Psyche
alle pijlers
Burn out
vrijdag 30 september 2011 om 09:38
Hallo,
Ik zal hieronder proberen kort mijn verhaal neer te zetten. Ik hoop dat iemand die ervaring heeft met burn-out mij advies kan geven.
Sinds februari 2011 heb ik een burn-out, dit komt doordat ik een drukke baan had en 2 kleine kinderen (2,5 en 4 jaar). Ik stortte ineens in, ik heb alle signalen over het hoofd gezien. Ik was al maanden duizelig, kon mij niet meer concentreren, geen plezier meer in alles wat ik deed en ik had geen overzicht meer op mijn werk. Dit zijn een aantal van de klachten die ik heb/had. Ik moest vrij snel koffie gaan drinken op mijn werk (huilend ging ik ernaar toe), naar de ergotherapeut en naar de verzuim coördinator. De ergotherapeut en de verzuim coördinator helpen mij erg goed. Na het koffie drinken van een aantal weken ben ik op eigen initiatief weer begonnen aan mijn werk. Dit in het kader van re-integratie. Ik ben begonnen met 2x2 uur per week. Toen dit werd opgebouwd ben ik na 3 maanden weer teruggevallen. Nu reintegreer ik op een andere werkplek waar ik het echt naar mijn zin heb. Na 3 keer daar geweest te zijn (ik ervaar daar geen werkdruk en ben niet verantwoordelijk voor iets), zit ik weer huilend thuis. De verzuim coördinator zegt dat dit een heel natuurlijk proces is, dat terugvallen erbij horen en dat het re-integreren net is als opnieuw leren lopen. Zij zegt dat ik het positief moet bekijken, het is 2 keer goed gegaan op die nieuwe werkplek en de laatste keer niet. Ik ben deze week niet naar mijn werk en heb volgende week weer een afspraak met de verzuim coördinator. Er wordt in principe geen druk op mij gelegd, toch ervaar ik dat wel zo. Soms heb ik het idee dat als ik vanaf het begin van mijn burn-out maanden met rust gelaten had geworden ik misschien er nu beter aan toe was geweest. De visie van de verzuim coördinator en de ergotherapeut is dat je voor re-integreren niet goed hoeft te voelen. Ik weet het niet. Ik denk er soms aan ontslag te nemen en een andere minder betaalde baan te gaan zoeken, ik ben alleen bang dat ik die baan dan ook niet aan zou kunnen en weer terugval. Dit hele proces is zeer slecht voor mijn eigenwaarde en soms ben ik bang dat ik nooit meer uit de burn out komen en altijd zo labiel blijf
Ik hoop dat iemand tips heeft.
Ik zal hieronder proberen kort mijn verhaal neer te zetten. Ik hoop dat iemand die ervaring heeft met burn-out mij advies kan geven.
Sinds februari 2011 heb ik een burn-out, dit komt doordat ik een drukke baan had en 2 kleine kinderen (2,5 en 4 jaar). Ik stortte ineens in, ik heb alle signalen over het hoofd gezien. Ik was al maanden duizelig, kon mij niet meer concentreren, geen plezier meer in alles wat ik deed en ik had geen overzicht meer op mijn werk. Dit zijn een aantal van de klachten die ik heb/had. Ik moest vrij snel koffie gaan drinken op mijn werk (huilend ging ik ernaar toe), naar de ergotherapeut en naar de verzuim coördinator. De ergotherapeut en de verzuim coördinator helpen mij erg goed. Na het koffie drinken van een aantal weken ben ik op eigen initiatief weer begonnen aan mijn werk. Dit in het kader van re-integratie. Ik ben begonnen met 2x2 uur per week. Toen dit werd opgebouwd ben ik na 3 maanden weer teruggevallen. Nu reintegreer ik op een andere werkplek waar ik het echt naar mijn zin heb. Na 3 keer daar geweest te zijn (ik ervaar daar geen werkdruk en ben niet verantwoordelijk voor iets), zit ik weer huilend thuis. De verzuim coördinator zegt dat dit een heel natuurlijk proces is, dat terugvallen erbij horen en dat het re-integreren net is als opnieuw leren lopen. Zij zegt dat ik het positief moet bekijken, het is 2 keer goed gegaan op die nieuwe werkplek en de laatste keer niet. Ik ben deze week niet naar mijn werk en heb volgende week weer een afspraak met de verzuim coördinator. Er wordt in principe geen druk op mij gelegd, toch ervaar ik dat wel zo. Soms heb ik het idee dat als ik vanaf het begin van mijn burn-out maanden met rust gelaten had geworden ik misschien er nu beter aan toe was geweest. De visie van de verzuim coördinator en de ergotherapeut is dat je voor re-integreren niet goed hoeft te voelen. Ik weet het niet. Ik denk er soms aan ontslag te nemen en een andere minder betaalde baan te gaan zoeken, ik ben alleen bang dat ik die baan dan ook niet aan zou kunnen en weer terugval. Dit hele proces is zeer slecht voor mijn eigenwaarde en soms ben ik bang dat ik nooit meer uit de burn out komen en altijd zo labiel blijf
Ik hoop dat iemand tips heeft.
vrijdag 30 september 2011 om 09:47
Als je een burnout hebt, kost het tijd om te "helen"....
Ik ben ruim 10 jaar geleden dus 1½ jaar thuis geweest! Alhoewel de Arbo-arts mij na 2 maanden wel aan eht werk wilde zien, was mijn huisarts het daar helemaal niet mee eens.
Ik heb dus inderdaad ruim de tijd gekregen mezelf weer te vinden, ben er veel sterker uitgekomen (ook door gesprekken met een psycholoog) en herken de signalen nu heel snel en durf bijna te zeggen: Dit oevrkomt me geen tweede keer, ik trek nu direct aan de noodrem.
Ik ben het dus niet eens met jouw verzuimcoördinator, dat het niet uitmaakt hoe jij je voelt voor reïntegratie!
Dat maakt wel degelijk uit! Neem dus alsjeblieft de tijd, anders heb je kans dat de terugval (nog) groter is!
Sterkte!
Ik ben ruim 10 jaar geleden dus 1½ jaar thuis geweest! Alhoewel de Arbo-arts mij na 2 maanden wel aan eht werk wilde zien, was mijn huisarts het daar helemaal niet mee eens.
Ik heb dus inderdaad ruim de tijd gekregen mezelf weer te vinden, ben er veel sterker uitgekomen (ook door gesprekken met een psycholoog) en herken de signalen nu heel snel en durf bijna te zeggen: Dit oevrkomt me geen tweede keer, ik trek nu direct aan de noodrem.
Ik ben het dus niet eens met jouw verzuimcoördinator, dat het niet uitmaakt hoe jij je voelt voor reïntegratie!
Dat maakt wel degelijk uit! Neem dus alsjeblieft de tijd, anders heb je kans dat de terugval (nog) groter is!
Sterkte!
vrijdag 30 september 2011 om 10:03
Wetenschappelijk onderzoek heeft inmiddels uitgewezen dat het voor de meeste patienten juist beter is om snel te reintegreren. Ze zijn er gemiddeld genomen dan sneller weer bovenop. Dat heeft o.a. te maken met het ritme van het werken, het gevoel toch weer wat te doen, etc. Dat is ook waarom bedrijfsartsen een spoedige reintegratie meestal zullen stimuleren.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen zo werkt. Het gaat per slot om individuen. Maar ik kan me voorstellen dat die 2x dat het wel heel goed ging, ook juist een enorme positieve boost hebben gegeven. Dat soort successen helpt in je herstel.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen zo werkt. Het gaat per slot om individuen. Maar ik kan me voorstellen dat die 2x dat het wel heel goed ging, ook juist een enorme positieve boost hebben gegeven. Dat soort successen helpt in je herstel.
vrijdag 30 september 2011 om 10:08
Al die wetenschappelijke onderzoeken....dat gaat over een gemiddeld mens en niemand is gemiddeld! Zij kunnen dan wel beweren dat het goed is, maar ik ben het daar dus niet mee eens.
Als je een burnout hebt door je werk, is het geen goed idee naar die plek terug te keren, vóórdat je jezelf weer helemaal 100% voelt!
Ik ben toen na 2 maanden (omdat de Arbo-arts blijkbaar dat wetenschappelijk onderzoek had gelezen ) aan het werk gegaan en stortte dus na 1 dag weer in en ben toen nog een jaar en 4 maanden thuis geweest...
Als je een burnout hebt door je werk, is het geen goed idee naar die plek terug te keren, vóórdat je jezelf weer helemaal 100% voelt!
Ik ben toen na 2 maanden (omdat de Arbo-arts blijkbaar dat wetenschappelijk onderzoek had gelezen ) aan het werk gegaan en stortte dus na 1 dag weer in en ben toen nog een jaar en 4 maanden thuis geweest...
vrijdag 30 september 2011 om 10:25
Eens met nummerzoveel.
Overigens herken ik wel wat je zegt TO... Je ervaart druk terwijl die druk in anderen hun ogen helemaal niet uitgevoerd wordt..
Ook kan ik je vertellen dat lange tijd thuis zitten niet perse helpt als je niet actief aan je probleem werkt met een psych..
Ik heb een tijd vrij gehad van mijn studie (zo'n 5 maanden bijna).. En voelde me weer een stuk beter omdat ik niets hóefde. Ik ben zelfs lekker in de zorg gaan werken omdat ik daar niet echt bij hoefde na te denken. Ging allemaal prima...
Nu is het academisch jaar weer begonnen en ik voel dezelfde benauwdheid al weer opkomen... En dat terwijl mijn therapie nu wél weer gestart is..
Ik zou als ik jou was lekker naar je huisarts gaan, daar alles uitleggen, en dan vooral in combinatie met een psycholoog gaan uitwerken hoe jij er weer bovenop kan komen.. Hetzij met reintegratie, het zij zonder...
Verder is het in je eigenbelang als je je toch concentreert op die 2 keer die goed zijn gegaan op je nieuwe werkplek! Das niet nix hoor
!
Overigens herken ik wel wat je zegt TO... Je ervaart druk terwijl die druk in anderen hun ogen helemaal niet uitgevoerd wordt..
Ook kan ik je vertellen dat lange tijd thuis zitten niet perse helpt als je niet actief aan je probleem werkt met een psych..
Ik heb een tijd vrij gehad van mijn studie (zo'n 5 maanden bijna).. En voelde me weer een stuk beter omdat ik niets hóefde. Ik ben zelfs lekker in de zorg gaan werken omdat ik daar niet echt bij hoefde na te denken. Ging allemaal prima...
Nu is het academisch jaar weer begonnen en ik voel dezelfde benauwdheid al weer opkomen... En dat terwijl mijn therapie nu wél weer gestart is..
Ik zou als ik jou was lekker naar je huisarts gaan, daar alles uitleggen, en dan vooral in combinatie met een psycholoog gaan uitwerken hoe jij er weer bovenop kan komen.. Hetzij met reintegratie, het zij zonder...
Verder is het in je eigenbelang als je je toch concentreert op die 2 keer die goed zijn gegaan op je nieuwe werkplek! Das niet nix hoor
!
vrijdag 30 september 2011 om 10:27
Temmeloetje, heb jij ook begeleiding ve psycholoog om je leven weer in balans te brengen? Heeft mij destijds erg goed gedaan en ik lees er niks over in je stukje. Ben wel benieuwd wat de ergotherapeit voor je doet, die helpen toch bij practische problemen zoals opnieuw leten eten na een verlamming aan je arm?
Verder zijn het kleine stapjes vooruit en af en toe een paar achteruit. Ik heb destijds maar kort thuis gezeten en ben daarna snel weer een aantal uurtjes 'aan de slag' gegaan. Het uitbreiden vd uren is echt heel langzaam gegaan. Halve of hele uren per 2/3 weken erbij.
Maar ik kan het weer! Herken m'n valkuilen en trap er nog best wel eens in. Ook jij gaat er komen. Neem geen overhaaste beslissingen, eerst beter worden!
En ook ik ben het er mee eens dat je het beste reintegreerd als je feeling blijft houden met werk, werkritme etc. Zoals nummerzoveel schreef dus.
Verder zijn het kleine stapjes vooruit en af en toe een paar achteruit. Ik heb destijds maar kort thuis gezeten en ben daarna snel weer een aantal uurtjes 'aan de slag' gegaan. Het uitbreiden vd uren is echt heel langzaam gegaan. Halve of hele uren per 2/3 weken erbij.
Maar ik kan het weer! Herken m'n valkuilen en trap er nog best wel eens in. Ook jij gaat er komen. Neem geen overhaaste beslissingen, eerst beter worden!
En ook ik ben het er mee eens dat je het beste reintegreerd als je feeling blijft houden met werk, werkritme etc. Zoals nummerzoveel schreef dus.
vrijdag 30 september 2011 om 11:23
Lieve mensen,
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben inderdaad via dat bedrijf waar mijn werk bij aangesloten is bij een psycholoog geweest, een keer of 4. Ik heb geen nieuwe afspraak gemaakt omdat ik voor mijn gevoel meer aan de ergotherapeut heb (zij is niet alleen voor mensen met bijvoorbeeld RSI, zij behandelt mensen met een burn out en maakt een heel stappenplan en gaat samen met jou kijken waar je valkuilen liggen). Daarbij vind ik het zo veel. De ergotherapeut (eens in de 3 weken) de verzuimcoordinator (eens in de 3 weken) de acupuncturist (elke week, dit om meer energie te krijgen) en dan nog dat re-integreren. Ik kan die afspraken met die psycholoog er niet bij. Daarnaast had ik het idee niet veel aan die man te hebben (ik weet dat ik dat misschien niet kan zeggen na 4 keer). Ik zou misschien naar een andere psycholoog kunnen gaan. Wat wel heel goed is is dat al deze mensen bij hetzelfde bedrijf werken, zij hebben dus overleg over mij (behalve de acupuncturist).
Ik hoor graag meer van jullie, moet nu weg. Bedankt alvast!
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben inderdaad via dat bedrijf waar mijn werk bij aangesloten is bij een psycholoog geweest, een keer of 4. Ik heb geen nieuwe afspraak gemaakt omdat ik voor mijn gevoel meer aan de ergotherapeut heb (zij is niet alleen voor mensen met bijvoorbeeld RSI, zij behandelt mensen met een burn out en maakt een heel stappenplan en gaat samen met jou kijken waar je valkuilen liggen). Daarbij vind ik het zo veel. De ergotherapeut (eens in de 3 weken) de verzuimcoordinator (eens in de 3 weken) de acupuncturist (elke week, dit om meer energie te krijgen) en dan nog dat re-integreren. Ik kan die afspraken met die psycholoog er niet bij. Daarnaast had ik het idee niet veel aan die man te hebben (ik weet dat ik dat misschien niet kan zeggen na 4 keer). Ik zou misschien naar een andere psycholoog kunnen gaan. Wat wel heel goed is is dat al deze mensen bij hetzelfde bedrijf werken, zij hebben dus overleg over mij (behalve de acupuncturist).
Ik hoor graag meer van jullie, moet nu weg. Bedankt alvast!
vrijdag 30 september 2011 om 11:56
Ik zit nu bijna 2 jaar thuis na een burnout, ben zelfs eventjes opgenomen geweest. Ik heb afgelopen mei ontslag gekregen. Sinds een maand of 2 kan ik echt weer solliciteren. Neem je tijd, misschien is een rustige tijd zonder baan datgene wat je nodig hebt.
En: je hebt niet voor niets een burn out, je doet wat verkeerd in je leven. Om erachter te komen wat dat is en wat je eraan kunt/moet doen, is echt hulp nodig. ik loop nu ruim een jaar bij een psychologe en dat heeft me heel veel goed gedaan. In combinatie met sporten, heel goed op mezelf letten, etc ben ik nu weer aan de beterende hand.
Heel veel wijsheid gewenst, ik hoop dat je uit je burnout komt. Het is een ongoing proces en het zal waarschijnlijk lang je zwakke punt blijven om je grenzen te (blijven) aangeven.
En: je hebt niet voor niets een burn out, je doet wat verkeerd in je leven. Om erachter te komen wat dat is en wat je eraan kunt/moet doen, is echt hulp nodig. ik loop nu ruim een jaar bij een psychologe en dat heeft me heel veel goed gedaan. In combinatie met sporten, heel goed op mezelf letten, etc ben ik nu weer aan de beterende hand.
Heel veel wijsheid gewenst, ik hoop dat je uit je burnout komt. Het is een ongoing proces en het zal waarschijnlijk lang je zwakke punt blijven om je grenzen te (blijven) aangeven.
vrijdag 30 september 2011 om 12:24
Temmeloetje, mijn huisarts heeft me in contact gebracht met een psycholoog waar ik een goede klik mee heb. Ik vond het juist erg fijn dat ze onafhankelijk is van de werkgever. Zij kon mij zover krijgen dat ik voor mezelf opkwam en kon zeggen dat het reintegreren te hard ging.
Heb ook eens gepraat met maatschappelijk werker van mijn werk en daarbij had ik ook geen goed gevoel en het idee dat hij een dubbele agenda had. Mij aanhoren maar ook zo snel mogelijk weer terugkrijgen op de werkvloer.
En als een sessie bij de psycholoog al teveel is moet het reïntegreren maar even wachten hoor. Je werkgever heeft er niks aan als je compleet gereïntegreerd bent en dan weer uitvalt.
Overigens vond ik de sessies bij de psycholoog zo zwaar dat ik de rest van de dag echt niks meer kon.
Heb ook eens gepraat met maatschappelijk werker van mijn werk en daarbij had ik ook geen goed gevoel en het idee dat hij een dubbele agenda had. Mij aanhoren maar ook zo snel mogelijk weer terugkrijgen op de werkvloer.
En als een sessie bij de psycholoog al teveel is moet het reïntegreren maar even wachten hoor. Je werkgever heeft er niks aan als je compleet gereïntegreerd bent en dan weer uitvalt.
Overigens vond ik de sessies bij de psycholoog zo zwaar dat ik de rest van de dag echt niks meer kon.
vrijdag 30 september 2011 om 12:38
ik loop nu ruim een jaar bij een psychologe en dat heeft me heel veel goed gedaan.
Dat heeft mij toen ook goed geholpen, zij hielp me naar mezelf te kijken, waarom ik anderen steeds over mijn grenzen liet banjeren. Dat had (bij mij) alles te maken met opvoeding, jeugd. Sindsdien bewaak ik mijn grenzen heel goed, zeg niet meer direct ja als men mij iets vraagt. Maar vraag de tijd hier rustig over na te denken en geef dan pas antwoord.
Dat heeft mij toen ook goed geholpen, zij hielp me naar mezelf te kijken, waarom ik anderen steeds over mijn grenzen liet banjeren. Dat had (bij mij) alles te maken met opvoeding, jeugd. Sindsdien bewaak ik mijn grenzen heel goed, zeg niet meer direct ja als men mij iets vraagt. Maar vraag de tijd hier rustig over na te denken en geef dan pas antwoord.
vrijdag 30 september 2011 om 13:33
hoi temeletoetje,
Ik herken je hele verhaal. Ik had er ook angst en paniekklachten bij. In mijn diepste dal, kon ik niet meer op mijn benen staan en zat ik te koken op een stoel.
Ook mijn werkgever pushte mij en moest reintegreren maar het enige wat ik wilde was rust, rust, rust.
Het ene beetje wat ik kon, was mijn 3 kinderen verzorgen. Dat heeft mij op de been gehouden. Uiteindelijk heb ik ontslag genomen (na 1 jaar reintegreren, terugvallen, reintegreren etc). En toen klom ik er langzamerhand uit. Toen had ik de rust om te "mogen" uitrusten.
Nu achteraf, en wat ik hier ook las, weet ik dat ik er sterker uit ben gekomen (alhoewel ik er nog niet 100% ben, wel bijna). Ik vergelijk het ook als opnieuw leren lopen. Het is de zwartste periode in mijn leven geweest, al heeft niet iedereen het gemerkt en hield ik vaak een masker op.
Nu ga ik nog zo 1 keer per 2 maanden naar mijn psycholoog, gewoon om van mij af te praten, ik zit nu in de verwerking van die hele periode, hoe eenzaam ik me gevoeld heb en hoe "donker" het was.
Het belangrijkste wat ik je wil meegeven is dat het ECHT overgaat. Ik heb zoveel bange momenten gehad, dat ik zo verder moest leven en het nooit meer beter zou worden, maar ik ben echt weer mijn vrolijke zelf en weet heel goed mijn grenzen. Voor mij nooit meer een "belangrijke", goedbetaalde, status baan. Ook dat heb ik geaccepteerd (wat ik erg moeilijk vond), ik kan dat gewoon niet en ik wil het niet meer. Ik werk nu als zelfstandige, soms 20 uur per week, soms niets en soms een uurtje of 4 per week. Financieel hebben we moeten inleveren maar dat is het echt waard geweest.
Veel sterkte! Je komt er wel!
Ik herken je hele verhaal. Ik had er ook angst en paniekklachten bij. In mijn diepste dal, kon ik niet meer op mijn benen staan en zat ik te koken op een stoel.
Ook mijn werkgever pushte mij en moest reintegreren maar het enige wat ik wilde was rust, rust, rust.
Het ene beetje wat ik kon, was mijn 3 kinderen verzorgen. Dat heeft mij op de been gehouden. Uiteindelijk heb ik ontslag genomen (na 1 jaar reintegreren, terugvallen, reintegreren etc). En toen klom ik er langzamerhand uit. Toen had ik de rust om te "mogen" uitrusten.
Nu achteraf, en wat ik hier ook las, weet ik dat ik er sterker uit ben gekomen (alhoewel ik er nog niet 100% ben, wel bijna). Ik vergelijk het ook als opnieuw leren lopen. Het is de zwartste periode in mijn leven geweest, al heeft niet iedereen het gemerkt en hield ik vaak een masker op.
Nu ga ik nog zo 1 keer per 2 maanden naar mijn psycholoog, gewoon om van mij af te praten, ik zit nu in de verwerking van die hele periode, hoe eenzaam ik me gevoeld heb en hoe "donker" het was.
Het belangrijkste wat ik je wil meegeven is dat het ECHT overgaat. Ik heb zoveel bange momenten gehad, dat ik zo verder moest leven en het nooit meer beter zou worden, maar ik ben echt weer mijn vrolijke zelf en weet heel goed mijn grenzen. Voor mij nooit meer een "belangrijke", goedbetaalde, status baan. Ook dat heb ik geaccepteerd (wat ik erg moeilijk vond), ik kan dat gewoon niet en ik wil het niet meer. Ik werk nu als zelfstandige, soms 20 uur per week, soms niets en soms een uurtje of 4 per week. Financieel hebben we moeten inleveren maar dat is het echt waard geweest.
Veel sterkte! Je komt er wel!
zaterdag 1 oktober 2011 om 23:33
Ten eerste: veel sterkte! Wens je echt een goed herstel! Mijn advies is goed te luisteren naar je lijf.
Ten tweede, dit las ik op Wikipedia:
"Burn-out wordt tegenwoordig succesvol behandeld door middel van kortdurende (12-15 wekelijkse sessies) therapie. Tijdens die therapie wordt nagegaan welke factoren hebben bijgedragen aan het ontstaan van een burn-out; bijvoorbeeld het hebben van zogenaamde "disfunctionele gedachten" ("als ik niet hard werk vindt niemand me aardig/competent/krijg ik nooit een promotie/word ik ontslagen") wordt aangepakt. Daarnaast worden risicofactoren op het werk geïnventariseerd (bijvoorbeeld te hard moeten werken, teveel overwerken, moeten werken in een onprettige werksfeer, enzovoort) en, waar mogelijk, aangepakt. Bovendien wordt ernaar gestreefd om de cliënt zo snel mogelijk weer aan het werk te laten gaan, liefst al tijdens het behandelingsproces. Behandeling door de cliënt een aantal maanden thuis te laten zitten om "weer bij te komen" (wat enkele jaren geleden vaak voorkwam) blijkt in de praktijk uitermate ineffectief en leidde vaak tot volledige arbeidsongeschiktheid (tegenwoordig is burn-out overigens geen grond meer voor arbeidsongeschiktheid). In de praktijk blijkt een burn-out vaak gevolgd te worden door een carrièreomslag; voor veel ex-cliënten blijkt hun burn-out reden te zijn te reflecteren op hetgeen ze écht willen. Vaak is dat iets anders dan de baan die ze voorheen hadden."
Zoals vermeld blijkt in de praktijk een spoedige re-integratie succesvol. Bij de meesten heeft dit dus succes. Maar het lijkt mij goed om maatwerk te bieden, want wellicht werkt 't voor 95%, maar dus voor 5% werkt 't niet.
Wel denk ik dat juist behandeling/ therapie heel erg belangrijk is! Ergens is er iets misgegaan. Wat? En hoe ga je hier in de toekomst mee om? Hoe voorkom je een eventueel volgende burn out? Denk dat 't misschien belastend is ja, maar 't is echt noodzakelijk. Misschien ze je er tegenop? Zoek wel een psycholoog waar je je goed bij voelt. Maar nogmaals, behandeling (ergotherapie, acupuntuur) is goed, maar je moet terug naar de kern, de oorzaak aanpakken en niet de symptomen. Maar goed, da's mijn mening
Ten tweede, dit las ik op Wikipedia:
"Burn-out wordt tegenwoordig succesvol behandeld door middel van kortdurende (12-15 wekelijkse sessies) therapie. Tijdens die therapie wordt nagegaan welke factoren hebben bijgedragen aan het ontstaan van een burn-out; bijvoorbeeld het hebben van zogenaamde "disfunctionele gedachten" ("als ik niet hard werk vindt niemand me aardig/competent/krijg ik nooit een promotie/word ik ontslagen") wordt aangepakt. Daarnaast worden risicofactoren op het werk geïnventariseerd (bijvoorbeeld te hard moeten werken, teveel overwerken, moeten werken in een onprettige werksfeer, enzovoort) en, waar mogelijk, aangepakt. Bovendien wordt ernaar gestreefd om de cliënt zo snel mogelijk weer aan het werk te laten gaan, liefst al tijdens het behandelingsproces. Behandeling door de cliënt een aantal maanden thuis te laten zitten om "weer bij te komen" (wat enkele jaren geleden vaak voorkwam) blijkt in de praktijk uitermate ineffectief en leidde vaak tot volledige arbeidsongeschiktheid (tegenwoordig is burn-out overigens geen grond meer voor arbeidsongeschiktheid). In de praktijk blijkt een burn-out vaak gevolgd te worden door een carrièreomslag; voor veel ex-cliënten blijkt hun burn-out reden te zijn te reflecteren op hetgeen ze écht willen. Vaak is dat iets anders dan de baan die ze voorheen hadden."
Zoals vermeld blijkt in de praktijk een spoedige re-integratie succesvol. Bij de meesten heeft dit dus succes. Maar het lijkt mij goed om maatwerk te bieden, want wellicht werkt 't voor 95%, maar dus voor 5% werkt 't niet.
Wel denk ik dat juist behandeling/ therapie heel erg belangrijk is! Ergens is er iets misgegaan. Wat? En hoe ga je hier in de toekomst mee om? Hoe voorkom je een eventueel volgende burn out? Denk dat 't misschien belastend is ja, maar 't is echt noodzakelijk. Misschien ze je er tegenop? Zoek wel een psycholoog waar je je goed bij voelt. Maar nogmaals, behandeling (ergotherapie, acupuntuur) is goed, maar je moet terug naar de kern, de oorzaak aanpakken en niet de symptomen. Maar goed, da's mijn mening
zondag 19 februari 2012 om 14:16
Hi,
@Give_love Geloof niet te veel van wat op Wikipedia staat. het is gemanipuleerd omdat de moderator (de eigenaar van het onderwerp) jouw teksten gewoon weghaald als je aanvullingen hebt. Vaak zijn het farmaceuten over behanghebbende die achter dit soort berichten zitten. Test maar eens en kom er achter hoe het werkt. Wij hebben dit al vaak gedaan…
Burn-out moet je zien als trampoline springen. Door je leven zoals je dat leeft ga je steeds hoger springen en weet je dat je na het naar boven gaan je ook naar beneden zult gaan. Hoe hoger je gaat hoe meer je ook naar beneden gaat. Het is logisch. Burn-out is na op hoogte te zijn aangekomen blijven vasthouden aan dit niveau terwijl je echt naar beneden gaat. Het is de wet van de zwaartekracht die je naar beneden zal trekken. Je vertrouwd er dan niet meer op dat de trampoline er nog staat. Je denkt dat je te pletter zal vallen. Dit gevoel wordt veroorzaakt door de gedachte van het naar beneden vallen. Je gedachte maakt je gevoel en dat gevoel sloopt je letterlijk doordat je uitgeput raakt van het vasthouden op dat niveau..
De remedie is loslaten. Wat kan er je gebeuren? Vaak is het vasthouden aan een baan of aan een relatie waarvan je al zoveel signalen hebt gehad dat het het niet meer is. Dit vasthouden gaat je uiteindelijk niet meer lukken en dan zal je wel moeten loslaten omdat je er de energie niet meer voor hebt.
Vandaar dat snel loslaten je uiteindelijk verder zal helpen.
Wij begeleiden veel mensen via burnoutplein.nl en lezen de verhalen. Veel mensen hebben het gevoel in een put te zitten maar nog niet op de bodem doordat ze nog vasthouden en zich niet laten vallen. Deze bodem verdwijnt zeer snel als je je hebt overgegeven. We lezen het zo vaak. Laat los! Je kunt het want iedereen kan het. Die baan en de status heb je zo weer terug maar dan als ‘nieuw’ mens die voelt wat zijn of haar grens is ipv te laten lei(ij)den door je energie niveau.
Succes en denk eerst aan jezelf
Team Burnoutplein.nl
@Give_love Geloof niet te veel van wat op Wikipedia staat. het is gemanipuleerd omdat de moderator (de eigenaar van het onderwerp) jouw teksten gewoon weghaald als je aanvullingen hebt. Vaak zijn het farmaceuten over behanghebbende die achter dit soort berichten zitten. Test maar eens en kom er achter hoe het werkt. Wij hebben dit al vaak gedaan…
Burn-out moet je zien als trampoline springen. Door je leven zoals je dat leeft ga je steeds hoger springen en weet je dat je na het naar boven gaan je ook naar beneden zult gaan. Hoe hoger je gaat hoe meer je ook naar beneden gaat. Het is logisch. Burn-out is na op hoogte te zijn aangekomen blijven vasthouden aan dit niveau terwijl je echt naar beneden gaat. Het is de wet van de zwaartekracht die je naar beneden zal trekken. Je vertrouwd er dan niet meer op dat de trampoline er nog staat. Je denkt dat je te pletter zal vallen. Dit gevoel wordt veroorzaakt door de gedachte van het naar beneden vallen. Je gedachte maakt je gevoel en dat gevoel sloopt je letterlijk doordat je uitgeput raakt van het vasthouden op dat niveau..
De remedie is loslaten. Wat kan er je gebeuren? Vaak is het vasthouden aan een baan of aan een relatie waarvan je al zoveel signalen hebt gehad dat het het niet meer is. Dit vasthouden gaat je uiteindelijk niet meer lukken en dan zal je wel moeten loslaten omdat je er de energie niet meer voor hebt.
Vandaar dat snel loslaten je uiteindelijk verder zal helpen.
Wij begeleiden veel mensen via burnoutplein.nl en lezen de verhalen. Veel mensen hebben het gevoel in een put te zitten maar nog niet op de bodem doordat ze nog vasthouden en zich niet laten vallen. Deze bodem verdwijnt zeer snel als je je hebt overgegeven. We lezen het zo vaak. Laat los! Je kunt het want iedereen kan het. Die baan en de status heb je zo weer terug maar dan als ‘nieuw’ mens die voelt wat zijn of haar grens is ipv te laten lei(ij)den door je energie niveau.
Succes en denk eerst aan jezelf
Team Burnoutplein.nl
zondag 19 februari 2012 om 21:27
Hoi
Ik zit al 1,5 jaar in een burn out. het leek het afgelopen half jaar echt de goede kant uit te gaan, voelde me goed en zat redelijk in mn vel. op werk kreeg ik ook weer de smaak te pakken en pakte ik steeds meer de draad op. tot afgelopen vrijdag ik een gesprek had met mijn baas en hij mij totaal de grond in boorde. mijn collega/begeleider heeft slecht over mij gepraat en ze geloven er niet meer in.
ze moeten me een andere functie aanbieden en dat hebben ze gedaan, maar die slaat totaal nergens op. zie het zo dat ik van een hoogst leiding gevende functie nu een aanbieding krijg van euhh ja vakkenvuller ofzo. daar kan je het mee vergelijken.
vrijdag was het nog niet echt doorgedringen voelde ik me nog redelijk maar dit weekend is de klap toch aan gekomen en ben ik weer terug bij af.ik heb weer 2 dagen lopen janken, maar ik wil me niet laten kennen dus ga ik morgen gewoon weer naar werk. ik ga wel mn collega de waarheid zeggen, tenminste dat wil ik, maar ik weet niet of ik er toe in staat ben.
succes en heel veel sterkte
Ik zit al 1,5 jaar in een burn out. het leek het afgelopen half jaar echt de goede kant uit te gaan, voelde me goed en zat redelijk in mn vel. op werk kreeg ik ook weer de smaak te pakken en pakte ik steeds meer de draad op. tot afgelopen vrijdag ik een gesprek had met mijn baas en hij mij totaal de grond in boorde. mijn collega/begeleider heeft slecht over mij gepraat en ze geloven er niet meer in.
ze moeten me een andere functie aanbieden en dat hebben ze gedaan, maar die slaat totaal nergens op. zie het zo dat ik van een hoogst leiding gevende functie nu een aanbieding krijg van euhh ja vakkenvuller ofzo. daar kan je het mee vergelijken.
vrijdag was het nog niet echt doorgedringen voelde ik me nog redelijk maar dit weekend is de klap toch aan gekomen en ben ik weer terug bij af.ik heb weer 2 dagen lopen janken, maar ik wil me niet laten kennen dus ga ik morgen gewoon weer naar werk. ik ga wel mn collega de waarheid zeggen, tenminste dat wil ik, maar ik weet niet of ik er toe in staat ben.
succes en heel veel sterkte
