Psyche
alle pijlers
HSP, wat moet je ermee?
zondag 29 januari 2012 om 22:58
Op advies ben ik eens wat meer gaan lezen over HSP (hoog sensitief, hooggevoelig). En ja, ik herken er inderdaad heel veel in. Gevoelens oppikken van anderen en niet in de gaten hebben dat die niet van jezelf zijn en zo.
Maar vooral het volgende raakte me: "Omdat je op zoek bent naar nieuwe ervaringen en nieuwe kicks zoek je de gevaren en de uitdagingen op, maar omdat je niet telkens zo opgejaagd en gestresst wilt raken zou je je eigenlijk meer moeten terugtrekken."
Snel overprikkeld, maar ook snel verveeld. Dat is echt een rotte combinatie. Hoe ga je daar nou mee om? Iemand tips? Ervaring?
Maar vooral het volgende raakte me: "Omdat je op zoek bent naar nieuwe ervaringen en nieuwe kicks zoek je de gevaren en de uitdagingen op, maar omdat je niet telkens zo opgejaagd en gestresst wilt raken zou je je eigenlijk meer moeten terugtrekken."
Snel overprikkeld, maar ook snel verveeld. Dat is echt een rotte combinatie. Hoe ga je daar nou mee om? Iemand tips? Ervaring?
maandag 6 februari 2012 om 23:44
quote:italy1983 schreef op 06 februari 2012 @ 16:04:
[...]
Dankje! Het lukt niet altijd hoor, herken heel erg wat jij zegt, die afwijzing van de liefde die je voelt door te laten sijpelen in het gevoel voor hem. De vraag is waarom we dat als afwijzing voelen (ook een ego kwestie), en waarom we daarna ons ego de overhand laten nemen en dan dus maar 'besluiten' om minder liefde terug te voelen, zonde is dat en slaat eigenlijk nergens op!
Ik heb precies door wanneer mn ego om de hoek komt kijken. Het kan bij mij echt bijna per minuut wisselen en ben steeds aan het schipperen ertussen; ene moment oprecht heel veel liefde voelen zonder er iets voor terug te willen en t andere moment me gekwetst voelen en daardoor die liefde laten blokkeren. Bedenk me nu dat dat waarschijnlijk is waarom deze mannen steeds op mijn pad komen; leren die liefde er te laten zijn zonder dat te laten beïnvloeden door hoe ze tegen mij doen/zonder iets terug te verwachten.. Ik probeer steeds meer te leven naar die onvoorwaardelijke liefde/vanuit liefde naar iedereen te kijken (vriendschappen, relatie, collega's) en dat niet te laten blokkeren door wat die ander wel of niet doet richting mij, maar is nog wel lastig!
Ik voel/merk bij veel mensen met HSP ook vaak heel veel liefde en empathie voor anderen, vind dit 1 van de mooiste eigenschappen.
Maar merk bij mezelf idd dat het ego nog al vaak gevoed wordt en erkenning wil, door angst onzekerheid, kwetsing, pijn, noem maar op. En kan mezelf heel makkelijk hierin verliezen omdat het makkelijker is om je af te sluiten van die pijnlijke gevoelens dan ze aan te gaan in liefde.
Soms als het heel goed met me gaat, kan ik ook vanuit die onvoorwaardelijke liefde leven, maar dat is tot nu toe alleen maar tijdelijk. Voel me dan wel op m'n best en wil het liefste ook zo leven eigenlijk.
Misschien gaat het niet alleen om die mannen maar is het een levenswijze in het algemeen. loslaten van het ego. Maar goed dan ben je al bijna over 'verlichting' aan het praten.
Ik probeer het wel, onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en voor anderen (of andersom) maar is idd heel lastig en ook iets heel erg groots en misschien zelfs wel onmogelijk (voor mij dan). En zolang dat niet zo is, is het ook goed.
[...]
Dankje! Het lukt niet altijd hoor, herken heel erg wat jij zegt, die afwijzing van de liefde die je voelt door te laten sijpelen in het gevoel voor hem. De vraag is waarom we dat als afwijzing voelen (ook een ego kwestie), en waarom we daarna ons ego de overhand laten nemen en dan dus maar 'besluiten' om minder liefde terug te voelen, zonde is dat en slaat eigenlijk nergens op!
Ik heb precies door wanneer mn ego om de hoek komt kijken. Het kan bij mij echt bijna per minuut wisselen en ben steeds aan het schipperen ertussen; ene moment oprecht heel veel liefde voelen zonder er iets voor terug te willen en t andere moment me gekwetst voelen en daardoor die liefde laten blokkeren. Bedenk me nu dat dat waarschijnlijk is waarom deze mannen steeds op mijn pad komen; leren die liefde er te laten zijn zonder dat te laten beïnvloeden door hoe ze tegen mij doen/zonder iets terug te verwachten.. Ik probeer steeds meer te leven naar die onvoorwaardelijke liefde/vanuit liefde naar iedereen te kijken (vriendschappen, relatie, collega's) en dat niet te laten blokkeren door wat die ander wel of niet doet richting mij, maar is nog wel lastig!
Ik voel/merk bij veel mensen met HSP ook vaak heel veel liefde en empathie voor anderen, vind dit 1 van de mooiste eigenschappen.
Maar merk bij mezelf idd dat het ego nog al vaak gevoed wordt en erkenning wil, door angst onzekerheid, kwetsing, pijn, noem maar op. En kan mezelf heel makkelijk hierin verliezen omdat het makkelijker is om je af te sluiten van die pijnlijke gevoelens dan ze aan te gaan in liefde.
Soms als het heel goed met me gaat, kan ik ook vanuit die onvoorwaardelijke liefde leven, maar dat is tot nu toe alleen maar tijdelijk. Voel me dan wel op m'n best en wil het liefste ook zo leven eigenlijk.
Misschien gaat het niet alleen om die mannen maar is het een levenswijze in het algemeen. loslaten van het ego. Maar goed dan ben je al bijna over 'verlichting' aan het praten.
Ik probeer het wel, onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en voor anderen (of andersom) maar is idd heel lastig en ook iets heel erg groots en misschien zelfs wel onmogelijk (voor mij dan). En zolang dat niet zo is, is het ook goed.
maandag 6 februari 2012 om 23:53
@ Mara; Ik denk wat Italy bedoeld is dat het goed kan zijn voor je om na te gaan wat het bij jou triggert waardoor je je zo ergert aan die ander, wat is het in jou waardoor je je druk maakt over de gedragingen van anderen. Als je daar achter kan komen kan je er misschien beter mee omgaan.
het lijkt me idd erg vermoeiend om telkens weer die energievretende situatie aan te gaan en er mee om te gaan. Als je voor jezelf meer duidelijkheid daarin kan krijgen kan het je misschien ook wat meer rust verschaffen of het wat meer bij de ander laten ipv het gevoel mee te nemen of zelf op te nemen.
hmm even een mindthinking tussendoor; Zou het zo zijn dat mensen met HSP niet letterlijk de emoties van anderen overnemen maar door een hoge empathie de gevoelens van anderen zo ervaren of er mee belast worden?? want dat maakt het wel anders lijkt mij...
het lijkt me idd erg vermoeiend om telkens weer die energievretende situatie aan te gaan en er mee om te gaan. Als je voor jezelf meer duidelijkheid daarin kan krijgen kan het je misschien ook wat meer rust verschaffen of het wat meer bij de ander laten ipv het gevoel mee te nemen of zelf op te nemen.
hmm even een mindthinking tussendoor; Zou het zo zijn dat mensen met HSP niet letterlijk de emoties van anderen overnemen maar door een hoge empathie de gevoelens van anderen zo ervaren of er mee belast worden?? want dat maakt het wel anders lijkt mij...
dinsdag 7 februari 2012 om 09:22
Mara, wat Crashy zegt bedoelde ik idd. Het lijkt erop dat je je ergert aan die mensen, dus (negatieve) energie eraan besteed, je ze probeert te 'helpen', probeert ze een ander inzicht te geven/te veranderen. Maar mensen veranderen alleen als ze dat zelf willen en willen alleen hulp als ze daarom vragen.. Je kan er ook voor kiezen om die mensen te accepteren om wie ze zijn, als zij negatief willen zijn is dat toch prima?! Waarom is positief persé beter dan negatief? Omdat jij dat zo ervaart wil dat nog niet zeggen dat zij dat ook zo moeten ervaren.. Je kan ervoor kiezen om dan minder met die mensen om te gaan. Maar het ergeren en 'trekken' wat je nu doet kost jou energie die je volgens mij veel beter in jezelf kan steken.
Crashy, ik heb je even toegevoegd als vriend, wil je een stuk doorsturen over waar we t over hebben, wil niet teveel 'offtopic' gaan hier en volgens mij kan niet iedereen het ego/ziel verhaal volgen
Crashy, ik heb je even toegevoegd als vriend, wil je een stuk doorsturen over waar we t over hebben, wil niet teveel 'offtopic' gaan hier en volgens mij kan niet iedereen het ego/ziel verhaal volgen
dinsdag 7 februari 2012 om 13:21
quote:italy1983 schreef op 07 februari 2012 @ 09:22:
Mara, wat Crashy zegt bedoelde ik idd. Het lijkt erop dat je je ergert aan die mensen, dus (negatieve) energie eraan besteed, je ze probeert te 'helpen', probeert ze een ander inzicht te geven/te veranderen. Maar mensen veranderen alleen als ze dat zelf willen en willen alleen hulp als ze daarom vragen.. Je kan er ook voor kiezen om die mensen te accepteren om wie ze zijn, als zij negatief willen zijn is dat toch prima?! Waarom is positief persé beter dan negatief? Omdat jij dat zo ervaart wil dat nog niet zeggen dat zij dat ook zo moeten ervaren.. Je kan ervoor kiezen om dan minder met die mensen om te gaan. Maar het ergeren en 'trekken' wat je nu doet kost jou energie die je volgens mij veel beter in jezelf kan steken.
Crashy, ik heb je even toegevoegd als vriend, wil je een stuk doorsturen over waar we t over hebben, wil niet teveel 'offtopic' gaan hier en volgens mij kan niet iedereen het ego/ziel verhaal volgen
Dank je . Of positief beter is dan negatief vind ik wel. Negatief trekt negatief aan. Maar dat moet iedereen zelf weten. Ik trek me een beetje terug van dezze persoon. En ik hoef er ook niks mee.
Als iemand niet wil of negatief alles ziet houdt het op. Het jammeren is het gaat bij haar steeds verder. Een normaal gesprek loopt ook steeds dood.
En dat is vermoeien hoor. Dat het aan een ander ligt of het was leuk maar. IK heb besloten dat ik haar los mag laten. Het is niet eens mijn moeder waar ik ivm familieband verantwoordenlijk ben....
En als iemand zegt om bepaalde zaken niet te geven. Ga ik ze niet meer voorstellen. IK heb geluk dat ik mensen om mij heen hebt die wel zo in het leven staan als ik wil.
Ergens is het gewoon triest dat iemand zijn eigen houding niet ziet. Want je ziet wel dat sommige steeds meer mensen afstoten en het leven heel klein wordt... En op een gegeven moment neig je nog alleen maar naar binnen zitten.
Maar het blijft aan mijn hart gaan dat mensen zo afdwalen.
Dat is het diep in mijn hart wil ik me helemaal niet terug trekken.
Ik vind het soms een marteling want ik ben niet zo. Ik wil het ook niet. Maar mijn verantwoording of wat dan ook houdt op..
bedankt voor het lezen.
Mara, wat Crashy zegt bedoelde ik idd. Het lijkt erop dat je je ergert aan die mensen, dus (negatieve) energie eraan besteed, je ze probeert te 'helpen', probeert ze een ander inzicht te geven/te veranderen. Maar mensen veranderen alleen als ze dat zelf willen en willen alleen hulp als ze daarom vragen.. Je kan er ook voor kiezen om die mensen te accepteren om wie ze zijn, als zij negatief willen zijn is dat toch prima?! Waarom is positief persé beter dan negatief? Omdat jij dat zo ervaart wil dat nog niet zeggen dat zij dat ook zo moeten ervaren.. Je kan ervoor kiezen om dan minder met die mensen om te gaan. Maar het ergeren en 'trekken' wat je nu doet kost jou energie die je volgens mij veel beter in jezelf kan steken.
Crashy, ik heb je even toegevoegd als vriend, wil je een stuk doorsturen over waar we t over hebben, wil niet teveel 'offtopic' gaan hier en volgens mij kan niet iedereen het ego/ziel verhaal volgen
Dank je . Of positief beter is dan negatief vind ik wel. Negatief trekt negatief aan. Maar dat moet iedereen zelf weten. Ik trek me een beetje terug van dezze persoon. En ik hoef er ook niks mee.
Als iemand niet wil of negatief alles ziet houdt het op. Het jammeren is het gaat bij haar steeds verder. Een normaal gesprek loopt ook steeds dood.
En dat is vermoeien hoor. Dat het aan een ander ligt of het was leuk maar. IK heb besloten dat ik haar los mag laten. Het is niet eens mijn moeder waar ik ivm familieband verantwoordenlijk ben....
En als iemand zegt om bepaalde zaken niet te geven. Ga ik ze niet meer voorstellen. IK heb geluk dat ik mensen om mij heen hebt die wel zo in het leven staan als ik wil.
Ergens is het gewoon triest dat iemand zijn eigen houding niet ziet. Want je ziet wel dat sommige steeds meer mensen afstoten en het leven heel klein wordt... En op een gegeven moment neig je nog alleen maar naar binnen zitten.
Maar het blijft aan mijn hart gaan dat mensen zo afdwalen.
Dat is het diep in mijn hart wil ik me helemaal niet terug trekken.
Ik vind het soms een marteling want ik ben niet zo. Ik wil het ook niet. Maar mijn verantwoording of wat dan ook houdt op..
bedankt voor het lezen.
dinsdag 7 februari 2012 om 16:03
@crashy, ja de laatste tijd zijn sommige afspraken wel erg belangrijk. Ik heb een jong bedrijf en afspraken met nieuwe klanten, zeker als ze strategisch belangrijk zijn, vreten bergen energie. Ik gooi dan echt al mijn kracht in de strijd 
Die afspraak is dan maar een uurtje, maar er gaat wel een hele week energie in.
En helaas herstel ik daar niet meer zo makkelijk van (sinds te ver over mijn grenzen gegaan).
Ik laat nog wel weten hoe het ging
@italy (uit mijn hoofd) Ik werkte in een omgeving waar geen aandacht was voor gevoelens van welke aard dan ook. Ik werd eruit gewerkt op een zeer onvriendelijke manier (loepje), terwijl ik de initiatiefnemer was voor het bedrijf. Neem daarbij het sensitieve, het rechtsgevoel en het niet willen opgeven en voilà een recept voor ellende. Zonder zielig te doen: er is toen iets stuk gegaan dat niet meer zal herstellen.
@crashy ik denk dat je gelijk hebt hoor. HSP is geen geheimzinnige tovenarij met overnemen van gevoelens. Het is diepe empathie, de gevoelens van een ander kunnen (aan)voelen. Zo sterk en onbewust dat je soms geen onderscheid kunt maken tussen de gevoelens van een ander en die van jezelf.
De grap is wel dat we daar maar heel weinig aanknopingspunten voor nodig hebben. Ik weet van mezelf bijvoorbeeld dat ik heel veel aflees uit de spierspanning van een ander. Als ik de spierspanning kopieer, dan voel ik dezelfde gevoelens als die ander.
@mara, ik heb al een aantal keren contact met mensen verbroken/verloren omdat ze naar mijn gevoel op een dood pad zaten en er totaal niet voor open stonden om dat te zien.
Als je dat besluit een keer bewust hebt genomen, dan wordt het makkelijker. Het is net als met verslaafden, als ze zelf niet willen stoppen dan kun je het ook niet voor hen doen.
Gelukkig zijn er mensen genoeg waar het wel mee klikt. Waar je wel een positieve vibe van krijgt. Tenminste voor mij wel. Voor jou?
Die afspraak is dan maar een uurtje, maar er gaat wel een hele week energie in.
En helaas herstel ik daar niet meer zo makkelijk van (sinds te ver over mijn grenzen gegaan).
Ik laat nog wel weten hoe het ging
@italy (uit mijn hoofd) Ik werkte in een omgeving waar geen aandacht was voor gevoelens van welke aard dan ook. Ik werd eruit gewerkt op een zeer onvriendelijke manier (loepje), terwijl ik de initiatiefnemer was voor het bedrijf. Neem daarbij het sensitieve, het rechtsgevoel en het niet willen opgeven en voilà een recept voor ellende. Zonder zielig te doen: er is toen iets stuk gegaan dat niet meer zal herstellen.
@crashy ik denk dat je gelijk hebt hoor. HSP is geen geheimzinnige tovenarij met overnemen van gevoelens. Het is diepe empathie, de gevoelens van een ander kunnen (aan)voelen. Zo sterk en onbewust dat je soms geen onderscheid kunt maken tussen de gevoelens van een ander en die van jezelf.
De grap is wel dat we daar maar heel weinig aanknopingspunten voor nodig hebben. Ik weet van mezelf bijvoorbeeld dat ik heel veel aflees uit de spierspanning van een ander. Als ik de spierspanning kopieer, dan voel ik dezelfde gevoelens als die ander.
@mara, ik heb al een aantal keren contact met mensen verbroken/verloren omdat ze naar mijn gevoel op een dood pad zaten en er totaal niet voor open stonden om dat te zien.
Als je dat besluit een keer bewust hebt genomen, dan wordt het makkelijker. Het is net als met verslaafden, als ze zelf niet willen stoppen dan kun je het ook niet voor hen doen.
Gelukkig zijn er mensen genoeg waar het wel mee klikt. Waar je wel een positieve vibe van krijgt. Tenminste voor mij wel. Voor jou?
dinsdag 7 februari 2012 om 17:45
Ik vraag me af of jullie door het hoog sensitief zijn ook lichamelijke klachten ervaren zoals de spierspanning die hier al genoemd werd of daarnaast ook nog psychische klachten hebben.
Ik ben zelf bekend met een angststoornis en ook gevoelig voor depressie, dit schijnt vaker voor te komen bij hoog sensitieve personen..
Ik ben zelf bekend met een angststoornis en ook gevoelig voor depressie, dit schijnt vaker voor te komen bij hoog sensitieve personen..
dinsdag 7 februari 2012 om 18:50
Annemoonz, bedankt voor je antwoord. Ik heb dit weekend besloten dat ik me het zelf toesta. Maar wat gaat daar veel innerlijke strijd en verantwoording aan af.
Misschien voor de dames die zich willen afsluiten.
Denk een koepen van wit licht om je heen. Schijnt ook te werken. Ik kleed me atlijd van top tot teen aan met beschermende lagen. Mij helpt dat goed. Alleen als ik in een bui ben dat ik daar sterkt genoeg voor ben.
Ben ik moe dan lukt het me minder.
Misschien voor de dames die zich willen afsluiten.
Denk een koepen van wit licht om je heen. Schijnt ook te werken. Ik kleed me atlijd van top tot teen aan met beschermende lagen. Mij helpt dat goed. Alleen als ik in een bui ben dat ik daar sterkt genoeg voor ben.
Ben ik moe dan lukt het me minder.
woensdag 8 februari 2012 om 14:11
Annemoonz, vervelend dat het zo is gelopen, maar uiteindelijk wel ergens goed voor?
Het gebeurt vaak dat er eerst iets heftigs moet gebeuren voordat mensen bewust worden van zichzelf/in contact komen met zichzelf en naar zichzelf gaan luisteren en daarnaar gaan leven. Terwijl je (alsin men) daarvoor al zoveel seintjes hebt gehad. Gelukkig kan en mag je nu naar die seintjes gaan luisteren!
Mara, je zegt dat je verantwoording ergens ophoudt maar in mijn ogen heb je helemaal geen verantwoording voor andermans leven (behalve als je kinderen hebt). Probeer die verantwoording los te laten, dat gevoel dat je mensen graag iets anders wilt laten inzien.. dat zal je zoveel schelen!!
Crashy, ik heb je mn emailadres gestuurd in een privebericht, het stuk dat ik je wilde sturen was te lang. En ik vind de berichten optie hier ook niet zo handig werken..
Het gebeurt vaak dat er eerst iets heftigs moet gebeuren voordat mensen bewust worden van zichzelf/in contact komen met zichzelf en naar zichzelf gaan luisteren en daarnaar gaan leven. Terwijl je (alsin men) daarvoor al zoveel seintjes hebt gehad. Gelukkig kan en mag je nu naar die seintjes gaan luisteren!
Mara, je zegt dat je verantwoording ergens ophoudt maar in mijn ogen heb je helemaal geen verantwoording voor andermans leven (behalve als je kinderen hebt). Probeer die verantwoording los te laten, dat gevoel dat je mensen graag iets anders wilt laten inzien.. dat zal je zoveel schelen!!
Crashy, ik heb je mn emailadres gestuurd in een privebericht, het stuk dat ik je wilde sturen was te lang. En ik vind de berichten optie hier ook niet zo handig werken..
woensdag 8 februari 2012 om 16:55
Mag ik ook meeschrijven?
Ook ik ben 'belast' met het HSP, ik vind het echt zwaar vermoeiend soms!
De hoge pieken met de daarbijbehorende diepe dalen, moeilijk om kunnen gaan met emotie's, ongelooflijk veel moeite met loslaten, kan me tot in het diepst van mijn ziel gekwetst voelen, betrek veel dingen op mezelf, voel me vaak te verantwoordelijk voor zaken die niets met mij te maken hebben enz.
Bij mij is gevoel en verstand echt een grote puinhoop, ik laat me meeslepen door mijn emotie's waardoor ik vaak niet meer uit de put lijk te komen. Terwijl als ik de dingen meer rationeel zou kunnen bekijken, dit waarschijnlijk veel logischer en gemakkelijk zou zijn..
Ik zou zo graag wat luchtiger in het leven staan!
Maar aan de andere kant mis ik dan ook de bewustwording van het leven, ik leer steeds meer hierdoor wat ik juist weer geweldig interessant vind.
Maar ik heb wel het gevoel dat ik moet proberen eens een grens te trekken, wat van mij is en wat bij die ander hoort.
Ik denk er over om Mindfulness te gaan doen (alleen duur!!), heeft iemand hier daar ervaring mee?
Ook ik ben 'belast' met het HSP, ik vind het echt zwaar vermoeiend soms!
De hoge pieken met de daarbijbehorende diepe dalen, moeilijk om kunnen gaan met emotie's, ongelooflijk veel moeite met loslaten, kan me tot in het diepst van mijn ziel gekwetst voelen, betrek veel dingen op mezelf, voel me vaak te verantwoordelijk voor zaken die niets met mij te maken hebben enz.
Bij mij is gevoel en verstand echt een grote puinhoop, ik laat me meeslepen door mijn emotie's waardoor ik vaak niet meer uit de put lijk te komen. Terwijl als ik de dingen meer rationeel zou kunnen bekijken, dit waarschijnlijk veel logischer en gemakkelijk zou zijn..
Ik zou zo graag wat luchtiger in het leven staan!
Maar aan de andere kant mis ik dan ook de bewustwording van het leven, ik leer steeds meer hierdoor wat ik juist weer geweldig interessant vind.
Maar ik heb wel het gevoel dat ik moet proberen eens een grens te trekken, wat van mij is en wat bij die ander hoort.
Ik denk er over om Mindfulness te gaan doen (alleen duur!!), heeft iemand hier daar ervaring mee?
woensdag 8 februari 2012 om 17:12
Dit is ook herkenbaar voor mij, ik heb jarenlang ook mijn gevoel uitgeschakeld (na een traumatisch verlies van een dierbare) en leefde gewoon hoofdzakelijk met mijn verstand..
Geen gezeik, niet te moeilijk doen en vooral niet teveel over gevoelens zeuren...
Keiharde tante LEEK ik... en ik had ook idd nauwelijks last van gevoelszaken..
Totdat ik me langzaam weer bewust werd van alles om me heen, na weer een traumatische ervaring, en ik alles weer anders ging bekijken..
Ik moet toegeven dat ik soms toch best nog wel eens terug wil hoor, naar die rationele tante...quote:Annemoonz schreef op 03 februari 2012 @ 20:23:
Ik bouw nog niks in. Begin nu net pas he verband te zien. Heb ook jaren mijn gevoel behoorlijk dichtgezet en met mijn hersenen geleefd. Daardoor had ik wel een stuk minder last van de dingen waar wij nu over schrijven.
Maar nu staat mijn gevoel wagenwijd open.Met alle gevolgen van dien. Het evenwicht is er nog niet, zeg maar.
Geen gezeik, niet te moeilijk doen en vooral niet teveel over gevoelens zeuren...
Keiharde tante LEEK ik... en ik had ook idd nauwelijks last van gevoelszaken..
Totdat ik me langzaam weer bewust werd van alles om me heen, na weer een traumatische ervaring, en ik alles weer anders ging bekijken..
Ik moet toegeven dat ik soms toch best nog wel eens terug wil hoor, naar die rationele tante...quote:Annemoonz schreef op 03 februari 2012 @ 20:23:
Ik bouw nog niks in. Begin nu net pas he verband te zien. Heb ook jaren mijn gevoel behoorlijk dichtgezet en met mijn hersenen geleefd. Daardoor had ik wel een stuk minder last van de dingen waar wij nu over schrijven.
Maar nu staat mijn gevoel wagenwijd open.Met alle gevolgen van dien. Het evenwicht is er nog niet, zeg maar.
woensdag 8 februari 2012 om 17:56
italy1983, bedankt voor je raad. Ik denk dat het idd zo is. Maar moeilijk want je kan zoveel prettiger leven als je bepaalde inzichten hebt. Ik heb ook geleerd dat inzichten niet altijd afhankelijk zijn van een leeftijd.
Altijd gedacht dat hoe ouder hoe wijzer maar wijs kan net zo goed mijn dochter zijn van 6 jaar. Of mijn zoon. Je moet er maar open voor staan....
Altijd gedacht dat hoe ouder hoe wijzer maar wijs kan net zo goed mijn dochter zijn van 6 jaar. Of mijn zoon. Je moet er maar open voor staan....
woensdag 8 februari 2012 om 17:58
Ruby, welkom! Heftig wat je omschrijft en voor een groot deel herkenbaar. Misschien kan je eens naar een coach (gericht op HSP?), veel dingen die jij noemt heb ik met hulp van een coach (niet HSP) aangepakt en ben ik zelf hard aan aan het werk; het gekwetst voelen, dingen op mezelf betrekken, moeite met loslaten. Dit zijn dingen waar goed aan te werken valt, je reageert altijd op basis van iets vergelijksbaars uit het verleden, als je je daar bewust van wordt kan je op een andere/nieuwe manier reageren en voel je je dus ook anders.
Wat betreft mindfulness, ik heb geen cursus gedaan maar ben wel veel bezig met mediteren en 'in het nu zijn'. Mij helpt het lezen van De kracht van het nu van Eckhard Tolle heel erg, maar is wel redelijk zweverig. Het geeft mij veel lucht als ik weer eens doordraaf in het (doem)denken, zet me weer even met beide benen op de grond en terug naar wat nu is. Of je t mindfulness noemt of niet, de begrippen daaruit en de bedoeling erachter kan je ook zelf toepassen.
voor jou
Wat betreft mindfulness, ik heb geen cursus gedaan maar ben wel veel bezig met mediteren en 'in het nu zijn'. Mij helpt het lezen van De kracht van het nu van Eckhard Tolle heel erg, maar is wel redelijk zweverig. Het geeft mij veel lucht als ik weer eens doordraaf in het (doem)denken, zet me weer even met beide benen op de grond en terug naar wat nu is. Of je t mindfulness noemt of niet, de begrippen daaruit en de bedoeling erachter kan je ook zelf toepassen.
voor jou
woensdag 8 februari 2012 om 18:03
quote:mara2 schreef op 08 februari 2012 @ 17:56:
moeilijk want je kan zoveel prettiger leven als je bepaalde inzichten hebt.
Wat zal jij fijn leven nu je dit nieuwe inzicht hebt
Ik snap je 'frustratie' hoor, maar ik geloof heel erg dat iedereen op de plek/het pad is in zn leven waar ie moet zijn, als het op dit moment beter was voor diegene op positiever/anders te zijn dan was dat wel zo geweest. Blijkbaar is het op dit moment voor diegene goed om negatief te zijn of bepaalde inzichten nog niet te hebben en haalt diegene daar voor zichzelf wat uit, het is ook eng om uit zo'n patroon te komen he, nu is het veilig, weten ze wat het brengt, hoe alles werkt, enz. Is niet aan jou om je daar druk om te maken, als ze eraan toe zijn komen ze er wel en zo niet ook prima, jij leeft ondertussen lekker je positieve leventje!
moeilijk want je kan zoveel prettiger leven als je bepaalde inzichten hebt.
Wat zal jij fijn leven nu je dit nieuwe inzicht hebt
Ik snap je 'frustratie' hoor, maar ik geloof heel erg dat iedereen op de plek/het pad is in zn leven waar ie moet zijn, als het op dit moment beter was voor diegene op positiever/anders te zijn dan was dat wel zo geweest. Blijkbaar is het op dit moment voor diegene goed om negatief te zijn of bepaalde inzichten nog niet te hebben en haalt diegene daar voor zichzelf wat uit, het is ook eng om uit zo'n patroon te komen he, nu is het veilig, weten ze wat het brengt, hoe alles werkt, enz. Is niet aan jou om je daar druk om te maken, als ze eraan toe zijn komen ze er wel en zo niet ook prima, jij leeft ondertussen lekker je positieve leventje!
woensdag 8 februari 2012 om 18:30
italy1983 bedaknkt voor je waardevolle post.
ik weet gewoon uit ervaring dat je gewoon met zo n denkwijze zoveel moois belemmerd. Het leven is al zo kort. IK heb afgelopen tijd ook dingen moeten loslaten. Doodeng. Stoppen met medicatie. Maar als je kapitein blijft op je eigen schip is dat naar mijn wetenhet beste...
OM mij heen zie ik dat mijn levenswijze de goede is tenminste voor mij je komt er het verste mee.
IK begrijp dat hangen in het oude negatieve altijd makkenlijker is. En je hoeft niks te ondernemen he want er is altijd wat. Dus eigenlijk zijn deze mensen misschien gewoon bang.
Maar goed iedereen is bang op zijn tijd. Iedereen moet zichzelf een schop onder de kont geven. Iedereen heeft verdrieitige zaken te bevechten. Als iemand dan voor minder blijft zitten kan ik daar niks mee.
Maar goed dat is ieder voor zich.
Ik hoef niks meer met deze persoon.... En het eerste is ik mis niks van het contact. Niks waardevols en dat is naar mijn idee best naar om te bedenken....
ik weet gewoon uit ervaring dat je gewoon met zo n denkwijze zoveel moois belemmerd. Het leven is al zo kort. IK heb afgelopen tijd ook dingen moeten loslaten. Doodeng. Stoppen met medicatie. Maar als je kapitein blijft op je eigen schip is dat naar mijn wetenhet beste...
OM mij heen zie ik dat mijn levenswijze de goede is tenminste voor mij je komt er het verste mee.
IK begrijp dat hangen in het oude negatieve altijd makkenlijker is. En je hoeft niks te ondernemen he want er is altijd wat. Dus eigenlijk zijn deze mensen misschien gewoon bang.
Maar goed iedereen is bang op zijn tijd. Iedereen moet zichzelf een schop onder de kont geven. Iedereen heeft verdrieitige zaken te bevechten. Als iemand dan voor minder blijft zitten kan ik daar niks mee.
Maar goed dat is ieder voor zich.
Ik hoef niks meer met deze persoon.... En het eerste is ik mis niks van het contact. Niks waardevols en dat is naar mijn idee best naar om te bedenken....
woensdag 8 februari 2012 om 19:52
Bedankt Italy, ik heb een coach via mijn werk maar ik vind dat nu lastig omdat ik momenteel thuis zit vanwege een depressie...
Wel ga ik elke week naar een psycholoog maar ik merk wel dat je het uiteindelijk toch echt allemaal zelf moet doen..
Tuurlijk reikt zo'n iemand wel handvaten aan maar dat terzijde..
Ik sta gewoon 'te open' voor alles om me heen, daarom komt alles ook zo hard binnen.
Het zou fijn zijn als ik een manier vond om me wat meer af te kunnen sluiten, zodat dingen me niet meer zo diep raken.
Ik heb nu bijv. al maanden liefdesverdriet waar ik maar niet doorheen kom, ik blijf me heel erg gekwetst en verdrietig voelen en alles op mezelf betrekken terwijl ik weet dat ik niks verkeerd heb gedaan...
Dat boek had ik al es eerder wat over gehoord, ga ik toch eens even weer opzoeken, thanks!quote:italy1983 schreef op 08 februari 2012 @ 17:58:
Ruby, welkom! Heftig wat je omschrijft en voor een groot deel herkenbaar. Misschien kan je eens naar een coach (gericht op HSP?), veel dingen die jij noemt heb ik met hulp van een coach (niet HSP) aangepakt en ben ik zelf hard aan aan het werk; het gekwetst voelen, dingen op mezelf betrekken, moeite met loslaten. Dit zijn dingen waar goed aan te werken valt, je reageert altijd op basis van iets vergelijksbaars uit het verleden, als je je daar bewust van wordt kan je op een andere/nieuwe manier reageren en voel je je dus ook anders.
Wat betreft mindfulness, ik heb geen cursus gedaan maar ben wel veel bezig met mediteren en 'in het nu zijn'. Mij helpt het lezen van De kracht van het nu van Eckhard Tolle heel erg, maar is wel redelijk zweverig. Het geeft mij veel lucht als ik weer eens doordraaf in het (doem)denken, zet me weer even met beide benen op de grond en terug naar wat nu is. Of je t mindfulness noemt of niet, de begrippen daaruit en de bedoeling erachter kan je ook zelf toepassen.
voor jou
Wel ga ik elke week naar een psycholoog maar ik merk wel dat je het uiteindelijk toch echt allemaal zelf moet doen..
Tuurlijk reikt zo'n iemand wel handvaten aan maar dat terzijde..
Ik sta gewoon 'te open' voor alles om me heen, daarom komt alles ook zo hard binnen.
Het zou fijn zijn als ik een manier vond om me wat meer af te kunnen sluiten, zodat dingen me niet meer zo diep raken.
Ik heb nu bijv. al maanden liefdesverdriet waar ik maar niet doorheen kom, ik blijf me heel erg gekwetst en verdrietig voelen en alles op mezelf betrekken terwijl ik weet dat ik niks verkeerd heb gedaan...
Dat boek had ik al es eerder wat over gehoord, ga ik toch eens even weer opzoeken, thanks!quote:italy1983 schreef op 08 februari 2012 @ 17:58:
Ruby, welkom! Heftig wat je omschrijft en voor een groot deel herkenbaar. Misschien kan je eens naar een coach (gericht op HSP?), veel dingen die jij noemt heb ik met hulp van een coach (niet HSP) aangepakt en ben ik zelf hard aan aan het werk; het gekwetst voelen, dingen op mezelf betrekken, moeite met loslaten. Dit zijn dingen waar goed aan te werken valt, je reageert altijd op basis van iets vergelijksbaars uit het verleden, als je je daar bewust van wordt kan je op een andere/nieuwe manier reageren en voel je je dus ook anders.
Wat betreft mindfulness, ik heb geen cursus gedaan maar ben wel veel bezig met mediteren en 'in het nu zijn'. Mij helpt het lezen van De kracht van het nu van Eckhard Tolle heel erg, maar is wel redelijk zweverig. Het geeft mij veel lucht als ik weer eens doordraaf in het (doem)denken, zet me weer even met beide benen op de grond en terug naar wat nu is. Of je t mindfulness noemt of niet, de begrippen daaruit en de bedoeling erachter kan je ook zelf toepassen.
voor jou
woensdag 8 februari 2012 om 22:18
woensdag 8 februari 2012 om 23:56
Zo wat is er veel geschreven!
@ Annemoonz; heb je even geloept en wat een heftig verhaal zeg(heb niet alles gelezen), kan me voorstellen dat je daar een enorme deuk van oploopt en dat je daar nog steeds last van hebt. Ben je nu beter in staat om je grenzen aan te geven/voelen? Want zoals ik een beetje uit het andere topic las en ook in wat je nu aangeeft, geef je jezelf voor de volle honderd procent (of meer) en kost dat je heel veel energie...
Ik wens je iig heel veel succes met je nieuwe bedrijfje, respect dat je toch weer iets nieuws bent begonnen! En hoor graag hoe het gegaan is!
@ Annemoonz; heb je even geloept en wat een heftig verhaal zeg(heb niet alles gelezen), kan me voorstellen dat je daar een enorme deuk van oploopt en dat je daar nog steeds last van hebt. Ben je nu beter in staat om je grenzen aan te geven/voelen? Want zoals ik een beetje uit het andere topic las en ook in wat je nu aangeeft, geef je jezelf voor de volle honderd procent (of meer) en kost dat je heel veel energie...
Ik wens je iig heel veel succes met je nieuwe bedrijfje, respect dat je toch weer iets nieuws bent begonnen! En hoor graag hoe het gegaan is!
woensdag 8 februari 2012 om 23:59
@ Ruby-Ann: Hier in dit topic ging het ook al eerder over afsluiten van gevoelens en weer open staan, goed om te horen dat je toch weer meer bij jezelf kon komen (wel met een andere oorzaak). Wel ontzettend vervelend dat je er nu zo'n last van hebt. Ook ik heb geen antwoord voor je hoe je er beter mee om kan gaan want zo als ik lees ben je echt ontzettend kwetsbaar momenteel. Goed om te lezen dat je wel hulp erbij hebt. kan je wel een beetje van mij verhaal vertellen misschien dat je er wat aan hebt?
ook ik heb op een bepaald moment moeilijkheden ondervonden om met mezelf om te gaan. Op een gegeven moment had ik hulp nodig en ben bij de ggz terecht gekomen. Hier heb ik een behoorlijk lange tijd cognitieve gedragstherapie gevolgd waardoor ik beter in staat was om te kijken naar mijn eigen gedachte en die realistischer te maken.
En dan bedoel ik niet realistischer bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
MIjn gevoel en verstand was ook een puinhoop (nog steeds lastig soms) maar door stil te staan bij mijn gedachtes, mijn oordelen over mezelf en mijn angsten en onzekerheden rationeler te bekijken heb ik geleerd om daar beter mee om te gaan. Nu was de GGZ behoorlijk gericht op het cognitieve stuk en kon ik weinig kwijt met het diepere gevoelsleven. hierdoor ben ik wat meer therapien gaan volgen op het holistische gebied waar gekeken werd naar het gehele plaatje.
En dan bedoel ik niet rationeler bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
Google 's op het 5g schema of ret, misschien heb je er wat aan.
Wat ik bedoel te zeggen is dat bij mij het heel erg geholpen heeft om naar m'n eigen gedachtes te kijken en in het hier en nu te blijven en de feitelijkheden te zien. Dat is idd ook wel wat mindfullness mee bezig is.
Wens je iig heel veel sterkte
ook ik heb op een bepaald moment moeilijkheden ondervonden om met mezelf om te gaan. Op een gegeven moment had ik hulp nodig en ben bij de ggz terecht gekomen. Hier heb ik een behoorlijk lange tijd cognitieve gedragstherapie gevolgd waardoor ik beter in staat was om te kijken naar mijn eigen gedachte en die realistischer te maken.
En dan bedoel ik niet realistischer bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
MIjn gevoel en verstand was ook een puinhoop (nog steeds lastig soms) maar door stil te staan bij mijn gedachtes, mijn oordelen over mezelf en mijn angsten en onzekerheden rationeler te bekijken heb ik geleerd om daar beter mee om te gaan. Nu was de GGZ behoorlijk gericht op het cognitieve stuk en kon ik weinig kwijt met het diepere gevoelsleven. hierdoor ben ik wat meer therapien gaan volgen op het holistische gebied waar gekeken werd naar het gehele plaatje.
En dan bedoel ik niet rationeler bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
Google 's op het 5g schema of ret, misschien heb je er wat aan.
Wat ik bedoel te zeggen is dat bij mij het heel erg geholpen heeft om naar m'n eigen gedachtes te kijken en in het hier en nu te blijven en de feitelijkheden te zien. Dat is idd ook wel wat mindfullness mee bezig is.
Wens je iig heel veel sterkte
woensdag 8 februari 2012 om 23:59