Kindermishandeling

Het aantal meldingen van kindermishandeling is in één jaar met liefst 20 procent gestegen. De suggestie in het bericht op teletekst is dat dit zijn oorzaak vindt in een grotere bereidheid van getuigen om aangifte te doen. Maar meer dan een suggestie is dat niet. Er zijn meer mogelijke verklaringen.

Een andere verklaring is bijvoorbeeld dat de definitie van mishandeling nu anders is dan in het recente verleden, waardoor de 'opvoedkundige tik' nu ook onder die paraplu valt, en een ouder die zich daarvan bedient bezoek kan verwachten van instellingen die dat als mishandeling registreren.

Ook is het voorstelbaar dat de 'moderne' methoden falen, en machteloze ouders vaker 'exploderen' als hun kind niet reageert zoals de boekjes beloven.



Persoonlijk deel ik de blijdschap die spreekt uit de boodschap in deze link, omdat er sneller aangifte gedaan zou worden, niet. Wel als dat het geval zou zijn. Maar ik heb grote twijfels aan de juistheid van die aanname. Daarnaast maak ik mij zorgen over de uitwerking van de 'moderne' methoden, die mij in sommige gevallen het gevoel geven dat ze problematischer zijn dan de opvoedkundige methoden die nu niet langer 'politiek correct' zijn.



Hoe komen we tot een goede definitie van 'kindermishandeling'? En hoe zorgen wij voor betrouwbare cijfers die oorzaak en gevolg uit elkaar houden, zonder de noodzaak af te gaan op het giswerk van mensen die hun brood verdienen in deze sector?

quote:kimmake schreef op 10 juli 2010 @ 22:53:

volgens mij is het aantal meldingen kindermishandeling ook gestegen omdat er sinds kort ook emotionele mishandeling onder valt.



Ik ben persoonlijk ook niet altijd de rust zelve, ik vind ook dat kinderen af en toe best een tik verdient hebben en dat weten ze zelf ook vaak wel. Je blijft menselijk dus kan ook wel eens uit je slof schieten. Het maakt het mishandeling als je er kwade opzet mee bedoelt of dat het stelselmatig plaatsvindt.



Excuus dat ik niet meer reageerde, maar een angel stuurde mij veertien dagen 'op vakantie'.



Het intrigeert mij dat vrij algemeen wordt uitgegaan van de intenties van de ouder, of enige andere autoriteit, danwel de inschatting door juridisch of 'menswetenschappelijk' geschoolden waar het over mishandeling gaat. In mijn beleving is de perceptie van degene die gestraft wordt het enige wat telt. En daar ligt ook het accent in mijn kritiek op de huidige praktijk. Volwassenen vliegen elkaar met grote regelmaat in de haren, waarbij ze refereren aan ethische uitgangspunten en modellen die hen inspireren. De discussie wordt over de hoofden van de kinderen gevoerd.