ook definitief. Dat went niet.
Een half jaar geleden zat ik nu naast zijn bed, klaarwakker. Hero was beroerd door de hoeveelheid morfine die hij had, moest steeds spugen en hees zich dan overeind in zijn "papagaai". Bizar dat hij dat nog kon, dat hij dat deed. Wij zaten naast hem, en pratten zacht met hem. Streelden hem; zijn hoofd, zijn handen. Praten deed hij niet meer, maar zo nu en dan maakte hij oogcontact, en probeerde hij met een grimas die als glimlach door moest gaan ons gerust te stellen. Maar wat was hij zijn strijd zat, en wat wilde hij graag gaan. Zijn onrust deed ons hart breken, de morfine deed hem geen goed. Over een half uur is het een half jaar geleden dat ze hem van de morfine afhaalden en hem een slaapmiddel gaven. Om 23.00 viel hij in slaap. Een slaap die overging in een steeds dieper wordende coma. Een coma die overging in die verdomde dood.
Over een half uur is het een half jaar gelden dat ik zijn twinkelende ogen voor het laatst zag. Dat hij glimlachte. En dat we contact hadden.
Morgen is hij een half jaar dood. Maar over een half uur is het een half jaar geleden dat ik eigenlijk al afscheid van hem moest nemen....
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 21 februari 2008 om 22:38
Och Mims, een half jaar geleden. Al een half jaar geleden, pas een half jaar geleden. Wat zou ik graag een toverstokje willen hebben en Hero bij je terugtoveren.
Ik sla een sterke virtuele arm om je heen en houd je stevig vast, en wacht met jou in gedachten mee totdat het 23:00 uur is. En alle minuten die daarna komen. Ik ben blij te weten dat er op dit moment zo ontzettend veel mensen je omarmen.
Ik sla een sterke virtuele arm om je heen en houd je stevig vast, en wacht met jou in gedachten mee totdat het 23:00 uur is. En alle minuten die daarna komen. Ik ben blij te weten dat er op dit moment zo ontzettend veel mensen je omarmen.
.
maandag 25 februari 2008 om 23:13
Een half jaar...
Hero's zus heeft hem speciaal op die dag aangemeld voor een boom in het Wilhelminabos. Mooi! Ben er heel erg blij om.
Mijn boom van een kerel krijgt dus een boom terug, om het leven te symboliseren. Fijne gedachte, en een positief uitgangspunt. Leven schenkt leven.
Nu alleen maar hopen dat ze geen treurwilg voor hem gaan planten.
Hero's zus heeft hem speciaal op die dag aangemeld voor een boom in het Wilhelminabos. Mooi! Ben er heel erg blij om.
Mijn boom van een kerel krijgt dus een boom terug, om het leven te symboliseren. Fijne gedachte, en een positief uitgangspunt. Leven schenkt leven.
Nu alleen maar hopen dat ze geen treurwilg voor hem gaan planten.
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 27 februari 2008 om 19:51
Zeker mooi gebaar, die boom!
Dank voor de leuke post van vandaag. Heb nog steeds enorme bewondering voor jouw energie en aproach of life. Niemand zou het gek hebben gevonden als je maanden lang als een zielig hoopje in je bed zou zijn blijven liggen.
Tuurlijk, ik weet wel, je moet wel door voor Mopsemeis, maar toch...
En tuurlijk, ik weet wel, dat er momenten genoeg zijn waarop je niet enthousiast/vrolijk/attent/spontaan rondhuppelt, maar toch...
Maar toch doe je het allemaal mooi maar hartstikke goed, en flik je het, dat doorleven zonder Hero. En dat vind ik hartstikke knap!
Denk je na over wat ik elders zei, over de mooie, hartverscheurende, ontroerende teksten die je hier al hebt geschreven?
Vergeet je niet te kijken wanneer we die LINDAdate kunnen maken?
Dit eerste jaar zonder Hero is ook nog eens extra lang; komende vrijdag is het 29 februari. Bedacht me dat jullie samen nog geen schrikkeldag hebben meegemaakt. Zouden ze boven niet even genade kunnen tonen en hem voor 1 dagje kunnen missen daar?
Dank voor de leuke post van vandaag. Heb nog steeds enorme bewondering voor jouw energie en aproach of life. Niemand zou het gek hebben gevonden als je maanden lang als een zielig hoopje in je bed zou zijn blijven liggen.
Tuurlijk, ik weet wel, je moet wel door voor Mopsemeis, maar toch...
En tuurlijk, ik weet wel, dat er momenten genoeg zijn waarop je niet enthousiast/vrolijk/attent/spontaan rondhuppelt, maar toch...
Maar toch doe je het allemaal mooi maar hartstikke goed, en flik je het, dat doorleven zonder Hero. En dat vind ik hartstikke knap!
Denk je na over wat ik elders zei, over de mooie, hartverscheurende, ontroerende teksten die je hier al hebt geschreven?
Vergeet je niet te kijken wanneer we die LINDAdate kunnen maken?
Dit eerste jaar zonder Hero is ook nog eens extra lang; komende vrijdag is het 29 februari. Bedacht me dat jullie samen nog geen schrikkeldag hebben meegemaakt. Zouden ze boven niet even genade kunnen tonen en hem voor 1 dagje kunnen missen daar?
