Relaties
alle pijlers
Eind goed...niet goed
donderdag 5 januari 2012 om 21:27
Hallo allemaal,
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde. Hij gaf mij een goed gevoel, gaf mij zekerheid en vrolijkheid.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en ff zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten....
heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan.
Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Ben ik dom geweest om nog zolang met hem door te gaan? Ik hou zoveel van hem...ben ik daardoor mijn grenzen overgegaan? Hij pretendeerde dat veel door mij kwam. Dat kan ook maar waarom begrijpen andere mensen mij wel en hij niet? Komt dat door mij?
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde. Hij gaf mij een goed gevoel, gaf mij zekerheid en vrolijkheid.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en ff zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten....
heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan. Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Ben ik dom geweest om nog zolang met hem door te gaan? Ik hou zoveel van hem...ben ik daardoor mijn grenzen overgegaan? Hij pretendeerde dat veel door mij kwam. Dat kan ook maar waarom begrijpen andere mensen mij wel en hij niet? Komt dat door mij?
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
donderdag 5 januari 2012 om 21:34
quote:juudje77 schreef op 05 januari 2012 @ 21:27:
Hallo allemaal,
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten.... heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan.
Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem (hadden natuurlijk ook fijne en mooie tijden) maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Waarom wilde of kon ik er niet eerder mee kappen. Ging al tijdje niet. Daar hadden we dan ook wel gesprekken over en dan ging het wel even maar voelde me al lange tijd niet ok hierbij terwijl ik hem ook echt niet kwijt wilde. Ligt het aan mij dat iemand zo door kan slaan...? Had ik het anders moeten doen? Dat soort vragen malen maar door mijn hoofd.
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
Hallo allemaal,
Weet bijna niet waar ik moet beginnen. Drie jaar geleden verliefd geworden (sterke chemie) op een vrij eigenzinnige man. Vond ik ook zo leuk aan hem. Eerste jaar was super. Tweede jaar kwamen er wat scheurtjes. Merkte dat we behoorlijk verschillend zijn. Hij gaat over grenzen heen en ik houd liever meer controle. Dat vond ik ook aantrekkelijk want soms voel ik me wel erg verantwoordelijk voor vanalles. Hij is erg enthousiast en merkte al snel dat het wel zo moest gaan (a la minute) hoe hij het dan wilde.
Verder in dat jaar raakte hij zijn baan kwijt. Hij wilde kijken wat hij met zijn creativiteit kon doen, niemand begreep hem in bedrijf waar hij werkte had hij het over. Af en toe gebruikte hij ook wel drugs. Hij wilde dan leuke avond en zichzelf zijn zei hij dan.
Hij werd steeds achterdochtiger naar vrienden en familie en naar mij toe. Waar ik nog steeds niets van snap. Als ik afsprak met vriendinnen kreeg ik het gevoel dat hij me niet vertrouwde. Later maakte hij ook dat soort opmerkingen naar mij en misschien niet goede reactie maar ging me verdedigen. Vond het beledigend dat hij zo over mij dacht. Ik was alleen maar met hem bezig (misschien wel teveel maar hij zag dat niet).
Kregen steeds meer ruzies over hele kleine dingen. Merkte dat ik het graag leuk wilde hebben (en dat kan niet altijd en zeker niet geforceerd) en ook wel over mijn grens heen ging en andere kant was dat ik hem ´bemoederde´.
Hij is opgegroeid in totaal ander gezin, niet zonder geweld en zonder liefde. Ik kom uit een heel warm nest (en tuurlijk is geen enkel gezin perfect maar probeer hier uit te drukken wat onze verschillen zijn).
Op een gegeven moment raakte ik behoorlijk gestresst, was mezelf niet. Liep op mijn tenen om maar niets verkeerd te doen en geen ruzie te krijgen. En daardoor kregen we juist ruzies. Het werd steeds onzekerder, ik werd ook steeds onzekerder.
En dan ging het juist weer heel goed maar momenten werden steeds korter. In ruzies gebeurde het paar keer dat hij mijn telefoon wilde checken (hij vond het sowieso vervelend als ik op mijn telefoon keek) en mijn tas heeft hij ook keer door huiskamer gesmeten. Schrok ik wel van.
Steeds vaker sliepen we apart van elkaar. Kon hij mij gevoel geven alsof ik niets voorstelde. Verlangde naar zijn liefde en kreeg het tegengestelde. Wilde hem ook graag liefde geven maar werd steeds moeilijker. In mijn ogen was het steeds dat ik het niet goed deed.
Op kerstavond kregen we weer een woordenwisseling en vind het heel moeilijk om hier neer te zetten....
heeft hij mij een paar keer geslagen. En hard ook. Gestompt in mijn gezicht. Ik schrok zo dat ik moest huilen en ik wilde dat hij ging. Hij bleef.....heeft vaste telefoon eruit gehaald, mijn telefoon doorzocht (en zelfs kapot gemaakt) en ik ben in bed gaan liggen hopen dat het vanzelf over zou gaan. Daarna nog een keer naar hem toegegaan hoe erg ik het vond en toen heeft hij mij keihard op de grond gegooid en me bij mijn keel gegrepen en in mijn lip gebeten. Ik heb me nog nooit zo klein en ellendig gevoeld. Moet er nu weer van huilen.
Daarna...volgende dag had hij spijt en begreep hij niet dat hij dat kon doen. Hij vond het zo erg. Hij vond het eng dat hij zo kon doen. Ik heb aangegeven dat dit zo niet meer kan en dat het beter is geen contact te hebben. Heel hard want liefst had ik gewild dat ie er voor me was.
Toen heb ik een paar beledigende teksten gekregen dat het hem dan niet meer interesseert hoe het met mij gaat dat is dan voorbij etcetc. Had ik er maar voor moeten gaan (onze relatie want hij vond dat ik teveel mijn eigen leven had) daardoor kwam het.
Ik heb het maar tegen 2 vriendinnen gezegd omdat ik mij schaam. Ik wil het ook niet erger maken dan dat het is maar hij zei maar dat hij zoveel van mij hield...ik heb zoveel gedaan. Ook toen hij zijn baan kwijt raakte, financieel etc. Het lijkt hem niet te interesseren hoe ik me voel hieronder. En dat doet me zoveel verdriet. en ik wil echt niet alleen maar kwaad spreken over hem (hadden natuurlijk ook fijne en mooie tijden) maar ik besef me steeds meer dat het verre van normaal was. En dat maakt me ook verdrietig. Waarom wilde of kon ik er niet eerder mee kappen. Ging al tijdje niet. Daar hadden we dan ook wel gesprekken over en dan ging het wel even maar voelde me al lange tijd niet ok hierbij terwijl ik hem ook echt niet kwijt wilde. Ligt het aan mij dat iemand zo door kan slaan...? Had ik het anders moeten doen? Dat soort vragen malen maar door mijn hoofd.
Het is een heel lang verhaal geworden...en mijn excuses want ben ook nog wat in de war ervan.
moest het echt van me afschrijven al ben ik ´bang´ voor de reacties.
donderdag 5 januari 2012 om 21:38
Hoi meid,
Als eerste een dikke knuffel voor jou!
Ik kan je niet zo goed advies geven; alleen dat je sterk moet zijn en aan jezelf moet denken!
Mijn relatie van 8 jaar is sinds afgelopen vrijdag door manlief beeindigd. Hij was niet meer gelukkig in onze relatie....Daar sta je dan..
Maar goed: hij heeft je geslagen en dat is nooit goed te praten. Wonen jullie samen?
Heel makkelijk gezegd hoor maar deze man moet je heel snel vergeten...
Ik kan je wel verzekeren dat hier schrijven erg fijn is.
Ik doe het nu ook een paar dagen en heb wel steun gevonden bij de meiden hier op het forum!
Als eerste een dikke knuffel voor jou!
Ik kan je niet zo goed advies geven; alleen dat je sterk moet zijn en aan jezelf moet denken!
Mijn relatie van 8 jaar is sinds afgelopen vrijdag door manlief beeindigd. Hij was niet meer gelukkig in onze relatie....Daar sta je dan..
Maar goed: hij heeft je geslagen en dat is nooit goed te praten. Wonen jullie samen?
Heel makkelijk gezegd hoor maar deze man moet je heel snel vergeten...
Ik kan je wel verzekeren dat hier schrijven erg fijn is.
Ik doe het nu ook een paar dagen en heb wel steun gevonden bij de meiden hier op het forum!
donderdag 5 januari 2012 om 21:38
Juudje, wat afschuwelijk voor je dat je mishandelt bent. Want dat heeft hij met je gedaan!! Goed dat je er gelijk een punt achter hebt gezet. Ik zou goed bedenken wat je hiermee doet en er zeker met mensen over praten. Je hoeft je nergens voor te schamen, je ex daarentegen zou van schaamte zijn bed niet meer uit moeten durven komen.
donderdag 5 januari 2012 om 21:40
Woonden al niet samen (doordat ik te klein woon en hij ook)...dat is nog een mazzel.
Is het erg dat ik me zo naar voel dat iemand mij zo kan ´vergeten´ en doorgaat terwijl ik met alle shit zit. Zo voelt het nu. Sorry. Voel me niet prettig. Collega´s op werk aan wie ik het niet heb verteld...dan denk ik zullen ze niets doorhebben, mijn andere vrienden en ouders bij wie ik nu maar toneel speel. Ze weten wel dat het voorbij is maar niet waarom. Het spookt allemaal maar door mijn hoofd.
Ik heb ook niet altijd leuk gedaan door zeurderig te doen maar dit kan niet. Al vind ik het heel zuur dat ik steeds wantrouwige teksten naar mijn hoofd kreeg en waarschijnlijk ben ik degene die ´gebruikt´ is...zo voelt het. Hij hield toch zoveel van mij? Waarom gaat iemand dan door terwijl ik schreeuw en huil dat hij moet stoppen?
Is het erg dat ik me zo naar voel dat iemand mij zo kan ´vergeten´ en doorgaat terwijl ik met alle shit zit. Zo voelt het nu. Sorry. Voel me niet prettig. Collega´s op werk aan wie ik het niet heb verteld...dan denk ik zullen ze niets doorhebben, mijn andere vrienden en ouders bij wie ik nu maar toneel speel. Ze weten wel dat het voorbij is maar niet waarom. Het spookt allemaal maar door mijn hoofd.
Ik heb ook niet altijd leuk gedaan door zeurderig te doen maar dit kan niet. Al vind ik het heel zuur dat ik steeds wantrouwige teksten naar mijn hoofd kreeg en waarschijnlijk ben ik degene die ´gebruikt´ is...zo voelt het. Hij hield toch zoveel van mij? Waarom gaat iemand dan door terwijl ik schreeuw en huil dat hij moet stoppen?
donderdag 5 januari 2012 om 21:43
quote:mali30 schreef op 05 januari 2012 @ 21:32:
Even heel hard, sorry.
Hij heeft je op je bek gebeukt!!! Wegwezen, kappen slikken en doorgaan!
en als ik er zo snel doorheen lees heb je ben je idd te lang bij 'm gebleven, als je op je tenen moet lopen ist niet goed. Maar dat heeft weinig zin, want dat kun je toch niet veranderen. Vind het ook opmerkelijk dat je na een rechtse hoek nog bij 'm langs ging (al is dit een beetje hypocriet van mezelf).
Als ie je een gewone klap had gegeven (in een gevecht) kan ik me nog voorstellen dat je het nog een kans wil geven (niet dat dat ok is natuurlijk) maar echt een beuk met de vuist en je keel dichtknijpen is echt andere koek. The boy is no good en dat is nog een understatement. Er is echt iets mis met hem en je bent echt beter af zonder hem. Waardoor het de eerste twee jaar wel goed ging weet ik niet, maar ik denk niet dat die tijden nog terugkomen dus probeer de relatie zoals ie het meest recent was voor ogen te houden, en niet zoals het ooit was in betere tijden. Heel veel sterkte meis, take care
Even heel hard, sorry.
Hij heeft je op je bek gebeukt!!! Wegwezen, kappen slikken en doorgaan!
en als ik er zo snel doorheen lees heb je ben je idd te lang bij 'm gebleven, als je op je tenen moet lopen ist niet goed. Maar dat heeft weinig zin, want dat kun je toch niet veranderen. Vind het ook opmerkelijk dat je na een rechtse hoek nog bij 'm langs ging (al is dit een beetje hypocriet van mezelf).
Als ie je een gewone klap had gegeven (in een gevecht) kan ik me nog voorstellen dat je het nog een kans wil geven (niet dat dat ok is natuurlijk) maar echt een beuk met de vuist en je keel dichtknijpen is echt andere koek. The boy is no good en dat is nog een understatement. Er is echt iets mis met hem en je bent echt beter af zonder hem. Waardoor het de eerste twee jaar wel goed ging weet ik niet, maar ik denk niet dat die tijden nog terugkomen dus probeer de relatie zoals ie het meest recent was voor ogen te houden, en niet zoals het ooit was in betere tijden. Heel veel sterkte meis, take care
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
donderdag 5 januari 2012 om 21:43
Lieverd, ga zo snel je kunt weg! Pak wat belangrijk is en ga!
Op mijn knieeen kruipend smeek ik je om alsjeblieft weg te gaan... Dit gaat alleen nog maar erger worden..
Dit verdien je niet! Hij mag jou, never nooit niet slaan stompen bijten of je op de grond gooien! Hij heeft het recht niet jouw spullen kapot te maken...
Alsjeblieft, ga weg... Dat kan.. Je kan nu nog weg...
Zoek hulp en ga, of liever nog, ga en zoek hulp...
Nu! Gewoon gaan...
We staan hier voor je klaar!
Op mijn knieeen kruipend smeek ik je om alsjeblieft weg te gaan... Dit gaat alleen nog maar erger worden..
Dit verdien je niet! Hij mag jou, never nooit niet slaan stompen bijten of je op de grond gooien! Hij heeft het recht niet jouw spullen kapot te maken...
Alsjeblieft, ga weg... Dat kan.. Je kan nu nog weg...
Zoek hulp en ga, of liever nog, ga en zoek hulp...
Nu! Gewoon gaan...
We staan hier voor je klaar!
donderdag 5 januari 2012 om 21:47
Lieverd alsjeblieft zorg dat je hem uit je leven bant. Klinkt helaas erg herkenbaar. Dit wordt almaar erger, op den duur ga je nog geloven dat het inderdaad aan jou ligt. Maar dat is absoluut niet zo, het is niet jouw schuld! Stukje bij beetje wil hij de controle over je nemen, tot je geheel onder zijn macht staat. Zijn leven staat in het teken van hem, niet van jou en jou gelukkig willen zien.
Heel knap van je dat je je verhaal hier doet. Hij zal je wellicht nog niet los kunnen laten en je gaan volgen. Zorg dat je zo veilig mogelijk bent.
Heel knap van je dat je je verhaal hier doet. Hij zal je wellicht nog niet los kunnen laten en je gaan volgen. Zorg dat je zo veilig mogelijk bent.
donderdag 5 januari 2012 om 21:48
Ik ging niet later bij hem langs. Hij wilde ´s nachts mijn huis niet uit dus ging van bed weer naar woonkamer.
Ik heb geen aangifte gedaan. Ik hou van hem al dat drama dat erbij komt.
Misschien niet te begrijpen maar voor nu kan ik dat niet aan ofzo. Ik ben 1e kerstdag nog bij mijn ouders geweest en een smoes verzonnen dat ik van de trap ben gevallen. Wel erbij gezegd na een ruzie met hem omdat ik wel moest zeggen dat het uit was.
Ook voor mezelf als stok achter de deur want was ook steeds ´zwak´ naar hem. Hij verdraaide het steeds zo alsof het allemaal aan mij lag. Kan maar waarom heb ik dan geen problemen met vrienden, op werk...en hij wel?
Het is een lief en goed persoon maar slecht in liefde geven en denk dat hij zo is getraumatiseerd in zijn jeugd. Alleen...ik verdien dit niet. Zó´n andere wereld dan hoe ik ben...maar toch zat ik in deze situatie.
Ik heb geen aangifte gedaan. Ik hou van hem al dat drama dat erbij komt.
Misschien niet te begrijpen maar voor nu kan ik dat niet aan ofzo. Ik ben 1e kerstdag nog bij mijn ouders geweest en een smoes verzonnen dat ik van de trap ben gevallen. Wel erbij gezegd na een ruzie met hem omdat ik wel moest zeggen dat het uit was.
Ook voor mezelf als stok achter de deur want was ook steeds ´zwak´ naar hem. Hij verdraaide het steeds zo alsof het allemaal aan mij lag. Kan maar waarom heb ik dan geen problemen met vrienden, op werk...en hij wel?
Het is een lief en goed persoon maar slecht in liefde geven en denk dat hij zo is getraumatiseerd in zijn jeugd. Alleen...ik verdien dit niet. Zó´n andere wereld dan hoe ik ben...maar toch zat ik in deze situatie.
donderdag 5 januari 2012 om 21:48
quote:Murdoch schreef op 05 januari 2012 @ 21:42:
Dit ligt absoluut niet aan jou. En dat zeg ik niet vaak.Eens deze man is gevaarlijk. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf.
Dit ligt absoluut niet aan jou. En dat zeg ik niet vaak.Eens deze man is gevaarlijk. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 5 januari 2012 om 21:51
Dit voelt al heel bevrijdend om het hier neer te zetten. Schrijven wat ik echt voel en denk. En niet iets zeggen om de situatie maar goed te houden.
Wilde ik graag een leuke relatie ten koste van zoveel...van mezelf? Als ik mijn werk en vrienden neit had was situatie wel veel slechter geweest denk ik. En echt...hij had ook echt goede en leuke dingen. Anders had het geen stand gehouden. Alleen laatste maand...2 x drugsgebruik en dat zal er waarschijnlijk wel mee te maken hebben.
En nog....hij heeft niets meer laten horen voel ik me daardoor gebruikt. Is dat normaal?
Wilde ik graag een leuke relatie ten koste van zoveel...van mezelf? Als ik mijn werk en vrienden neit had was situatie wel veel slechter geweest denk ik. En echt...hij had ook echt goede en leuke dingen. Anders had het geen stand gehouden. Alleen laatste maand...2 x drugsgebruik en dat zal er waarschijnlijk wel mee te maken hebben.
En nog....hij heeft niets meer laten horen voel ik me daardoor gebruikt. Is dat normaal?
donderdag 5 januari 2012 om 21:52
quote:juudje77 schreef op 05 januari 2012 @ 21:48:
Het is een lief en goed persoon maar slecht in liefde geven en denk dat hij zo is getraumatiseerd in zijn jeugd. Alleen...ik verdien dit niet.
Niemand is door en door slecht. Maar je vriendin zo mishandelen zoals hij bij jou heeft gedaan is WEL slecht. Erg slecht zefs. En eng. En gevaarlijk.
Hoe het komt komt het; maar je moet heel snel niks meer met deze man te maken (willen) hebben. Sterkte
Het is een lief en goed persoon maar slecht in liefde geven en denk dat hij zo is getraumatiseerd in zijn jeugd. Alleen...ik verdien dit niet.
Niemand is door en door slecht. Maar je vriendin zo mishandelen zoals hij bij jou heeft gedaan is WEL slecht. Erg slecht zefs. En eng. En gevaarlijk.
Hoe het komt komt het; maar je moet heel snel niks meer met deze man te maken (willen) hebben. Sterkte
donderdag 5 januari 2012 om 21:53
donderdag 5 januari 2012 om 21:54
quote:juudje77 schreef op 05 januari 2012 @ 21:40:
Ik heb ook niet altijd leuk gedaan door zeurderig te doen maar dit kan niet. Al vind ik het heel zuur dat ik steeds wantrouwige teksten naar mijn hoofd kreeg en waarschijnlijk ben ik degene die ´gebruikt´ is...zo voelt het. Hij hield toch zoveel van mij? Waarom gaat iemand dan door terwijl ik schreeuw en huil dat hij moet stoppen?Die discussie van het "waarom" is hopeloos, neem dat maar van me aan. Hij zal vast van je houden, op zijn manier. Maar hij houdt vooral van het ideaalbeeld wat hij in zijn hoofd heeft, van jou. Iemand die hij kan bespelen, iemand die niet zeurt en exact doet wat hij wil. Een computerspelletje, wat hij aan en uit kan zetten wanneer het hem uitkomt. Loopt het spelletje vast dan ontploft hij. Dat hij nu even niets laat horen wil nog helemaal niets zeggen. Wees alsjeblieft op je hoede meis!
Ik heb ook niet altijd leuk gedaan door zeurderig te doen maar dit kan niet. Al vind ik het heel zuur dat ik steeds wantrouwige teksten naar mijn hoofd kreeg en waarschijnlijk ben ik degene die ´gebruikt´ is...zo voelt het. Hij hield toch zoveel van mij? Waarom gaat iemand dan door terwijl ik schreeuw en huil dat hij moet stoppen?Die discussie van het "waarom" is hopeloos, neem dat maar van me aan. Hij zal vast van je houden, op zijn manier. Maar hij houdt vooral van het ideaalbeeld wat hij in zijn hoofd heeft, van jou. Iemand die hij kan bespelen, iemand die niet zeurt en exact doet wat hij wil. Een computerspelletje, wat hij aan en uit kan zetten wanneer het hem uitkomt. Loopt het spelletje vast dan ontploft hij. Dat hij nu even niets laat horen wil nog helemaal niets zeggen. Wees alsjeblieft op je hoede meis!
