Psyche
alle pijlers
Help, ik zit in de knoop!
woensdag 1 februari 2012 om 21:48
Lieve lezers,
Ik ben een jonge vrouw en heb 1,5jaar geleden mijn opleiding afgerond. Ik ben nu ruim een jaar werkzaam als apotheker. Hiervoor ben ik naar de andere kant van het land verhuisd. Binnenkort ga ik trouwen met de liefde van mijn leven. Hij heeft ook een universitaire opleiding gehad en een goede baan. We hebben een huis gekocht een aantal maanden geleden. Beide hebben we een kinderwens.
Klinkt zeer succesvol en super perfect.
Echter, ik ben niet gelukkig. Ik weet niet zeker of ik aan de andere kant van het land wil wonen. Ik mis mijn vrienden en familie.
Het gaat niet flitsend met mijn carriere en ik twijfel of ik apotheker zijn wel leuk vind. Ik ben bang van niet, maar ik ben ook te bang om dat te erkennen. Erkennen betekent ook de baan opgeven.
Ik twijfel tussen het veranderen van mijn huidige leven/werk of niet. Mijn werk = mijn leven.
Ook vraag ik met af hoe ik dat dan ga combineren met een baby straks. Wil ik wel een baby voordat ik mijzelf/mijn carriere op orde heb? En wil ik niet eerst een baby hebben en een paar jaar moederen en dan verder kijken naar een carriereswitch?
Kan iemand mij tips geven? Ik ben erg in de war en heb veel last van stress. Ik weet niet wat ik wil.
Alvast bedankt!
Ps: Eigenlijk weet ik wel wat ik wil. Ik wil stoppen met mijn huidige werk en een paar maanden rust nemen. Dus geen carriere en baby's for the moment. Even tijd en rust om goed na te denken. En lekker in de buurt van mijn ouders, zus en vrienden wonen.
Ik ben een jonge vrouw en heb 1,5jaar geleden mijn opleiding afgerond. Ik ben nu ruim een jaar werkzaam als apotheker. Hiervoor ben ik naar de andere kant van het land verhuisd. Binnenkort ga ik trouwen met de liefde van mijn leven. Hij heeft ook een universitaire opleiding gehad en een goede baan. We hebben een huis gekocht een aantal maanden geleden. Beide hebben we een kinderwens.
Klinkt zeer succesvol en super perfect.
Echter, ik ben niet gelukkig. Ik weet niet zeker of ik aan de andere kant van het land wil wonen. Ik mis mijn vrienden en familie.
Het gaat niet flitsend met mijn carriere en ik twijfel of ik apotheker zijn wel leuk vind. Ik ben bang van niet, maar ik ben ook te bang om dat te erkennen. Erkennen betekent ook de baan opgeven.
Ik twijfel tussen het veranderen van mijn huidige leven/werk of niet. Mijn werk = mijn leven.
Ook vraag ik met af hoe ik dat dan ga combineren met een baby straks. Wil ik wel een baby voordat ik mijzelf/mijn carriere op orde heb? En wil ik niet eerst een baby hebben en een paar jaar moederen en dan verder kijken naar een carriereswitch?
Kan iemand mij tips geven? Ik ben erg in de war en heb veel last van stress. Ik weet niet wat ik wil.
Alvast bedankt!
Ps: Eigenlijk weet ik wel wat ik wil. Ik wil stoppen met mijn huidige werk en een paar maanden rust nemen. Dus geen carriere en baby's for the moment. Even tijd en rust om goed na te denken. En lekker in de buurt van mijn ouders, zus en vrienden wonen.
woensdag 1 februari 2012 om 21:57
woensdag 1 februari 2012 om 22:02
quote:blinkiebill schreef op 01 februari 2012 @ 21:57:
Je bent een doodnormale (bijna) dertigerHaha, is dat zo? Ik ben 26 en heb het gevoel dat ik alles zo snel en jong mogelijk moet bereiken en vooral geen tijd moet verspillen aan het switchen van studies en carrieres. Absurd nu ik deze gedachte zo met andere mensen deel.
Je bent een doodnormale (bijna) dertigerHaha, is dat zo? Ik ben 26 en heb het gevoel dat ik alles zo snel en jong mogelijk moet bereiken en vooral geen tijd moet verspillen aan het switchen van studies en carrieres. Absurd nu ik deze gedachte zo met andere mensen deel.
woensdag 1 februari 2012 om 22:10
quote:lady_viva schreef op 01 februari 2012 @ 21:59:
Maar ik durf niet...Het voelt als 'alles' opgeven en verliezen.
Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal trouwens.
Begin eens met bedenken wat voor werk je wel wil gaan doen.
Als je daar achter bent geeft het al een hoop positieve energie om dingen aan te gaan pakken.
Verliezen doe je alleen als je blijft hangen in een positie waarin je niet gelukkig bent. Dat is pas opgeven door je neer te leggen bij de situatie.
Pak 1 ding tegelijk aan. Mss vind je wel beter je draai in jouw nieuwe omgeving als je daar een opleiding gaat doen of ander werk hebt.
Voor je gevoel gaan heb je behoorlijk wat lef voor nodig idd, maar het is wel de moeite waard .
Maar ik durf niet...Het voelt als 'alles' opgeven en verliezen.
Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal trouwens.
Begin eens met bedenken wat voor werk je wel wil gaan doen.
Als je daar achter bent geeft het al een hoop positieve energie om dingen aan te gaan pakken.
Verliezen doe je alleen als je blijft hangen in een positie waarin je niet gelukkig bent. Dat is pas opgeven door je neer te leggen bij de situatie.
Pak 1 ding tegelijk aan. Mss vind je wel beter je draai in jouw nieuwe omgeving als je daar een opleiding gaat doen of ander werk hebt.
Voor je gevoel gaan heb je behoorlijk wat lef voor nodig idd, maar het is wel de moeite waard .
woensdag 1 februari 2012 om 22:12
woensdag 1 februari 2012 om 22:22
quote:lady_viva schreef op 01 februari 2012 @ 21:59:
Maar ik durf niet...Het voelt als 'alles' opgeven en verliezen.
Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal trouwens.
Het is niet opgeven en verliezen. Je gaat je steeds veel meer veliezen als je in deze situatie blijft.
Het is het doorbreken van gewoontes, en angst voor het nieuwe!
Schrijf desnoods voor jezelf op wat je wilt veranderen, ik kleine stapjes en volg de stapjes stap voor stap. Dat is belangrijk. Dat je niet te veel veranderd in een keer!
De eerste stap ik namelijk al gezet, je hart voelt aan dat dit het toch niet helemaal voor je is, nu is de tweede stap om te luisteren naar je hart wat je dan wel wilt, en alles komt goed!
Ik zal even een voorbeeld van mijzelf geven, misschien dat je er inspiratie uit op kan doen (zeg ik dat goed?)
Toen ik 19 was had ik een verschrikkelijk hekel aan alles, aan mijn baan, mijn leven, mijn huis echt aan alles. Ik wilde graag weg uit Nederland. Toen ik een kans kreeg van een vriend uit het Buitenland, voelde dat meteen erg goed. Ik heb geen seconde getwijfeld, mijn huis, baan etc alles opgezegd en ik ben meteen weg gegaan uit Nederland. Het was de beste beslissing uit mijn leven.
Natuurlijk is dit geen vergelijkbare situatie, maar het is om je te laten zien dat je altijd je hart moet volgen, ook jij kan het namelijk!
Als je eenmaal alles voor elkaar hebt, misschien een andere baan of misschien een andere opleiding, zal je zo trots op jezelf zijn!
Ook jij kan het! succes!
Maar ik durf niet...Het voelt als 'alles' opgeven en verliezen.
Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal trouwens.
Het is niet opgeven en verliezen. Je gaat je steeds veel meer veliezen als je in deze situatie blijft.
Het is het doorbreken van gewoontes, en angst voor het nieuwe!
Schrijf desnoods voor jezelf op wat je wilt veranderen, ik kleine stapjes en volg de stapjes stap voor stap. Dat is belangrijk. Dat je niet te veel veranderd in een keer!
De eerste stap ik namelijk al gezet, je hart voelt aan dat dit het toch niet helemaal voor je is, nu is de tweede stap om te luisteren naar je hart wat je dan wel wilt, en alles komt goed!
Ik zal even een voorbeeld van mijzelf geven, misschien dat je er inspiratie uit op kan doen (zeg ik dat goed?)
Toen ik 19 was had ik een verschrikkelijk hekel aan alles, aan mijn baan, mijn leven, mijn huis echt aan alles. Ik wilde graag weg uit Nederland. Toen ik een kans kreeg van een vriend uit het Buitenland, voelde dat meteen erg goed. Ik heb geen seconde getwijfeld, mijn huis, baan etc alles opgezegd en ik ben meteen weg gegaan uit Nederland. Het was de beste beslissing uit mijn leven.
Natuurlijk is dit geen vergelijkbare situatie, maar het is om je te laten zien dat je altijd je hart moet volgen, ook jij kan het namelijk!
Als je eenmaal alles voor elkaar hebt, misschien een andere baan of misschien een andere opleiding, zal je zo trots op jezelf zijn!
Ook jij kan het! succes!
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
woensdag 1 februari 2012 om 22:29
Als je nu na een jaar werken al zo ongelukkig bent, dan lijkt het me vrij duidelijk dat dit het niet is voor je. Of zie jij het wel zitten om dit nog zo'n 35 jaar te doen?
Ik vind het opvallend dat je het hebt over opgeven en verliezen. Wie weet is het wel winst dat je er achter bent gekomen dat dit werk het toch niet is voor je? Je dacht dat dit bij je paste, hebt gestudeerd, bent aan het werk begonnen en nu kom je erachter dat dit het toch niet is. Het kan ook een mooi begin zijn van iets nieuws!
Heb je in de liefde wel je hart gevolgd?
Ik vind het opvallend dat je het hebt over opgeven en verliezen. Wie weet is het wel winst dat je er achter bent gekomen dat dit werk het toch niet is voor je? Je dacht dat dit bij je paste, hebt gestudeerd, bent aan het werk begonnen en nu kom je erachter dat dit het toch niet is. Het kan ook een mooi begin zijn van iets nieuws!
Heb je in de liefde wel je hart gevolgd?
woensdag 1 februari 2012 om 22:29
woensdag 1 februari 2012 om 22:37
quote:new_in_town schreef op 01 februari 2012 @ 22:29:
Als je nu na een jaar werken al zo ongelukkig bent, dan lijkt het me vrij duidelijk dat dit het niet is voor je. Of zie jij het wel zitten om dit nog zo'n 35 jaar te doen?
Ik vind het opvallend dat je het hebt over opgeven en verliezen. Wie weet is het wel winst dat je er achter bent gekomen dat dit werk het toch niet is voor je? Je dacht dat dit bij je paste, hebt gestudeerd, bent aan het werk begonnen en nu kom je erachter dat dit het toch niet is. Het kan ook een mooi begin zijn van iets nieuws!
Heb je in de liefde wel je hart gevolgd?
Ik denk constant dat het werk niets voor mij is en dat ik er geen voldoening uit haal.
En toch hoop ik ook dat ik het mij wel lukt om het leuker te maken en er meer voldoening uit te halen. En daarom wil ik er niet mee stoppen. Maar ik weet niet hoelang ik door moet gaan met uitproberen of dit werk wel iets voor mij is.
Dit is bijna mijn dagelijkse dilemma en ik durf er ook niet met mijn baas erover te praten. (mijn baas is tevens mijn opleider. ik ben in opleiding tot specialist). Beetje krom dat je baas dan je opleider is, vind ik. Maar goed.
Als je nu na een jaar werken al zo ongelukkig bent, dan lijkt het me vrij duidelijk dat dit het niet is voor je. Of zie jij het wel zitten om dit nog zo'n 35 jaar te doen?
Ik vind het opvallend dat je het hebt over opgeven en verliezen. Wie weet is het wel winst dat je er achter bent gekomen dat dit werk het toch niet is voor je? Je dacht dat dit bij je paste, hebt gestudeerd, bent aan het werk begonnen en nu kom je erachter dat dit het toch niet is. Het kan ook een mooi begin zijn van iets nieuws!
Heb je in de liefde wel je hart gevolgd?
Ik denk constant dat het werk niets voor mij is en dat ik er geen voldoening uit haal.
En toch hoop ik ook dat ik het mij wel lukt om het leuker te maken en er meer voldoening uit te halen. En daarom wil ik er niet mee stoppen. Maar ik weet niet hoelang ik door moet gaan met uitproberen of dit werk wel iets voor mij is.
Dit is bijna mijn dagelijkse dilemma en ik durf er ook niet met mijn baas erover te praten. (mijn baas is tevens mijn opleider. ik ben in opleiding tot specialist). Beetje krom dat je baas dan je opleider is, vind ik. Maar goed.
woensdag 1 februari 2012 om 22:42
Als je constant denkt dat dit werk niets voor je is dan vraag ik me wel af hoe je het leuker kunt krijgen. Apotheker is zo specifiek...
Misschien kun je eens op een rijtje zetten welke elementen in je werk je leuk vindt en welke echt niet? En van dat laatste rijtje: welke zaken kun je veranderen?
Doe het rustig aan hè?! En je hoeft niet alles in één keer te veranderen.
(en het klopt wat norma_jeane zegt: het komt echt goed als je je hart gaat volgen).
Misschien kun je eens op een rijtje zetten welke elementen in je werk je leuk vindt en welke echt niet? En van dat laatste rijtje: welke zaken kun je veranderen?
Doe het rustig aan hè?! En je hoeft niet alles in één keer te veranderen.
(en het klopt wat norma_jeane zegt: het komt echt goed als je je hart gaat volgen).
woensdag 1 februari 2012 om 22:48
Dank je New in Town. Ja, ik kan wel wat zaken op een ruitje zetten. Voor- en nadelen.
Maar ik merk ook aan mijzelf dat ik erg moe en "uitgebrand" ben. Ik moet er nu bijvoorbeeld niet aan denken om in een farmaceutisch bedrijf te gaan werken of een nieuwe opleiding te gaan doen. Te bang dat het mij te veel energie zal kosten.
Misschien moet ik eerst wat rusten. Maar dat voelt weer zo lui.
En op deze manier dus, hou ik mijzelf tegen om dingen te doen die mijn hart zegt.
Maar ik merk ook aan mijzelf dat ik erg moe en "uitgebrand" ben. Ik moet er nu bijvoorbeeld niet aan denken om in een farmaceutisch bedrijf te gaan werken of een nieuwe opleiding te gaan doen. Te bang dat het mij te veel energie zal kosten.
Misschien moet ik eerst wat rusten. Maar dat voelt weer zo lui.
En op deze manier dus, hou ik mijzelf tegen om dingen te doen die mijn hart zegt.
woensdag 1 februari 2012 om 22:58
In een vak zitten wat niet bij je past kan inderdaad maken dat al je energie wegsijpelt. Enerzijds rot, anderzijds een teken dat het goed is om iets te veranderen (om te voorkomen dat je helemaal burnout raakt). Misschien moet je gewoon nog niet meteen aan iets anders denken? Een nieuwe keuze maken is ook een proces en dat kost ook tijd. Misschien is het goed jezelf die tijd ook te gunnen. En wie weet kom je er wel achter dat farmacie interessant is, maar dat je passie toch heel ergens anders ligt.
Als je nu tijd neemt om na te denken over je toekomst dan lijkt me dat niet lui toch? Toen ik in een vergelijkbare situatie zat gaf het mij al veel rust dat ik besloten had om verder te kijken. Hoe, wat, waar enz. enz. wist ik op dat moment helemaal niet en soms was ik daar onrustig onder. Maar alleen al het feit dat ik bezig was te onderzoeken wat dan wel bij me paste gaf me houvast. In ieder geval had ik een eerste stap gezet om mijn leven te verbeteren.
Bovendien: soms is juist rust of afstand nemen prettig om dingen helderder te zien. Dat hoeft dus niet altijd te betekenen dat je direct een streep zet onder je huidige baan, maar even op routine werken en dus niet die 110% geven kan toch ook best? Maar als je de luxe hebt om echt even afstand te nemen van alles (en eerst lekker te gaan trouwen bijvoorbeeld) wie weet knap je daar juist wel erg van op.
(ik ga trouwens naar bed, ik kom morgen nog wel even buurten)
Als je nu tijd neemt om na te denken over je toekomst dan lijkt me dat niet lui toch? Toen ik in een vergelijkbare situatie zat gaf het mij al veel rust dat ik besloten had om verder te kijken. Hoe, wat, waar enz. enz. wist ik op dat moment helemaal niet en soms was ik daar onrustig onder. Maar alleen al het feit dat ik bezig was te onderzoeken wat dan wel bij me paste gaf me houvast. In ieder geval had ik een eerste stap gezet om mijn leven te verbeteren.
Bovendien: soms is juist rust of afstand nemen prettig om dingen helderder te zien. Dat hoeft dus niet altijd te betekenen dat je direct een streep zet onder je huidige baan, maar even op routine werken en dus niet die 110% geven kan toch ook best? Maar als je de luxe hebt om echt even afstand te nemen van alles (en eerst lekker te gaan trouwen bijvoorbeeld) wie weet knap je daar juist wel erg van op.
(ik ga trouwens naar bed, ik kom morgen nog wel even buurten)
woensdag 1 februari 2012 om 23:18
woensdag 1 februari 2012 om 23:58
Hoi Lady Viva,
ik denk dat het enger is om dadelijk voor vast in een leven te zitten waar je niet in wilt zitten en waar je niet zomaar uit kunt. Het is me niet helemaal duidelijk of je nou al wel of niet verhuist bent..? Heb je er al met je vriend over gepraat over je twijfels en je onzekerheden?
Je bent 26 en die twijfels zijn er niet voor niks. Je bent nooit te oud om van carriere te veranderen en 26 is helemaal jong nog. Snap je angsten wel hoor maar denk dat je je twijfels wel serieus moet nemen!
ow en zoals ik het zie, rust nemen is niet lui, want je doet het niet vanuit dat uitgangspunt. Ik denk dat je nu op een punt in je leven staat waarin je alles kunt overdenken en helemaal je eigen beslissingen mag maken zoals jij het (vanuit je hart) wilt.
En even pas op de plaats maken is in zo'n periode heel belangrijk want het gaat over de rest van je leven... (wil het niet beladeren maken dan het al is hoor )
Dus praat er met mensen over die dicht bij je staan en luister serieus naar je gevoel.
Sterkte ermee!
ik denk dat het enger is om dadelijk voor vast in een leven te zitten waar je niet in wilt zitten en waar je niet zomaar uit kunt. Het is me niet helemaal duidelijk of je nou al wel of niet verhuist bent..? Heb je er al met je vriend over gepraat over je twijfels en je onzekerheden?
Je bent 26 en die twijfels zijn er niet voor niks. Je bent nooit te oud om van carriere te veranderen en 26 is helemaal jong nog. Snap je angsten wel hoor maar denk dat je je twijfels wel serieus moet nemen!
ow en zoals ik het zie, rust nemen is niet lui, want je doet het niet vanuit dat uitgangspunt. Ik denk dat je nu op een punt in je leven staat waarin je alles kunt overdenken en helemaal je eigen beslissingen mag maken zoals jij het (vanuit je hart) wilt.
En even pas op de plaats maken is in zo'n periode heel belangrijk want het gaat over de rest van je leven... (wil het niet beladeren maken dan het al is hoor )
Dus praat er met mensen over die dicht bij je staan en luister serieus naar je gevoel.
Sterkte ermee!
donderdag 2 februari 2012 om 08:57
lady_viva, als ik je posts goed begrijp dan heb je zo ongeveer al besloten dat apotheker niets voor je is. Alleen heb je nog geen alternatief en ik denk dat dat onrustig maakt en je het gevoel geeft dat je vast zit.
Stel voor dat je, naast of in plaats van je huidige werk, de tijd neemt om eens te kijken wat beter bij jou als persoon, je vaardigheden, interesses, capaciteiten enz. past en er rolt iets uit waar je enthousiast van wordt, dan kan het maar zo zijn dat dat vak beter bij je past dan apotheker zijn.
Maar stel voor dat je dan toch niet helemaal voor 100% je droombaan hebt gevonden, hoe erg is dat dan werkelijk? Dan heb je een keuze gemaakt, ga je het proberen en dan kom je er gaandeweg achter dat dit dan wel beter is dan wat je deed, maar nog steeds niet het aller-allerbeste. Op dat moment kun je dan toch ook wel weer bijstellen?
Laat ik het anders zeggen: niet kiezen is ook een keuze. Dus stel je kiest niet en blijft tot in lengte van dagen in de apotheek bezig. Daar ga je geheid doodongelukkig en opgebrand van raken. Als je wel kiest is er altijd een risico dat het achteraf toch iets anders uitpakt dan je gehoopt had. Dan nog heb je op twee punten winst: 1. je hebt gekozen en zit niet meer vast in de oude situatie. 2. je bent een ervaring rijker die je kunt gebruiken (bij het maken van keuzes) in de toekomst.
Wie weet is het wel prettig voor je om eens met een goede coach van gedachten te wisselen. Zou dat iets voor je zijn? Hier schrijven kan natuurlijk ook (als dit je voldoende op weg helpt).
Net als crashy ben ik ook benieuwd of je hierover met je vriend praat?
Stel voor dat je, naast of in plaats van je huidige werk, de tijd neemt om eens te kijken wat beter bij jou als persoon, je vaardigheden, interesses, capaciteiten enz. past en er rolt iets uit waar je enthousiast van wordt, dan kan het maar zo zijn dat dat vak beter bij je past dan apotheker zijn.
Maar stel voor dat je dan toch niet helemaal voor 100% je droombaan hebt gevonden, hoe erg is dat dan werkelijk? Dan heb je een keuze gemaakt, ga je het proberen en dan kom je er gaandeweg achter dat dit dan wel beter is dan wat je deed, maar nog steeds niet het aller-allerbeste. Op dat moment kun je dan toch ook wel weer bijstellen?
Laat ik het anders zeggen: niet kiezen is ook een keuze. Dus stel je kiest niet en blijft tot in lengte van dagen in de apotheek bezig. Daar ga je geheid doodongelukkig en opgebrand van raken. Als je wel kiest is er altijd een risico dat het achteraf toch iets anders uitpakt dan je gehoopt had. Dan nog heb je op twee punten winst: 1. je hebt gekozen en zit niet meer vast in de oude situatie. 2. je bent een ervaring rijker die je kunt gebruiken (bij het maken van keuzes) in de toekomst.
Wie weet is het wel prettig voor je om eens met een goede coach van gedachten te wisselen. Zou dat iets voor je zijn? Hier schrijven kan natuurlijk ook (als dit je voldoende op weg helpt).
Net als crashy ben ik ook benieuwd of je hierover met je vriend praat?
donderdag 2 februari 2012 om 18:59
Madille weet niet of je het zo bedoelt hoor maar het komt op mij over alsof je als 20jarige maar wat doet en wanneer je bij de 30 bent je terugblikt en denkt waarvoor heb ik t allemaal gedaan... klinkt mij vrij pessimistisch in de oren...
Ik denk dat ladyviva juist nu in een tijd van bezinning komt/zit, waarbij ze keuzes kan maken die haar hart haar ingeven en die gebaseerd zijn op ze wil. Zodat ze juist niet wanneer ze 30 is hoeft te denken waarvoor heb ik het allemaal gedaan maar kan denken ja dit is het leven wat ik voor mezelf voor ogen heb.
Correct me if I'm wrong!
Ik denk dat ladyviva juist nu in een tijd van bezinning komt/zit, waarbij ze keuzes kan maken die haar hart haar ingeven en die gebaseerd zijn op ze wil. Zodat ze juist niet wanneer ze 30 is hoeft te denken waarvoor heb ik het allemaal gedaan maar kan denken ja dit is het leven wat ik voor mezelf voor ogen heb.
Correct me if I'm wrong!
vrijdag 3 februari 2012 om 21:16
quote:crashy schreef op 01 februari 2012 @ 23:58:
Hoi Lady Viva,
ik denk dat het enger is om dadelijk voor vast in een leven te zitten waar je niet in wilt zitten en waar je niet zomaar uit kunt. Het is me niet helemaal duidelijk of je nou al wel of niet verhuist bent..? Heb je er al met je vriend over gepraat over je twijfels en je onzekerheden?
Je bent 26 en die twijfels zijn er niet voor niks. Je bent nooit te oud om van carriere te veranderen en 26 is helemaal jong nog. Snap je angsten wel hoor maar denk dat je je twijfels wel serieus moet nemen!
ow en zoals ik het zie, rust nemen is niet lui, want je doet het niet vanuit dat uitgangspunt. Ik denk dat je nu op een punt in je leven staat waarin je alles kunt overdenken en helemaal je eigen beslissingen mag maken zoals jij het (vanuit je hart) wilt.
En even pas op de plaats maken is in zo'n periode heel belangrijk want het gaat over de rest van je leven... (wil het niet beladeren maken dan het al is hoor )
Dus praat er met mensen over die dicht bij je staan en luister serieus naar je gevoel.
Sterkte ermee!
Lieve crashy,
Ik ben eerst verhuisd naar de andere kant van het land en woon in een huurhuis samen om daar te werken. En nu hebben we een huis gekocht in de buurt van onze werk. We gaan binnen een half jaar verhuizen van onze huurwoning naar onze koopwoning.
Verder denk ik dat jullie allemaal gelijk hebben. En toch vind ik het erg moeilijk en eng om het uit te voeren. Ik ben bang dat ik, als ik rust neem en mijn werk opzeg (want dat is het liefst wat ik wil), ik mij dan verveel en doelloos ben.
Ik denk heel veel en ik doe heel weinig waardoor ik continue in dezelfde situatie blijf hangen. Eerlijk gezegd heb ik zitten twijfelen over mijn vak sinds het derde jaar van mijn opleiding. Ik heb mezelf gedwongen om de opleiding af te maken.
De laatste twee jaren van mijn opleiding deed ik vrij slecht, terwijl ik aan het begin van de opleiding een van de beste studenten was. Ook dit zit me erg dwars. Ik was altijd heel goed op school en haalde de beste cijfers van de klas. Maar nu niet. Ik kan mezelf niet meer toe dwingen om de dingen te doen die ik moet doen. Mijn twijfels houden mij tegen om helemaal te gaan voor mijn baan.
Hoi Lady Viva,
ik denk dat het enger is om dadelijk voor vast in een leven te zitten waar je niet in wilt zitten en waar je niet zomaar uit kunt. Het is me niet helemaal duidelijk of je nou al wel of niet verhuist bent..? Heb je er al met je vriend over gepraat over je twijfels en je onzekerheden?
Je bent 26 en die twijfels zijn er niet voor niks. Je bent nooit te oud om van carriere te veranderen en 26 is helemaal jong nog. Snap je angsten wel hoor maar denk dat je je twijfels wel serieus moet nemen!
ow en zoals ik het zie, rust nemen is niet lui, want je doet het niet vanuit dat uitgangspunt. Ik denk dat je nu op een punt in je leven staat waarin je alles kunt overdenken en helemaal je eigen beslissingen mag maken zoals jij het (vanuit je hart) wilt.
En even pas op de plaats maken is in zo'n periode heel belangrijk want het gaat over de rest van je leven... (wil het niet beladeren maken dan het al is hoor )
Dus praat er met mensen over die dicht bij je staan en luister serieus naar je gevoel.
Sterkte ermee!
Lieve crashy,
Ik ben eerst verhuisd naar de andere kant van het land en woon in een huurhuis samen om daar te werken. En nu hebben we een huis gekocht in de buurt van onze werk. We gaan binnen een half jaar verhuizen van onze huurwoning naar onze koopwoning.
Verder denk ik dat jullie allemaal gelijk hebben. En toch vind ik het erg moeilijk en eng om het uit te voeren. Ik ben bang dat ik, als ik rust neem en mijn werk opzeg (want dat is het liefst wat ik wil), ik mij dan verveel en doelloos ben.
Ik denk heel veel en ik doe heel weinig waardoor ik continue in dezelfde situatie blijf hangen. Eerlijk gezegd heb ik zitten twijfelen over mijn vak sinds het derde jaar van mijn opleiding. Ik heb mezelf gedwongen om de opleiding af te maken.
De laatste twee jaren van mijn opleiding deed ik vrij slecht, terwijl ik aan het begin van de opleiding een van de beste studenten was. Ook dit zit me erg dwars. Ik was altijd heel goed op school en haalde de beste cijfers van de klas. Maar nu niet. Ik kan mezelf niet meer toe dwingen om de dingen te doen die ik moet doen. Mijn twijfels houden mij tegen om helemaal te gaan voor mijn baan.
vrijdag 3 februari 2012 om 22:42
lady, waarom zou je helemaal opzeggen? Misschien kun je wel uren minderen? En dat je dan bijv. een dag in de week gericht met oriëntatie op je toekomst bezig gaat? Of bijv. 1 dag oriënteren en 1 dag vrijwilligerswerk in een hele andere richting, bijv. met een bejaarde een wandeling maken of iets dergelijks.
Rot voor je dat je je zo vervelend voelt. Heb je enig idee wat je vooruit kan helpen?
Rot voor je dat je je zo vervelend voelt. Heb je enig idee wat je vooruit kan helpen?
