Relaties
alle pijlers
Bindingsangst?
vrijdag 20 januari 2012 om 09:27
Na een lang gesprek te hebben gehad (via telefoon) met men vriendin (waar ik 3 maand mee samen ben), kom ik te weten dat ze schrik heeft om zich te binden. Ze zegt dat ik de perfecte man ben voor haar, maar dan voor later. (het klinkt verwarrend idd). Ze voelt zich super goed bij mij, maar heeft daar ook schrik van omdat ze nog nooit een 'goeie' jongen heeft gehad...Het onbekende boezemt haar angsten in. Bij mij voelt ze zich super goed, en dat maakt haar bang. Ze heeft schrik zich volledig te binden met mij, ze voelt zich niet helemaal klaar om een serieuse relatie te hebben. We zijn nog altijd samen, maar ze gaat er verder over nadenken de komende week. Hoe moet ik me opstellen? En kan ik eventueel haar overtuigen? Ik zei al dat ze dingen ook moet relativeren en gewoon genieten van de relatie, zonder veel bij na te denken.
vrijdag 20 januari 2012 om 09:31
Hoe je je opstelt zal niets uitmaken, en je kunt haar ook niet overtuigen. Het is heel jammer, maar zij heeft kennelijk een probleem. Zij is ook zelf de enige die dit kan oplossen. Naar het zich laat aanzien, gaat dat niet volgende week gebeuren.
Het beste kun je haar loslaten en haar haar eigen keuzes laten maken. Nu er bovenop zitten en haar gaan claimen of proberen te overtuigen, zal haar alleen maar meer beklemmen.
Het beste kun je haar loslaten en haar haar eigen keuzes laten maken. Nu er bovenop zitten en haar gaan claimen of proberen te overtuigen, zal haar alleen maar meer beklemmen.
vrijdag 20 januari 2012 om 09:35
quote:Aureel schreef op 20 januari 2012 @ 09:31:
Hoe je je opstelt zal niets uitmaken, en je kunt haar ook niet overtuigen. Het is heel jammer, maar zij heeft kennelijk een probleem. Zij is ook zelf de enige die dit kan oplossen. Naar het zich laat aanzien, gaat dat niet volgende week gebeuren.
Het beste kun je haar loslaten en haar haar eigen keuzes laten maken. Nu er bovenop zitten en haar gaan claimen of proberen te overtuigen, zal haar alleen maar meer beklemmen.Ik heb haar ook gezegd dat zij zelf het probleem moet aanpakken, maar dat ik enkel kan zeggen wat ik denk dat ze kan veranderen. Het geeft me nu op dit moment ook twijfels over mezelf, want het was altijd super leuk geweest, elk moment, we hebben amper een ruzie, we hadden nooit stille momenten. Ze zegt dat het niets met mij te maken heeft en dat ze mij juist heel graag ziet, en dat dat haar bang maakt. Ze zegt dat die schrik geleidelijk aan is opgekomen, en dat ze er in het begin geen aandacht aan gaf. Ik voel me ff machteloos
Hoe je je opstelt zal niets uitmaken, en je kunt haar ook niet overtuigen. Het is heel jammer, maar zij heeft kennelijk een probleem. Zij is ook zelf de enige die dit kan oplossen. Naar het zich laat aanzien, gaat dat niet volgende week gebeuren.
Het beste kun je haar loslaten en haar haar eigen keuzes laten maken. Nu er bovenop zitten en haar gaan claimen of proberen te overtuigen, zal haar alleen maar meer beklemmen.Ik heb haar ook gezegd dat zij zelf het probleem moet aanpakken, maar dat ik enkel kan zeggen wat ik denk dat ze kan veranderen. Het geeft me nu op dit moment ook twijfels over mezelf, want het was altijd super leuk geweest, elk moment, we hebben amper een ruzie, we hadden nooit stille momenten. Ze zegt dat het niets met mij te maken heeft en dat ze mij juist heel graag ziet, en dat dat haar bang maakt. Ze zegt dat die schrik geleidelijk aan is opgekomen, en dat ze er in het begin geen aandacht aan gaf. Ik voel me ff machteloos
vrijdag 20 januari 2012 om 09:42
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je machteloos voelt. Het lijkt me ook raar dat ze met deze reden aankomt, terwijl het altijd zo leuk is geweest tussen jullie.
Ik zou daar zelf erg van in de war zijn. En dat zou voor mij een reden zijn om afstand te nemen. Ze kan er misschien niets aan doen, maar het ene moment het leuk hebben en het andere moment ineens heel erg twijfelen, terwijl ze je wél wil blijven zien - zo'n relatie is mij te onzeker. Daar kies ik niet voor.
Je moet niet aan jezelf twijfelen, want het heeft inderdaad niets met jou te maken. Maar denk goed na over hoe jij nu verder wilt.
Ik zou daar zelf erg van in de war zijn. En dat zou voor mij een reden zijn om afstand te nemen. Ze kan er misschien niets aan doen, maar het ene moment het leuk hebben en het andere moment ineens heel erg twijfelen, terwijl ze je wél wil blijven zien - zo'n relatie is mij te onzeker. Daar kies ik niet voor.
Je moet niet aan jezelf twijfelen, want het heeft inderdaad niets met jou te maken. Maar denk goed na over hoe jij nu verder wilt.
vrijdag 20 januari 2012 om 09:55
quote:Aureel schreef op 20 januari 2012 @ 09:42:
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je machteloos voelt. Het lijkt me ook raar dat ze met deze reden aankomt, terwijl het altijd zo leuk is geweest tussen jullie.
Ik zou daar zelf erg van in de war zijn. En dat zou voor mij een reden zijn om afstand te nemen. Ze kan er misschien niets aan doen, maar het ene moment het leuk hebben en het andere moment ineens heel erg twijfelen, terwijl ze je wél wil blijven zien - zo'n relatie is mij te onzeker. Daar kies ik niet voor.
Je moet niet aan jezelf twijfelen, want het heeft inderdaad niets met jou te maken. Maar denk goed na over hoe jij nu verder wilt.Idd je hebt gelijk, maar zoals hierboven vermeld, kan het zijn dat ik mss te lief ben? (Wat voor later als je een gezin start, mss wel goed is, maar nu nog niet?) Of zie ik dat verkeerd?
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je machteloos voelt. Het lijkt me ook raar dat ze met deze reden aankomt, terwijl het altijd zo leuk is geweest tussen jullie.
Ik zou daar zelf erg van in de war zijn. En dat zou voor mij een reden zijn om afstand te nemen. Ze kan er misschien niets aan doen, maar het ene moment het leuk hebben en het andere moment ineens heel erg twijfelen, terwijl ze je wél wil blijven zien - zo'n relatie is mij te onzeker. Daar kies ik niet voor.
Je moet niet aan jezelf twijfelen, want het heeft inderdaad niets met jou te maken. Maar denk goed na over hoe jij nu verder wilt.Idd je hebt gelijk, maar zoals hierboven vermeld, kan het zijn dat ik mss te lief ben? (Wat voor later als je een gezin start, mss wel goed is, maar nu nog niet?) Of zie ik dat verkeerd?
vrijdag 20 januari 2012 om 09:58
Ze moet kiezen of ze door de angst heen wil gaan of niet.
Want de angst zal er zijn, maar dat is ook iets waar je doorheen kunt komen.
Maar aan jou inderdaad ook om na te gaan wat je wilt. Ik zou haar even bedenktijd geven, maar niet alle ruimte vd wereld. Dat is namelijk slecht voor je eigen zelfvertrouwen. En daarbij: áls ze ervoor kiest door te gaan en door de angst te gaan, dan kom je nog weleens voor situaties te staan waarin ze panikeert. Realiseer je dat, en kies zelf of jij dat wilt. Sta jij daarvoor ook stevig genoeg in je schoenen?
Want de angst zal er zijn, maar dat is ook iets waar je doorheen kunt komen.
Maar aan jou inderdaad ook om na te gaan wat je wilt. Ik zou haar even bedenktijd geven, maar niet alle ruimte vd wereld. Dat is namelijk slecht voor je eigen zelfvertrouwen. En daarbij: áls ze ervoor kiest door te gaan en door de angst te gaan, dan kom je nog weleens voor situaties te staan waarin ze panikeert. Realiseer je dat, en kies zelf of jij dat wilt. Sta jij daarvoor ook stevig genoeg in je schoenen?
vrijdag 20 januari 2012 om 10:01
Zoals ik het nu lees, denk ik niet dat jij te lief bent. Bovendien kun je niet ineens een bad guy worden, omdat zij niet normaal met een gewone lieve jongen kan omgaan; dat zou natuurlijk te gek wezen! In een relatie moet je jezelf kunnen zijn.
Misschien ben je wel iets te meegaand. Maar dat kan ik op basis van wat je schrijft niet goed beoordelen. Klopt het dat dit meisje en misschien meer meisjes, jou makkelijk de baas zijn, je snel kwetsen, vaak hun zin doordrijven (en krijgen) en jij meer voor hun/haar doet dan zij voor jou?
Met lief zijn is niets mis. Met over je heen laten lopen wel. Het is aan jou om uit te maken wat op jou van toepassing is.
Misschien ben je wel iets te meegaand. Maar dat kan ik op basis van wat je schrijft niet goed beoordelen. Klopt het dat dit meisje en misschien meer meisjes, jou makkelijk de baas zijn, je snel kwetsen, vaak hun zin doordrijven (en krijgen) en jij meer voor hun/haar doet dan zij voor jou?
Met lief zijn is niets mis. Met over je heen laten lopen wel. Het is aan jou om uit te maken wat op jou van toepassing is.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:07
quote:Aureel schreef op 20 januari 2012 @ 10:01:
Zoals ik het nu lees, denk ik niet dat jij te lief bent. Bovendien kun je niet ineens een bad guy worden, omdat zij niet normaal met een gewone lieve jongen kan omgaan; dat zou natuurlijk te gek wezen! In een relatie moet je jezelf kunnen zijn.
Misschien ben je wel iets te meegaand. Maar dat kan ik op basis van wat je schrijft niet goed beoordelen. Klopt het dat dit meisje en misschien meer meisjes, jou makkelijk de baas zijn, je snel kwetsen, vaak hun zin doordrijven (en krijgen) en jij meer voor hun/haar doet dan zij voor jou?
Met lief zijn is niets mis. Met over je heen laten lopen wel. Het is aan jou om uit te maken wat op jou van toepassing is.Nee je hebt gelijk...ik ben redelijk meegaand. In het begin was dit niet zo, maar nu na tijdje wel...heb me beetje laten doen eigenlijk. Ik weet niet of dit nog te keren valt...ik zie haar voorlopig een week niet...Ik ga allesinds amper nog sturen...dat zal het beste zijn.
Zoals ik het nu lees, denk ik niet dat jij te lief bent. Bovendien kun je niet ineens een bad guy worden, omdat zij niet normaal met een gewone lieve jongen kan omgaan; dat zou natuurlijk te gek wezen! In een relatie moet je jezelf kunnen zijn.
Misschien ben je wel iets te meegaand. Maar dat kan ik op basis van wat je schrijft niet goed beoordelen. Klopt het dat dit meisje en misschien meer meisjes, jou makkelijk de baas zijn, je snel kwetsen, vaak hun zin doordrijven (en krijgen) en jij meer voor hun/haar doet dan zij voor jou?
Met lief zijn is niets mis. Met over je heen laten lopen wel. Het is aan jou om uit te maken wat op jou van toepassing is.Nee je hebt gelijk...ik ben redelijk meegaand. In het begin was dit niet zo, maar nu na tijdje wel...heb me beetje laten doen eigenlijk. Ik weet niet of dit nog te keren valt...ik zie haar voorlopig een week niet...Ik ga allesinds amper nog sturen...dat zal het beste zijn.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:11
Dan wordt het nú tijd om je eigen grenzen te stellen. Katrina geeft een heel goede tip. Je kunt haar ruimte geven, maar stel zelf een deadline. Bijv. over twee weken wil ik een antwoord van je, gaan we door of niet. Want het is niet fair als ze jou maar in onzekerheid laat zitten. Je kunt háár niet sturen, maar wel zelf aangeven wat je wel en niet wilt.
Daarnaast moet je je inderdaad realiseren of dit een relatie is die jij wilt. Met iemand die vanuit het niets ineens gaat twijfelen. Wellicht, als jullie doorgaan, komen jullie over enkel weken of maanden weer op zo'n punt terecht dat zij het niet meer weet. Kun en wil je daarmee omgaan?
Daarnaast moet je je inderdaad realiseren of dit een relatie is die jij wilt. Met iemand die vanuit het niets ineens gaat twijfelen. Wellicht, als jullie doorgaan, komen jullie over enkel weken of maanden weer op zo'n punt terecht dat zij het niet meer weet. Kun en wil je daarmee omgaan?
vrijdag 20 januari 2012 om 10:13
Ik herken mezelf heel goed in je vriendin. Het is een angst die niet zomaar overgaat als je in een andere relatie duikt. Daar moet je doorheen. Maar de vraag is of jij dat wilt, je staat tenslotte maar wat naast de zijlijn te kijken of dat nog wel goed gaat.
Mijn vriend heeft besloten bij me te blijven, maar dan moest ik er wel wat aan gaan doen. Dus ondanks dat we vrij kort bij elkaar waren destijds, zijn we in relatietherapie gegaan. En dat gaat nu goed, het gaat niet weg, maar ik weet hoe ik er mee kan omgaan. Nu met grote beslissingen (samenwonen, kinderen) wil ik het nog eens benauwd krijgen, maar weet dat dit het aard van het beestje is en dat ik het tijd moet geven. Want mijn vriend nog ooit moeten missen? Nee, dat zou ik niet kunnen!
Mijn vriend heeft besloten bij me te blijven, maar dan moest ik er wel wat aan gaan doen. Dus ondanks dat we vrij kort bij elkaar waren destijds, zijn we in relatietherapie gegaan. En dat gaat nu goed, het gaat niet weg, maar ik weet hoe ik er mee kan omgaan. Nu met grote beslissingen (samenwonen, kinderen) wil ik het nog eens benauwd krijgen, maar weet dat dit het aard van het beestje is en dat ik het tijd moet geven. Want mijn vriend nog ooit moeten missen? Nee, dat zou ik niet kunnen!
vrijdag 20 januari 2012 om 10:16
quote:Aureel schreef op 20 januari 2012 @ 10:11:
Dan wordt het nú tijd om je eigen grenzen te stellen. Katrina geeft een heel goede tip. Je kunt haar ruimte geven, maar stel zelf een deadline. Bijv. over twee weken wil ik een antwoord van je, gaan we door of niet. Want het is niet fair als ze jou maar in onzekerheid laat zitten. Je kunt háár niet sturen, maar wel zelf aangeven wat je wel en niet wilt.
Daarnaast moet je je inderdaad realiseren of dit een relatie is die jij wilt. Met iemand die vanuit het niets ineens gaat twijfelen. Wellicht, als jullie doorgaan, komen jullie over enkel weken of maanden weer op zo'n punt terecht dat zij het niet meer weet. Kun en wil je daarmee omgaan?Op zich wil ik wel doorgaan met de relatie. Ik wil mij gerust zelf ook wat aanpassen, want ondervind in vorige relaties ook dat ik meegaand ben, en mss daarom te bereikbaar. In het begin is dat allemaal leuk voor die meisjes, maar na een tijdje hebben ze mss een heel ander beeld van mij. Een deadline stellen kan ik mss doen ja. Maar mss kan ik ook gewoon even niets meer laten horen van mij, en ervoor zorgen dat ze zelf naar mij toekomt, haar een beetje doen wachten op mij. Ik weet niet of dit juist is, maar nu begin ik te beseffen dat daar het probleem ligt. We zijn op dit moment nog samen, we gaan volgende week praten over het onderwerp, dus intussentijd kan ik mss het onbereikbare gevoel opwekken?
Dan wordt het nú tijd om je eigen grenzen te stellen. Katrina geeft een heel goede tip. Je kunt haar ruimte geven, maar stel zelf een deadline. Bijv. over twee weken wil ik een antwoord van je, gaan we door of niet. Want het is niet fair als ze jou maar in onzekerheid laat zitten. Je kunt háár niet sturen, maar wel zelf aangeven wat je wel en niet wilt.
Daarnaast moet je je inderdaad realiseren of dit een relatie is die jij wilt. Met iemand die vanuit het niets ineens gaat twijfelen. Wellicht, als jullie doorgaan, komen jullie over enkel weken of maanden weer op zo'n punt terecht dat zij het niet meer weet. Kun en wil je daarmee omgaan?Op zich wil ik wel doorgaan met de relatie. Ik wil mij gerust zelf ook wat aanpassen, want ondervind in vorige relaties ook dat ik meegaand ben, en mss daarom te bereikbaar. In het begin is dat allemaal leuk voor die meisjes, maar na een tijdje hebben ze mss een heel ander beeld van mij. Een deadline stellen kan ik mss doen ja. Maar mss kan ik ook gewoon even niets meer laten horen van mij, en ervoor zorgen dat ze zelf naar mij toekomt, haar een beetje doen wachten op mij. Ik weet niet of dit juist is, maar nu begin ik te beseffen dat daar het probleem ligt. We zijn op dit moment nog samen, we gaan volgende week praten over het onderwerp, dus intussentijd kan ik mss het onbereikbare gevoel opwekken?
vrijdag 20 januari 2012 om 10:20
quote:BarbaraAnn schreef op 20 januari 2012 @ 10:13:
Ik herken mezelf heel goed in je vriendin. Het is een angst die niet zomaar overgaat als je in een andere relatie duikt. Daar moet je doorheen. Maar de vraag is of jij dat wilt, je staat tenslotte maar wat naast de zijlijn te kijken of dat nog wel goed gaat.
Mijn vriend heeft besloten bij me te blijven, maar dan moest ik er wel wat aan gaan doen. Dus ondanks dat we vrij kort bij elkaar waren destijds, zijn we in relatietherapie gegaan. En dat gaat nu goed, het gaat niet weg, maar ik weet hoe ik er mee kan omgaan. Nu met grote beslissingen (samenwonen, kinderen) wil ik het nog eens benauwd krijgen, maar weet dat dit het aard van het beestje is en dat ik het tijd moet geven. Want mijn vriend nog ooit moeten missen? Nee, dat zou ik niet kunnen!Mss moet ik mezelf ook wat meer afstand nemen van de relatie op zich? En haar het gevoel geven dat deze relatie een doodnormale relatie is en niet een relatie voor de toekomst fzo? (klinkt absurd maarja :p). Ik dacht ook al aan professionele hulp, maar ze moet er zelf voor open staan dan.
Ik herken mezelf heel goed in je vriendin. Het is een angst die niet zomaar overgaat als je in een andere relatie duikt. Daar moet je doorheen. Maar de vraag is of jij dat wilt, je staat tenslotte maar wat naast de zijlijn te kijken of dat nog wel goed gaat.
Mijn vriend heeft besloten bij me te blijven, maar dan moest ik er wel wat aan gaan doen. Dus ondanks dat we vrij kort bij elkaar waren destijds, zijn we in relatietherapie gegaan. En dat gaat nu goed, het gaat niet weg, maar ik weet hoe ik er mee kan omgaan. Nu met grote beslissingen (samenwonen, kinderen) wil ik het nog eens benauwd krijgen, maar weet dat dit het aard van het beestje is en dat ik het tijd moet geven. Want mijn vriend nog ooit moeten missen? Nee, dat zou ik niet kunnen!Mss moet ik mezelf ook wat meer afstand nemen van de relatie op zich? En haar het gevoel geven dat deze relatie een doodnormale relatie is en niet een relatie voor de toekomst fzo? (klinkt absurd maarja :p). Ik dacht ook al aan professionele hulp, maar ze moet er zelf voor open staan dan.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:25
Diroro, het 'onbereikbare' gevoel opwekken moet je niet proberen. Dat zou een slecht toneelstuk worden. Je wilt immers met haar door. Maak dit duidelijk maar maak tevens duidelijk waar je eigen grens ligt. Afstand nemen is goed, maar blijf communiceren.
Wat bedoel je trouwens met een 'doodnormale' relatie i.p.v. een relatie voor de toekomst? Misschien dat je je niet al te veel op de toekomst wilt richten, om haar niet af te schrikken?
Nogmaals; in een relatie is het niet de bedoeling dat je toneel gaat spelen. Je kunt niet krampachtig je eigen wensen ondergeschikt maken omdat zij een probleem heeft met binden. Op die manier laat je haar alles bepalen in de relatie.
Wat bedoel je trouwens met een 'doodnormale' relatie i.p.v. een relatie voor de toekomst? Misschien dat je je niet al te veel op de toekomst wilt richten, om haar niet af te schrikken?
Nogmaals; in een relatie is het niet de bedoeling dat je toneel gaat spelen. Je kunt niet krampachtig je eigen wensen ondergeschikt maken omdat zij een probleem heeft met binden. Op die manier laat je haar alles bepalen in de relatie.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:28
Hmmm...
Ik snap je redeneren wel, het klopt op een bepaalde manier ook:
zij viel altijd op foute kerels, die zijn onbereikbaar. Die halen rare, respectloze en ongeïnteresseerde toeren uit en uit angst om ze te verliezen ging zij aan ze "hangen".
Jij bent lief en bereikbaar, en het is niet nodig aan jou te hangen om je te laten blijven, want je blijft uit jezelf. En voor haar is dat eng.
Zij zal vanuit de jeugd gewend zijn dat mensen (haar vader of ouders meestal) haar niet belangrijk vinden en dat ze moet "smeken" om liefde. Dat is bekend voor haar en tot nu toe zocht ze dat op.
Nu treft ze iets engs; een jongen die haar zonder smeken liefde geeft. En ja, dat is ze dus niet gewend.
Het feit dat ze achter die foute gasten bleef aanlopen zei niks over hoe leuk ze ze vond: dat zij alleen dat ze aan het smeken was voor de warmte omdat ze die van hen niet kreeg.
Net zo min als dat het feit dat jij eng bent doordat je gewoon zelf de liefde geeft, betekent dat ze jou niet leuk vindt.
Maargoed, je kunt je onbereikbare strategie uitproberen. Want misschien werkt het! Dan zou ik daarna tegen haar zeggen: zie je nou schat, wat er gebeurd? Als het onbereikbaar wordt wil je het wel, en zodra het bereikbaar is wil je het niet, dan wordt het eng... Dan geef je haar meteen een inzicht mee En dan kun je zelf ontdekken dat het geen bal met joú te maken heeft (met of je wel of niet leuk bent), maar dat het dus gewoon afhankelijk is van of het onbereikbaar en "veilig" of onbereikbaar en "eng" is.
Ik snap je redeneren wel, het klopt op een bepaalde manier ook:
zij viel altijd op foute kerels, die zijn onbereikbaar. Die halen rare, respectloze en ongeïnteresseerde toeren uit en uit angst om ze te verliezen ging zij aan ze "hangen".
Jij bent lief en bereikbaar, en het is niet nodig aan jou te hangen om je te laten blijven, want je blijft uit jezelf. En voor haar is dat eng.
Zij zal vanuit de jeugd gewend zijn dat mensen (haar vader of ouders meestal) haar niet belangrijk vinden en dat ze moet "smeken" om liefde. Dat is bekend voor haar en tot nu toe zocht ze dat op.
Nu treft ze iets engs; een jongen die haar zonder smeken liefde geeft. En ja, dat is ze dus niet gewend.
Het feit dat ze achter die foute gasten bleef aanlopen zei niks over hoe leuk ze ze vond: dat zij alleen dat ze aan het smeken was voor de warmte omdat ze die van hen niet kreeg.
Net zo min als dat het feit dat jij eng bent doordat je gewoon zelf de liefde geeft, betekent dat ze jou niet leuk vindt.
Maargoed, je kunt je onbereikbare strategie uitproberen. Want misschien werkt het! Dan zou ik daarna tegen haar zeggen: zie je nou schat, wat er gebeurd? Als het onbereikbaar wordt wil je het wel, en zodra het bereikbaar is wil je het niet, dan wordt het eng... Dan geef je haar meteen een inzicht mee En dan kun je zelf ontdekken dat het geen bal met joú te maken heeft (met of je wel of niet leuk bent), maar dat het dus gewoon afhankelijk is van of het onbereikbaar en "veilig" of onbereikbaar en "eng" is.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:30
quote:Aureel schreef op 20 januari 2012 @ 10:25:
Diroro, het 'onbereikbare' gevoel opwekken moet je niet proberen. Dat zou een slecht toneelstuk worden. Je wilt immers met haar door. Maak dit duidelijk maar maak tevens duidelijk waar je eigen grens ligt. Afstand nemen is goed, maar blijf communiceren.
Wat bedoel je trouwens met een 'doodnormale' relatie i.p.v. een relatie voor de toekomst? Misschien dat je je niet al te veel op de toekomst wilt richten, om haar niet af te schrikken?
Nogmaals; in een relatie is het niet de bedoeling dat je toneel gaat spelen. Je kunt niet krampachtig je eigen wensen ondergeschikt maken omdat zij een probleem heeft met binden. Op die manier laat je haar alles bepalen in de relatie.Het onbereikbare gevoel is misschien fout verwoord. Wat ik bedoel is dat ik mss wat meer man wil zijn binnen de relatie. Als ze iets vraagt, dat ik niet direct een antwoord geef bvb. Ergens is dat niet echt toneelspelen denk ik, ik voel gwn aan dat het nodig is om zo te doen. En ik wil hiermee juist men eigen wensen wel geschikt maken, door mijzelf meer op de voorgrond te plaatsen dan haar. Daarom dat ik wat afstand ga nemen. Zo was ik trouwens in het begin van de relatie, ik was diegene die bovenaan de relatie stond. Zij was diegene die onzeker was, en bang dat ik haar ging verlaten, na een tijd is dat omgedraaid en had ik die schrik. Ik denk dat dat ook meespeelt in haar gedachten dat ze nu heeft.
Diroro, het 'onbereikbare' gevoel opwekken moet je niet proberen. Dat zou een slecht toneelstuk worden. Je wilt immers met haar door. Maak dit duidelijk maar maak tevens duidelijk waar je eigen grens ligt. Afstand nemen is goed, maar blijf communiceren.
Wat bedoel je trouwens met een 'doodnormale' relatie i.p.v. een relatie voor de toekomst? Misschien dat je je niet al te veel op de toekomst wilt richten, om haar niet af te schrikken?
Nogmaals; in een relatie is het niet de bedoeling dat je toneel gaat spelen. Je kunt niet krampachtig je eigen wensen ondergeschikt maken omdat zij een probleem heeft met binden. Op die manier laat je haar alles bepalen in de relatie.Het onbereikbare gevoel is misschien fout verwoord. Wat ik bedoel is dat ik mss wat meer man wil zijn binnen de relatie. Als ze iets vraagt, dat ik niet direct een antwoord geef bvb. Ergens is dat niet echt toneelspelen denk ik, ik voel gwn aan dat het nodig is om zo te doen. En ik wil hiermee juist men eigen wensen wel geschikt maken, door mijzelf meer op de voorgrond te plaatsen dan haar. Daarom dat ik wat afstand ga nemen. Zo was ik trouwens in het begin van de relatie, ik was diegene die bovenaan de relatie stond. Zij was diegene die onzeker was, en bang dat ik haar ging verlaten, na een tijd is dat omgedraaid en had ik die schrik. Ik denk dat dat ook meespeelt in haar gedachten dat ze nu heeft.
vrijdag 20 januari 2012 om 10:34
quote:katrina23 schreef op 20 januari 2012 @ 10:28:
Hmmm...
Ik snap je redeneren wel, het klopt op een bepaalde manier ook:
zij viel altijd op foute kerels, die zijn onbereikbaar. Die halen rare, respectloze en ongeïnteresseerde toeren uit en uit angst om ze te verliezen ging zij aan ze "hangen".
Jij bent lief en bereikbaar, en het is niet nodig aan jou te hangen om je te laten blijven, want je blijft uit jezelf. En voor haar is dat eng.
Zij zal vanuit de jeugd gewend zijn dat mensen (haar vader of ouders meestal) haar niet belangrijk vinden en dat ze moet "smeken" om liefde. Dat is bekend voor haar en tot nu toe zocht ze dat op.
Nu treft ze iets engs; een jongen die haar zonder smeken liefde geeft. En ja, dat is ze dus niet gewend.
Het feit dat ze achter die foute gasten bleef aanlopen zei niks over hoe leuk ze ze vond: dat zij alleen dat ze aan het smeken was voor de warmte omdat ze die van hen niet kreeg.
Net zo min als dat het feit dat jij eng bent doordat je gewoon zelf de liefde geeft, betekent dat ze jou niet leuk vindt.
Maargoed, je kunt je onbereikbare strategie uitproberen. Want misschien werkt het! Dan zou ik daarna tegen haar zeggen: zie je nou schat, wat er gebeurd? Als het onbereikbaar wordt wil je het wel, en zodra het bereikbaar is wil je het niet, dan wordt het eng... Dan geef je haar meteen een inzicht mee En dan kun je zelf ontdekken dat het geen bal met joú te maken heeft (met of je wel of niet leuk bent), maar dat het dus gewoon afhankelijk is van of het onbereikbaar en "veilig" of onbereikbaar en "eng" is.OMG ik ben zeer blij deze reactie te horen. Want wat je zegt is volkomen waar. Ze heeft idd minder liefde gehad van haar ouders. Haar ouders waren gescheiden op vroege leeftijd, ze heeft een moeilijke jeugd gehad enzo. Dit is echt een treffend beeld van hoe ze is volgens mij. Ergens kan ik het haar nu ook zeggen hoe het komt, maar dat zal ze niet willen aanvaarden. Dus ik probeer idd mijn strategie uit en ik zie wel hoe het afloopt. Echt bedankt voor dit inzicht
Hmmm...
Ik snap je redeneren wel, het klopt op een bepaalde manier ook:
zij viel altijd op foute kerels, die zijn onbereikbaar. Die halen rare, respectloze en ongeïnteresseerde toeren uit en uit angst om ze te verliezen ging zij aan ze "hangen".
Jij bent lief en bereikbaar, en het is niet nodig aan jou te hangen om je te laten blijven, want je blijft uit jezelf. En voor haar is dat eng.
Zij zal vanuit de jeugd gewend zijn dat mensen (haar vader of ouders meestal) haar niet belangrijk vinden en dat ze moet "smeken" om liefde. Dat is bekend voor haar en tot nu toe zocht ze dat op.
Nu treft ze iets engs; een jongen die haar zonder smeken liefde geeft. En ja, dat is ze dus niet gewend.
Het feit dat ze achter die foute gasten bleef aanlopen zei niks over hoe leuk ze ze vond: dat zij alleen dat ze aan het smeken was voor de warmte omdat ze die van hen niet kreeg.
Net zo min als dat het feit dat jij eng bent doordat je gewoon zelf de liefde geeft, betekent dat ze jou niet leuk vindt.
Maargoed, je kunt je onbereikbare strategie uitproberen. Want misschien werkt het! Dan zou ik daarna tegen haar zeggen: zie je nou schat, wat er gebeurd? Als het onbereikbaar wordt wil je het wel, en zodra het bereikbaar is wil je het niet, dan wordt het eng... Dan geef je haar meteen een inzicht mee En dan kun je zelf ontdekken dat het geen bal met joú te maken heeft (met of je wel of niet leuk bent), maar dat het dus gewoon afhankelijk is van of het onbereikbaar en "veilig" of onbereikbaar en "eng" is.OMG ik ben zeer blij deze reactie te horen. Want wat je zegt is volkomen waar. Ze heeft idd minder liefde gehad van haar ouders. Haar ouders waren gescheiden op vroege leeftijd, ze heeft een moeilijke jeugd gehad enzo. Dit is echt een treffend beeld van hoe ze is volgens mij. Ergens kan ik het haar nu ook zeggen hoe het komt, maar dat zal ze niet willen aanvaarden. Dus ik probeer idd mijn strategie uit en ik zie wel hoe het afloopt. Echt bedankt voor dit inzicht
vrijdag 20 januari 2012 om 11:11
Ik herken trouwens erg wat jij zelf zegt: dat je wel vaker hebt dat je eerst nog wel jezelf bent in een relatie, en dan steeds aanhankelijker wordt. Maar heb je dan niet vaker meisjes met bindingsangst getroffen? Want je zegt dat je het vaker hebt meegemaakt? Want dan steekt de angst om het meisje te verliezen de kop op en dan is het logisch dat je aanhankelijker wordt.
Wel interessant waarom je dan telkens naar deze meisjes toetrekt.... Er wordt ook weleens gezegd dat mensen die de neiging hebben zich in relaties teveel naar de ander te conformeren, ook bindingsangst hebben. Het is een manier om jezelf niet te hoeven laten zien....
Ik heb sowieso al moeite om mezelf te laten zien in een relatie, maar vaak komt het doordat de ander voor mijn gevoel "afstand" neemt dat het erger wordt.
Heb jij je als kind dan niet toevallig teveel moeten conformeren naar je ouder(s) om goedkeuring te krijgen?
Wel interessant waarom je dan telkens naar deze meisjes toetrekt.... Er wordt ook weleens gezegd dat mensen die de neiging hebben zich in relaties teveel naar de ander te conformeren, ook bindingsangst hebben. Het is een manier om jezelf niet te hoeven laten zien....
Ik heb sowieso al moeite om mezelf te laten zien in een relatie, maar vaak komt het doordat de ander voor mijn gevoel "afstand" neemt dat het erger wordt.
Heb jij je als kind dan niet toevallig teveel moeten conformeren naar je ouder(s) om goedkeuring te krijgen?
vrijdag 20 januari 2012 om 11:17
Ja dat is het! In het begin heb ik men afstand, na een tijdje niet meer, en is zij mijn levensmiddel...klinkt echt erg. Hoe het komt dat ik die meisjes aantrek? Ik denk dat ik gewoon nog dom ben op vlak van vrouwen...wat ik bedoel, ik zal mijn afstand houden in het begin, maar na een tijdje voel ik me goed en denk ik dat zij altijd zo aangankelijk zal blijven, en dan begin ik mijn rol als 'leider van de relatie' op te geven. Of ik vroeger mij vaak moest conformeren naar men ouders toe...Niet echt, ik was vroeger de ideale zoon als kind, in men pubertijd ging het wel anders, ik had het gevoel dat ik vaak 3 keer iets moest zeggen voor er naar mij geluisterd werd. Ik had het gevoel nooit serieus genomen te worden.
vrijdag 20 januari 2012 om 11:32
Hou je in het begin de afstand dan omdat je eerst de kat uit de boom kijkt, het eng vindt als het dichtbij komt? Hou je dan niet de afstand omdat je het eigenlijk doodeng vindt om je gevoelens te tonen?
En zodra de ander dan heel veel bevestiging geeft, dat je dan pas gerustgesteld bent en ervoor gaat?
En dat je, zodra de ander weer ietsje meer afstand lijkt te nemen, panikeert en afhankelijk wordt?
En zodra de ander dan heel veel bevestiging geeft, dat je dan pas gerustgesteld bent en ervoor gaat?
En dat je, zodra de ander weer ietsje meer afstand lijkt te nemen, panikeert en afhankelijk wordt?
