De Boze Vrouw

25-01-2012 14:29 228 berichten
Al doet mijn voorkomen op Viva nog weleens anders vermoeden, ik ben een Boze Vrouw.



Ik ben bang dat mensen, en dan vooral de mensen die mij lief zijn zoals man en dochter mij niet anders gaan herinneren.



Ik zit al een tijdje tegen een soort van overspannenheid aan. Het lukt niet om een baan te vinden die te combineren is met onze gezinsvorm, er zijn geldproblemen, het botert met vlagen niet meer tussen Manlief en mij.



Ik snauw mijn kind af, kan niks meer hebben omdat mijn hoofd zo vol zit, seks of genegenheid met mijn man zit er niet meer in ook naar hem kan ik me nog maar moeilijk positief uiten, ik schreeuw tegen mijn dieren. Het liefst zou ik de hele dag op bed liggen, hopend dat al het gezeik gewoon eens opgelost zou zijn.



Ik heb ontzettend weinig tijd voor mijzelf. Voel me ook al lang niet meer de moeite waard. Ik ben uitgeblust. Mijn geestestoestand schemert al maanden tussen een soort Superhyperactiviteit en een Zwevende Vermoeide en Depressieve Toestand. Ik ontplof om alles en lijk niet meer normaal te kunnen communiceren.



Alles om mij heen loopt op zijn tenen. De honden zijn bang, mijn kind luistert niet meer en ik ervaar mijn partner als een Zak Hooi die me alleen maar in de weg loopt en waar ik geen steun van krijg. Ik heb het gevoel dat ik overal alleen voor sta.



Daarnaast ben ik mij heel bewust van mijn gedrag en erger ik mij aan de Boze Vrouw. Ergens heb ik het gevoel dat ik serieus in de (psychische) shit zit en kan ik mijn Woede heel moeilijk beheersen wat resulteert in sloop- en schreeuwpartijen.



Er lis geen mogelijkheid voor mij om eens afstand te nemen, uit te rusten en wat andere kijk op de wereld te krijgen. Niemand lijkt zonder mij te kunnen. Ik hoor alleen maar "mamamamama" de hele dag of wordt gebeld door Manlief die vraagt "of ik dit kan tjekken, geld over wil maken, zus en zo in kan plannen, deze afspraken kan controleren.." de honden vragen continu aandacht, mijn paarden staan 24u per dag op stal en tot hun knietjes in de stront, maar het lukt niet om elke dag te gaan op dit moment. (geen auto, 15 km fietsen)



Ergens lijkt het mij heerlijk om eens 2 weken in een soort rusthuis te verblijven met ritme en regelmaat. Vakantie kan ik op dit moment helemaal niet betalen.



Ik voel me alleen maar een Boze Vrouw (en vooral heel kansloze en mislukte) en ben bang dat ik het gewoon niet ga redden op deze manier.



Hebben er mensen ervaring in deze situatie?
quote:rozenstruikje schreef op 25 januari 2012 @ 14:43:

Maar waarom doe je het allemaal? Waarom laat je hem zelf zijn ei niet bakken? Hij kan zich toch ook redden als jij er niet bent?



Je zult zien dat je een hoop zelf in stand houdt.Dat weet ik ergens ook wel, ja. Er is nog niemand overleden op het moment dat ik een middagje van huis was.
Alle reacties Link kopieren
Zijn er dingen waar je op kunt bezuinigen? Werk jij? Kun je daar meer dagen regelen oid?
Alle reacties Link kopieren
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 14:47:

[...]





Dat weet ik ergens ook wel, ja. Er is nog niemand overleden op het moment dat ik een middagje van huis was.En als het grootste gedeelte 14+ is dan gaat er ook echt niemand dood. Hoogstens een beetje hongerig of ongewassen.
Alle reacties Link kopieren
Eerste wat ik denk: paarden zijn heel duur... Maar ja, als er betere tijden komen baal je er natuurlijk weer van als je ze weg hebt gedaan. Of 1 paard verkopen?
Alle reacties Link kopieren
En je bent niet de moeder van je man. Het zal vast best een lieverd zijn, maar een beetje zelfstandigheid mag je wel verwachten van een volwassen vent. En koken is te leren, dan is het maar drie keer niet te eten, de vierde keer wel.



Goh, als ik iets voor je kan betekenen dan hoor ik het graag.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
Alle reacties Link kopieren
Euh...zolang je alles voor je hulpbehoevende man blijft doen, verandert er ook niets. Leg hem uit hoe de wasmachine werkt, de strijkbout, de oven/magnetron en hoe 'ie een pieper kookt. Als dat hetgene is wat hij niet kan. Hij is volwassen en niet achterlijk dus hij moet ook zijn deel van jullie gezamenlijke huishouden op zich nemen. Maak hem maar heel duidelijk dat jij hartstikke stuk bent en niet alleen niet leuk voor hem, maar ook niet voor jezelf. Overigens hoeft een hotel voor een nachtje niet duur te zijn, mss kun je een nachtje naar een leuke stad voor even twee dagen voor jezelf.
Maar werken frustreert me ook enorm.



Ik wil heel graag werken, maar opvang is voor ons financieël moeilijk, ook met Toeslag, dus heb ik een baan in de horeca. Goed overlegt, afgesproken de dagen dat Manlief er is. Maar uiteindelijk loopt het dus allemaal anders en moet ik voor maandagavond en woensdagavond (bijv.) mijn kind of betaald bij een oppas brengen of laten logeren. In beide gevallen heeft het zijn weerslag op mijn dochter. Ik raak gefrustreerd omdat ik mij niet door mijn partner gesteund voel, met geen mogelijkheid dat hij zorgt dat ie een avond thuis is zodat ik kan werken, en wéér lijkt een baan mislukt omdat ik het niet rond krijgt.



Geen baan = geen extra geld. Dus nog meer zorgen voor mij.
Sterker nog, als kindlief een week alleen met papa is en uitsluitend patat en chinees eet, dan zal dat jaren later nog steeds een dierbare herinnering zijn



Nastik, ik denk dat er zat oplossingen zijn. Maar het punt is dat oplossingen meestal pas helder worden als je vanaf de zijlijn naar het probleem kunt kijken. En dat kan niet, zolang je er midden in zit! Ik zou toch proberen om er tussenuit te gaan. Ga desnoods low budget in een jeugdhotel of logeren bij een vriendin.
Alle reacties Link kopieren
quote:Beauke schreef op 25 januari 2012 @ 14:47:

Wat mij trouwens erg heeft geholpen toen ik het allemaal even niet meer zag zitten: naar de huisarts gaan en een paar gesprekken met (ik geloof) een sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. Dat kost je dan ook niks.

Weet niet of je huisarts dit je kan bieden?Dat klopt, dat is net zo prima als een psycholoog en valt binnen het huisartsentarief dus binnen de basisverzekering. Kosteloos dus. Al is het maar om lekke rte spuien en wat handvatten te krijgen. Ik loop naast een psycholoog om de kosten te drukken ook bij een psychiatrisch verpleegkundige en ik mag van die man schreeuwen, schelden, huilen, alles wat ik wil als ik bij hem ben.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
quote:Beauke schreef op 25 januari 2012 @ 14:49:

Eerste wat ik denk: paarden zijn heel duur... Maar ja, als er betere tijden komen baal je er natuurlijk weer van als je ze weg hebt gedaan. Of 1 paard verkopen?Gaat nie. Ze zijn oud, 20+ dus alleen de slager zou ze willen. Tuurlijk zou het gaan, maar mijn hart zou breken omdat ze al 15 jaar trouwe dienst leveren.
Is het paardenbejaardentehuis in Soest misschien een oplossing?
Alle reacties Link kopieren
Heel herkenbaar en heel naar voor je...dus eerst een dikke knuffel. Ik ben uiteindelijk gescheiden van mijn Zak Hooi, maar die had dan ook heel wat vervelende trekjes die me met de jaren duidelijk waren geworden.



Het was een heel eenzame periode toen het me duidelijk was dat iedereen wel graag op Mesjochenegoochem leunde maar dat ik nergens mijn hoofd op kon leggen.



Niet opgeven, blijven roepen dat het niet meer gaat zo, en lekker hier blijven schrijven
Alle reacties Link kopieren
Ah oké. Dat is dus niet de bedoeling. Werk is hier voor beide even belangrijk. Als vriend werkt sta ik vroeg op en andersom. Werk is gewoon belangrijk. Geld heb je nodig.



Tijd om met hem om de tafel te gaan en duidelijk te maken dat er nu iets gaat veranderen. Geldproblemen=jij meer werken=hij 's avonds thuis bij kind. (als hij overdag werkt hè)

Geen gezeik, samenwerken ipv ieder voor zich.
quote:cuniculus schreef op 25 januari 2012 @ 14:51:

Euh...zolang je alles voor je hulpbehoevende man blijft doen, verandert er ook niets. Leg hem uit hoe de wasmachine werkt, de strijkbout, de oven/magnetron en hoe 'ie een pieper kookt. Als dat hetgene is wat hij niet kan. Hij is volwassen en niet achterlijk dus hij moet ook zijn deel van jullie gezamenlijke huishouden op zich nemen. Maak hem maar heel duidelijk dat jij hartstikke stuk bent en niet alleen niet leuk voor hem, maar ook niet voor jezelf. Overigens hoeft een hotel voor een nachtje niet duur te zijn, mss kun je een nachtje naar een leuke stad voor even twee dagen voor jezelf.Hij weet ook best hoe het werkt. Maar hij is Trucker en is nooit thuis. Ik wil niet alles bij hem neerleggen hoor, maar (en dat blijkt uit veel van mijn relatietopics) eigenlijk draait ons hele gezin om zijn baan. Je kunt door de onregelmatigheid op geen enkele manier van hem op aan, je kunt nooit afspraken maken over bijv. ik een avond werken zonder zorgen en hij op dochter passen.
quote:nummerzoveel schreef op 25 januari 2012 @ 14:54:

Is het paardenbejaardentehuis in Soest misschien een oplossing?



Kost ook wel geld, en ze zitten overvol. Ik heb weleens gedacht mijn liefste beest te schenken aan een instelling, maar ook daar willen ze een bijdrage in het onderhoud.



Ik heb echt overwogen om de beesten weg te doen. Ik vind het zo moeilijk. Liefde voor het paard zit diep.
Alle reacties Link kopieren
Is het een kwestie van onwil van je man? Of kan het ivm het soort werk echt niet?
Alle reacties Link kopieren
Is een opa of oma of vriendin als oppas geen optie zodat jij kunt werken?
quote:nummerzoveel schreef op 25 januari 2012 @ 14:51:

Sterker nog, als kindlief een week alleen met papa is en uitsluitend patat en chinees eet, dan zal dat jaren later nog steeds een dierbare herinnering zijn



Nastik, ik denk dat er zat oplossingen zijn. Maar het punt is dat oplossingen meestal pas helder worden als je vanaf de zijlijn naar het probleem kunt kijken. En dat kan niet, zolang je er midden in zit! Ik zou toch proberen om er tussenuit te gaan. Ga desnoods low budget in een jeugdhotel of logeren bij een vriendin.





Jep. Ik MOET ook weg. Ik wil volgende week een daggie of 2 naar Parijs, beetje struinen in mijn liefste Stad. Dacht lekker makkelijk met Thalys met zo'n mooie aanbieding, maar uiteindelijk kost een enkeltje nog bijna EUR 70.- of als ik de boeking definitief wil maken is er plots een storing en geen plek.



Kan ik ook weer om janken.
Alle reacties Link kopieren
Ik ken het wel, gelukkig gaat het wel over als je accepteerd dat. Tegn een burnout aanzit of er al doorheen gaat.



Tijd voor jezelf moet je niet vragen maar eisen.

Duidelijk aangeven dat je niet voor jouw man gaat lopen in die week.hij kan het echt wel zelf en anders leert hij het maar.

Vaak zijn wij verzorgende typjes ook echte controlfreaks.

Mensen redden zichzelf echt wel even zonder jou.

Mss kan je een paar nachtjes bij een vriendin of familie?



Ga met iemand praten. Vreemden werkte niet zo goed bij mij, mss bij jou wel. Maar ik heb wel bij een goede vriendin al mijn kaarten op tafel gegooid en dat luchte heel erg op.

Je moet de mensen echt duidelijk maken dat het niet goed gaat.

Jij hebt het gevoel dat je dat duidelijk aangeeft maar wss doe je dat niet. Omdat je al iemand bent die graag zelf dingen oplost en met moeite asngeeft dat het slecht gaat pakt de omgeving dat niet duidelijk op.

Kom erop terug,...



Iig heel veel sterkte de komende tijd. Iedereen heeft wel eens een inzinkingsperiode, je hoeft niet altijd sterk te zijn.

Je klinkt vooral verdrietig en teleurgesteld ipv boos.

Een keer flink huilen kan ook geen kwaad.
Alle reacties Link kopieren
Kun je niet naar een hotel in een andere leuke stad hier in Nl?

Maakt niet uit toch? Als je maar weg bent.
quote:rozenstruikje schreef op 25 januari 2012 @ 14:58:

Is het een kwestie van onwil van je man? Of kan het ivm het soort werk echt niet?



De redenatie is dat zijn werk het meeste geld oplevert, is ook zo, en daarom moet hij ten alle tijden kunnen werken.



Van mijn werk betaal ik de paarden en ik beschouw het voornamelijk als een vluchtmiddel om even individu te kunnen zijn. Ik werk in de bediening, lekker eten, vrolijke mensen en jonge collega's.
Alle reacties Link kopieren
Je krijgt overigens best een hele fikse tegemoetkoming van de belanstingdienst hoor. Is het niets om overdag een regelmatige baan te nemen en je kindje naar de kinderopvang? Zeker in de tijden dat je het zelf lastig vindt er voor de kleine te zijn, kan het een uitkomst zijn. Het schept duidelijkheid, financiele ruimte, regelmaat etc.



Ik weet niet hoe groot de financiele problemen zijn. Indien echt verontrustend kan je een 'liever niet' niet permiteren. Hou er rekening mee dat er echt zaken zijn die niet meer kunnen.



ZIjn er nog meer dure hobby's die je kan skippen?
Alle reacties Link kopieren
Je klinkt als mij, nu een jaar geleden. Ik liep (voor iets anders) bij een psycholoog en vertelde haar dat ik niet met de gesprekken door kon gaan omdat ik er geen tijd voor had. Zij zei: geen tijd voor een psycholoog? Dat is de omgekeerde wereld! Zij raadde me aan om me 2 weken ziek te melden. Ik zei dat dat niet kon omdat ik morgen dit en volgende week dat..

Toen kwam alles er bij me uit en kon alleen nog maar huilen. Mijn man heeft naar mijn werk gebeld dat ik voorlopig niet zou komen. Binnen no time hadden ze vervanging voor me geregeld en bleek ik dus toch niet onvervangbaar..



Nu is het een jaar (!) later en werk ik weer/pas 50%. Ik word eindelijk weer meer mens en zie weer dat de wereld (ook) leuk kan zijn. Ik ben weer een leuker persoon voor m'n kind en m'n man en vooral ook voor mezelf.



Laat het niet zover komen Nastik! Zoek NU hulp en laat zaken los, ook als het lijkt dat alleen jij het kan doen (dan zal blijken dat het "zichzelf" oplost, omdat een ander het wel zal móeten oppakken).



Voor nu een dikke
@Nastik

Dat kan ik me heel goed voorstellen! Ook ik zou daar veel moeite mee hebben.



Zijn er wellicht andere mogelijkheden om toch te bezuinigen? Bijv door het paard elders onder te brengen oid? Of een 'gezocht' te plaatsen hier op het forum voor hulp?



Ik zit helaas met gezondheidsproblemen, anders had ik je met liefde een poosje geholpen met poetsen en uitmesten. En zo zijn er denk ik wel meer paardenliefhebbers die best een poosje in willen springen.
Alle reacties Link kopieren
quote:Nastik schreef op 25 januari 2012 @ 15:01:

[...]





De redenatie is dat zijn werk het meeste geld oplevert, is ook zo, en daarom moet hij ten alle tijden kunnen werken.



Van mijn werk betaal ik de paarden en ik beschouw het voornamelijk als een vluchtmiddel om even individu te kunnen zijn. Ik werk in de bediening, lekker eten, vrolijke mensen en jonge collega's.Ik begrijp dat heel erg goed. Echter is het ook een onderdeel van wat je nu opbreekt. Zowel geestelijk als financieel.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven