Psyche
alle pijlers
De knop om
woensdag 25 januari 2012 om 20:10
Heb paar geleden diagnose borderline gekregen, vers-training gevolgd, en nu nog steeds therapie. Hoewel er al veel verbeterd is, moet er eigenlijk een omslag komen, vindt mijn therapeute. Maar die komt er dus niet Sterker nog, op het moment dat ik weet wat me te doen staat, volgt er een mindere periode.
Nu zegt zij dat ik me niet moet verschuilen achter de stoornis, en dat ik prima in staat ben om dwangmatig en claimgedrag te stoppen, werk te zoeken etc.
Maar die knop om blijf ik moeilijk vinden, want wat zal er voor in de plaats komen?
Herkenbaar?
Nu zegt zij dat ik me niet moet verschuilen achter de stoornis, en dat ik prima in staat ben om dwangmatig en claimgedrag te stoppen, werk te zoeken etc.
Maar die knop om blijf ik moeilijk vinden, want wat zal er voor in de plaats komen?
Herkenbaar?
woensdag 25 januari 2012 om 20:52
Hallo,
Ook ik herken het hoor, het blijft altijd een lastig iets en zeker als je er tegen aan loopt in je leven dat je je er misschien achter verschuild.
Dit is dan ook te makkelijk in een oordeel.
Misschien kan je een stap terug nemen in je gedachtes en bedenken dat het iets is waarmee je kan leven en omgaan op den duur, hoe vaak je ook tegen andere meningen aanloopt. Er heerst veel onbegrip, en het is makkelijk voor anderen te zeggen "zet je er maar over heen" Het is een deel van jou leven en je kan zoiets niet negeren, maar ook niet achter verschuilen. Je kan alleen maar accepteren dat het een lastige weg is die jij allleen maar kan lopen.
Laat je niets wijsmaken door een psych, beslis zelf balangrijke dingen in een helder moment!
Heel veel sterkte!
Ennu, hou je grenzen goed in de gaten, dat is zo moeilijk, maar zo het proberen waard!
Ook ik herken het hoor, het blijft altijd een lastig iets en zeker als je er tegen aan loopt in je leven dat je je er misschien achter verschuild.
Dit is dan ook te makkelijk in een oordeel.
Misschien kan je een stap terug nemen in je gedachtes en bedenken dat het iets is waarmee je kan leven en omgaan op den duur, hoe vaak je ook tegen andere meningen aanloopt. Er heerst veel onbegrip, en het is makkelijk voor anderen te zeggen "zet je er maar over heen" Het is een deel van jou leven en je kan zoiets niet negeren, maar ook niet achter verschuilen. Je kan alleen maar accepteren dat het een lastige weg is die jij allleen maar kan lopen.
Laat je niets wijsmaken door een psych, beslis zelf balangrijke dingen in een helder moment!
Heel veel sterkte!
Ennu, hou je grenzen goed in de gaten, dat is zo moeilijk, maar zo het proberen waard!
woensdag 25 januari 2012 om 21:09
quote:Velvetdress schreef op 25 januari 2012 @ 20:10:Nu zegt zij dat ik me niet moet verschuilen achter de stoornis, en dat ik prima in staat ben om dwangmatig en claimgedrag te stoppen, werk te zoeken etc.
Leuke therapeut. Als je dat zo prima kon had je haar niet nodig gehad he?
Maar goed, het is wel zo dat je toegeeft dat je zelf ook denkt dat je het kan en het niet doet quote:Maar die knop om blijf ik moeilijk vinden, want wat zal er voor in de plaats komen?Misschien moet je daarin hulp vragen en niet in het zoeken naar die knop die je nu zelf aan het verstoppen bent. Als jij een idee hebt van wat het je gaat opleveren zal je de stap misschien ook makkelijker maken. Succes!
Leuke therapeut. Als je dat zo prima kon had je haar niet nodig gehad he?
Maar goed, het is wel zo dat je toegeeft dat je zelf ook denkt dat je het kan en het niet doet quote:Maar die knop om blijf ik moeilijk vinden, want wat zal er voor in de plaats komen?Misschien moet je daarin hulp vragen en niet in het zoeken naar die knop die je nu zelf aan het verstoppen bent. Als jij een idee hebt van wat het je gaat opleveren zal je de stap misschien ook makkelijker maken. Succes!
woensdag 25 januari 2012 om 21:17
woensdag 25 januari 2012 om 21:28
heel herkenbaar.
hier zeggen ze als je een stoornis hebt heb je nog geen excuus om iets niet te doen, je hebt een reden om dubbel zo hard te vechten. maar soms is de kracht gewoon even op en moet je bijtanken. betekent nog niet dat je altijd terug blijft vallen.
en ja het is vertrouwd om bij het oude te blijven want zo ben je het gewend en zo weet je wat er gaat gebeuren. maar stel je gaat stoppen met je claimgedrag dan weet je niet meer wat de ander zou doen en dan weet je niet wat er gaat gebeuren en komen je angsten misschien wel uit. daarom is het zo verrekte moeilijk om te veranderen, maar niet onmogelijk. vraag aan je therapeut of ze je hierbij wil helpen en doe het in kleine stapjes.
succes
hier zeggen ze als je een stoornis hebt heb je nog geen excuus om iets niet te doen, je hebt een reden om dubbel zo hard te vechten. maar soms is de kracht gewoon even op en moet je bijtanken. betekent nog niet dat je altijd terug blijft vallen.
en ja het is vertrouwd om bij het oude te blijven want zo ben je het gewend en zo weet je wat er gaat gebeuren. maar stel je gaat stoppen met je claimgedrag dan weet je niet meer wat de ander zou doen en dan weet je niet wat er gaat gebeuren en komen je angsten misschien wel uit. daarom is het zo verrekte moeilijk om te veranderen, maar niet onmogelijk. vraag aan je therapeut of ze je hierbij wil helpen en doe het in kleine stapjes.
succes
woensdag 25 januari 2012 om 21:28
quote:Velvetdress schreef op 25 januari 2012 @ 21:17:
De knop om, zie ik voor mezelf meer als een schakelaar, die ik elke dag om moet zetten, en dat er dagen zijn dat het lukt, maar op de dagen dat ik meer kracht moet zetten, laat ik het zitten.
wat ik er voor terug krijg, strcutuur, ritme, het belang van gezin voorop, maar dat beangstigt me ergens.Wat vind je er eng aan? Wat ontneemt het jou?
De knop om, zie ik voor mezelf meer als een schakelaar, die ik elke dag om moet zetten, en dat er dagen zijn dat het lukt, maar op de dagen dat ik meer kracht moet zetten, laat ik het zitten.
wat ik er voor terug krijg, strcutuur, ritme, het belang van gezin voorop, maar dat beangstigt me ergens.Wat vind je er eng aan? Wat ontneemt het jou?
woensdag 25 januari 2012 om 21:34
ik heb wel stappen geleeerd om het claimgedrag onder controle te houden. Daardoor is het wel beter gegaan, maar nog niet volledig, toch nog vaak excuses zoeken. Dus eigenlijk heeft daar de therapie in gelijk ( dit forum helpt dus goed want dat zie ik nu wel in)
Ik ben heel erg opgegroeid met structuur, ritme, regelmaat, en ik wilde als puber groots en meeslepend leven, het drama dus.
nu weet ik dat het normale leven veel beter is en me veel meer brengt, maar dan kan ik me niet meer achter het drama verstoppen.
En wat als het me niet lukt? Want ik kan het wel, maar ik houd nooit vol. Daar ben ik bang voor, om er achter te komen dat ik in staat wordt gesteld het normale leven als dertiger te leiden, maar dat ik dat helemaal niet kan.
Ik ben heel erg opgegroeid met structuur, ritme, regelmaat, en ik wilde als puber groots en meeslepend leven, het drama dus.
nu weet ik dat het normale leven veel beter is en me veel meer brengt, maar dan kan ik me niet meer achter het drama verstoppen.
En wat als het me niet lukt? Want ik kan het wel, maar ik houd nooit vol. Daar ben ik bang voor, om er achter te komen dat ik in staat wordt gesteld het normale leven als dertiger te leiden, maar dat ik dat helemaal niet kan.
woensdag 25 januari 2012 om 23:29
Ik heb jouw eigen topic gevonden Velvet.
Wat betreft je leven wat je graag groots leeft: misschien is het prettig om het allemaal te versterken, uit te vergroten, te overdrijven, te dramatiseren, etc., omdat je op die manier niet aan je ware gevoel toekomt.
Structuur, ritme, regelmaat = een beschermd leven wellicht?
Voorbeeld: Als je altijd beschermd bent door anderen en je komt er dan op een bepaald moment alleen voor te staan, word je teruggeworpen op jezelf. Je bent omringd door grote, sterke bomen, kreeg geen licht, lucht en ruimte. Je kon daardoor niet uitgroeien tot een gezonde, sterke boom. En dan opeens sta je alleen in het veld, zonder beschutting: het stormt, waait, regent, je voelt de hitte, maar je mist je bescherming. Je blijft dus als volwassene een klein, fragiel plantje. Je voelt je alleen, naakt, onveilig, je verliest de controle.
En wat zorgt ervoor dat je dit niet zo voelt? Wellicht door je leven op een andere manier onder controle te houden, bvb. door zelf grootse dingen te ondernemen zodat je niets voelt van die angst. Of misschien door mensen om je heen onder controle te houden. Of wellicht door dwangmatige handelingen te verrichten, zodat je het (valse) idee hebt toch nog ergens controle over te hebben.
En zodra het even wat minder gaat in je leven, word je ermee geconfronteerd, merk je dat het allemaal een vals gevoel van veiligheid was. Dat die veiligheid dus niet in jóu zit, maar dat je afhankelijk bent van externe factoren. En dan heb je behoefte aan méér, aan nog groter, aan nog sterkere drang van wat je al deed.
Door dit te beseffen en te doorvoelen (wat echt niet meteen zal lukken), krijg je pas echte grip op je leven. En zul je merken dat veiligheid in jezelf zit, dat je sterk genoeg bent om in die storm rechtop te blijven staan, zonder beschermende hulp van anderen. Die je immers eigenlijk helemaal niet nodig hebt.
Wat betreft je leven wat je graag groots leeft: misschien is het prettig om het allemaal te versterken, uit te vergroten, te overdrijven, te dramatiseren, etc., omdat je op die manier niet aan je ware gevoel toekomt.
Structuur, ritme, regelmaat = een beschermd leven wellicht?
Voorbeeld: Als je altijd beschermd bent door anderen en je komt er dan op een bepaald moment alleen voor te staan, word je teruggeworpen op jezelf. Je bent omringd door grote, sterke bomen, kreeg geen licht, lucht en ruimte. Je kon daardoor niet uitgroeien tot een gezonde, sterke boom. En dan opeens sta je alleen in het veld, zonder beschutting: het stormt, waait, regent, je voelt de hitte, maar je mist je bescherming. Je blijft dus als volwassene een klein, fragiel plantje. Je voelt je alleen, naakt, onveilig, je verliest de controle.
En wat zorgt ervoor dat je dit niet zo voelt? Wellicht door je leven op een andere manier onder controle te houden, bvb. door zelf grootse dingen te ondernemen zodat je niets voelt van die angst. Of misschien door mensen om je heen onder controle te houden. Of wellicht door dwangmatige handelingen te verrichten, zodat je het (valse) idee hebt toch nog ergens controle over te hebben.
En zodra het even wat minder gaat in je leven, word je ermee geconfronteerd, merk je dat het allemaal een vals gevoel van veiligheid was. Dat die veiligheid dus niet in jóu zit, maar dat je afhankelijk bent van externe factoren. En dan heb je behoefte aan méér, aan nog groter, aan nog sterkere drang van wat je al deed.
Door dit te beseffen en te doorvoelen (wat echt niet meteen zal lukken), krijg je pas echte grip op je leven. En zul je merken dat veiligheid in jezelf zit, dat je sterk genoeg bent om in die storm rechtop te blijven staan, zonder beschermende hulp van anderen. Die je immers eigenlijk helemaal niet nodig hebt.
vrijdag 27 januari 2012 om 10:16
quote:rush1990 schreef op 25 januari 2012 @ 21:28:
heel herkenbaar.
hier zeggen ze als je een stoornis hebt heb je nog geen excuus om iets niet te doen, je hebt een reden om dubbel zo hard te vechten. maar soms is de kracht gewoon even op en moet je bijtanken. betekent nog niet dat je altijd terug blijft vallen.
succes
Ik ben soms te moe om te vechten, kruip ik in de slachtofferrol. Wat me wel helpt te bedenken is dat zoveel mensen met iets moeten dealen waar ze niet omgevraagd hebben. Met de dramatische inslag heb ik de neiging om te denken dat ik de enige ben, wat niet waar is.quote:molly74 schreef op 25 januari 2012 @ 23:29:
Ik heb jouw eigen topic gevonden Velvet.
Wat betreft je leven wat je graag groots leeft: misschien is het prettig om het allemaal te versterken, uit te vergroten, te overdrijven, te dramatiseren, etc., omdat je op die manier niet aan je ware gevoel toekomt.
Structuur, ritme, regelmaat = een beschermd leven wellicht?
Voorbeeld: Als je altijd beschermd bent door anderen en je komt er dan op een bepaald moment alleen voor te staan, word je teruggeworpen op jezelf. Je bent omringd door grote, sterke bomen, kreeg geen licht, lucht en ruimte. Je kon daardoor niet uitgroeien tot een gezonde, sterke boom. En dan opeens sta je alleen in het veld, zonder beschutting: het stormt, waait, regent, je voelt de hitte, maar je mist je bescherming. Je blijft dus als volwassene een klein, fragiel plantje. Je voelt je alleen, naakt, onveilig, je verliest de controle.
Door afgestaan te zijn als baby en misschien een combinatie van teveel bescherming heb ik dit waarschijnlijk ontwikkeld.
Alleen mijn therapeute zegt dat met het baby-gebeiuren niets verwerkt kan worden, omdat niet bekend is hoe en wat er precies gebeurd is.
En wat zorgt ervoor dat je dit niet zo voelt? Wellicht door je leven op een andere manier onder controle te houden, bvb. door zelf grootse dingen te ondernemen zodat je niets voelt van die angst. Of misschien door mensen om je heen onder controle te houden. Of wellicht door dwangmatige handelingen te verrichten, zodat je het (valse) idee hebt toch nog ergens controle over te hebben.
En zodra het even wat minder gaat in je leven, word je ermee geconfronteerd, merk je dat het allemaal een vals gevoel van veiligheid was. Dat die veiligheid dus niet in jóu zit, maar dat je afhankelijk bent van externe factoren. En dan heb je behoefte aan méér, aan nog groter, aan nog sterkere drang van wat je al deed.
Ik kan het me niet meer permiteren, de externe factoren, omdat het op is aan die kant. Als dat geen optie is, moet ik het wel bij mezelf zoeken. Alleen ik laat me makkelijk meeslepen om het dwangmatige buitenaf te zoeken. Nog steeds te makkelijk.Door dit te beseffen en te doorvoelen (wat echt niet meteen zal lukken), krijg je pas echte grip op je leven. En zul je merken dat veiligheid in jezelf zit, dat je sterk genoeg bent om in die storm rechtop te blijven staan, zonder beschermende hulp van anderen. Die je immers eigenlijk helemaal niet nodig hebt. Dit lukt me het laatse jaar wel beter, maar erg moeilijk, word dan erg verdrietig, en met dingen doorvoelen is de angst er dat ik er in blijf, als je snapt wat ik bedoel.
heel herkenbaar.
hier zeggen ze als je een stoornis hebt heb je nog geen excuus om iets niet te doen, je hebt een reden om dubbel zo hard te vechten. maar soms is de kracht gewoon even op en moet je bijtanken. betekent nog niet dat je altijd terug blijft vallen.
succes
Ik ben soms te moe om te vechten, kruip ik in de slachtofferrol. Wat me wel helpt te bedenken is dat zoveel mensen met iets moeten dealen waar ze niet omgevraagd hebben. Met de dramatische inslag heb ik de neiging om te denken dat ik de enige ben, wat niet waar is.quote:molly74 schreef op 25 januari 2012 @ 23:29:
Ik heb jouw eigen topic gevonden Velvet.
Wat betreft je leven wat je graag groots leeft: misschien is het prettig om het allemaal te versterken, uit te vergroten, te overdrijven, te dramatiseren, etc., omdat je op die manier niet aan je ware gevoel toekomt.
Structuur, ritme, regelmaat = een beschermd leven wellicht?
Voorbeeld: Als je altijd beschermd bent door anderen en je komt er dan op een bepaald moment alleen voor te staan, word je teruggeworpen op jezelf. Je bent omringd door grote, sterke bomen, kreeg geen licht, lucht en ruimte. Je kon daardoor niet uitgroeien tot een gezonde, sterke boom. En dan opeens sta je alleen in het veld, zonder beschutting: het stormt, waait, regent, je voelt de hitte, maar je mist je bescherming. Je blijft dus als volwassene een klein, fragiel plantje. Je voelt je alleen, naakt, onveilig, je verliest de controle.
Door afgestaan te zijn als baby en misschien een combinatie van teveel bescherming heb ik dit waarschijnlijk ontwikkeld.
Alleen mijn therapeute zegt dat met het baby-gebeiuren niets verwerkt kan worden, omdat niet bekend is hoe en wat er precies gebeurd is.
En wat zorgt ervoor dat je dit niet zo voelt? Wellicht door je leven op een andere manier onder controle te houden, bvb. door zelf grootse dingen te ondernemen zodat je niets voelt van die angst. Of misschien door mensen om je heen onder controle te houden. Of wellicht door dwangmatige handelingen te verrichten, zodat je het (valse) idee hebt toch nog ergens controle over te hebben.
En zodra het even wat minder gaat in je leven, word je ermee geconfronteerd, merk je dat het allemaal een vals gevoel van veiligheid was. Dat die veiligheid dus niet in jóu zit, maar dat je afhankelijk bent van externe factoren. En dan heb je behoefte aan méér, aan nog groter, aan nog sterkere drang van wat je al deed.
Ik kan het me niet meer permiteren, de externe factoren, omdat het op is aan die kant. Als dat geen optie is, moet ik het wel bij mezelf zoeken. Alleen ik laat me makkelijk meeslepen om het dwangmatige buitenaf te zoeken. Nog steeds te makkelijk.Door dit te beseffen en te doorvoelen (wat echt niet meteen zal lukken), krijg je pas echte grip op je leven. En zul je merken dat veiligheid in jezelf zit, dat je sterk genoeg bent om in die storm rechtop te blijven staan, zonder beschermende hulp van anderen. Die je immers eigenlijk helemaal niet nodig hebt. Dit lukt me het laatse jaar wel beter, maar erg moeilijk, word dan erg verdrietig, en met dingen doorvoelen is de angst er dat ik er in blijf, als je snapt wat ik bedoel.
zaterdag 28 januari 2012 om 01:01
Ik heb ook borderline en dat is nu 6 jaar geleden vastgsteld , sindsdien allerlei therapieen en verstraing gedaan, maar heb vaak het idee dat (als ik me slecht voel) het helemaal niks af heeft gedaan... maar als ik me wat positiever voel denk ik, ja ik heb er toch wel wat uit geleerd.
Ga nu gewoon eens in de 3 weken naar een psycholoog om steeds alle moeijlkheden te bespreken en samen zoeken hoe ik hiermee om moet gaan.
Ga nu gewoon eens in de 3 weken naar een psycholoog om steeds alle moeijlkheden te bespreken en samen zoeken hoe ik hiermee om moet gaan.
