Niet blij met afstuderen

Ik voelde me na mijn afstuderen ook niet ontzettend blij ofzo. Wel blij dat ik de eindstreep had gehaald hoor, maar vervolgens breekt er een periode aan met onzekerheden zoals solliciteren ed. Heb het ook niet groots gevierd ofzo, gewoon met mijn ouders uit eten en dat was genoeg voor mij.

Ik herken het wel. Je werkt jarenlang ergens naartoe, en als je het eenmaal hebt blijft het vuurwerk achterwege.



In mijn geval ging het om een deeltijdstudie naast mijn fulltime baan en mijn gezin. Ik heb veel dingen (hobbies, sociale leven) op een laag pitje gezet voor mijn studie. Ik heb bij veel dingen gezegd: dat pak ik wel op als ik klaar ben. Ben in november afgestudeerd, trots, feest, alles. En nu? Van alles wat ik van plan was, is niet veel terecht gekomen. Voor mij komt er bij, dat er ook geen verandering in carrièreperspectief is gekomen (ik ben 44, ik heb een goede baan en het is crisis).



Allemaal niet erg, alleen de euforie die ik verwachtte na het afstuderen, is uitgebleven. Een anticlimax. Niet erg ofzo, maar anders.



Daarbij vond ik mijn studie leuk. Ik mis de colleges stiekem best wel.



Ik denk dat het bij mij ook een soort weerslag is van alle inspanning die het mij heeft gekost. Ofwel: ik ben er gewoon heel moe van. Ik laat het maar even zo. Ondertussen probeer ik wel weer leuke dingen op te pakken. En ik heb ook al gekeken of ik niet toch nog weer een volgende studie kan gaan doen. Ooit.

ik denk dat ik hetzelfde ga krijgen. Bij mijn studie is het: nachten doortrekken, maandenlang zwoegen en ongelooflijk hard werken, en als je ein-de-lijk afgestudeerd bent.... ben je werkloos en kun je weer terug naar je ouders. En ik doe absoluut geen vage pretstudie, dus pure pech en wachten tot alles weer aantrekt.



Verder vind ik mijn studietijd wel erg leuk, ik geniet overal enorm van, het is zooo makkelijk om contacten te maken of leuke dingen te beginnen en te ondernemen. En als je fulltime werkt is het allemaal wat minder heb ik het idee...

nou mijn afstuderen endigde ook in een anticlimax...op mijn eindpresentatie..is mijn afstudeerbegeleider niet op komen dagen *HUIL* dus heb nooit mijn scriptie verdedigt...heb uiteindelijk een 7 gekregen (vond het best, had vlak voor afstuderen een zoon gekregen dus de eindstreep halen was alles wat voor mij belangrijk was...cijfer niet meer....de koek was op!)



en nu...heb nooit een baan kunnen vinden met mijn opleiding...nu bijna een jaar geleden...niemand wil je parttime in dienst nemen en ft is voor mij absoluut geen optie...



werk nu voor mezelf...met een beetje fantasie kan ik het linken aan mijn opleiding maar niet heel erg...(webshop en vertalen/corrigeren van promotionele teksten op basis van marketingcommunicatie hbo)

Ik herken het ook. M'n afstuderen heb ik ook pas maanden later gevierd (samen met verjaardag vriend dus halfslachtig...) omdat ik vooral zat met het werkeloos zijn.

Ik had hoge verwachtingen over m'n euforie en voelde het helemaal niet.

Inmiddels twee jaar aan het werk en mis ik het studentenleven best wel. Vooral met dit weer hahah.

Ik deed een 1-jarige MBO-opleiding (verkorte opleiding), dus dat kun je geen afstuderen noemen, maar werd niet eens uitgenodigd op mijn eigen diploma-uitreiking. Dat waren ze vergeten! En de euforische stemming ontbrak.



Ik zou wel heel blij zijn met een HBO-diploma al is dat voorlopig niet in zicht.

ik herken dit niet ik was echt wel blij dat ik afgestudeerd was en ook al heb je dan ook onzekerheid van solliciteren e.d. ik vind het toch wel een moment van trots en dat je weer een volgende stap kan zetten. ofzoiets. Voor mij voelde het iig zo.

ik was echt super blij toen ik alles had gehaald en ja voelde mij ook trots op mijzelf.

IK had hetzelfde. Ik mocht mijn diploma afhalen van een loketje. Daar heb je dan 4 jaar voor in de collegebanken gezeten.

Ik had een rottijd met afstuderen: Mijn scriptie schoot niet op en mijn begeleider was een l*l. Dus ik was alleen maar opgelucht dat ik het uiteindelijk had gehaald en ik er klaar mee was.

Pas twee jaar later was ik voor het eerst trots op mijzelf dat ik dat diploma had gehaald. Dus ik herken je gevoel heel goed.

In mijn herinnering was ik vooral heel erg blij met mn eerste baan (bij eerdere stage-plaats, dus ik wist ook wat te verwachten). Afstuderen was ik ook wel blij mee, maar niet heel groots ofzo gevierd, uit eten met familie en later nog eens high tea met stel vriendinnen. Mijn studietijd was prima en erg leuk, maar ik had ook wel een beetje het gevoel van "ik ben aan de opleiding begonnen met het idee om na 6 jaar af te studeren" en met mij 300 anderen, dus niet heel bijzonder ofzo...

Grappig, ik had precies hetzelfde! Vierjarige hbo deeltijdstudie gedaan en ik was alleen heel erg opgelucht. Ook bij mij bleef de euforische stemming (die ik toch echt verwacht had na al die jaren zwoegen inclusief zweet en tranen vanwege scriptie) achterwege... Echt een anti-climax inderdaad. Ik weet dat ik blij moet zijn, maar ik voel het niet zo, omdat alle stress eruit komt denk ik?

Herkenbaar! Hier ook geen grote feesten na het afstuderen. Maar op mijn bul ben ik wel gewoon trots. Heb er hard voor gewerkt en mooie resultaten behaald. En ik mis het studeren eigenlijk wel (want nu in een baan die niet helemaal 1000% is en in mijn studie kon ik wel mijn ei kwijt.).

quote:vivalda schreef op 28 maart 2012 @ 19:08:

IK had hetzelfde. Ik mocht mijn diploma afhalen van een loketje. Daar heb je dan 4 jaar voor in de collegebanken gezeten.Ik heb twee van mijn diploma's af mogen halen bij een loketje (eerst MBO en paar jaar later HBO) en ik was juist blij dat ik niet zo'n ellendige diploma-uitreiking hoefde uit te zitten

Heel herkenbaar, al was het bij mij andersom. Ik was zelf wel blij en trots dat ik eindelijk de eindstreep had gehaald, maar mijn omgeving interesseerde het geen lor. Dat haalde voor mij de glans eraf en maakte ook dat ik me heel verdrietig voelde 's avonds.



Ik heb mijn middelbare schooldiploma gehaald in een periode waarin een van mijn ouders na een slopend ziekbed overleed. Dat ging dus een beetje tussen neus en lippen door en noch ik, noch mijn omgeving was in the mood voor een feestje.



Ik ben daarna meteen gaan werken, niet echt op mijn niveau maar de omstandigheden waren nou eenmaal niet zo vrolijk dus ik was allang blij dat ik iets kon gaan doen. Maar met de jaren begon het te knagen dat ik als enige in mijn familie en vriendenkring geen vervolgopleiding had gedaan en zelfs mijn eindexamen niet had gevierd. Heel kinderachtig, maar ik kon soms echt jaloezie voelen als ik in eindexamentijd door de stad fietste en dan vlaggen zag met een schooltas eraan.



Daarom ben ik, toen ik al moeder was en de dertig gepasseerd, alsnog een opleiding gaan doen, in deeltijd naast mijn baan. Het viel me heel zwaar. Als ik me niet vergis, heb ik me zelfs op dit forum aangemeld om mijn twijfels over mijn stage en eindproject te delen. Ik werkte met iemand samen in de stage met wie het niet boterde, mijn gezin kwam aandacht te kort en met ook nog mijn baan erbij kon ik het bijna niet meer bolwerken.



Toen ik bijna klaar was, werd mijn moeder ernstig ziek. Dat overschaduwde (wederom) de afronding van een opleiding voor mij. Ik heb echt heel veel ruzie in mijn omgeving gehad in die laatste maanden, iedereen trok aan me, iedereen voelde zich tekortgedaan en het lukte me niet om alles en iedereen voldoende aandacht te geven. Maar voor mij was het zo belangrijk om niet op te geven voor die laatste loodjes, ik wilde zo graag het gevoel hebben dat ik óók meer in mijn mars had dan alleen maar middelbare school. Dus ik ben doorgegaan, uiteindelijk met een paar maanden uitloop, en daardoor nog extra irritatie vanuit mijn omgeving.



Toen ik mijn diploma op ging halen, had iedereen wat anders te doen. Echt iedereen. Familie was druk in de weer met mijn zieke moeder, man moest op de kinderen en de zaak passen en vrienden durfde ik niet eens te vragen. Net als tijdens mijn diploma-uitreiking van de middelbare school kreeg ik een hele lieve toespraak van het hoofd van de opleiding, waar ik met tranen in mijn ogen naar heb geluisterd. Maar ik kon het met niemand delen.



Weet je, ik denk er eigenlijk zelden meer aan en puur rationeel gezien vind ik het ook helemaal niet belangrijk. Het is maar een papiertje. Maar toch blijf ik het jammer vinden dat ik geen leuke herinneringen heb aan het halen van een diploma. Dat ik geen feest heb gevierd, dat het tot twee keer toe géén mijlpaal in mijn leven werd (terwijl ik wel altijd de verwachting had dat zulke papiertjes mijlpalen symboliseren).

Ik kreeg mijn diploma pas vier maanden na mijn officiele afstudeerdatum, toen ik al aan een vervolgopleiding bezig was. Ik was best trots dat het me gelukt was enzo maar vond het meer een formaliteit. Het is dat mijn ouders daar anders over dachten en per se mee wilden, anders was ik er alleen heen gegaan. De ceremonie stelde niet veel voor, maar als ik de zaal inkeek zag ik mijn ouders glimmen van trots. Bij thuiskomst bleek dat ze een feestje hadden georganiseerd. Toen werd ik toch wel heel blij omdat ik toen pas besefte dat het toch best een prestatie was.

Over een paar maanden studeer ik af bij mijn huidige opleiding en ik denk dat het dan een grotere mijlpaal wordt omdat ik dan echt student af ben. Ik kijk ernaar uit (de grote wereld in, jippie!) maar ergens vind ik het ook wel eng. Het studentenleven voelt toch veilig, ergens.

Je haalt je eigen prestatie naar beneden omdat je de opleiding niet moeilijk vond. Het gevoel dat je er niet voor gezwoegd hebt, doet je denken dat het eigenlijk maar aan kwam waaien. Dat heb ik ook wel. Maar dat is natuurlijk niet helemaal terrecht want je hebt wel jarenlang allemaal opdrachten en tentamens gedaan, ook al was het redelijk makkelijk, dat lukt je niet met ondermaatse inspanning. Je kunt dus best trots zijn dat je hebt doorgezet.



Verder schrijf je dat je de opleiding niet zo leuk vond. Heb je dan wel zin om te gaan werken in dit werkveld? Ik herken het ook wel dat je niet blij bent omdat je uiteindelijk weinig interesse hebt in de banen waarop je nu zou moeten solliciteren. Ik ben daarna een tweede MSc gaan doen waar mijn interesse als kind al lag, maar dat zal nu lastig worden met de nieuwe collegetariefen.



Als laatste heb je misschien last van dat je nu in een zwart gat gevallen bent met veel mogelijkheden wat je nu zult gaan doen, waar je zult gaan wonen, etc. Ik denk dat je daar ook niet de enige in bent en dat dat deel is van de zogenoemde quarter life crisis?

Groenteboerin: wat jammer dat je de festiviteiten van de uitreiking gemist hebt. Ik snap best dat je daar af en toe toch van baalt hoor. Ik heb ook geen enorm afstudeerfeest gegeven, maar als je zo het gevoel krijgt dat het verder niemand iets kan schelen is dat wel weer het andere uiterste. Waarom heb je geen vrienden gevraagd? Ik heb een vriendin die al drie keer afgestudeerd is (ja, dat was nog voordat je het na de eerste keer zelf moest betalen ), en ik heb er gewoon drie keer gezeten hoor. Ik kon bij haar zelfs de praatjes van haar begeleiders vergelijken, haha. Je kunt er nu natuurlijk niet meer zoveel aan veranderen, maar misschien is er wel iets anders dat je wat grootser kunt vieren dan gebruikelijk? Een bepaalde verjaardag, trouwdag, X jaar samen zijn, weet ik veel.



Ik vind het een beetje vergelijkbaar met trouwen. In de huidige wereld verandert dat eigenlijk meestal niks, je woonde toch al samen, deed alles al als stel etc. Maar het feest heeft voor veel mensen toch een symbolische waarde, en verreweg de meesten vinden het dan ook zonde om er zomaar aan voorbij te gaan. Dat geldt ook een beetje voor jou gevoel. Is het heel bijzonder? Nit op wereldschaal nee, er halen heel veel mensen een papiertje. Maar er trouwen ook heel veel mensen, en dat voelt voor de betrokkenen toch ook als bijzonder. Weet je wat, ik neem er gewoon een taartje op vandaag, heeft iemand het tenminste gevierd! Al is het dan jaren te laat....

Ik was alleen maar opgelucht dat ik het uiteindelijk toch op tijd af heb weten te krijgen.



Concept versie van de scriptie was niet goed gekeurd ( code oranje). Ik moest er hard aan trekken om uiteindelijk toch alles op de juiste manier te verwerken. ( twee weken zwoegen en op van de zenuwen daarna). Uiteindelijk geslaagd met een dikke 8, wat ik wel fantastisch vond, vooral omdat er tijdens de bespreking van mijn conceptscriptie nogal negatief werd gedaan over mijn scriptie. Achteraf nergens voor nodig geweest, want zowel de organisatie waar ik mijn afstudeeronderzoek uitvoerde, als de beoordelaar waren zeer tevreden over het product. ( En wordt nu zelfs toegepast! Jeeej!).



Ik had al een baan voordat ik mijn diploma in handen had, dus die onzekerheid heb ik niet gekend.



Uitreiking was wel leuk, bij iedere student werd een persoonlijk noot toegevoegd door de afstudeerbegeleider of beoordelaar. Ik was ook direct de eerste die het diploma kreeg. Ik had zo'n 7 mensen mee naar de uitreiking, maar dat had meer te maken met het feit dat we daarna ook nog wat gingen eten met elkaar.



Een leuk feestje gehad daarna, lekker uit eten geweest met ouders, broer+ zus, oma, schoonouders en vriend en een aantal zeer mooie cadeaus gekregen ( vooral emotionele waarde). Maar heel speciaal vond ik het niet allemaal. De opleiding vond ik ook niet moeilijk, misschien dat het meespeelde in mijn uiteindelijke gevoel dat het toch niet zo speciaal was.

Herkenbaar. Ik baalde eigenlijk tijdens mijn afstuderen al van mijn studie. Spijt dat ik dat was gaan doen.



Diploma samen met mijn vriend opgehaald. Niets geen aanhang mee. De hele zaal zat vol familie van allerlei klasgenoten. Wij waren samen en hebben het daarna in de kroeg verdronken. Ook samen.