Kinderen
alle pijlers
Mijn dochter gaat intern.
maandag 9 januari 2012 om 22:05
Lieve lichtbron,
Ik heb een tijdje meegeschreven op jouw topic en je ook verteld over mijn neefje destijds. Sorry voor de radiostilte ineens, maar ik moest even een tijdje van het forum af want het werd iets teveel Het spijt me te lezen dat het niet goed gaat met je meisje en wat er allemaal gebeurd is. Fijn dat je wat meer rust hebt in je nieuwe huis, ik hoop dat je daardoor wat ruimte voor jezelf krijgt om alles op een rijtje te krijgen en te verwerken.
Ik heb een tijdje meegeschreven op jouw topic en je ook verteld over mijn neefje destijds. Sorry voor de radiostilte ineens, maar ik moest even een tijdje van het forum af want het werd iets teveel Het spijt me te lezen dat het niet goed gaat met je meisje en wat er allemaal gebeurd is. Fijn dat je wat meer rust hebt in je nieuwe huis, ik hoop dat je daardoor wat ruimte voor jezelf krijgt om alles op een rijtje te krijgen en te verwerken.
maandag 9 januari 2012 om 23:14
Heftig Lichtbron.
Ik spreek ook vanaf de andere kant; Ik ben zeven keer opgenomen geweest, waarvan de meeste crisisopnames waren (de langste daarvan duurde zes weken), maar ook één behandelopname van een jaar. Ik was toen al wel iets ouder; Ik was 20. Het was ook mijn keuze, want ik was helemaal op van het vechten. Ik was al een tijdje weg bij mijn ouders, ik woonde in bij een vriendin omdat het thuis niet meer ging. Toch denk ik dat het heel ingrijpend moet zijn geweest voor mijn ouders. Ik mocht van 9 tot 4 mijn telefoon niet bij me hebben, maar daarna kon ik gewoon bellen zoveel als ik wilde. En ik kon overdag gebeld worden op de cliëntentelefoon. In het weekend moest ik naar huis. Moest, ja. De kliniek was gewoon dicht in het weekend. Als het echt heel slecht met je ging, ging je het weekend naar gesloten. Maar dat gebeurde alleen bij hoge uitzondering. Ik heb het zelf drie keer meegemaakt bij verschillende cliënten, in dat jaar. Ik was er zelf één van.
Ik denk niet dat ik spijt heb van dat jaar. Ik heb regelmatig op het punt gestaan om weg te gaan, maar ik ben gebleven. Het heeft me sterker gemaakt, volwassener ook denk ik. Verantwoordelijker. En ik kan beter tegen een stootje. Dat was ook wel nodig daar, anders verzoop je. En ik ben regelmatig kopje onder gegaan, maar toch altijd weer boven gekomen. Ik heb gevochten, keihard, heb doorgezet, hoe zwaar en eenzaam het ook was. Maar ik kwam er beschadigd vandaan. Dat is de andere kant. Ik wil daar liever niet teveel op in gaan. Ik denk ook niet dat je daar veel aan zult hebben en grote kans dat ik je alleen maar (onnodig) bang maak.
Ik was 21 toen ik de kliniek verliet. Nu ben ik 24. Ik zou toen hebben gezegd dat ik de kwaliteit van mijn leven slechts een drie waard vond, soms nog minder. Inmiddels is het gestegen naar een zeven gemiddeld. Ik heb mindere en betere dagen, maar wie niet? Er is hoop. Dat klinkt cliché, maar het is waar. Ik dacht ooit dat het nooit meer beter zou worden, dat ik beter dood kon zijn omdat het leven zo waardeloos en zwaar was. Maar ik ben er uit gekomen. En ik ben nu blij met mijn leven, blij dat ik nog leef!
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het zal niet makkelijk zijn.
Ik spreek ook vanaf de andere kant; Ik ben zeven keer opgenomen geweest, waarvan de meeste crisisopnames waren (de langste daarvan duurde zes weken), maar ook één behandelopname van een jaar. Ik was toen al wel iets ouder; Ik was 20. Het was ook mijn keuze, want ik was helemaal op van het vechten. Ik was al een tijdje weg bij mijn ouders, ik woonde in bij een vriendin omdat het thuis niet meer ging. Toch denk ik dat het heel ingrijpend moet zijn geweest voor mijn ouders. Ik mocht van 9 tot 4 mijn telefoon niet bij me hebben, maar daarna kon ik gewoon bellen zoveel als ik wilde. En ik kon overdag gebeld worden op de cliëntentelefoon. In het weekend moest ik naar huis. Moest, ja. De kliniek was gewoon dicht in het weekend. Als het echt heel slecht met je ging, ging je het weekend naar gesloten. Maar dat gebeurde alleen bij hoge uitzondering. Ik heb het zelf drie keer meegemaakt bij verschillende cliënten, in dat jaar. Ik was er zelf één van.
Ik denk niet dat ik spijt heb van dat jaar. Ik heb regelmatig op het punt gestaan om weg te gaan, maar ik ben gebleven. Het heeft me sterker gemaakt, volwassener ook denk ik. Verantwoordelijker. En ik kan beter tegen een stootje. Dat was ook wel nodig daar, anders verzoop je. En ik ben regelmatig kopje onder gegaan, maar toch altijd weer boven gekomen. Ik heb gevochten, keihard, heb doorgezet, hoe zwaar en eenzaam het ook was. Maar ik kwam er beschadigd vandaan. Dat is de andere kant. Ik wil daar liever niet teveel op in gaan. Ik denk ook niet dat je daar veel aan zult hebben en grote kans dat ik je alleen maar (onnodig) bang maak.
Ik was 21 toen ik de kliniek verliet. Nu ben ik 24. Ik zou toen hebben gezegd dat ik de kwaliteit van mijn leven slechts een drie waard vond, soms nog minder. Inmiddels is het gestegen naar een zeven gemiddeld. Ik heb mindere en betere dagen, maar wie niet? Er is hoop. Dat klinkt cliché, maar het is waar. Ik dacht ooit dat het nooit meer beter zou worden, dat ik beter dood kon zijn omdat het leven zo waardeloos en zwaar was. Maar ik ben er uit gekomen. En ik ben nu blij met mijn leven, blij dat ik nog leef!
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het zal niet makkelijk zijn.
maandag 9 januari 2012 om 23:23
Lieve,Ninon,ja dat weet ik nog van je neefje.. hoe is het daar mee?
Ik weet niet of ik deze periode ooit ga aanvaarden/vrede mee zal gaan hebben.. Ik ben zondagmorgen bij haar geweest en heb het gevoel dat ze het helemaal opgegeven heeft..
Ze is vandaag gelukkig wel (na enige moeite) gewoon naar school gegaan.
Ik zelf geloof niet meer dat ze nog thuis komt wonen.. Ze blijft een meisje dat strenge structuur en veel begeleiding nodig heeft en die kan ik haar niet bieden..
Schaduwlicht,ik vind het een beetje moeilijk om op je posting te reageren,denk omdat het te dichtbij komt.
Maar ik kom er nog zeker op terug..nu even niet..
Ik weet niet of ik deze periode ooit ga aanvaarden/vrede mee zal gaan hebben.. Ik ben zondagmorgen bij haar geweest en heb het gevoel dat ze het helemaal opgegeven heeft..
Ze is vandaag gelukkig wel (na enige moeite) gewoon naar school gegaan.
Ik zelf geloof niet meer dat ze nog thuis komt wonen.. Ze blijft een meisje dat strenge structuur en veel begeleiding nodig heeft en die kan ik haar niet bieden..
Schaduwlicht,ik vind het een beetje moeilijk om op je posting te reageren,denk omdat het te dichtbij komt.
Maar ik kom er nog zeker op terug..nu even niet..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
woensdag 11 januari 2012 om 22:18
Schaduwlicht,fijn dat je ondanks zo'n zware,ingrijpende tijd toch het gevoel hebt dat het goed met je gaat.
Ik hoop dat mijn dochter zich ooit ook zo gaat voelen. En gaat merken dat ze heus wel dingen kan,maar dan moet ze nu wel de hulpverleners gaan toelaten in haar leven..
Ik hoop dat mijn dochter zich ooit ook zo gaat voelen. En gaat merken dat ze heus wel dingen kan,maar dan moet ze nu wel de hulpverleners gaan toelaten in haar leven..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
vrijdag 13 januari 2012 om 22:05
Hoi Lichtbron,
Ik vind het echt heel rot om te horen dat het niet goed gaat. Hoe is de rest van de week verlopen?
Neefje is inmiddels zo'n drie kwart jaar intern geweest en het gaat goed met hem. Het belangrijkste is dat hij minder angstig is, dat was bij hem een groot probleem. Hij is daar naar school geweest, maar vond dat niet echt leuk, hij moest veel praktijkdingen doen terwijl hij meer van de theorie is. Hij heeft zelf aangegeven dat hij weer naar zijn 'oude' school terugwilde en hij is daar inmiddels weer. Sinds kort is hij weer thuis, vooralsnog gaat het goed, maar zus is nog steeds bang voor een terugval.
Een redelijk positief verhaal en ik had dat ook voor jou gewenst. Hoe gaat het nu met jou?
Liefs
Ik vind het echt heel rot om te horen dat het niet goed gaat. Hoe is de rest van de week verlopen?
Neefje is inmiddels zo'n drie kwart jaar intern geweest en het gaat goed met hem. Het belangrijkste is dat hij minder angstig is, dat was bij hem een groot probleem. Hij is daar naar school geweest, maar vond dat niet echt leuk, hij moest veel praktijkdingen doen terwijl hij meer van de theorie is. Hij heeft zelf aangegeven dat hij weer naar zijn 'oude' school terugwilde en hij is daar inmiddels weer. Sinds kort is hij weer thuis, vooralsnog gaat het goed, maar zus is nog steeds bang voor een terugval.
Een redelijk positief verhaal en ik had dat ook voor jou gewenst. Hoe gaat het nu met jou?
Liefs
vrijdag 13 januari 2012 om 23:45
Ninon,wat fijn dat het met neefje goed gaat! ik denk dat hij op dezelfde instelling heeft gezeten als mijn dochter.. Want er is in nederland maar één instelling met een school op het terrein..
Ondertussen is mijn dochter gestart op haar nieuwe school. Ze geeft zelf aan dat ze het naar haar zin heeft.. ik hoop het van ganser harte. Maar ben tegelijkertijd nogal sceptisch..
Het kan drie maanden hartstikke goed gaan en dan net op het moment dat je denkt "we zijn op de goede weg" gebeurt er weer iets.. Dus ik wacht maar een beetje af..
Met mij gaat het redelijk.. ben wel gewend in mijn huis en zoon ook.
En probeer het gewoon per dag te nemen en niet te ver vooruit te kijken. En ik kan het gevoel van je zus helemaal indenken.Ik zou ook weer bang zijn voor een terugval..
Ondertussen is mijn dochter gestart op haar nieuwe school. Ze geeft zelf aan dat ze het naar haar zin heeft.. ik hoop het van ganser harte. Maar ben tegelijkertijd nogal sceptisch..
Het kan drie maanden hartstikke goed gaan en dan net op het moment dat je denkt "we zijn op de goede weg" gebeurt er weer iets.. Dus ik wacht maar een beetje af..
Met mij gaat het redelijk.. ben wel gewend in mijn huis en zoon ook.
En probeer het gewoon per dag te nemen en niet te ver vooruit te kijken. En ik kan het gevoel van je zus helemaal indenken.Ik zou ook weer bang zijn voor een terugval..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
zaterdag 14 januari 2012 om 00:07
He Lichtbron, zou het, dat ze op dezelfde instelling hebben gezeten? In het oosten van het land? Dan zouden ze elkaar moeten kennen.
Het is herkenbaar hoor, wat je schrijft. Mijn neefje heeft inderdaad ook een paar keer een terugval gehad, ook toen hij daar was. Vandaar ook de angst van mijn zus dat dat weer gebeurd. Die angst is groter nu hij weer thuis is, de structuur bij de instelling is toch wat strakker. Logisch ook, door de emotionele band met je kind ben je eerder geneigd ergens mee in te gaan. Maar goed, ze hebben wel de afspraak gemaakt dat als het fout gaat, hij weer terug kan. Dit weet hij zelf ook en daar kan hij ook mee leven.
Fijn dat jullie gewend zijn in jullie huis en hopelijk heeft je dochter het echt naar haar zin op school, dat zou heel fijn zijn.
Het is herkenbaar hoor, wat je schrijft. Mijn neefje heeft inderdaad ook een paar keer een terugval gehad, ook toen hij daar was. Vandaar ook de angst van mijn zus dat dat weer gebeurd. Die angst is groter nu hij weer thuis is, de structuur bij de instelling is toch wat strakker. Logisch ook, door de emotionele band met je kind ben je eerder geneigd ergens mee in te gaan. Maar goed, ze hebben wel de afspraak gemaakt dat als het fout gaat, hij weer terug kan. Dit weet hij zelf ook en daar kan hij ook mee leven.
Fijn dat jullie gewend zijn in jullie huis en hopelijk heeft je dochter het echt naar haar zin op school, dat zou heel fijn zijn.
