Psyche
alle pijlers
boze moeder
maandag 6 februari 2012 om 13:40
Dag dames
Ik loop op het moment erg aan tegen de omgang met mijn moeder.
Ze was toen ik opgroeide vaak erg explosief. Kon in mijn ogen ineens enorm uitvallen. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze dat deed. Een voorbeeld; ik had de neiging om toen ik klein was mijn tenen te krommen in mijn sokken, waardoor ze ze moeilijk aan kreeg. Wat zal ik toen geweest zijn 3 of 4? dan kon ze ineens enorm gaan schreeuwen " doe toch eens normaal" help dan eens mee.. als je nou verdomme niet meewerkt dan blijf je maar thuis ect. Echt schreeuwend en gillend. Wanneer ze gefrustreerd raakte deed ze dat. Zo schopte ze eens een gat in de deur en vlogen er wel eens spullen door het huis. Vergat mijn vader voor de zoveelste keer zijn handdoeken in de wasmand te doen dan werden ze vloekend en tierend in de prullenbak gegooid.
Dit soort dingen gebeurden niet elke dag, maar toch wel regelmatig. Verder was en is ze een superlieve betrokken moeder.
Ze was en is er altijd voor ons, heeft geen schoolvoorstelling of sportwedstrijd gemist, was altijd zeer betrokken in ons leven knuffelde veel,vertelde ons eindeloos dat we het goed deden ect.
Ze heeft ook wel vaak haar excuses gemaakt gaf dan ook wel vaak aan dat de fout bij haar lag.
Inmiddels ben ik 38 en ik merk dat het toch een rol speelt in mijn leven. Een aantal jaren geleden heb ik het er met haar over gehad. Ze heeft toen nogmaals haar excuus gemaakt en gaf ook aan dat ze het heel moeilijk vond om op een goede manier met haar onvermogen om te gaan. Dat ze mijn vader ook had gevraagd haar te steunen; in te grijpen wanneer hij vond dat ze over de streep ging, maar dat dit nooit gebeurde, dan krijg ik toch alleen maar ruzie zei hij dan blijkbaar. Dus dan liet hij het maar. Ze heeft een aantal keren op het punt gestaan hulp te zoeken maar liet het afweten omdat ze bang was dat ze ons kwijt zou raken.
Maar dat zij zelf ook wel erg baalde van haar eigen gedrag en wel geprobeerd heeft ons dat ook te vertellen dat het bij haar lag en niet bij ons.
Ik merk nu zelf dat ook ik enorm explosief kan reageren en dat het mij tegenhoud ik mijn keuze wel of geen kinderen. Gewoon het idee dat ik mij misschien wel ook niet kan beheersen.
Ik ben misschien juist ook wel bang kwaad te worden omdat ik gewoon niet weet wat nou acceptabel is en wat niet.
Ik ben soms boos op haar maar omdat ik zelf hetzelfde doe, verwijt haar dat terwijl ik nu natuurlijk zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag.
Wie herkent dit van huis uit en heeft dit ook op jou invloed? en hoe ga je daar dan mee om??
Ik loop op het moment erg aan tegen de omgang met mijn moeder.
Ze was toen ik opgroeide vaak erg explosief. Kon in mijn ogen ineens enorm uitvallen. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze dat deed. Een voorbeeld; ik had de neiging om toen ik klein was mijn tenen te krommen in mijn sokken, waardoor ze ze moeilijk aan kreeg. Wat zal ik toen geweest zijn 3 of 4? dan kon ze ineens enorm gaan schreeuwen " doe toch eens normaal" help dan eens mee.. als je nou verdomme niet meewerkt dan blijf je maar thuis ect. Echt schreeuwend en gillend. Wanneer ze gefrustreerd raakte deed ze dat. Zo schopte ze eens een gat in de deur en vlogen er wel eens spullen door het huis. Vergat mijn vader voor de zoveelste keer zijn handdoeken in de wasmand te doen dan werden ze vloekend en tierend in de prullenbak gegooid.
Dit soort dingen gebeurden niet elke dag, maar toch wel regelmatig. Verder was en is ze een superlieve betrokken moeder.
Ze was en is er altijd voor ons, heeft geen schoolvoorstelling of sportwedstrijd gemist, was altijd zeer betrokken in ons leven knuffelde veel,vertelde ons eindeloos dat we het goed deden ect.
Ze heeft ook wel vaak haar excuses gemaakt gaf dan ook wel vaak aan dat de fout bij haar lag.
Inmiddels ben ik 38 en ik merk dat het toch een rol speelt in mijn leven. Een aantal jaren geleden heb ik het er met haar over gehad. Ze heeft toen nogmaals haar excuus gemaakt en gaf ook aan dat ze het heel moeilijk vond om op een goede manier met haar onvermogen om te gaan. Dat ze mijn vader ook had gevraagd haar te steunen; in te grijpen wanneer hij vond dat ze over de streep ging, maar dat dit nooit gebeurde, dan krijg ik toch alleen maar ruzie zei hij dan blijkbaar. Dus dan liet hij het maar. Ze heeft een aantal keren op het punt gestaan hulp te zoeken maar liet het afweten omdat ze bang was dat ze ons kwijt zou raken.
Maar dat zij zelf ook wel erg baalde van haar eigen gedrag en wel geprobeerd heeft ons dat ook te vertellen dat het bij haar lag en niet bij ons.
Ik merk nu zelf dat ook ik enorm explosief kan reageren en dat het mij tegenhoud ik mijn keuze wel of geen kinderen. Gewoon het idee dat ik mij misschien wel ook niet kan beheersen.
Ik ben misschien juist ook wel bang kwaad te worden omdat ik gewoon niet weet wat nou acceptabel is en wat niet.
Ik ben soms boos op haar maar omdat ik zelf hetzelfde doe, verwijt haar dat terwijl ik nu natuurlijk zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag.
Wie herkent dit van huis uit en heeft dit ook op jou invloed? en hoe ga je daar dan mee om??
dinsdag 7 februari 2012 om 00:26
Hoi Angrywoman, ik herken het zo ontzettend goed wat je vertelt! Ik moest echt even slikken bij je verhaal, het had het mijne kunnen zijn.
Ik heb oa voor dit ook al een tijd therapie (ook voor depressie) en vind het zo moeilijk om erover te praten. Ook omdat ik erg heb geleerd de vuile was niet buiten te hangen, nou dat zit er goed in zeg maar. Zelfs in de therapie komt het er mondjesmaat uit. En verder is het heel lastig omdat het zo dubbel is, aan de ene kant veiligheid (bij mij ook hoor knuffels alles) aan de andere kant onveiligheid , blijft onveilig dan en vooral... Onvoorspelbaar en regelmatig ook inconsequent en hoe tref je je moeder nu weer aan.
Ik vind dus wel dat je een moeder iets kunt verwijten, zeker. Als je een goed werkend verstand hebt, zodat je ook excuses aan kan bieden, dan weet je op de goede momenten echt wel dat het niet normaal is. En op zo n moment kun je ook bedenken er wat aan te MOETEN doen, zeker als er kids zijn.
Oke vroeger was dat allemaal minder met hulp dat wel, maar verder geen excuses hoor. Mijn moeder zei altijd dat ze niet van pillen hield.
Ik moest eerst een fikse depressie krijgen (niet alleen door vroeger) en ben er nog niet klaar mee, dus binnenkort ws aan de AD. Ga alsjeblieft ook hulp zoeken waar je je verhaal eruit kunt gooien, het lucht zo op en een goede psycholoog zal echt niet zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je het binnen een paar wkn afleert!
Hoe reageerde jij als kind eigenlijk op die buien?
Als klein kind ging ik huilen later was het, of helemaal geen reactie, of keihard terug schreeuwen.
Ik ben een afschuwelijke puber geweest trouwens,
groetjeS
Ik heb oa voor dit ook al een tijd therapie (ook voor depressie) en vind het zo moeilijk om erover te praten. Ook omdat ik erg heb geleerd de vuile was niet buiten te hangen, nou dat zit er goed in zeg maar. Zelfs in de therapie komt het er mondjesmaat uit. En verder is het heel lastig omdat het zo dubbel is, aan de ene kant veiligheid (bij mij ook hoor knuffels alles) aan de andere kant onveiligheid , blijft onveilig dan en vooral... Onvoorspelbaar en regelmatig ook inconsequent en hoe tref je je moeder nu weer aan.
Ik vind dus wel dat je een moeder iets kunt verwijten, zeker. Als je een goed werkend verstand hebt, zodat je ook excuses aan kan bieden, dan weet je op de goede momenten echt wel dat het niet normaal is. En op zo n moment kun je ook bedenken er wat aan te MOETEN doen, zeker als er kids zijn.
Oke vroeger was dat allemaal minder met hulp dat wel, maar verder geen excuses hoor. Mijn moeder zei altijd dat ze niet van pillen hield.
Ik moest eerst een fikse depressie krijgen (niet alleen door vroeger) en ben er nog niet klaar mee, dus binnenkort ws aan de AD. Ga alsjeblieft ook hulp zoeken waar je je verhaal eruit kunt gooien, het lucht zo op en een goede psycholoog zal echt niet zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je het binnen een paar wkn afleert!
Hoe reageerde jij als kind eigenlijk op die buien?
Als klein kind ging ik huilen later was het, of helemaal geen reactie, of keihard terug schreeuwen.
Ik ben een afschuwelijke puber geweest trouwens,
groetjeS
dinsdag 7 februari 2012 om 00:32
Jij kan keuzes maken in wat je wel en niet doet. Dat kan je omdat je nu al beseft dat je kans loopt ook zo te gaan reageren. Gedrag is niets meer en minder dan keuzes maken en alternatieven verzinnen voor keuzes die je niet wilt maken.
Dat kan jij ook.
Dat kan jij ook.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 7 februari 2012 om 00:58
Ik wil het gedrag van je moeder niet goedpraten, maar in de jaren 80 werd er ook heel anders met dit soort problemen omgesprongen. Wij kunnen nu via internet uitzoeken dat we een training kunnen volgen maar in die tijd moest je eerst naar de huisarts of GGD. Moeders die er doorheen zaten wrd dan maar aangeraden om om 3 uur een sherry-tje in te schenken.
Het feit dat jij er juist rekening mee houdt dat jij hetzelfde kunt krijgen als je kinderen keijgt, geeft aan dat jij er veel van hebt geleerd. Wel jammer dat je zo'n kindertijd hebt gehad. Ik verlies mijn geduld ook dagelijks wel als de jongste de anderen op de kop blijft meppen of ze voor de 20ste keer zeuren om snoep maar ik probeer nu wel uit te leggen waarom ik een "ikhebineencitroengebeten"gezicht krijg en leer ook dat ik al eerder veel duidelijker moet zijn.
Het feit dat jij er juist rekening mee houdt dat jij hetzelfde kunt krijgen als je kinderen keijgt, geeft aan dat jij er veel van hebt geleerd. Wel jammer dat je zo'n kindertijd hebt gehad. Ik verlies mijn geduld ook dagelijks wel als de jongste de anderen op de kop blijft meppen of ze voor de 20ste keer zeuren om snoep maar ik probeer nu wel uit te leggen waarom ik een "ikhebineencitroengebeten"gezicht krijg en leer ook dat ik al eerder veel duidelijker moet zijn.
