Psyche
alle pijlers
HSP, wat moet je ermee?
zondag 29 januari 2012 om 22:58
Op advies ben ik eens wat meer gaan lezen over HSP (hoog sensitief, hooggevoelig). En ja, ik herken er inderdaad heel veel in. Gevoelens oppikken van anderen en niet in de gaten hebben dat die niet van jezelf zijn en zo.
Maar vooral het volgende raakte me: "Omdat je op zoek bent naar nieuwe ervaringen en nieuwe kicks zoek je de gevaren en de uitdagingen op, maar omdat je niet telkens zo opgejaagd en gestresst wilt raken zou je je eigenlijk meer moeten terugtrekken."
Snel overprikkeld, maar ook snel verveeld. Dat is echt een rotte combinatie. Hoe ga je daar nou mee om? Iemand tips? Ervaring?
Maar vooral het volgende raakte me: "Omdat je op zoek bent naar nieuwe ervaringen en nieuwe kicks zoek je de gevaren en de uitdagingen op, maar omdat je niet telkens zo opgejaagd en gestresst wilt raken zou je je eigenlijk meer moeten terugtrekken."
Snel overprikkeld, maar ook snel verveeld. Dat is echt een rotte combinatie. Hoe ga je daar nou mee om? Iemand tips? Ervaring?
donderdag 9 februari 2012 om 00:00
@Mara: Fijn dat je het wat meer los kan laten en dat je meer voor jezelf gaat, als je dat niet doet ben jij uiteindelijk degene die er last van heeft. Wat Italy zegt, ieder zijn eigen weg en die weg is goed voor diegene zoals die is, ook al is het voor een buitenstaander onbegrijpelijk waarom iemand soms bepaalde keuzes maakt. Ik ben er van overtuigd dat iedereen op het juiste pad zit op de weg naar waar diegene naartoe moet gaan ook al gaat dat soms met een grote omweg, diegene komt er toch wel. En de enige die daar wat aan kan doen is diegene zelf. Met soms wat hulp van een ander (of alleen maar de aanwezigheid van liefde/medeleven of begrip), maar als het jouw energie vreet om die ander te helpen dan kan dat niet de bedoeling zijn lijkt mij.
donderdag 9 februari 2012 om 08:40
Goedemorgen!
@crashy, ik geef mezelf idd 100%. En ik blijf ook mensen vertrouwen. Naief kun je zeggen, maar ik heb daar bewust voor gekozen. Ik wil niet leven in een wereld waarin je niet met passie kunt werken en niemand kunt vertrouwen.
What doesn't kill you makes you stronger. Of zo (beetje zure glimlach).
Maar goed, nu dus mijn eigen bedrijf, waarin ik het voor het zeggen heb. Samenwerken is nog steeds het leukste dat er is, maar ik bescherm mijn eigen grenzen wat meer
Goh, het lijkt wel of we allemaal tegen harde muren zijn aangelopen. Heeft dat met hsp te maken of is dat wellicht bij elk mens zo?
@crashy, ik geef mezelf idd 100%. En ik blijf ook mensen vertrouwen. Naief kun je zeggen, maar ik heb daar bewust voor gekozen. Ik wil niet leven in een wereld waarin je niet met passie kunt werken en niemand kunt vertrouwen.
What doesn't kill you makes you stronger. Of zo (beetje zure glimlach).
Maar goed, nu dus mijn eigen bedrijf, waarin ik het voor het zeggen heb. Samenwerken is nog steeds het leukste dat er is, maar ik bescherm mijn eigen grenzen wat meer
Goh, het lijkt wel of we allemaal tegen harde muren zijn aangelopen. Heeft dat met hsp te maken of is dat wellicht bij elk mens zo?
donderdag 9 februari 2012 om 09:51
Shake hands Annemoonz, wat jij schrijft, zou ik geschreven kunnen hebben!
Mijn vader zei van de week nog tegen mij dat ik mensen teveel (en te snel) vertrouw en dat ik me dan ook te snel blootgeef, als ik ga dan ga ik ook voor 100%.
Ik kan het niet half, het is alles of niks!
Terwijl ik in relatie's nu twee keer zo zwaar teleurgesteld ben, juist doordat ik me er dan zo instort en me helemaal geef, juist dan ben je zo kwetsbaar ben ik nu achter...
En nu durf ik gewoon helemaal geen relatie meer aan te gaan, het risico om weer zoveel pijn te voelen.... ik weet niet of ik dat nog eens aan kan..
Tegelijkertijd maakt me dat ook erg verdrietig, want wat is leven zonder die speciale liefde??quote:Annemoonz schreef op 09 februari 2012 @ 08:40:
Goedemorgen!
@crashy, ik geef mezelf idd 100%. En ik blijf ook mensen vertrouwen. Naief kun je zeggen, maar ik heb daar bewust voor gekozen. Ik wil niet leven in een wereld waarin je niet met passie kunt werken en niemand kunt vertrouwen.
What doesn't kill you makes you stronger. Of zo (beetje zure glimlach).
Maar goed, nu dus mijn eigen bedrijf, waarin ik het voor het zeggen heb. Samenwerken is nog steeds het leukste dat er is, maar ik bescherm mijn eigen grenzen wat meer
Goh, het lijkt wel of we allemaal tegen harde muren zijn aangelopen. Heeft dat met hsp te maken of is dat wellicht bij elk mens zo?
Mijn vader zei van de week nog tegen mij dat ik mensen teveel (en te snel) vertrouw en dat ik me dan ook te snel blootgeef, als ik ga dan ga ik ook voor 100%.
Ik kan het niet half, het is alles of niks!
Terwijl ik in relatie's nu twee keer zo zwaar teleurgesteld ben, juist doordat ik me er dan zo instort en me helemaal geef, juist dan ben je zo kwetsbaar ben ik nu achter...
En nu durf ik gewoon helemaal geen relatie meer aan te gaan, het risico om weer zoveel pijn te voelen.... ik weet niet of ik dat nog eens aan kan..
Tegelijkertijd maakt me dat ook erg verdrietig, want wat is leven zonder die speciale liefde??quote:Annemoonz schreef op 09 februari 2012 @ 08:40:
Goedemorgen!
@crashy, ik geef mezelf idd 100%. En ik blijf ook mensen vertrouwen. Naief kun je zeggen, maar ik heb daar bewust voor gekozen. Ik wil niet leven in een wereld waarin je niet met passie kunt werken en niemand kunt vertrouwen.
What doesn't kill you makes you stronger. Of zo (beetje zure glimlach).
Maar goed, nu dus mijn eigen bedrijf, waarin ik het voor het zeggen heb. Samenwerken is nog steeds het leukste dat er is, maar ik bescherm mijn eigen grenzen wat meer
Goh, het lijkt wel of we allemaal tegen harde muren zijn aangelopen. Heeft dat met hsp te maken of is dat wellicht bij elk mens zo?
donderdag 9 februari 2012 om 10:31
Bedankt voor je post Crashy, realistisch naar je gedachten kijken is wel een goed punt inderdaad.
Juist die emotie's en gedachtes lijken soms de grond onder mij voeten weg te slaan, het is dan ook lastig te begrijpen voor mensen om mij heen die dat veel minder ervaren en dat begrijp ik ook!
Ik heb zelf immers jaren ook zo kunnen leven, vanuit mijn hoofd en zonder al te veel gevoel...
Ik kan op zich goed praten met mijn psycholoog, hij geeft me veel opdrachten mee voor thuis maar dit is meer gericht op mijn depressie nu, zoals leuke dingen gaan doen (die ik nu niet doe), mezelf complimenten geven enz.
Ik heb erg veel moeite met mensen die geen vertrouwen hebben in mij (vooral werkgerelateerd) en ik trek me dat enorm aan. Terwijl dit dus het probleem is van die ander, maak ik daar mijn probleem van.
Eigenlijk is dat in mijn laatste relatie ook gebeurd, het was erg complex maar ik ben van mening dat niets onoverkomelijk is en liefde alles kan overwinnen.. Misschien naief.. Maar hij zag dus beren op de weg.. En ik trok me dat weer persoonlijk aan..
Volgens mijn psych ben ik dus beschadigd in het verleden, dat ik me dat zo aantrek..
EN dat moet ik dus zien uit te vinden!
Hij is alleen niet gericht op HSP, misschien moet ik dat eens noemen? Mijn vorige psych had er alleen niks mee...
Ik ga ff googlen!
quote:crashy schreef op 08 februari 2012 @ 23:59:
@ Ruby-Ann: Hier in dit topic ging het ook al eerder over afsluiten van gevoelens en weer open staan, goed om te horen dat je toch weer meer bij jezelf kon komen (wel met een andere oorzaak). Wel ontzettend vervelend dat je er nu zo'n last van hebt. Ook ik heb geen antwoord voor je hoe je er beter mee om kan gaan want zo als ik lees ben je echt ontzettend kwetsbaar momenteel. Goed om te lezen dat je wel hulp erbij hebt. kan je wel een beetje van mij verhaal vertellen misschien dat je er wat aan hebt?
ook ik heb op een bepaald moment moeilijkheden ondervonden om met mezelf om te gaan. Op een gegeven moment had ik hulp nodig en ben bij de ggz terecht gekomen. Hier heb ik een behoorlijk lange tijd cognitieve gedragstherapie gevolgd waardoor ik beter in staat was om te kijken naar mijn eigen gedachte en die realistischer te maken.
En dan bedoel ik niet realistischer bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
MIjn gevoel en verstand was ook een puinhoop (nog steeds lastig soms) maar door stil te staan bij mijn gedachtes, mijn oordelen over mezelf en mijn angsten en onzekerheden rationeler te bekijken heb ik geleerd om daar beter mee om te gaan. Nu was de GGZ behoorlijk gericht op het cognitieve stuk en kon ik weinig kwijt met het diepere gevoelsleven. hierdoor ben ik wat meer therapien gaan volgen op het holistische gebied waar gekeken werd naar het gehele plaatje.
En dan bedoel ik niet rationeler bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
Google 's op het 5g schema of ret, misschien heb je er wat aan.
Wat ik bedoel te zeggen is dat bij mij het heel erg geholpen heeft om naar m'n eigen gedachtes te kijken en in het hier en nu te blijven en de feitelijkheden te zien. Dat is idd ook wel wat mindfullness mee bezig is.
Wens je iig heel veel sterkte
Juist die emotie's en gedachtes lijken soms de grond onder mij voeten weg te slaan, het is dan ook lastig te begrijpen voor mensen om mij heen die dat veel minder ervaren en dat begrijp ik ook!
Ik heb zelf immers jaren ook zo kunnen leven, vanuit mijn hoofd en zonder al te veel gevoel...
Ik kan op zich goed praten met mijn psycholoog, hij geeft me veel opdrachten mee voor thuis maar dit is meer gericht op mijn depressie nu, zoals leuke dingen gaan doen (die ik nu niet doe), mezelf complimenten geven enz.
Ik heb erg veel moeite met mensen die geen vertrouwen hebben in mij (vooral werkgerelateerd) en ik trek me dat enorm aan. Terwijl dit dus het probleem is van die ander, maak ik daar mijn probleem van.
Eigenlijk is dat in mijn laatste relatie ook gebeurd, het was erg complex maar ik ben van mening dat niets onoverkomelijk is en liefde alles kan overwinnen.. Misschien naief.. Maar hij zag dus beren op de weg.. En ik trok me dat weer persoonlijk aan..
Volgens mijn psych ben ik dus beschadigd in het verleden, dat ik me dat zo aantrek..
EN dat moet ik dus zien uit te vinden!
Hij is alleen niet gericht op HSP, misschien moet ik dat eens noemen? Mijn vorige psych had er alleen niks mee...
Ik ga ff googlen!
quote:crashy schreef op 08 februari 2012 @ 23:59:
@ Ruby-Ann: Hier in dit topic ging het ook al eerder over afsluiten van gevoelens en weer open staan, goed om te horen dat je toch weer meer bij jezelf kon komen (wel met een andere oorzaak). Wel ontzettend vervelend dat je er nu zo'n last van hebt. Ook ik heb geen antwoord voor je hoe je er beter mee om kan gaan want zo als ik lees ben je echt ontzettend kwetsbaar momenteel. Goed om te lezen dat je wel hulp erbij hebt. kan je wel een beetje van mij verhaal vertellen misschien dat je er wat aan hebt?
ook ik heb op een bepaald moment moeilijkheden ondervonden om met mezelf om te gaan. Op een gegeven moment had ik hulp nodig en ben bij de ggz terecht gekomen. Hier heb ik een behoorlijk lange tijd cognitieve gedragstherapie gevolgd waardoor ik beter in staat was om te kijken naar mijn eigen gedachte en die realistischer te maken.
En dan bedoel ik niet realistischer bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
MIjn gevoel en verstand was ook een puinhoop (nog steeds lastig soms) maar door stil te staan bij mijn gedachtes, mijn oordelen over mezelf en mijn angsten en onzekerheden rationeler te bekijken heb ik geleerd om daar beter mee om te gaan. Nu was de GGZ behoorlijk gericht op het cognitieve stuk en kon ik weinig kwijt met het diepere gevoelsleven. hierdoor ben ik wat meer therapien gaan volgen op het holistische gebied waar gekeken werd naar het gehele plaatje.
En dan bedoel ik niet rationeler bekijken in de vorm van gevoelens afsluiten en alles vanuit je hoofd doen, maar realistisch naar je gedachten kijken. "Wat denk ik, wat voel ik, klopt die gedachte met de werkelijkheid, wat is het ergste wat me kan overkomen en wat is daar zo erg aan? kan ik m'n gedachte omzetten in een positievere realistischere gedachte?"
Google 's op het 5g schema of ret, misschien heb je er wat aan.
Wat ik bedoel te zeggen is dat bij mij het heel erg geholpen heeft om naar m'n eigen gedachtes te kijken en in het hier en nu te blijven en de feitelijkheden te zien. Dat is idd ook wel wat mindfullness mee bezig is.
Wens je iig heel veel sterkte
zaterdag 11 februari 2012 om 15:24
maandag 13 februari 2012 om 14:07
crashy, dan zak ik er echt even doorheen. Geloof dat het noooooit meer goed komt. Raak in paniek of depressief.
Gelukkig weet ik dat ik zo extreem kan reageren en weet ook wat ik kan doen om het te voorkomen, namelijk zo snel mogelijk erover praten, een grote smoothie maken en een zak worteltjes met salsa dip wegwerken.
En blijven adem halen. En doorzetten. De angst voelen, in de ogen kijken en weg laten zakken. Totdat je kunt omkijken en zien dat je hem achter je hebt gelaten. (gejat uit 'Dune', een fantasy boek, maar het werkt wel)
Gelukkig weet ik dat ik zo extreem kan reageren en weet ook wat ik kan doen om het te voorkomen, namelijk zo snel mogelijk erover praten, een grote smoothie maken en een zak worteltjes met salsa dip wegwerken.
En blijven adem halen. En doorzetten. De angst voelen, in de ogen kijken en weg laten zakken. Totdat je kunt omkijken en zien dat je hem achter je hebt gelaten. (gejat uit 'Dune', een fantasy boek, maar het werkt wel)
dinsdag 26 februari 2013 om 17:59
dinsdag 26 februari 2013 om 23:23
Ja hoor, kom maar op!
Ga wel eerst slapen nu... Dus tot morgen wellicht!
quote:xtulp schreef op 26 februari 2013 @ 17:59:
Up!
Lees over dit onderwerp veelal negatieve reacties, maar als ik zo terug lees was dat hier niet het geval. Dit topic is al een jaar oud maar misschien zijn er meer mensen die meer vanuit het positieve over dit onderwerp willen kletsen?
Ga wel eerst slapen nu... Dus tot morgen wellicht!
quote:xtulp schreef op 26 februari 2013 @ 17:59:
Up!
Lees over dit onderwerp veelal negatieve reacties, maar als ik zo terug lees was dat hier niet het geval. Dit topic is al een jaar oud maar misschien zijn er meer mensen die meer vanuit het positieve over dit onderwerp willen kletsen?
dinsdag 26 februari 2013 om 23:46
Bij het teruglezen zie ik dat jij hier toen ook meegeschreven hebt! Hoe gaat het nu met je?
Even kort over mezelf voor ik ga slapen: Las pas in een leesblad een verhaal en daar kon ik me zo goed in herkennen! Ik wist niet wat ik las zegmaar haha. En dit ging dus over iemand met hsp, nog nooit van gehoord. Hierna wat verder gezocht en herkende mezelf in een aantal dingen. Het is niet dat ik er heel veel mee bezig ben, lijkt me gewoon fijn wat ervaringen te delen. Ik zie het gewoon als een karaktereigenschap die bij mij lijkt te horen, soms in wat negatievere zin en vaak ook positief. Zou er soms wat beter mee om willen gaan!
Tot lees!
Even kort over mezelf voor ik ga slapen: Las pas in een leesblad een verhaal en daar kon ik me zo goed in herkennen! Ik wist niet wat ik las zegmaar haha. En dit ging dus over iemand met hsp, nog nooit van gehoord. Hierna wat verder gezocht en herkende mezelf in een aantal dingen. Het is niet dat ik er heel veel mee bezig ben, lijkt me gewoon fijn wat ervaringen te delen. Ik zie het gewoon als een karaktereigenschap die bij mij lijkt te horen, soms in wat negatievere zin en vaak ook positief. Zou er soms wat beter mee om willen gaan!
Tot lees!
woensdag 27 februari 2013 om 10:38
Leuk dat dit topic weer ge-upt is!
Het gaat goed met me, dank je wel! Er is veel veranderd voor mij sinds vorige jaar maar ook ik worstel nog regelmatig met 'mijn HSP'....
Zoals jij het voor jezelf omschrijft, zo zie ik dat ook; ik ben me bewust van mijn gevoeligheid maar probeer er ook niet te dramatisch over te doen, het hoort bij me en ik loop er dan ook niet mee te koop ofzo.
Maar de hoge pieken en diepe dalen zijn wel bijzonderheden die altijd in mijn leven aanwezig zijn geweest, als er geen 'drama' is (in bijv. relaties) dan vind ik het snel saai en raak ik verveeld..
Maar ga ik dan voor 'kicks' om me goed te voelen, dan is dit adrenaline gevoel vaak weer van korte duur, een soort van snack voor de snelle trek...
Dus ik probeer momenteel een balans te vinden, om te herkennen wat goed is voor mezelf voor de lange termijn, en niet voor het moment an sich..
Relaties durf ik nog steeds niet aan te gaan, maar het scharrelen is ook niets voor mij heb ik inmiddels ontdekt... Vanaf het moment dat de spanning voorbij is, wordt het 'hoge gevoeligheid' een probleem en kan ik gevoelens ontwikkelen voor iemand waar ik eigenlijk niet op zou vallen maar door het hebben van seks er toch een hechting ontstaat met zo iemand...
En loslaten is helemaal een heftig iets voor mij, iemand die ik lief heb (gehad), kan ik heel moeilijk loslaten, zelfs na jaren...
Nou dat is even kort in een notendop, haha! Ook ik zoek dus nog steeds naar de juiste balans om ermee om te gaan. Maar mss duurt dat wel een leven lang!
quote:xtulp schreef op 26 februari 2013 @ 23:46:
Bij het teruglezen zie ik dat jij hier toen ook meegeschreven hebt! Hoe gaat het nu met je?
Even kort over mezelf voor ik ga slapen: Las pas in een leesblad een verhaal en daar kon ik me zo goed in herkennen! Ik wist niet wat ik las zegmaar haha. En dit ging dus over iemand met hsp, nog nooit van gehoord. Hierna wat verder gezocht en herkende mezelf in een aantal dingen. Het is niet dat ik er heel veel mee bezig ben, lijkt me gewoon fijn wat ervaringen te delen. Ik zie het gewoon als een karaktereigenschap die bij mij lijkt te horen, soms in wat negatievere zin en vaak ook positief. Zou er soms wat beter mee om willen gaan!
Tot lees!
Het gaat goed met me, dank je wel! Er is veel veranderd voor mij sinds vorige jaar maar ook ik worstel nog regelmatig met 'mijn HSP'....
Zoals jij het voor jezelf omschrijft, zo zie ik dat ook; ik ben me bewust van mijn gevoeligheid maar probeer er ook niet te dramatisch over te doen, het hoort bij me en ik loop er dan ook niet mee te koop ofzo.
Maar de hoge pieken en diepe dalen zijn wel bijzonderheden die altijd in mijn leven aanwezig zijn geweest, als er geen 'drama' is (in bijv. relaties) dan vind ik het snel saai en raak ik verveeld..
Maar ga ik dan voor 'kicks' om me goed te voelen, dan is dit adrenaline gevoel vaak weer van korte duur, een soort van snack voor de snelle trek...
Dus ik probeer momenteel een balans te vinden, om te herkennen wat goed is voor mezelf voor de lange termijn, en niet voor het moment an sich..
Relaties durf ik nog steeds niet aan te gaan, maar het scharrelen is ook niets voor mij heb ik inmiddels ontdekt... Vanaf het moment dat de spanning voorbij is, wordt het 'hoge gevoeligheid' een probleem en kan ik gevoelens ontwikkelen voor iemand waar ik eigenlijk niet op zou vallen maar door het hebben van seks er toch een hechting ontstaat met zo iemand...
En loslaten is helemaal een heftig iets voor mij, iemand die ik lief heb (gehad), kan ik heel moeilijk loslaten, zelfs na jaren...
Nou dat is even kort in een notendop, haha! Ook ik zoek dus nog steeds naar de juiste balans om ermee om te gaan. Maar mss duurt dat wel een leven lang!
quote:xtulp schreef op 26 februari 2013 @ 23:46:
Bij het teruglezen zie ik dat jij hier toen ook meegeschreven hebt! Hoe gaat het nu met je?
Even kort over mezelf voor ik ga slapen: Las pas in een leesblad een verhaal en daar kon ik me zo goed in herkennen! Ik wist niet wat ik las zegmaar haha. En dit ging dus over iemand met hsp, nog nooit van gehoord. Hierna wat verder gezocht en herkende mezelf in een aantal dingen. Het is niet dat ik er heel veel mee bezig ben, lijkt me gewoon fijn wat ervaringen te delen. Ik zie het gewoon als een karaktereigenschap die bij mij lijkt te horen, soms in wat negatievere zin en vaak ook positief. Zou er soms wat beter mee om willen gaan!
Tot lees!
woensdag 27 februari 2013 om 20:26
Fijn dat er meer zijn die over dit onderwerp willen praten!
Wat bijzonder dat jij na al die tijd ook weer bij dit topic terugkomt Crashy! Is het bij jou echt vastgesteld dat je hsp bent? Wil je vertellen wat de reden is dat de up op een mooi moment komt?
Ruby-Ann: Fijn dat jij ook iemand bent die er niet te dramatisch over doet, praat denk ik toch wel wat makkelijker! Las zelfs ergens iemand die het omschreef als ziekte, dat gaat echt veel te ver en slaat nergens op! Is het bij jou echt vastgesteld? Een aantal dingen herken ik wel in jou verhaal. Die Kicks herken ik niet zo goed, maar misschien kan je het wat beter omschrijven? Ik denk ook dat het iets is wat heel je leven bij je hoort, dus fijn om er goed mee om te leren gaan!
Bij mij zijn het ook wel fases, het ene moment ben ik meer met het ene bezig en het volgende meer met iets anders. Er vielen altijd wel bepaalde dingen bij mezelf op maar ik had altijd het idee dat anderen die ook wel gewoon hadden, kom er steeds meer achter dat dit bij sommige dingen niet zo is. Maar eigenlijk kan ik zeker niet ontevreden zijn, ik leef een 'normaal' leven, werk heb een leuk sociaal leven. Terwijl ik ook lees dat hsp wel eens vergeleken word met verlegenheid, dit herken ik helemaal niet bij mezelf. Hoe is dit bij jullie?
Wat bijzonder dat jij na al die tijd ook weer bij dit topic terugkomt Crashy! Is het bij jou echt vastgesteld dat je hsp bent? Wil je vertellen wat de reden is dat de up op een mooi moment komt?
Ruby-Ann: Fijn dat jij ook iemand bent die er niet te dramatisch over doet, praat denk ik toch wel wat makkelijker! Las zelfs ergens iemand die het omschreef als ziekte, dat gaat echt veel te ver en slaat nergens op! Is het bij jou echt vastgesteld? Een aantal dingen herken ik wel in jou verhaal. Die Kicks herken ik niet zo goed, maar misschien kan je het wat beter omschrijven? Ik denk ook dat het iets is wat heel je leven bij je hoort, dus fijn om er goed mee om te leren gaan!
Bij mij zijn het ook wel fases, het ene moment ben ik meer met het ene bezig en het volgende meer met iets anders. Er vielen altijd wel bepaalde dingen bij mezelf op maar ik had altijd het idee dat anderen die ook wel gewoon hadden, kom er steeds meer achter dat dit bij sommige dingen niet zo is. Maar eigenlijk kan ik zeker niet ontevreden zijn, ik leef een 'normaal' leven, werk heb een leuk sociaal leven. Terwijl ik ook lees dat hsp wel eens vergeleken word met verlegenheid, dit herken ik helemaal niet bij mezelf. Hoe is dit bij jullie?
donderdag 28 februari 2013 om 10:30
donderdag 28 februari 2013 om 15:10
Wat vond jij zo fijn aan dat boek Lilyrose? Ik dacht dus ook een soort van dat iedereen die dingen hetzelfde ervaarde als ik. Bijzonder om er nu pas achter te komen dat dat niet zo is, vind je niet?
Zelf lees ik nu het boek Hoog sensitieve personen van Elaine Aron. Een hoop theorie, maar wel op een duidelijke praktische manier beschreven. Ik moet zeggen dat ik niet alles herken, maar ze schrijft dat dit ook niet hoeft. Er is ook nog een werkboek van, misschien wil ik die ook nog wel kopen. Iemand ervaring mee?
Zelf lees ik nu het boek Hoog sensitieve personen van Elaine Aron. Een hoop theorie, maar wel op een duidelijke praktische manier beschreven. Ik moet zeggen dat ik niet alles herken, maar ze schrijft dat dit ook niet hoeft. Er is ook nog een werkboek van, misschien wil ik die ook nog wel kopen. Iemand ervaring mee?
donderdag 28 februari 2013 om 20:57
Ik vind het boek van Susan Marletta Hart `Hooggevoeligheid van opgave naar gave`nog steeds een van de beste boeken over dit onderwerp.
Het voelde als een soort van thuiskomen toen ik het las. Zó herkenbaar!
Ik heb het geloof ik al vaker genoemd hier op het forum als dit onderwerp voorbij komt.
De reacties op dit TO zijn overigens wel erg herkenbaar en ook positief. Vaak wordt alles wat met HSP te maken heeft zo negatief weggezet en dat vind ik altijd zo jammer. Fijn om dit TO te lezen.
Het voelde als een soort van thuiskomen toen ik het las. Zó herkenbaar!
Ik heb het geloof ik al vaker genoemd hier op het forum als dit onderwerp voorbij komt.
De reacties op dit TO zijn overigens wel erg herkenbaar en ook positief. Vaak wordt alles wat met HSP te maken heeft zo negatief weggezet en dat vind ik altijd zo jammer. Fijn om dit TO te lezen.