Relaties
alle pijlers
Eind goed...niet goed
donderdag 5 januari 2012 om 21:27
Hallo allemaal,
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde. Hij gaf mij een goed gevoel, gaf mij zekerheid en vrolijkheid.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en ff zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten....
heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan.
Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Ben ik dom geweest om nog zolang met hem door te gaan? Ik hou zoveel van hem...ben ik daardoor mijn grenzen overgegaan? Hij pretendeerde dat veel door mij kwam. Dat kan ook maar waarom begrijpen andere mensen mij wel en hij niet? Komt dat door mij?
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde. Hij gaf mij een goed gevoel, gaf mij zekerheid en vrolijkheid.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en ff zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten....
heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan. Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Ben ik dom geweest om nog zolang met hem door te gaan? Ik hou zoveel van hem...ben ik daardoor mijn grenzen overgegaan? Hij pretendeerde dat veel door mij kwam. Dat kan ook maar waarom begrijpen andere mensen mij wel en hij niet? Komt dat door mij?
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
woensdag 11 januari 2012 om 11:35
Natuurlijk maak je het niet zwaarder dan het is. Het is heel wat, wat je hebt meegemaakt. Hij heeft je mishandeld en vernederd, zulke dingen verwerk je niet in een paar dagen of weken.
Dit heeft een behoorlijke impact.
Ik hoop echt dat je er met je vrienden of familie ook over kunt praten, je moet jezelf niet gaan wegstoppen hoor.
Dit heeft een behoorlijke impact.
Ik hoop echt dat je er met je vrienden of familie ook over kunt praten, je moet jezelf niet gaan wegstoppen hoor.
woensdag 11 januari 2012 om 11:57
Oh je maakt het absoluut niet erger dan het is!
het is echt heel erg wat jou is overkomen!
Ik herken het ook wel een beetje van een ex, dat ik vooral dacht dat ik zo overdreven reageerde, dat het maar een klap op mn kop was, of een duw tegen de muur, Ik had geen blauw oog dus viel het wel weer mee. Belachelijk toch?
Ook herken ik je gevoel dat je nu weer leuke dingen wil gaan doen, maar bang/op je hoede bent.
Ik had het zelfs toen ik naar een vriendin fietste in het donker net nadat het uit was. Voelde me net alsof ik iets stiekems deed en was dan bang dat hij erachter zou komen.
Normaal zou ik dat soort dingen namelijk "overleggen". En echt hoor, ik werd niet opgesloten door hem tijdens onze relatie, en hij sloeg mij niet wekelijks bont en blauw.
Mijn ex heeft nooit spijt betuigd, had ik maar niet zo hysterisch moeten reageren, of had ik maar niet voor hem moeten staan. het lag er volgens hem aan dat ik altijd zo moeilijk en zo onzeker deed, daar werd hij gek van. Dat was zijn uitleg. Zijn uitleg was ook altijd dat ik het erger maakte dan het werkelijk was.
Daarom, veel praten met anderen over wat er allemaal is gebeurt, dan zal je zien aan de reacties van anderen dat jij je echt niet hebt aangesteld...
Ooh en als je daar open voor staat, lezen, veel lezen!
Het monsterverbond, en Als hij maar gelukkig is.
En de volgende keer als hij je weer aanvalt/aanraakt met jezelf afspreken om aangifte te doen.
Heb ik nooit gedaan.
het is echt heel erg wat jou is overkomen!
Ik herken het ook wel een beetje van een ex, dat ik vooral dacht dat ik zo overdreven reageerde, dat het maar een klap op mn kop was, of een duw tegen de muur, Ik had geen blauw oog dus viel het wel weer mee. Belachelijk toch?
Ook herken ik je gevoel dat je nu weer leuke dingen wil gaan doen, maar bang/op je hoede bent.
Ik had het zelfs toen ik naar een vriendin fietste in het donker net nadat het uit was. Voelde me net alsof ik iets stiekems deed en was dan bang dat hij erachter zou komen.
Normaal zou ik dat soort dingen namelijk "overleggen". En echt hoor, ik werd niet opgesloten door hem tijdens onze relatie, en hij sloeg mij niet wekelijks bont en blauw.
Mijn ex heeft nooit spijt betuigd, had ik maar niet zo hysterisch moeten reageren, of had ik maar niet voor hem moeten staan. het lag er volgens hem aan dat ik altijd zo moeilijk en zo onzeker deed, daar werd hij gek van. Dat was zijn uitleg. Zijn uitleg was ook altijd dat ik het erger maakte dan het werkelijk was.
Daarom, veel praten met anderen over wat er allemaal is gebeurt, dan zal je zien aan de reacties van anderen dat jij je echt niet hebt aangesteld...
Ooh en als je daar open voor staat, lezen, veel lezen!
Het monsterverbond, en Als hij maar gelukkig is.
En de volgende keer als hij je weer aanvalt/aanraakt met jezelf afspreken om aangifte te doen.
Heb ik nooit gedaan.
woensdag 11 januari 2012 om 13:05
Bungaa jij begrijpt het (helaas) helemaal hoe ik me voel.
Ik heb gister een collega in vertrouwen genomen. Confronterend maar ook prettig. Die reageerde totaal verbaasd en vond het heel erg. Begon ook al over aangifte.
Familie zou dit nooit begrijpen en misschien doen ze hem wel wat aan. Ik weet dat ik het moet zeggen. Mijn zus doet al argwanend maar ik ben nu ook extra alert op alles.
Lijkt wel of ik nu niet spoor. Net een film.
Ik heb gister een collega in vertrouwen genomen. Confronterend maar ook prettig. Die reageerde totaal verbaasd en vond het heel erg. Begon ook al over aangifte.
Familie zou dit nooit begrijpen en misschien doen ze hem wel wat aan. Ik weet dat ik het moet zeggen. Mijn zus doet al argwanend maar ik ben nu ook extra alert op alles.
Lijkt wel of ik nu niet spoor. Net een film.
vrijdag 13 januari 2012 om 01:57
Juudje,
Helaas herken ik een he-le-boel uit je verhalen.
Zorg er ajb voor dat je jezelf beschermt tegen hem.
Ben ook alert op je eigen gedachten. Laat je niet zwakker maken in gedachten dan je in werkelijkheid bent. Want je bent sterk, je beseft dat het niet goed is wat er gebeurd is. Dan ben je al heel goed op weg.
Praten en in contact blijven met mensen die je in vertrouwen neemt is in dit stadium heel belangrijk. Blijf in ieder geval vér bij hem uit de buurt. En ook als hij, stel, op hangende pootjes zich weer meld bij je. Doe het niet, zorg dat hij geen vat meer op je krijgt. Geef hem geen gelegenheid zich nog uberhaupt met jou te kúnnen bemoeien.
Je doet het goed, al heb je verdriet. Maar je bent aan het verwerken en nu komen de beelden als in een film (wat je al zegt) aan je voorbij. Ga het verdriet aan, daar is niks mis mee. Maar probeer er écht met iemand over te praten. Dit krijg je niet alleen rond dit wiel.
En je spoort WEL hoor, ga daar ajb NIET aan twijfelen. Er is er maar 1 die niet spoort en dat is de man die jou dit aangedaan heeft.
Sterkte meis.
Helaas herken ik een he-le-boel uit je verhalen.
Zorg er ajb voor dat je jezelf beschermt tegen hem.
Ben ook alert op je eigen gedachten. Laat je niet zwakker maken in gedachten dan je in werkelijkheid bent. Want je bent sterk, je beseft dat het niet goed is wat er gebeurd is. Dan ben je al heel goed op weg.
Praten en in contact blijven met mensen die je in vertrouwen neemt is in dit stadium heel belangrijk. Blijf in ieder geval vér bij hem uit de buurt. En ook als hij, stel, op hangende pootjes zich weer meld bij je. Doe het niet, zorg dat hij geen vat meer op je krijgt. Geef hem geen gelegenheid zich nog uberhaupt met jou te kúnnen bemoeien.
Je doet het goed, al heb je verdriet. Maar je bent aan het verwerken en nu komen de beelden als in een film (wat je al zegt) aan je voorbij. Ga het verdriet aan, daar is niks mis mee. Maar probeer er écht met iemand over te praten. Dit krijg je niet alleen rond dit wiel.
En je spoort WEL hoor, ga daar ajb NIET aan twijfelen. Er is er maar 1 die niet spoort en dat is de man die jou dit aangedaan heeft.
Sterkte meis.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
vrijdag 13 januari 2012 om 08:48
Ik herken de verwarring waar je in zit.
Ga eens google op Narcisten lotgenoten.
De wereld gaat voor je open als je gaat lezen.
Deze mensen zullen beschrijven wat jij ook voelt en krijg je zicht op het proces wat er afspeelde.
ik was net als jij helemaal de weg kwijt en daar kreeg ik de bevestiging dat ik niet gek was maar hij.
Dat hij nog niets heeft laten horen is ook een bekend iets in dit soort processen.
Dit is het negeren en dood verklaren totdat hij besluit om contakt op te nemen.
Ja en dat gaat hij ws weer doen als jij wat opgekrabbelt bent en weer energie hebt.
Dan moet je niet reageren ieder woord is een voet tussen de deur.
Je kunt ook geluk hebben dat hij een ander heeft want dat doen deze mensen heel snel.
Je bent gelijk vervangbaar.
Maar houd in je achterhoofd een narcist komt bijna altijd terug kan ook na jaren.
Op het moment dat jij het proces door hebt zal hij geen grip meer hebben en je zult je bevrijd voelen echt!!
Ga eens google op Narcisten lotgenoten.
De wereld gaat voor je open als je gaat lezen.
Deze mensen zullen beschrijven wat jij ook voelt en krijg je zicht op het proces wat er afspeelde.
ik was net als jij helemaal de weg kwijt en daar kreeg ik de bevestiging dat ik niet gek was maar hij.
Dat hij nog niets heeft laten horen is ook een bekend iets in dit soort processen.
Dit is het negeren en dood verklaren totdat hij besluit om contakt op te nemen.
Ja en dat gaat hij ws weer doen als jij wat opgekrabbelt bent en weer energie hebt.
Dan moet je niet reageren ieder woord is een voet tussen de deur.
Je kunt ook geluk hebben dat hij een ander heeft want dat doen deze mensen heel snel.
Je bent gelijk vervangbaar.
Maar houd in je achterhoofd een narcist komt bijna altijd terug kan ook na jaren.
Op het moment dat jij het proces door hebt zal hij geen grip meer hebben en je zult je bevrijd voelen echt!!
zondag 15 januari 2012 om 16:10
Dat klinkt heftig. Ook niet voor te stellen van mijn kant waarom iemand zo doet. Merk dat hij behoorlijk controle had over mijn leven.
Ik heb pittige dagen achter de rug. Het gedeeld met mijn zusje, zus en moeder.
Was goed. Ze vonden het naar dat ik het zo erg vond dat ik het niet eerder heb gezegd en ze hebben 1000 keren gezegd dat ik niet de schuld bij mezelf moet leggen. Ik heb mijn leidinggevende gebeld dat ik een paar dagen vrij neem. Dat kan gelukkig. Ga even leuke dingen doen en tot mezelf komen.
Toen ik thuis kwam vandaag lag er een kaart in de bus. Envelop met zijn handschrift. Er stond niets in de kaart geschreven.
Echt, waarom?
Ik heb pittige dagen achter de rug. Het gedeeld met mijn zusje, zus en moeder.
Was goed. Ze vonden het naar dat ik het zo erg vond dat ik het niet eerder heb gezegd en ze hebben 1000 keren gezegd dat ik niet de schuld bij mezelf moet leggen. Ik heb mijn leidinggevende gebeld dat ik een paar dagen vrij neem. Dat kan gelukkig. Ga even leuke dingen doen en tot mezelf komen.
Toen ik thuis kwam vandaag lag er een kaart in de bus. Envelop met zijn handschrift. Er stond niets in de kaart geschreven.
Echt, waarom?
zondag 15 januari 2012 om 23:32
Nu ik weer alleen thuis ben, valt het me zwaar.
Ben ook zoveel informatie aan het vergaren steeds via internet. Weet niet goed wat te doen. Ik mis iemand nu (luduvudu), ben geestelijk en lichamelijk mishandeld, onbegrip bij vrienden omdat ik me afsluit. Waar moet ik weer beginnen?
Ik ga de slaap maar proberen te vatten. Fijn dit forum kan ik van me afschrijven. Helpt!
Ben ook zoveel informatie aan het vergaren steeds via internet. Weet niet goed wat te doen. Ik mis iemand nu (luduvudu), ben geestelijk en lichamelijk mishandeld, onbegrip bij vrienden omdat ik me afsluit. Waar moet ik weer beginnen?
Ik ga de slaap maar proberen te vatten. Fijn dit forum kan ik van me afschrijven. Helpt!
maandag 16 januari 2012 om 12:01
Lieve Juudje,
Woord voor woord. Ik heb me precies zo gevoeld als jij. Overweldigd door allerlei realisaties. Ik zag bijvoorbeeld onze "ruzies" als "normale" conflicten. Die opgelost konden worden, zoals je in elke relatie wel hobbels hebt. Hij zei dat hij van me hield. Dat we dingen anders konden gaan doen. En ik geloofde hem. Natuurlijk. Ik had geen ervaring of aanknopingspunten dat het helemaal niet goed zou zitten, omdat het zo geleidelijk ging, omdat er periodes in schijnbare harmonie tussen zaten (achteraf de zogenaamde "wittebroodsweken" in de cyclus van geweld), omdat ik echt heel heel erg veel van hem hield. Ik kon het gewoon allemaal niet rijmen. Dat hij zei van me te houden en me dan zo kon bedriegen en schrik aanjagen. Ik was bang voor hem.
En toen, na zijn laatste acties, ben ik echt ingestort. Lag een week in bed, en voelde me zo beroerd. Verward. Leeg. Gewoon helemaal kapot. Ik sloot me net als jij af voor anderen. Achteraf zie ik dat dat ook voortkwam uit de relatie. Want als ik mijn ware gevoelens van boosheid, angst en verdriet open deelde met ex, kwam daar altijd "een klap op" (in mijn geval figuurlijk). Ik durfde het niet meer, ook bij anderen niet. Lieve Juud, het kost echt tijd en heel veel pijn om alles onder ogen te zien.
Maar realiseer je door al je tranen en narigheid heen dat je de allereerste en meest grote stap al hebt gezet: hij is fysiek uit je leven. Nu nog emotioneel alles een plek geven. Dat gaat niet 1,2,3. Er zullen goede dagen tussen zitten, minder goede en wellicht weken dat je gewoon doorgaat. Maar er gloort zoveel moois aan het einde van deze tunnel: jij. Je gaat je leven weer opbouwen, en bent daar al volop mee bezig. IK BEN TROTS OP JE MEIS. Op je standvastigheid, je vermogen hier je gevoelens zo neer te zetten (dat heeft hij niet kapot gekregen!) evenals IRL bij je zusje en moeder hebt gedeeld wat er is gebeurd. Je bent goed bezig, lieverd. En geef jezelf daar ook schouderklopjes voor. Nu ben je lekker vrij, goed dat je even vrij nam. Kun je iets verzinnen om jezelf te verwennen? Een sauna bezoekje? Wandelen in de ijskoude weilanden (kan heel verfrissend zijn,
!), of een theetje drinken in je favo cafeetje? Of iets heeeeeeeeeeeel anders. Voordeel is namelijk dat JIJ nu bepaalt wat goed is voor jou, en niemand anders.
Wat me hielp was dit hier of elders te delen, wat de plannetjes waren voor mijn dag en er later op terug te komen en te vertellen/delen hoe het me is bevallen. Dus als je iets leuks gaat doen, kom achteraf gewoon hier om te vertellen wat het met je deed. Bijvoorbeeld, het heeft mij heel erg geholpen de draad weer op te pakken.
Je bent niet alleen, ook al zit je nu weer alleen thuis. We zijn hier allemaal om naar jouw verhaal te luisteren. Elke stap zal weer een klein beetje makkelijker zijn , geef jezelf gewoon heel ruim de tijd en heb geduld met jezelf. Het is moeilijk om alles ineens te zien en daar dan een goed plekje aan te geven, dus take your time.......je komt er ook en juist met kleine stapjes uit!! En als je pijn voelt en ongeloof. Laat dat er gewoon zijn en onthoud: dit is oude pijn. Van toen. Hij kan je geen nieuwe pijn doen. De oude pijn wordt nu "opegeruimd", het is een 'helende' pijn die hoort bij genezing van je emotionele wonden. Maar hij kan je geen nieuwe pijn doen.
Dat is een groot kado dat je jezelf al deed, dat veel moed en inzicht heeft gekost - daar mag je echt SUPERTROTS op zijn
LIEFS en dikke knuffel van Misia
Woord voor woord. Ik heb me precies zo gevoeld als jij. Overweldigd door allerlei realisaties. Ik zag bijvoorbeeld onze "ruzies" als "normale" conflicten. Die opgelost konden worden, zoals je in elke relatie wel hobbels hebt. Hij zei dat hij van me hield. Dat we dingen anders konden gaan doen. En ik geloofde hem. Natuurlijk. Ik had geen ervaring of aanknopingspunten dat het helemaal niet goed zou zitten, omdat het zo geleidelijk ging, omdat er periodes in schijnbare harmonie tussen zaten (achteraf de zogenaamde "wittebroodsweken" in de cyclus van geweld), omdat ik echt heel heel erg veel van hem hield. Ik kon het gewoon allemaal niet rijmen. Dat hij zei van me te houden en me dan zo kon bedriegen en schrik aanjagen. Ik was bang voor hem.
En toen, na zijn laatste acties, ben ik echt ingestort. Lag een week in bed, en voelde me zo beroerd. Verward. Leeg. Gewoon helemaal kapot. Ik sloot me net als jij af voor anderen. Achteraf zie ik dat dat ook voortkwam uit de relatie. Want als ik mijn ware gevoelens van boosheid, angst en verdriet open deelde met ex, kwam daar altijd "een klap op" (in mijn geval figuurlijk). Ik durfde het niet meer, ook bij anderen niet. Lieve Juud, het kost echt tijd en heel veel pijn om alles onder ogen te zien.
Maar realiseer je door al je tranen en narigheid heen dat je de allereerste en meest grote stap al hebt gezet: hij is fysiek uit je leven. Nu nog emotioneel alles een plek geven. Dat gaat niet 1,2,3. Er zullen goede dagen tussen zitten, minder goede en wellicht weken dat je gewoon doorgaat. Maar er gloort zoveel moois aan het einde van deze tunnel: jij. Je gaat je leven weer opbouwen, en bent daar al volop mee bezig. IK BEN TROTS OP JE MEIS. Op je standvastigheid, je vermogen hier je gevoelens zo neer te zetten (dat heeft hij niet kapot gekregen!) evenals IRL bij je zusje en moeder hebt gedeeld wat er is gebeurd. Je bent goed bezig, lieverd. En geef jezelf daar ook schouderklopjes voor. Nu ben je lekker vrij, goed dat je even vrij nam. Kun je iets verzinnen om jezelf te verwennen? Een sauna bezoekje? Wandelen in de ijskoude weilanden (kan heel verfrissend zijn,
!), of een theetje drinken in je favo cafeetje? Of iets heeeeeeeeeeeel anders. Voordeel is namelijk dat JIJ nu bepaalt wat goed is voor jou, en niemand anders.Wat me hielp was dit hier of elders te delen, wat de plannetjes waren voor mijn dag en er later op terug te komen en te vertellen/delen hoe het me is bevallen. Dus als je iets leuks gaat doen, kom achteraf gewoon hier om te vertellen wat het met je deed. Bijvoorbeeld, het heeft mij heel erg geholpen de draad weer op te pakken.
Je bent niet alleen, ook al zit je nu weer alleen thuis. We zijn hier allemaal om naar jouw verhaal te luisteren. Elke stap zal weer een klein beetje makkelijker zijn , geef jezelf gewoon heel ruim de tijd en heb geduld met jezelf. Het is moeilijk om alles ineens te zien en daar dan een goed plekje aan te geven, dus take your time.......je komt er ook en juist met kleine stapjes uit!! En als je pijn voelt en ongeloof. Laat dat er gewoon zijn en onthoud: dit is oude pijn. Van toen. Hij kan je geen nieuwe pijn doen. De oude pijn wordt nu "opegeruimd", het is een 'helende' pijn die hoort bij genezing van je emotionele wonden. Maar hij kan je geen nieuwe pijn doen.
Dat is een groot kado dat je jezelf al deed, dat veel moed en inzicht heeft gekost - daar mag je echt SUPERTROTS op zijn
LIEFS en dikke knuffel van Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 16 januari 2012 om 19:18
Dank je wel Misia. Hoe lief!
Ik heb het lang verdrongen...de kaart (zonder tekst) zit mij niet lekker, maar dat is waarschijnlijk zijn bedoeling. Geeft me onrust. Alleen als ik thuis ben moet ik zeggen.
Het is wel heel fijn dat ik het nu in goed perspectief zie. In de situatie zelf, nog contact hebbende met hem liet ik me zo beinvloeden door hem. Ik was alleen maar aan het overleven en angstvallig liefde willen krijgen. Heel goed in die zin dat het zo ver kwam dat we al tijd geen contact hebben.
Nu ik mensen om me heen het heb verteld, en het hier heb gepost zie ik hoever ik de weg al kwijt was.
Vandaag heerlijke dag gehad. Morgen winkelen en uiteten en woensdag op 2 kids van een vriendin passen en leuke dingen met ze doen.
Ik vind het niet heel prettig om thuis te zijn. Moet toch van mezelf dus vanavond lekker een boek lezen met fijne muziek op de achtergrond.
Ik kom er wel. Ik hoop alleen heel erg dat hij mij laat. Die kaart zit me niet lekker.
Ik heb het lang verdrongen...de kaart (zonder tekst) zit mij niet lekker, maar dat is waarschijnlijk zijn bedoeling. Geeft me onrust. Alleen als ik thuis ben moet ik zeggen.
Het is wel heel fijn dat ik het nu in goed perspectief zie. In de situatie zelf, nog contact hebbende met hem liet ik me zo beinvloeden door hem. Ik was alleen maar aan het overleven en angstvallig liefde willen krijgen. Heel goed in die zin dat het zo ver kwam dat we al tijd geen contact hebben.
Nu ik mensen om me heen het heb verteld, en het hier heb gepost zie ik hoever ik de weg al kwijt was.
Vandaag heerlijke dag gehad. Morgen winkelen en uiteten en woensdag op 2 kids van een vriendin passen en leuke dingen met ze doen.
Ik vind het niet heel prettig om thuis te zijn. Moet toch van mezelf dus vanavond lekker een boek lezen met fijne muziek op de achtergrond.
Ik kom er wel. Ik hoop alleen heel erg dat hij mij laat. Die kaart zit me niet lekker.
dinsdag 17 januari 2012 om 22:18
Ik heb een fijne dag gehad.
Heerlijk. Voel me steeds meer mens én vrouw! Ik hoef niet meer naar beneden te kijken en angstig te zijn. Al is dat niet zomaar weg maar voel me wel steeds meer mezelf en vooral vrij.
Als ik thuis ben is het weer iets lastiger. Liggen veel herinneringen hier.
Zit me nog 1 iets in de weg. Wat moet ik met zijn spullen doen? Heb nog wat kleding e.d. van hem- Zal ik dat viavia doen (zijn broer of via vrienden?) want lijkt me niet verstandig dat ik hem zal zien of dat ik contact met hem zal moeten opnemen. Er zal dan weer contact ontstaan en dat moet nu echt niet, niet nu ik zo ver ben.
Of kan ik het gewoon weggooien;-)?
Als jullie advies hebben....? Alvast bedankt.
Heerlijk. Voel me steeds meer mens én vrouw! Ik hoef niet meer naar beneden te kijken en angstig te zijn. Al is dat niet zomaar weg maar voel me wel steeds meer mezelf en vooral vrij.
Als ik thuis ben is het weer iets lastiger. Liggen veel herinneringen hier.
Zit me nog 1 iets in de weg. Wat moet ik met zijn spullen doen? Heb nog wat kleding e.d. van hem- Zal ik dat viavia doen (zijn broer of via vrienden?) want lijkt me niet verstandig dat ik hem zal zien of dat ik contact met hem zal moeten opnemen. Er zal dan weer contact ontstaan en dat moet nu echt niet, niet nu ik zo ver ben.
Of kan ik het gewoon weggooien;-)?
Als jullie advies hebben....? Alvast bedankt.
maandag 30 januari 2012 om 00:23
Juudje,
Heb je verhaal weer even opgepakt. Hoe is het met je?
Hopelijk voel je je iedere dag weer een stuk beter.
Het verhaal van Misia was me ook zo bekend joh. En het klopt helemaal hoor wat ze schrijft. Het gaat stukje bij beetje steeds beter naarmate je loskomt van hem.
Maak je om zijn spullen geen zorgen. Stop het allemaal in een grote vuilniszak. Zet deze uit je gezichtsveld en als hij of iemand er niet om komt na maanden, zet je het gewoon bij de vuilins neer.
Die lege kaart? Dat is een spel hoor. Hij weet gewoon dat je weet dat hij de enveloppe geschreven heeft en vervolgens zet hij er niks in. Hij heeft je blijkbaar niets meer te melden. Mooi zo. Jij hem ook niet.
In conact blijven met de mensen waar jij je veilig voelt is heel belangrijk hoor. En blijven praten erover, dat lucht namelijk je hart enorm.
Hoop dat je hier nog laat weten hoe het met je gaat.
Heb je verhaal weer even opgepakt. Hoe is het met je?
Hopelijk voel je je iedere dag weer een stuk beter.
Het verhaal van Misia was me ook zo bekend joh. En het klopt helemaal hoor wat ze schrijft. Het gaat stukje bij beetje steeds beter naarmate je loskomt van hem.
Maak je om zijn spullen geen zorgen. Stop het allemaal in een grote vuilniszak. Zet deze uit je gezichtsveld en als hij of iemand er niet om komt na maanden, zet je het gewoon bij de vuilins neer.
Die lege kaart? Dat is een spel hoor. Hij weet gewoon dat je weet dat hij de enveloppe geschreven heeft en vervolgens zet hij er niks in. Hij heeft je blijkbaar niets meer te melden. Mooi zo. Jij hem ook niet.
In conact blijven met de mensen waar jij je veilig voelt is heel belangrijk hoor. En blijven praten erover, dat lucht namelijk je hart enorm.
Hoop dat je hier nog laat weten hoe het met je gaat.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
maandag 30 januari 2012 om 00:52
Sluit me aan bij rookju. Haal die spullen zsm uit het zicht. Desnoods pak je gelijk je huis aan, wat leuke nieuwe spulletjes, wat meubels verschuiven, schilderen; ik noem maar wat. Mijn ervaring is dat dit enorm helpt. Je kunt je energie lekker kwijt en krijgt er iets positiefs voor terug.
Sterkte weer, ik hoop dat hij je nu met rust laat verder!
Sterkte weer, ik hoop dat hij je nu met rust laat verder!
maandag 30 januari 2012 om 18:32
Ik moet zeggen dat het niet zo goed gaat laatste paar dagen. Afgelopen weekend met een vriendin op stap en wat wijntjes gedronken, de emoties kwamen eruit.
Vandaag tegen een collega uitgevallen. Heb een kort lontje en reageer geprikkeld. Voordat ik ga slapen speelt die film zich steeds weer af.
Is dit herkenbaar voor iemand?
Ook niet iedereen weet het..voel me onbegrepen en ik weet niet goed wat ik ermee moet. Hoe kan ik hier nu het beste mee omgaan?
Besef steeds meer dat ik met een ´gevaarlijk´ iemand was, besef nu zo wat er is gebeurd. Doet me zoveel verdriet maar ik wil hier niet in blijven hangen en het niet afreageren op mijn omgeving.
Ik heb niets meer van hem vernomen.
Gelukkig maar toch loop ik achterdochtig op straat te checken, en nog steedds voel ik me niet heel prettig in mijn eigen huis:-(
Vandaag tegen een collega uitgevallen. Heb een kort lontje en reageer geprikkeld. Voordat ik ga slapen speelt die film zich steeds weer af.
Is dit herkenbaar voor iemand?
Ook niet iedereen weet het..voel me onbegrepen en ik weet niet goed wat ik ermee moet. Hoe kan ik hier nu het beste mee omgaan?
Besef steeds meer dat ik met een ´gevaarlijk´ iemand was, besef nu zo wat er is gebeurd. Doet me zoveel verdriet maar ik wil hier niet in blijven hangen en het niet afreageren op mijn omgeving.
Ik heb niets meer van hem vernomen.
Gelukkig maar toch loop ik achterdochtig op straat te checken, en nog steedds voel ik me niet heel prettig in mijn eigen huis:-(
maandag 30 januari 2012 om 21:25
Allereerst: wees niet te hard voor jezelf. Zo te lezen heb je hele heftige dingen meegemaakt en dat moet je een plaats geven. Dat je nu steeds meer in gaat zien wat voor persoon je ex was, geeft voor mij aan dat je nu steeds meer uit een soort van shock komt. Met alle effecten van dien. Misschien dat je eerst een soort van verdoofd was op emotioneel gebied en nu langzaam aan van alles merkt en voelt. En ja, dat kun je op andere mensen afreageren. Dat maakt je nog niet slecht, dat is heel menselijk. Accepteer dat je voorlopig met deze emoties te maken blijft hebben en dat je het inderdaad soms op de omgeving afreageert. Voel je je rot daarover, laat dat degene op wie je hebt afreageert weten (belletje, mailtje, even face to face). Dat doet ws nog het meeste goed voor jou
En ga anders met iemand praten die daarvoor geleerd heeft, die kan je ook helpen je emoties wat meer te kanaliseren.
Succes
En ga anders met iemand praten die daarvoor geleerd heeft, die kan je ook helpen je emoties wat meer te kanaliseren.
Succes
dinsdag 31 januari 2012 om 09:32
Hi Juudje ik was benieuwd hoe het met je ging dus zocht ik je topic weer even op.
Gelukkig heb je niks meer van hem vernomen.
Hoe jij je voelt en hoe hij was tijdens de relatie komt mij zo akelig bekend voor.
Goed dat je het beseft hoe het echt was! En inderdaad, mensen begrijpen het niet als ze niet zelf in zo'n relatie hebben gezeten..Als je zelf maar beseft wat er is gebeurt en dat is gewoon de waarheid! Ik vind je toch echt wel sterk overkomen hoor.
Dat je nog steeds een teken van leven verwacht van hem, komt omdat hij zo abrubd verdwenen is denk ik.
Je bent boos op hem! En logisch dat je een kort lontje hebt, want je kan die kwaadheid niet goed kwijt.
Misschien eens je boosheid thuis eens toelaten? lekker op je kussen rammen en tegen je kussen aanschelden ofzo.
Geef toe aan je gevoelens, wees lief voor jezelf.
Ooh en misschien hele huis helemaal ex-vrij maken? zijn spullen wegdoen, grote schoonmaak houden, je interieur veranderen door je meubels te verschuiven, wierrookje aan, zodat het weer helemaal jou plek gaat worden. Bij mij werkt schilderen echt therapeutisch. De muren een ander kleurtje geven en dan trots zijn op het resultaat!
sterkte, en het slijt!
Gelukkig heb je niks meer van hem vernomen.
Hoe jij je voelt en hoe hij was tijdens de relatie komt mij zo akelig bekend voor.
Goed dat je het beseft hoe het echt was! En inderdaad, mensen begrijpen het niet als ze niet zelf in zo'n relatie hebben gezeten..Als je zelf maar beseft wat er is gebeurt en dat is gewoon de waarheid! Ik vind je toch echt wel sterk overkomen hoor.
Dat je nog steeds een teken van leven verwacht van hem, komt omdat hij zo abrubd verdwenen is denk ik.
Je bent boos op hem! En logisch dat je een kort lontje hebt, want je kan die kwaadheid niet goed kwijt.
Misschien eens je boosheid thuis eens toelaten? lekker op je kussen rammen en tegen je kussen aanschelden ofzo.
Geef toe aan je gevoelens, wees lief voor jezelf.
Ooh en misschien hele huis helemaal ex-vrij maken? zijn spullen wegdoen, grote schoonmaak houden, je interieur veranderen door je meubels te verschuiven, wierrookje aan, zodat het weer helemaal jou plek gaat worden. Bij mij werkt schilderen echt therapeutisch. De muren een ander kleurtje geven en dan trots zijn op het resultaat!
sterkte, en het slijt!
dinsdag 31 januari 2012 om 19:39
Vind fijn dat je topic nog hebt opgezocht.
Ben ook wel sterk want het is omgeslagen dat ik hem wilde helpen en begrijpen, dat ik mezelf niet goed genoeg vond voor hem. Het is voor mij duidelijk te ver gegaan. Schaam me kapot....nu ik wakker ben geworden.
Daarom heb ik nu af en toe huilbuien en kort lontje (irriteer me zo snel). De emoties komen eruit.
Dat van die spullen is een goed idee. En zal ik nog eens iets schaamtevols vertellen? In tuinschuur staan nog wat spullen die al eerder waren vernield door hem (gat geslagen in een bijzettafeltje ). Dat maakt me ook boos. Ik heb verschillende dingen nieuw moeten kopen omdat hij in woede mijn spullen stuk heeft gemaakt. Waar was ik toen dat gebeurde en ik het gewoon niet wilde zien en hem niet kwijt wilde?
Waarom wilde ik hem laten zien dat ik wel een goed mens ben en dat ik het waard ben?
Ben nu aan het lezen geslagen en het is maar goed ook dat hij geen contact meer heeft gezocht. Dat zou het niet eenvoudiger maken en nu kan ik steeds sterker worden.
Nog een reden dat ik me niet altijd prettig voel in mijn eigen huis is dat ik soms nog een onbestemd gevoel heb. Ben dan ´bang´ dat ie nog wel keer voor de deur staat. Stom he. Zo belangrijk was ik niet voor hem. Dat wilde ik altijd maar nu absoluut niet meer.
Zoals je merkt heb ik nog steeds genoeg te spuien.
Ben ook wel sterk want het is omgeslagen dat ik hem wilde helpen en begrijpen, dat ik mezelf niet goed genoeg vond voor hem. Het is voor mij duidelijk te ver gegaan. Schaam me kapot....nu ik wakker ben geworden.
Daarom heb ik nu af en toe huilbuien en kort lontje (irriteer me zo snel). De emoties komen eruit.
Dat van die spullen is een goed idee. En zal ik nog eens iets schaamtevols vertellen? In tuinschuur staan nog wat spullen die al eerder waren vernield door hem (gat geslagen in een bijzettafeltje ). Dat maakt me ook boos. Ik heb verschillende dingen nieuw moeten kopen omdat hij in woede mijn spullen stuk heeft gemaakt. Waar was ik toen dat gebeurde en ik het gewoon niet wilde zien en hem niet kwijt wilde?
Waarom wilde ik hem laten zien dat ik wel een goed mens ben en dat ik het waard ben?
Ben nu aan het lezen geslagen en het is maar goed ook dat hij geen contact meer heeft gezocht. Dat zou het niet eenvoudiger maken en nu kan ik steeds sterker worden.
Nog een reden dat ik me niet altijd prettig voel in mijn eigen huis is dat ik soms nog een onbestemd gevoel heb. Ben dan ´bang´ dat ie nog wel keer voor de deur staat. Stom he. Zo belangrijk was ik niet voor hem. Dat wilde ik altijd maar nu absoluut niet meer.
Zoals je merkt heb ik nog steeds genoeg te spuien.
dinsdag 31 januari 2012 om 21:05
Die vragen, de schaamte dat je het zover hebt laten komen, en waarom je in vredesnaam zo over je grenzen bent gegaan, heel herkenbaar weer allemaal.
Waarom wilde je van hem, juist diegene die jou zoveel pijn deed, die erkenning hebben dat jij het waard bent om van te houden. Dat je weldegelijk deugt en goed genoeg bent.
Omdat je blijkbaar niet genoeg van jezelf hebt gehouden. Je hebt te lang toegelaten dat hij je als schroot behandelde. Kon er niet eerder uitstappen omdat je er al te ver in zat.
Ondanks alle ellende wilde je hem iedere keer toch proberen te overtuigen dat jij wél deugde. Zijn afwijzing deed jou wellicht zelfs nóg harder werken om hem maar te laten zien aan hem dat hij ongelijk had met zijn vernederende woorden....
Zoiets is niet eenvoudig verklaarbaar en staat vaak in verband met bepaalde gedachtepatronen die je jezelf eigen hebt gemaakt, ook al had je voorheen nooit gedacht dat je zo diep zou kúnnen gaan! Bij veel vrouwen heeft dit te maken met de kindertijd, bijv. verkeerde hechtingsvormen of bepaalde nare ervaringen in het verleden.
Om de een of andere reden ben je afhankelijk geworden van zijn aandacht, of iets waarvan je dacht dat het "liefde" was. De momenten die wel mooi waren, en die waarschijnlijk steeds in mindere mate voorkwamen, zag je als houvast. In slechte tijden verlangde je naar die fijne momenten; je wist immers hoe leuk jullie het ook konden hebben samen.
Daardoor ben je te lang doorgegaan, omdat je je hoop vestigde op die momenten, en bleef teren op die kruimeltjes.
Ook is hij degene geweest die jou op je zwakke plekken heeft weten te raken. Zelfs kleine onzekerheden kunnen op deze manier enorm gaan opspelen, je vreselijk onzeker en kwetsbaar maken. Terwijl je hiervoor altijd redelijk sterk in je schoenen stond. Waardoor je inderdaad op den duur gaat geloven dat je wellicht niet zo veel waard bent. En dat jij degene zou zijn die wat meer haar best moet doen.
Het belangrijkste is dat je leert dat een ander niet voor jou bepaalt of jij het waard bent. Jij bepaalt namelijk dat jij het waard bent om van te houden. En jij bepaalt dat vernederen, in elkaar slaan, je keer op keer verlaten, etc., niet door de beugel kunnen. Jij moet zien dat ook jij beschermd moet worden tegen dit soort zieke gedrag, dat je dit inderdaad niet verdiende.
Ik schrijf nu m.n. uit eigen ervaring, en ook ik ben er nog lang niet hoor. Al merk ik wel dat ik steeds beter mijn grenzen leer te zien, en vooral deze te bewaken!
ik hoop dat je er wat aan hebt.
En blijf vooral lekker spuien hier! Daar is het forum immers voor.
Waarom wilde je van hem, juist diegene die jou zoveel pijn deed, die erkenning hebben dat jij het waard bent om van te houden. Dat je weldegelijk deugt en goed genoeg bent.
Omdat je blijkbaar niet genoeg van jezelf hebt gehouden. Je hebt te lang toegelaten dat hij je als schroot behandelde. Kon er niet eerder uitstappen omdat je er al te ver in zat.
Ondanks alle ellende wilde je hem iedere keer toch proberen te overtuigen dat jij wél deugde. Zijn afwijzing deed jou wellicht zelfs nóg harder werken om hem maar te laten zien aan hem dat hij ongelijk had met zijn vernederende woorden....
Zoiets is niet eenvoudig verklaarbaar en staat vaak in verband met bepaalde gedachtepatronen die je jezelf eigen hebt gemaakt, ook al had je voorheen nooit gedacht dat je zo diep zou kúnnen gaan! Bij veel vrouwen heeft dit te maken met de kindertijd, bijv. verkeerde hechtingsvormen of bepaalde nare ervaringen in het verleden.
Om de een of andere reden ben je afhankelijk geworden van zijn aandacht, of iets waarvan je dacht dat het "liefde" was. De momenten die wel mooi waren, en die waarschijnlijk steeds in mindere mate voorkwamen, zag je als houvast. In slechte tijden verlangde je naar die fijne momenten; je wist immers hoe leuk jullie het ook konden hebben samen.
Daardoor ben je te lang doorgegaan, omdat je je hoop vestigde op die momenten, en bleef teren op die kruimeltjes.
Ook is hij degene geweest die jou op je zwakke plekken heeft weten te raken. Zelfs kleine onzekerheden kunnen op deze manier enorm gaan opspelen, je vreselijk onzeker en kwetsbaar maken. Terwijl je hiervoor altijd redelijk sterk in je schoenen stond. Waardoor je inderdaad op den duur gaat geloven dat je wellicht niet zo veel waard bent. En dat jij degene zou zijn die wat meer haar best moet doen.
Het belangrijkste is dat je leert dat een ander niet voor jou bepaalt of jij het waard bent. Jij bepaalt namelijk dat jij het waard bent om van te houden. En jij bepaalt dat vernederen, in elkaar slaan, je keer op keer verlaten, etc., niet door de beugel kunnen. Jij moet zien dat ook jij beschermd moet worden tegen dit soort zieke gedrag, dat je dit inderdaad niet verdiende.
Ik schrijf nu m.n. uit eigen ervaring, en ook ik ben er nog lang niet hoor. Al merk ik wel dat ik steeds beter mijn grenzen leer te zien, en vooral deze te bewaken!
ik hoop dat je er wat aan hebt.
En blijf vooral lekker spuien hier! Daar is het forum immers voor.
dinsdag 31 januari 2012 om 23:24
Oei niet best. Ik hoop dat hij niet het lef heeft om je op te gaan zoeken. Je bent al op je hoede, helaas is dat ook nodig voorlopig.
Goed dat je het gewist hebt! Totale stilte is het beste, op geen enkele manier 'voeden' of aanleiding geven voor hem om weer contact te zoeken.
Ik ben het even kwijt, was je al naar de politie geweest? Als je geen aangifte durft te doen, dat hoeft ook niet (gelijk). Je kunt er een aantekening laten maken van het gebeuren. Ze kunnen dan namelijk sneller handelen mocht je ze toch eens moeten bellen als hij bijv toch aan je deur staat.
Denk er eens over na. Het belangrijkste is dat jij je veiliger gaat voelen.
Goed dat je het gewist hebt! Totale stilte is het beste, op geen enkele manier 'voeden' of aanleiding geven voor hem om weer contact te zoeken.
Ik ben het even kwijt, was je al naar de politie geweest? Als je geen aangifte durft te doen, dat hoeft ook niet (gelijk). Je kunt er een aantekening laten maken van het gebeuren. Ze kunnen dan namelijk sneller handelen mocht je ze toch eens moeten bellen als hij bijv toch aan je deur staat.
Denk er eens over na. Het belangrijkste is dat jij je veiliger gaat voelen.
dinsdag 31 januari 2012 om 23:47
Dank je wel voor je advies Gaia.
Nr wissen is zeker geen slecht idee want ja dit is te pril zeg maar...wil gewoon niets meer van hem horen.
Is dat niet risicovol ergens??
Ben wel heel blij met mezelf nu dat ik het zo zie.
Hij heeft me niet meer in de tang om het zo te zeggen.
Ben niet naar politie geweest. Was ik ook niet van plan...heb wel van die man gehouden en dat vind ik (nog) een stap te ver. Gatsie had gehoopt dat hij zo klaar met me zou zijn, want dat ben ik namelijk wel met hem!
Ik ga slapen.
Nr wissen is zeker geen slecht idee want ja dit is te pril zeg maar...wil gewoon niets meer van hem horen.
Is dat niet risicovol ergens??
Ben wel heel blij met mezelf nu dat ik het zo zie.
Hij heeft me niet meer in de tang om het zo te zeggen.
Ben niet naar politie geweest. Was ik ook niet van plan...heb wel van die man gehouden en dat vind ik (nog) een stap te ver. Gatsie had gehoopt dat hij zo klaar met me zou zijn, want dat ben ik namelijk wel met hem!
Ik ga slapen.
woensdag 1 februari 2012 om 00:14
Mooie post van Gaia en een waarheid als een koe.
Pijnlijk he, dat harde besef dat hij eigenlijk niet om je gaf.
Mijn ex riep altijd dat ik niet genoeg aan onze relatie werkte, dat ik te weinig liefde toonde en ik geloofde hem... dus verlegde ik mijn grenzen steeds weer iets meer en ik had het niet in de gaten, ik ben achteraf ook heel lang boos om mijzelf geweest dat ik dat niet door had. Maar alles wat hij riep tegen mij dat ik fout deed in onze relatie was gewoon pure projectie: Alles wat hij fout deed schoof hij mij in de schoenen, dat was een vies spelletje...
Jij bent iemand met een groot empathisch vermogen en dat maakt dat je er alles aan wou doen om de relatie te latenslagen, dat maakt ook dat hij op je viel. Dat is een mooie eigenschap en daar is gewoon misbruik van gemaakt, daar kan je echt niks aan doen.
Jeetje die sms!:
"ik wil je wel contacten maar doe het niet"
nou dat klopt dus al niet want hij doet het WEL! duuuh!
Ik ben bang dat het nu gaat beginnen, het charme offensief. Hij doet precies het stappenplan als dat van iemand met narcistische trekken. Nu moet je sterk blijven meis. Het beste is om nergens op te reageren, hoe graag je het ook wil(uit kwaadheid). Als je een teken van leven geeft dan heeft hij een ingang. en dan wordt je misschien wel overspoeld door hem.
Als je bang bent dat hij voor je deur kan staan, neem maatregelen...
Jij kent hem dus jij weet dat hij tot zoiets in staat is.
Net als Gaia al aangaf, bel in ieder geval de politie voor advies, dit soort zaken nemen ze tegenwoordig erg serieus, en zo ben je al vermeld. Mijn ervaring is dan dat je maar 1 telefoontje hoeft te plegen en ze rukken gelijk uit.
ooh en inderdaad vanaf nu al zijn smsjes, mailtjes, kaartjes en weet ik veel wat bewaren als bewijs...pffff helemaal niet leuk!
en over je nummer veranderen vind ik echt een goed idee hoor, je kan volgens mij ook zijn nummer laten blokkeren. Risicovol denk ik niet, hij moet gewoon doorhebben dat hij bij jou geen kans meer heeft, dan druipt hij vanzelf wel af en zoekt hij maar een ander 'slachtoffer'.
Sterkte meid en slaap lekker!
Pijnlijk he, dat harde besef dat hij eigenlijk niet om je gaf.
Mijn ex riep altijd dat ik niet genoeg aan onze relatie werkte, dat ik te weinig liefde toonde en ik geloofde hem... dus verlegde ik mijn grenzen steeds weer iets meer en ik had het niet in de gaten, ik ben achteraf ook heel lang boos om mijzelf geweest dat ik dat niet door had. Maar alles wat hij riep tegen mij dat ik fout deed in onze relatie was gewoon pure projectie: Alles wat hij fout deed schoof hij mij in de schoenen, dat was een vies spelletje...
Jij bent iemand met een groot empathisch vermogen en dat maakt dat je er alles aan wou doen om de relatie te latenslagen, dat maakt ook dat hij op je viel. Dat is een mooie eigenschap en daar is gewoon misbruik van gemaakt, daar kan je echt niks aan doen.
Jeetje die sms!:
"ik wil je wel contacten maar doe het niet"
nou dat klopt dus al niet want hij doet het WEL! duuuh!
Ik ben bang dat het nu gaat beginnen, het charme offensief. Hij doet precies het stappenplan als dat van iemand met narcistische trekken. Nu moet je sterk blijven meis. Het beste is om nergens op te reageren, hoe graag je het ook wil(uit kwaadheid). Als je een teken van leven geeft dan heeft hij een ingang. en dan wordt je misschien wel overspoeld door hem.
Als je bang bent dat hij voor je deur kan staan, neem maatregelen...
Jij kent hem dus jij weet dat hij tot zoiets in staat is.
Net als Gaia al aangaf, bel in ieder geval de politie voor advies, dit soort zaken nemen ze tegenwoordig erg serieus, en zo ben je al vermeld. Mijn ervaring is dan dat je maar 1 telefoontje hoeft te plegen en ze rukken gelijk uit.
ooh en inderdaad vanaf nu al zijn smsjes, mailtjes, kaartjes en weet ik veel wat bewaren als bewijs...pffff helemaal niet leuk!
en over je nummer veranderen vind ik echt een goed idee hoor, je kan volgens mij ook zijn nummer laten blokkeren. Risicovol denk ik niet, hij moet gewoon doorhebben dat hij bij jou geen kans meer heeft, dan druipt hij vanzelf wel af en zoekt hij maar een ander 'slachtoffer'.
Sterkte meid en slaap lekker!
