Relaties
alle pijlers
En nu???
zaterdag 28 januari 2012 om 20:55
Hallo allemaal,
Ik lees al een tijdje mee en ik ga met jullie mijn probleem delen...
Ik heb 8,5 jaar een relatie, we zijn 2 jr getrouwd en hebben een kindje van 1. Toen we 1,5 jr samen waren, ook al samenwonend, ben ik verliefd geworden op iemand anders. Na veel gepraat te hebben zijn we er toch voor gegaan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik niemand meer zo dicht bij me zou laten komen als dat ik met die andere man heb gedaan. Ik weet ook waarom ik bij m'n man ben gebleven en ik weet ook waarom ik verliefd ben geworden op iemand anders. We hebben het daar goed over gehad en hij zou daar aan gaan werken.
Hij is geen prater en hij uit zichzelf ook niet, nooit geen goede gesprekken, nooit geen spontane zoen of dat ie zegt dat ie me mooi vind bijvoorbeeld.
Voor de rest is het een supervent, alles kan en we kunnen alles geregeld krijgen. Voor de buitenwereld het ideale plaatje zeg maar.
Ik weet dat ie heel veel van me houd en dat ie me mooi vind! Maar ik wil meer, meer aandacht, passie, liefde.
Ik heb dit in de loop van jaren meerdere keren gezegd en ik loop steeds tegen een muur.
Maar zoals ik al zei voor de rest hebben we t goed samen, daarom ben ik gebleven. Ik ben ook een doorzetter, geef niet zo makkelijk op.
Alleen in juli ben ik iemand tegen gekomen, gezoend. Stom! Maar thuis verteld maar niet meer over gepraat. Ik ben ontzettend over mezelf en onze relatie gaan twijfelen maar heb mezelf weer bij elkaar geraapt en door gegaan met het idee "het komt wel goed"
Begin deze maand heb ik die andere man weer gezien en ik realiseerde me dat ik hem leuker vind dan leuk...
Dit heb ik ook tegen mijn man verteld en alles wat me nog meer dwars zat, wat hier dus boven staat.
Ik ben nu op t punt beland dat ik niet meer weet of ik er voor wil vechten, voor mijn gevoel doe ik dit al jaren maar wel alleen. Nu wil hij dat ik t nog een kans geef en hij gaat er alles aan doen zegt ie. Voor mijn gevoel is dit erg laat.
Ik weet dat t slecht is dat ik er misschien te weinig over heb gepraat maar als hij er iedere keer niet over wil praten en mij loze beloftes doet, dan stop ik ook met praten...
De keuze is nu ga ik stoppen of ga ik er nog 1 keer voor met hulp, zie relatietherapie? Ik ben alleen bang dat ik het dan doe voor hem en ons kind en niet voor mezelf... Ik voel me zo schuldig..
Hebben jullie misschien goede adviezen voor mij?
Dankjewel!!
Ik lees al een tijdje mee en ik ga met jullie mijn probleem delen...
Ik heb 8,5 jaar een relatie, we zijn 2 jr getrouwd en hebben een kindje van 1. Toen we 1,5 jr samen waren, ook al samenwonend, ben ik verliefd geworden op iemand anders. Na veel gepraat te hebben zijn we er toch voor gegaan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik niemand meer zo dicht bij me zou laten komen als dat ik met die andere man heb gedaan. Ik weet ook waarom ik bij m'n man ben gebleven en ik weet ook waarom ik verliefd ben geworden op iemand anders. We hebben het daar goed over gehad en hij zou daar aan gaan werken.
Hij is geen prater en hij uit zichzelf ook niet, nooit geen goede gesprekken, nooit geen spontane zoen of dat ie zegt dat ie me mooi vind bijvoorbeeld.
Voor de rest is het een supervent, alles kan en we kunnen alles geregeld krijgen. Voor de buitenwereld het ideale plaatje zeg maar.
Ik weet dat ie heel veel van me houd en dat ie me mooi vind! Maar ik wil meer, meer aandacht, passie, liefde.
Ik heb dit in de loop van jaren meerdere keren gezegd en ik loop steeds tegen een muur.
Maar zoals ik al zei voor de rest hebben we t goed samen, daarom ben ik gebleven. Ik ben ook een doorzetter, geef niet zo makkelijk op.
Alleen in juli ben ik iemand tegen gekomen, gezoend. Stom! Maar thuis verteld maar niet meer over gepraat. Ik ben ontzettend over mezelf en onze relatie gaan twijfelen maar heb mezelf weer bij elkaar geraapt en door gegaan met het idee "het komt wel goed"
Begin deze maand heb ik die andere man weer gezien en ik realiseerde me dat ik hem leuker vind dan leuk...
Dit heb ik ook tegen mijn man verteld en alles wat me nog meer dwars zat, wat hier dus boven staat.
Ik ben nu op t punt beland dat ik niet meer weet of ik er voor wil vechten, voor mijn gevoel doe ik dit al jaren maar wel alleen. Nu wil hij dat ik t nog een kans geef en hij gaat er alles aan doen zegt ie. Voor mijn gevoel is dit erg laat.
Ik weet dat t slecht is dat ik er misschien te weinig over heb gepraat maar als hij er iedere keer niet over wil praten en mij loze beloftes doet, dan stop ik ook met praten...
De keuze is nu ga ik stoppen of ga ik er nog 1 keer voor met hulp, zie relatietherapie? Ik ben alleen bang dat ik het dan doe voor hem en ons kind en niet voor mezelf... Ik voel me zo schuldig..
Hebben jullie misschien goede adviezen voor mij?
Dankjewel!!
zaterdag 28 januari 2012 om 21:06
Blijkbaar vind je al jaren dat hij je niet kan geven wat je wil, maar je hebt er wel voor gekozen om met hem een kind te krijgen. De eerste periode met een kind lijkt mij ook niet dé periode om passie en romantiek te verwachten, zeker niet van iemand die daar voorheen ook niet zo scheutig mee was. Ik zou het wel egoïstisch vinden als je het er nu bij laat zitten, persoonlijk vind ik dat je dat eerder had moeten doen. Nu je het zo ver hebt laten komen dat je met hem een gezin hebt, vind ik ook dat je er echt voor moet vechten. Ik kan niet voor jou bepalen wat je hiermee doet, maar dat is puur hoe ik er tegenaan kijk.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zaterdag 28 januari 2012 om 21:46
Bedankt voor jullie reactie's.
Ik heb idd aan therapie gedacht omdat ik dan voor m'n gevoel alles uit de kast heb gehaald.
Ik weet ook dat ik voor altijd aan m vast zit, daar hebben we t zelfs al over gehad. Dat ons kind niet de dupe gaat worden.
Sorry, maar ik vind mezelf niet egoistisch. Dit is niet iets wat uit de lucht komt vallen en waar ik niet geprobeerd heb om iets aan te doen. En misschien is t stom dat we voor een kind gegaan zijn, dat realiseer ik me heel goed maar ze is er nu eenmaal.
Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb. Wat dat betreft ben ik ouderwets, een huwelijk is voor "altijd". Maar ik heb t gevoel dat ik al een tijd alleen aan t vechten ben. Ik ben een optimist, ik ga maar door en ja, nu ben ik mezelf flink tegen gekomen...
Ik heb idd aan therapie gedacht omdat ik dan voor m'n gevoel alles uit de kast heb gehaald.
Ik weet ook dat ik voor altijd aan m vast zit, daar hebben we t zelfs al over gehad. Dat ons kind niet de dupe gaat worden.
Sorry, maar ik vind mezelf niet egoistisch. Dit is niet iets wat uit de lucht komt vallen en waar ik niet geprobeerd heb om iets aan te doen. En misschien is t stom dat we voor een kind gegaan zijn, dat realiseer ik me heel goed maar ze is er nu eenmaal.
Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb. Wat dat betreft ben ik ouderwets, een huwelijk is voor "altijd". Maar ik heb t gevoel dat ik al een tijd alleen aan t vechten ben. Ik ben een optimist, ik ga maar door en ja, nu ben ik mezelf flink tegen gekomen...
zaterdag 28 januari 2012 om 22:08
Veel mensen gaan in relatietherapie terwijl ze eigenlijk al besloten hebben de relatie te beeindigen. De therapeut is dan veel meer bedoeld als objectieve scheidsrechter/ EHBO' er voor de partij die nog wel hoopt dat de relatie gered kan worden.
Op zich niet erg: ieder zijn vak maar wel goed om jezelf eerlijk de vraag te stellen wat je met therapie hoopt te bereiken. "Alles uit de kast om het gezin te redden" of een symbolisch gebaar zodat je later kan zeggen " we hebben zelfs relatietherapie geprobeerd" ?
Want dan kun je beter je geld en energie in een goede mediator en ouderschapsplan steken.
Op zich niet erg: ieder zijn vak maar wel goed om jezelf eerlijk de vraag te stellen wat je met therapie hoopt te bereiken. "Alles uit de kast om het gezin te redden" of een symbolisch gebaar zodat je later kan zeggen " we hebben zelfs relatietherapie geprobeerd" ?
Want dan kun je beter je geld en energie in een goede mediator en ouderschapsplan steken.
zaterdag 28 januari 2012 om 23:23
zaterdag 28 januari 2012 om 23:27
zondag 29 januari 2012 om 11:10
quote:pepke schreef op 28 januari 2012 @ 21:46:
Bedankt voor jullie reactie's.
Ik heb idd aan therapie gedacht omdat ik dan voor m'n gevoel alles uit de kast heb gehaald.
Ik weet ook dat ik voor altijd aan m vast zit, daar hebben we t zelfs al over gehad. Dat ons kind niet de dupe gaat worden.
Sorry, maar ik vind mezelf niet egoistisch. Dit is niet iets wat uit de lucht komt vallen en waar ik niet geprobeerd heb om iets aan te doen. En misschien is t stom dat we voor een kind gegaan zijn, dat realiseer ik me heel goed maar ze is er nu eenmaal.
Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb. Wat dat betreft ben ik ouderwets, een huwelijk is voor "altijd". Maar ik heb t gevoel dat ik al een tijd alleen aan t vechten ben. Ik ben een optimist, ik ga maar door en ja, nu ben ik mezelf flink tegen gekomen...Mss mosterd maar wat doet je man om voor jullie relatie te vechten? Ik lees alleen over jouw inzet om er iets van te maken. Wat doet hij?
Bedankt voor jullie reactie's.
Ik heb idd aan therapie gedacht omdat ik dan voor m'n gevoel alles uit de kast heb gehaald.
Ik weet ook dat ik voor altijd aan m vast zit, daar hebben we t zelfs al over gehad. Dat ons kind niet de dupe gaat worden.
Sorry, maar ik vind mezelf niet egoistisch. Dit is niet iets wat uit de lucht komt vallen en waar ik niet geprobeerd heb om iets aan te doen. En misschien is t stom dat we voor een kind gegaan zijn, dat realiseer ik me heel goed maar ze is er nu eenmaal.
Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb. Wat dat betreft ben ik ouderwets, een huwelijk is voor "altijd". Maar ik heb t gevoel dat ik al een tijd alleen aan t vechten ben. Ik ben een optimist, ik ga maar door en ja, nu ben ik mezelf flink tegen gekomen...Mss mosterd maar wat doet je man om voor jullie relatie te vechten? Ik lees alleen over jouw inzet om er iets van te maken. Wat doet hij?
zondag 29 januari 2012 om 11:19
Is al eerder gezegd.........sleur. En misschien past je man uiteindelijk toch niet zo goed bij je als je had gedacht. Als je na 1,5 jaar al de kriebels van een ander krijgt, snap ik niet dat je bent gebleven, bent getrouwd en een kind hebt gekregen.
Zou toch een teken moeten zijn in zo'n vroeg stadium en me afvragen of deze man wel de ware voor me zou zijn.
Een relatie doorzetten omdat jullie het samen goed hebben lijkt me geen goede basis, er komt meer bij kijken dan alleen een financieel plaatje en alles voor elkaar kunnen krijgen.
Zou toch een teken moeten zijn in zo'n vroeg stadium en me afvragen of deze man wel de ware voor me zou zijn.
Een relatie doorzetten omdat jullie het samen goed hebben lijkt me geen goede basis, er komt meer bij kijken dan alleen een financieel plaatje en alles voor elkaar kunnen krijgen.
zondag 29 januari 2012 om 11:29
quote:Aranea schreef op 29 januari 2012 @ 11:19:
Een relatie doorzetten omdat jullie het samen goed hebben lijkt me geen goede basis, er komt meer bij kijken dan alleen een financieel plaatje en alles voor elkaar kunnen krijgen.Ik denk dat er veel echtparen zijn die wèl op zo'n basis bij elkaar blijven. Alleen al binnen mijn familie ken ik er 3. Ze zijn tig jaar samen en ze gedogen elkaar, maar hebben niets meer met elkaar. Vlgs mij zijn ze alleen samen vanwege het koophuis, de financiële zekerheid (pensioen etc.) en de (klein)kinderen. Mss speelt angst om alleen te zijn ook een rol, of statusverlies, als je al tig jaar gewend bent dat je iemand om je heen hebt.
Een relatie doorzetten omdat jullie het samen goed hebben lijkt me geen goede basis, er komt meer bij kijken dan alleen een financieel plaatje en alles voor elkaar kunnen krijgen.Ik denk dat er veel echtparen zijn die wèl op zo'n basis bij elkaar blijven. Alleen al binnen mijn familie ken ik er 3. Ze zijn tig jaar samen en ze gedogen elkaar, maar hebben niets meer met elkaar. Vlgs mij zijn ze alleen samen vanwege het koophuis, de financiële zekerheid (pensioen etc.) en de (klein)kinderen. Mss speelt angst om alleen te zijn ook een rol, of statusverlies, als je al tig jaar gewend bent dat je iemand om je heen hebt.
zondag 29 januari 2012 om 11:40
quote:wereldmeid schreef op 29 januari 2012 @ 11:29:
[...]
Ik denk dat er veel echtparen zijn die wèl op zo'n basis bij elkaar blijven. Alleen al binnen mijn familie ken ik er 3. Ze zijn tig jaar samen en ze gedogen elkaar, maar hebben niets meer met elkaar. Vlgs mij zijn ze alleen samen vanwege het koophuis, de financiële zekerheid (pensioen etc.) en de (klein)kinderen. Mss speelt angst om alleen te zijn ook een rol, of statusverlies, als je al tig jaar gewend bent dat je iemand om je heen hebt.
Met je eens Wereldmeid, ik ken ze ook helaas. En inderdaad de redenen die je aanvoert kloppen, de meeste vrouwen kicken op status en financiële zekerheid en de mannen zijn bang voor de alimentatie, vandaar dat ze bij elkaar blijven hangen. Eigenlijk diep treurig.
Maar in TO's geval begon het al na 1,5 jaar te rommelen. Dan zit je pas in de beginfase. Dus dan kan het bovenstaande nog niet echt een grote rol gespeeld hebben lijkt me.
[...]
Ik denk dat er veel echtparen zijn die wèl op zo'n basis bij elkaar blijven. Alleen al binnen mijn familie ken ik er 3. Ze zijn tig jaar samen en ze gedogen elkaar, maar hebben niets meer met elkaar. Vlgs mij zijn ze alleen samen vanwege het koophuis, de financiële zekerheid (pensioen etc.) en de (klein)kinderen. Mss speelt angst om alleen te zijn ook een rol, of statusverlies, als je al tig jaar gewend bent dat je iemand om je heen hebt.
Met je eens Wereldmeid, ik ken ze ook helaas. En inderdaad de redenen die je aanvoert kloppen, de meeste vrouwen kicken op status en financiële zekerheid en de mannen zijn bang voor de alimentatie, vandaar dat ze bij elkaar blijven hangen. Eigenlijk diep treurig.
Maar in TO's geval begon het al na 1,5 jaar te rommelen. Dan zit je pas in de beginfase. Dus dan kan het bovenstaande nog niet echt een grote rol gespeeld hebben lijkt me.
