Psyche
alle pijlers
Van me af schrijven :-(
zaterdag 10 maart 2012 om 12:11
Ik wil even van me af schrijven, misschien helpt dat om de zwaarte in mezelf wat te verlichten. Ik probeer het zo anoniem mogelijk te doen.
Afgelopen weekend heeft een goede vriendin van mij zich van het leven beroofd. Zij was in de 30 en woonde sinds enkele jaren op het terrein van een GGZinstelling. Ik kende haar meer dan tien jaar, in die jaren was ze altijd in mindere of extreme mate depressief, eenzaam en angstig.
Gisteren naar de dienst en crematie geweest, daar gesproken en ik heb haar (laatste, want ze heeft er zoveel gehad) begeleidster kunnen spreken. Ik heb een kopie van haar (uitgebreide) afscheidsbrief. Zij heeft alles gepland voor zz, welke muziek er gedraaid moest worden, wie er gebeld moest worden e.d. Toen heeft ze het gruwelijke gedaan.
Ik kan het nog niet bevatten. Ik probeerde haar om de week te bellen en soms nam ze op. Ze kon bellen vaak niet meer opbrengen maar ik verzekerde haar dat ik het niet erg vond als ik lang niks hoorde. Ik bleef er voor haar en heb kaartjes en cadeautjes gestuurd tot het eind. Ik weet dat ze dit erg gewaardeerd heeft, ze was al zoveel mensen kwijt geraakt die haar niet begrepen en ze was intussen zo beschadigd dat ze ook geen nieuwe mensen meer kon toelaten in haar leven. In januari zat ze nog bij mij op de bank, knuffelend met mijn katten. Ik kon haar gelukkig een keer meekrijgen van het GGZ-terrein waar we meestal noodgedwongen in de rookruimte van het patientencafé zaten omdat ze het niet kon opbrengen om het terrein af te gaan.
Vorige week stuurde ze nog een kaart met 'sorry' op de voorkant, sorry dat ze weer zo lang niets had laten horen en ze hoopte dat ik niet boos was. Haar standaard vraag.
Nee meisje, ik ben niet boos. Alleen héél, heel erg verdrietig....
Dank voor het lezen.
Afgelopen weekend heeft een goede vriendin van mij zich van het leven beroofd. Zij was in de 30 en woonde sinds enkele jaren op het terrein van een GGZinstelling. Ik kende haar meer dan tien jaar, in die jaren was ze altijd in mindere of extreme mate depressief, eenzaam en angstig.
Gisteren naar de dienst en crematie geweest, daar gesproken en ik heb haar (laatste, want ze heeft er zoveel gehad) begeleidster kunnen spreken. Ik heb een kopie van haar (uitgebreide) afscheidsbrief. Zij heeft alles gepland voor zz, welke muziek er gedraaid moest worden, wie er gebeld moest worden e.d. Toen heeft ze het gruwelijke gedaan.
Ik kan het nog niet bevatten. Ik probeerde haar om de week te bellen en soms nam ze op. Ze kon bellen vaak niet meer opbrengen maar ik verzekerde haar dat ik het niet erg vond als ik lang niks hoorde. Ik bleef er voor haar en heb kaartjes en cadeautjes gestuurd tot het eind. Ik weet dat ze dit erg gewaardeerd heeft, ze was al zoveel mensen kwijt geraakt die haar niet begrepen en ze was intussen zo beschadigd dat ze ook geen nieuwe mensen meer kon toelaten in haar leven. In januari zat ze nog bij mij op de bank, knuffelend met mijn katten. Ik kon haar gelukkig een keer meekrijgen van het GGZ-terrein waar we meestal noodgedwongen in de rookruimte van het patientencafé zaten omdat ze het niet kon opbrengen om het terrein af te gaan.
Vorige week stuurde ze nog een kaart met 'sorry' op de voorkant, sorry dat ze weer zo lang niets had laten horen en ze hoopte dat ik niet boos was. Haar standaard vraag.
Nee meisje, ik ben niet boos. Alleen héél, heel erg verdrietig....
Dank voor het lezen.
zaterdag 10 maart 2012 om 12:19
Wat verdrietig. Allereerst een voor jou!
Ik denk dat jij hebt gedaan wat je kon doen. Je bent er voor haar geweest en gebleven en hebt op die manier iets positiefs toegevoegd aan haar zware leven.
Een zelfverkozen dood is heel zwaar voor de achterblijvers. Maar als ik zo lees wat jij over haar leven schrijft, dan kan ik me voorstellen dat zij daar anders over gedacht zal hebben. Een leven in een instelling terwijl je je altijd ellendig voelt, dat lijkt me ontzettend hard.
Ik hoop dat je dit verdriet zult verwerken en op enig moment vrede kunt sluiten met de wetenschap dat zij hierin haar rust heeft gezocht.
Ik denk dat jij hebt gedaan wat je kon doen. Je bent er voor haar geweest en gebleven en hebt op die manier iets positiefs toegevoegd aan haar zware leven.
Een zelfverkozen dood is heel zwaar voor de achterblijvers. Maar als ik zo lees wat jij over haar leven schrijft, dan kan ik me voorstellen dat zij daar anders over gedacht zal hebben. Een leven in een instelling terwijl je je altijd ellendig voelt, dat lijkt me ontzettend hard.
Ik hoop dat je dit verdriet zult verwerken en op enig moment vrede kunt sluiten met de wetenschap dat zij hierin haar rust heeft gezocht.
zaterdag 10 maart 2012 om 12:22
Ik kan me haar keuze ook voorstellen want haar leven was ontzettend zwaar. Ze was niet cognitief in de war oid dus maakte bij volle wetenschap en bewustzijn mee dat haar leven er anders uit zag en zou zijn dan wat zij gewenst had voor zichzelf (kindjes proberen te krijgen, huisje, boompje, beestje).
Ze heeft de balans opgemaakt.
Ze heeft de balans opgemaakt.
zaterdag 10 maart 2012 om 12:40
Wat vreselijk. Voor haar dat ze geen andere weg zag en voro jou dat je ondanks dat je alles gedaan hebt wat een lieve vriendin kan doen, je zo machteloos bent in zo'n situatie.
Je bent een goede vriendin. En ik vind het persoonlijk enorm sterk van je dat je de keuze om hulp niet altijd te aanvaarden ook bij haar laat. Waar die ook hoort.
Je bent een goede vriendin. En ik vind het persoonlijk enorm sterk van je dat je de keuze om hulp niet altijd te aanvaarden ook bij haar laat. Waar die ook hoort.
zaterdag 10 maart 2012 om 12:49
@dophert, fijn dat er mensen zoals jou zijn, die aan een ander willen en kunnen denken. Hoop dat er nu ook iemand in jou omgeving is die je bij dit verlies wil en kan steunen, in ieder geval een van mij.
Ik denk dat deze vriendin het zeker heeft kunnen waarderen dat jij er voor haar was, in de vorm van een luisterend oor en doordat je dmv. kaarten hebt laten weten dat je aan haar dacht.
Ik denk dat deze vriendin het zeker heeft kunnen waarderen dat jij er voor haar was, in de vorm van een luisterend oor en doordat je dmv. kaarten hebt laten weten dat je aan haar dacht.
zaterdag 10 maart 2012 om 13:03
zaterdag 10 maart 2012 om 13:42
Och wat een verdriet klinkt er in jouw woorden, wat vreselijk moeilijk om iemand waar je om geeft zo te verliezen.
Sterkte en mooi dat je een plek voor jezelf hebt gemaakt waar je kan schrijven wat je wilt.
Sterkte en mooi dat je een plek voor jezelf hebt gemaakt waar je kan schrijven wat je wilt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 10 maart 2012 om 18:00
zondag 11 maart 2012 om 15:42
Hoi Dophertje,
Ten eerste gecondoleerd. Ik denk ook dat je een hele lieve vriendin bent geweest en alles heb gedaan wat er je macht lag om er voor te haar zijn.
Iemand verliezen aan zelfmoord is vreselijk. Het klopt dat het anders voelt dan iemand aan een andere oorzaak te verliezen. Zes jaar geleden heeft mijn zus dezelfde keuze gemaakt als jouw vriendin. Ik probeer me ook te berusten in de gedachte dat ze nu gelukkiger is dan toen ze nog leefde, en dat ze nu de rust waar ze altijd naar zocht heeft gevonden. Maar het blijft moeilijk, ook na zoveel jaar nog.
De tijd heelt alle wonden is het gezegde. Ik hoop dat inmiddels niet meer op, het blijft vreselijk. Het verlies wordt draagbaarder, dat wel, maar het slijt niet. Ik wens je heel veel sterkte in ieder geval.
Ten eerste gecondoleerd. Ik denk ook dat je een hele lieve vriendin bent geweest en alles heb gedaan wat er je macht lag om er voor te haar zijn.
Iemand verliezen aan zelfmoord is vreselijk. Het klopt dat het anders voelt dan iemand aan een andere oorzaak te verliezen. Zes jaar geleden heeft mijn zus dezelfde keuze gemaakt als jouw vriendin. Ik probeer me ook te berusten in de gedachte dat ze nu gelukkiger is dan toen ze nog leefde, en dat ze nu de rust waar ze altijd naar zocht heeft gevonden. Maar het blijft moeilijk, ook na zoveel jaar nog.
De tijd heelt alle wonden is het gezegde. Ik hoop dat inmiddels niet meer op, het blijft vreselijk. Het verlies wordt draagbaarder, dat wel, maar het slijt niet. Ik wens je heel veel sterkte in ieder geval.
