Relaties
alle pijlers
eeuwige verliefdheid??
dinsdag 14 februari 2012 om 13:50
wie van jullie gelooft er in de "eeuwige verliefdheid"?
zijn er hier koppels die al jaaaaren samen zijn en nog steeds kunnen zeggen: ik ben nog verliefd!
of verdwijnt dit altijd wel zoals ze zeggen...
wat vinden jullie minimum vereisten qua gevoel ed na jaren samen zijn?
het lijkt wel alsof zoveel mensen na een paar jaar zeggen, oh mijn vriend is lief, we hebben het wel goed samen maar ik ben niet meer verliefd... we gaan uit elkaar.
ik denk dan: is dat niet altijd zo?? moet je niet gewoon blij zijn dat je iemand hebt gevonden waar je op kan vertrouwen, je goed bij voelt, samen fijne dingen mee kan doen en op 1 lijn zit...
of ben ik hier dan weer fout in...?
zijn er hier koppels die al jaaaaren samen zijn en nog steeds kunnen zeggen: ik ben nog verliefd!
of verdwijnt dit altijd wel zoals ze zeggen...
wat vinden jullie minimum vereisten qua gevoel ed na jaren samen zijn?
het lijkt wel alsof zoveel mensen na een paar jaar zeggen, oh mijn vriend is lief, we hebben het wel goed samen maar ik ben niet meer verliefd... we gaan uit elkaar.
ik denk dan: is dat niet altijd zo?? moet je niet gewoon blij zijn dat je iemand hebt gevonden waar je op kan vertrouwen, je goed bij voelt, samen fijne dingen mee kan doen en op 1 lijn zit...
of ben ik hier dan weer fout in...?
dinsdag 14 februari 2012 om 17:18
dinsdag 14 februari 2012 om 17:42
quote:floreat schreef op dinsdag 14 februari 2012 17:18 er werd ook in een ander topic besproken dat als mensen al vanaf hun jeugd al bij elkaar zijn dat het meer kans van slagen heeft en intenser is omdat je samen volwassen bent geworden en een soort van "in elkaar" bent verwoven, wat is jullie mening daarover?
In ons geval klopt het. Kan nog steeds heel blij worden van hem, gevoel wordt juist weer sterker nu kinderen groter zijn en we weer meer aan elkaar toe komen.
Hij heeft mijn opa's en oma's nog gekend, weet elk flauw detail in mijn geschiedenis. Kan me niet voorstellen dat ik met een ander ooit nog zoiets zou kunnen opbouwen.
In ons geval klopt het. Kan nog steeds heel blij worden van hem, gevoel wordt juist weer sterker nu kinderen groter zijn en we weer meer aan elkaar toe komen.
Hij heeft mijn opa's en oma's nog gekend, weet elk flauw detail in mijn geschiedenis. Kan me niet voorstellen dat ik met een ander ooit nog zoiets zou kunnen opbouwen.
dinsdag 14 februari 2012 om 18:24
quote:floreat schreef op 14 februari 2012 @ 17:18:
er werd ook in een ander topic besproken dat als mensen al vanaf hun jeugd al bij elkaar zijn dat het meer kans van slagen heeft en intenser is omdat je samen volwassen bent geworden en een soort van "in elkaar" bent verwoven, wat is jullie mening daarover?
Ik heb mijn man ontmoet toen ik midden veertig was, en hij iets ouder. We hadden toen beiden al een lang eerste huwelijk achter de rug.
Toch heb ik niet het idee dat ik intenser verliefd had kunnen zijn als ik hem op jongere leeftijd gekend had, integendeel zelfs.
Zoals iemand hierboven al schreef: als ik mijn hele leven zo verliefd zou gebleven zijn als de eerste jaren, zou ik weggesmolten zijn (omdat ik geen hap meer kon eten).
Zo heftig als toen is het dus niet meer, maar toch voel ik nog heel geregeld kriebels in mijn buik (we zijn nu 13 jaar samen), lopen we altijd hand en hand omdat we gewoon niet van elkaar af kunnen blijven en smelt ik nog altijd geregeld van liefde voor hem. Ik zou me geen lievere, tederder, warmere, leukere, betere man kunnen wensen en prijs me enorm gelukkig met hem.
En nu ik bovenstaande teruglees, stel ik vast dat ik met geen woorden kan beschrijven wat ik voor hem voel...
er werd ook in een ander topic besproken dat als mensen al vanaf hun jeugd al bij elkaar zijn dat het meer kans van slagen heeft en intenser is omdat je samen volwassen bent geworden en een soort van "in elkaar" bent verwoven, wat is jullie mening daarover?
Ik heb mijn man ontmoet toen ik midden veertig was, en hij iets ouder. We hadden toen beiden al een lang eerste huwelijk achter de rug.
Toch heb ik niet het idee dat ik intenser verliefd had kunnen zijn als ik hem op jongere leeftijd gekend had, integendeel zelfs.
Zoals iemand hierboven al schreef: als ik mijn hele leven zo verliefd zou gebleven zijn als de eerste jaren, zou ik weggesmolten zijn (omdat ik geen hap meer kon eten).
Zo heftig als toen is het dus niet meer, maar toch voel ik nog heel geregeld kriebels in mijn buik (we zijn nu 13 jaar samen), lopen we altijd hand en hand omdat we gewoon niet van elkaar af kunnen blijven en smelt ik nog altijd geregeld van liefde voor hem. Ik zou me geen lievere, tederder, warmere, leukere, betere man kunnen wensen en prijs me enorm gelukkig met hem.
En nu ik bovenstaande teruglees, stel ik vast dat ik met geen woorden kan beschrijven wat ik voor hem voel...
dinsdag 14 februari 2012 om 23:15
quote:floreat schreef op 14 februari 2012 @ 17:18:
er werd ook in een ander topic besproken dat als mensen al vanaf hun jeugd al bij elkaar zijn dat het meer kans van slagen heeft en intenser is omdat je samen volwassen bent geworden en een soort van "in elkaar" bent verwoven, wat is jullie mening daarover?
Ik denk dat dat wel zo is ja. Mijn man en ik zijn al samen sinds we 16 waren (nu 31) en wij zijn dus inderdaad behoorlijk samen opgegroeid. Allerlei eerste keren hebben wij samen meegemaakt, eerste keer zonder ouders op vakantie, eindexamen, studeren, afstuderen, eerste echte baan, eerste eigen huis, eerste auto en ja, ook dé eerste keer, haha. Wij delen daardoor heel veel ervaringen en we voelen elkaar ook erg goed aan. Ook bijna nooit ruzie gehad, in elk geval nooit heel erg.
Een goede vriend van ons is 35 en heeft op een paar korte relaties na nooit een echte vriendin gehad. Ik denk dat het voor hem ook steeds moeilijker zal worden, hij heeft al zo zijn eigen leven, gewoontes, routines en een heel verleden, hoe kun je dat nou ooit allemaal écht delen met iemand die je net leert kennen? Dat lijkt me best moeilijk inderdaad.
er werd ook in een ander topic besproken dat als mensen al vanaf hun jeugd al bij elkaar zijn dat het meer kans van slagen heeft en intenser is omdat je samen volwassen bent geworden en een soort van "in elkaar" bent verwoven, wat is jullie mening daarover?
Ik denk dat dat wel zo is ja. Mijn man en ik zijn al samen sinds we 16 waren (nu 31) en wij zijn dus inderdaad behoorlijk samen opgegroeid. Allerlei eerste keren hebben wij samen meegemaakt, eerste keer zonder ouders op vakantie, eindexamen, studeren, afstuderen, eerste echte baan, eerste eigen huis, eerste auto en ja, ook dé eerste keer, haha. Wij delen daardoor heel veel ervaringen en we voelen elkaar ook erg goed aan. Ook bijna nooit ruzie gehad, in elk geval nooit heel erg.
Een goede vriend van ons is 35 en heeft op een paar korte relaties na nooit een echte vriendin gehad. Ik denk dat het voor hem ook steeds moeilijker zal worden, hij heeft al zo zijn eigen leven, gewoontes, routines en een heel verleden, hoe kun je dat nou ooit allemaal écht delen met iemand die je net leert kennen? Dat lijkt me best moeilijk inderdaad.
..
woensdag 15 februari 2012 om 00:10
Eeuwige verliefdheid niet. Wel een zwak voor iemand blijven houden. Als ik iets voel voor een man gaat dat ook heel diep en is dat zeker niet 1,2,3 verdwenen.
Als ik hem weer eens tegen zou komen en we zouden doen alsof we elkaar voor het eerst zouden ontmoeten dan zou ik zomaar weer voor hem kunnen vallen.
Daarom is het ook beter als we elkaar gewoonweg nergens meer tegenkomen
Als ik hem weer eens tegen zou komen en we zouden doen alsof we elkaar voor het eerst zouden ontmoeten dan zou ik zomaar weer voor hem kunnen vallen.
Daarom is het ook beter als we elkaar gewoonweg nergens meer tegenkomen
