Moeite met vertrouwen

Niet negeren en ondergaan? Klinkt hard, maar je wilt het overwinnen, toch?



Edit: een therapeut is wel de geschikte plek om het te ondergaan, aangezien die ook de medische achtergrond heeft om je er weer uit te helpen, denk ik. Die kan wss beter tips geven op het cruciale moment vermoed ik

Lieve Nienje..



Weet je...



Je kunt de wereld om je heen niet onder controle houden. Je kunt ook niet vanuit gaan dat je nooit gekwetst zal worden. Je kunt er ook niet vanuit gaan dat er iemand op deze aardbol rondloopt die deze gevoelens bij je weg zal nemen.



Je probeert je angst weg te stoppen. Maar angst is slechts een symptoom.



Het is denk ik eerder dat je bang bent voor jezelf. En dat je bang bent om van jezelf uit te kunnen gaan. En dat je jezelf niet kunt vertrouwen. Je wil het graag elders vinden, maar mensen zijn mensen en net als jij, stellen die wel eens teleur.



Niemand in de wereld is perfect. En niemand hoeft dat te zijn. Dus jij ook niet. Maar je zal goed moeten beseffen dat je issues in jezelf liggen en het antwoord daar ook ligt. Als jij stevig in het zadel zit, dan is de wereld misschien nog steeds niet te vertrouwen, maar dan haalt het de grond niet onder je voeten vandaan.



Je kunt de wereld niet controleren. En je kunt de vertrouwens issues de wereld ook niet aanrekenen. Jij bent nu nog niet te vertrouwen voor jou. En je kan beter onderzoeken waar dat vandaan komt en wat je er mee kunt doen.



Het is eenvoudiger jezelf te beheersen. Echt..

Je moet het juist niet negeren, maar gewoon ondergaan. Je hoeft niet meteen iedereen je geheimen te vertellen, maar zo veel wantrouwen in anderen... Lijkt me vervelend! Ga contacten aan en maak die niet te intiem, dan voel je vanzelf wel welke personen wel en welke niet te vertrouwen zijn. En meestal valt het dan hartstikke mee, die anderen hebben ook zo hun problemen. Van de andere kant: mocht je iemand tegenkomen die je vertrouwen beschaamt, dan zegt dat veel meer over die persoon dan over jou. Vertel eens aan je therapeut wat je hier hebt opgeschreven: dat je het moeilijk vindt haar dichterbij te laten komen. Dat zal ook al helpen.

Je therapeute zal je niet laten vallen hoor, ze word betaald om dat werk te doen.

Zij kan je ook het beste begeleiden ivm die angst die je nu hebt. Heb je een vriend? Zo ja, hoe gaat dat? Zo nee, hoe zie je dat voor je als je wel een vriend krijgt? Die mag dan ook niet te dichtbij komen? Wat denk je dat er allemaal gebeurt als je mensen wel dichtbij laat komen? Ze gaan je heus niet allemaal laten vallen hoor, lees rozenstruikje haar post nog eens.

Je vertrouwt ons hier op het forum toch ook je angst toe (ook al is het anoniem en is er die afstand)? Terwijl er best wel rechttoe-rechtaan reacties tussen kunnen zitten.

Hey nienje,



je mist heel wat in je leven als je mensen enkel op afstand wilt hebben. Ik kan begrijpen dat je het moeilijk hebt om mensen te vertrouwen, misschien ben je in je leven al een paar keer bedrogen of gekwetst geweest door mensen die je heel nabij waren. En waarschijnlijk is zo een soort van angst ontstaan om mensen dichterbij te laten komen. Maar misschien is het een goed idee om te proberen die angst te verminderen? En je therapeute is daar eigenlijk de ideale gelegenheid voor. Ten eerste omdat je ervan kan uitgaan dat zij je niet zal kwetsen of laten vallen (ervan uitgaande dat dit louter een professionele relatie is natuurlijk). Ten tweede omdat zij daar niet enkel voor betaald wordt, maar omdat je er ook mag van uitgaan dat zij je wil helpen. Zij heeft een bepaalde beroepskeuze gemaakt waar zij zich goed bij voelt, en waar zij voldoening uit haalt. En door naar jou te luisteren en je te helpen voelt zij zich ook beter. En ten derde omdat zij, zoals je zelf zegt, reeds dichter bij jou gekomen is. Dit is dus de ideale gelegenheid voor jou om te trachten van die angst af te geraken, of er op zijn minst mee te leren leven. Je zult merken dat het echt wel de moeite loont om mensen dichterbij te laten komen. En natuurlijk is het mogelijk dat je gekwetst raakt soms, maar je leven zal veel voller zijn. Veel sterkte!

Herkenbare angst, je therapeute 'ver weg' willen hebben als je eenmaal 'teveel' verteld hebt.. Wat ik daar zelf mee doe (want ik begrijp intussen dat het angst van vroeger is, niets verraden!) is het uitspreken tegen haar. Gewoon, dat de neiging om weg te willen en te stoppen met de therapie nu heel groot is. Intussen al een paar keer gedaan, en ze heeft me nog steeds niet laten vallen.

Daar is het juist de plek om op een nieuwe manier een relatie te kunnen ervaren en dingen (zoals je angst bespreken) uit te proberen.

quote:nienje schreef op 21 januari 2012 @ 15:03: Zolang als ik me kan herinneren is die angst om iemand te vertrouwen er eigenlijk al.Oei, dat klinkt alsof het flink diep zit. Heb je enig idee waar het vandaan komt? En zijn er mensen die je wel vertrouwt en die je niet op afstand houdt?

quote:nienje schreef op 21 januari 2012 @ 17:47:

Hier op het forum is zoveel anders dan in het echt.



Makkelijker om jezelf kwetsbaar en open op te stellen bedoel je dat?



Misschien bedoel je wel iets heel anders hoor, maar ik herken veel van mezelf in je verhaal en vragen. Ik hou mensen ook op een afstand, zelfs (vooral...) mijn ouders. Een forum is dan makkelijker: je zit zelf lekker veilig achter de computer, het is anoniem en je kunt zelf bepalen of je ergens op wilt reageren of niet.

Het is ook een moeilijke kwestie, wie kan je vertrouwen en tot hoeverre, en wat doe je als je vertrouwen word beschaamd?



Maar, wat is kwetsbaar opstellen voor jou, en wat zie jij als 'vertrouwen beschamen'? Dat is niet hetzelfde voor iedereen. Een tante kan bijv. met jouw moeder praten over jou, dat kan jij zien als roddelen, terwijl dat misschien wel niet zo slecht bedoelt is.



Waar ben je precies bang voor? Dat jij jezelf blootgeeft en dat iemand jou niet leuk vind, of over je roddelt, je bedriegt (man die vreemdgaat) of iets anders?

Ik denk dat als je leert dat je al die dingen waar je bang voor bent, gewoon aan kan, dat je diep van binnen die veerkracht hebt, dan worden die dingen waar je zo bang voor bent (verraden worden, doorvertellen, je laten vallen) veel minder eng. Omdat je het dan helemaal niet meer zo belangrijk vindt wat anderen van je denken.



Hoe sterker je je zelf voelt, hoe minder kwetsbaar je wordt! En dan leer ook steeds beter wie je wel en niet wat dieper kan toelaten (helaas, dat is niet iedereen toevertrouwd). Wie bij je past, wie echt om je geeft. Dan nog heb je nooit garantie dat jouw vertrouwen niet beschaamd wordt, maar je weet dan van jezelf dat je het kan handellen als je je gewetst wordt. Dat dat bij het leven hoort en als het dan gebeurt, minder erg en angstig is dan je dacht.



Juist bij die therapeute kan je van beroepsgeheim op aan. En die laat je niet vallen. Hier mag je dat leren en uitproberen. En zeker wel vertellen dat je op een punt bent, dat je liever wegloopt, dat het te dichtbij voelt. En juist nu moet je doorzetten, want als je ergens van deze angst afkomt is het daar wel! Vertrouw erop dat die kern, die je nu zo "angstvallig" bewaakt uit zelfbescherming, juist mooi en sterk blijkt te zijn. Dat geloof je ergens zelf niet, je bent bang om naar de oorsprong van die angst te gaan, er dichtbij in de buurt.



En juist daar ligt de omslag! Iedereen is in zekere mate bang voor mentale of lichamelijke pijn en verwonding. Jij alleen wat meer dan een ander. Als je eenmaal je eigen kracht ervaart (dus nu die angst te lijf kan gaan en voor eens en altijd aanpakken), raak je dat stuk angst, wat groter is dan bij anderen (die basis van wantrouwen) kwijt, krijg je moed, overwinning, jezelf leren kennen (het mooie en krachtige) voor terug. Je kan die diepe overtuiging (vertrouwen/wantrouwen) namelijk "helen".



Je bent al zover gekomen, zet svp nu even door. Deze therapeute is daarin thuis, is dit gewend, weet wat ze doet en neemt je aan de hand, je hoeft dat niet alleen te doen. Bedenk daarbij hoe fijn het zou zijn als je je onveilige gevoel kwijt raakt en kan inruilen voor voorzichtig vertrouwen van mensen. En dan kan je met meer vertrouwen in je (huidige en toekomstige) relaties staan, voorzichtig, en dan uitbouwen, opbouwen.



Een stukje zelfbescherming is altijd nodig, is ook gezond. Maar enorme muren en alles oppervlakkig houden is je laten beheersen door angst, je leven daardoor te laten bepalen en dat is zonde. Het is eng om die vertrouwde muren af te breken, maar bij deze therapeute kan dat veilig. Dat wil niet zeggen dat je dat dan ook bij iedereen zou moeten. Je mag altijd een stuk voor jezelf houden. Het zou fijn zijn als je wat dieper contact met mensen kan hebben later, en jezelf gunt dat te leren. Dat gaat met vallen en opstaan, net als leren lopen. Als de angst om te vallen overheerst, leer je ook niet lopen.



Je mag angsten hebben, maar je bent je angsten niet! Laat het niet overheersen, dan leef je ook maar half en dat wil je niet. Er is een oorzaak dat je die angst hebt, en die samen met je therapeut vinden betekent ook dat je die onder ogen ziet (en daardoor kwijtraakt/ vermindert).



Veel succes en sterkte, het kan er alleen maar beter op worden van waaruit je nu bevindt! De weg leidt omhoog, naar beter dus!

Angst houdt je in een dal, neem de kans aan om die berg te beklimmen en je zal dat uitzicht ook meemaken! Zonder dalen zou de berg niet bestaan. Gun jezelf dat (voor)uitzicht, je kan het , jij kan daar ook komen!

Hoi Nienje,



Ik heb dat ook gehad bij mijn therapeut. Vertrouwen, kwetsbaarheid en intimiteit waren onderwerpen waar ik aan werkte. En juist die dingen zijn direct aan de orde in het contact met een therapeut. Bij elk nieuw onderwerp gebeurde het weer dat ik dicht klapte. Elke keer was ik weer op van de zenuwen als ik er heen ging, ben op een bepaald moment ook echt in paniek geraakt.



Uiteindelijk heb ik al mijn angsten, wantrouwen, hersenspinsels over mezelf en over mijn therapeut (en wat zij wel allemaal niet kon denken over mij) opgeschreven en dat naar haar gemaild.

Sindsdien was het bespreekbaar en wist zij ook wat er allemaal gebeurde in mijn hoofd als ik weer een blackout had, niks meer zei, alleen maar grappen zat te maken of ergens omheen kletste.



Als je geen mogelijkheid ziet om dit eerlijk te bespreken dan kun je er beter mee stoppen. Ik kon het niet face to face, daarom heb ik geschreven. Ik hoop dat je het wel bespreekbaar maakt, je bent niet de eerste en het staat je therapie in de weg. Veel sterkte!