Relaties
alle pijlers
verdriet om ex
zondag 1 april 2012 om 11:28
Hallo allemaal,
ik zal meteen met de deur in huis vallen.
10 maanden geleden heeft mijn ex het uitgemaakt en zijn besluit was niet meer terug te draaien. Wij waren meer dan 10 jaar samen. Inmiddels woon ik op mijzelf en heb ik nog steeds verdriet om de breuk. Hij is verder gegaan met zijn leven en heeft al een nieuwe relatie. Ik heb totaal geen oog voor andere mannen en denk nog elke dag aan mijn ex.
Ik kom er maar niet overheen en zou het liefst hem terug willen.
Dit is geen optie, maar een leven zonder hem zie ik niet zitten.
Ik zeg elke dag tegen mezelf dat ik heus wel weer iemand vind en het allemaal goed komt, maar toch zie ik het over het algemeen niet zitten zonder hem.....
ik zal meteen met de deur in huis vallen.
10 maanden geleden heeft mijn ex het uitgemaakt en zijn besluit was niet meer terug te draaien. Wij waren meer dan 10 jaar samen. Inmiddels woon ik op mijzelf en heb ik nog steeds verdriet om de breuk. Hij is verder gegaan met zijn leven en heeft al een nieuwe relatie. Ik heb totaal geen oog voor andere mannen en denk nog elke dag aan mijn ex.
Ik kom er maar niet overheen en zou het liefst hem terug willen.
Dit is geen optie, maar een leven zonder hem zie ik niet zitten.
Ik zeg elke dag tegen mezelf dat ik heus wel weer iemand vind en het allemaal goed komt, maar toch zie ik het over het algemeen niet zitten zonder hem.....
zondag 1 april 2012 om 13:42
quote:tulpenbol schreef op 01 april 2012 @ 13:16:
Er zijn inderdaad genoeg dingen die ik gerust alleen onderneem. Maar naar de film, theater, uiteten, dat doe ik toch echt liever met iemand samen. Of is dat raar? En daanaast vind ik op zaterdagavond alleen zijn echt niet leuk. Het voelt dan alsof je de enige bent die alleen zit en iedereen gezellige dingen doet.
Je moet er aan wennen, als je 10 jaar dingen samen hebt gedaan
en je staat er daarna alleen voor is dat vreemd.
Ik weet nog goed dat ik na 2 relaties achter elkaar, opgeteld 11 jaar, weer vrijgezel was, echt alleen want was uit huis gaan samen wonen.
Heb ik ook aan moeten wennen, ik weet nog goed dat ik een trip naar Istanboel boekte, dacht dat iedereen naar me keek
Later begon ik pas te zien hoe vreselijk veel mensen alleen reizen of met vrienden (vriendinnen) dus niet als stelletjes.
Ik reis nu al heel wat jaren alleen en voor mij is het omgedraaid weer wennen als er iemand mee gaat.
Er zijn inderdaad genoeg dingen die ik gerust alleen onderneem. Maar naar de film, theater, uiteten, dat doe ik toch echt liever met iemand samen. Of is dat raar? En daanaast vind ik op zaterdagavond alleen zijn echt niet leuk. Het voelt dan alsof je de enige bent die alleen zit en iedereen gezellige dingen doet.
Je moet er aan wennen, als je 10 jaar dingen samen hebt gedaan
en je staat er daarna alleen voor is dat vreemd.
Ik weet nog goed dat ik na 2 relaties achter elkaar, opgeteld 11 jaar, weer vrijgezel was, echt alleen want was uit huis gaan samen wonen.
Heb ik ook aan moeten wennen, ik weet nog goed dat ik een trip naar Istanboel boekte, dacht dat iedereen naar me keek
Later begon ik pas te zien hoe vreselijk veel mensen alleen reizen of met vrienden (vriendinnen) dus niet als stelletjes.
Ik reis nu al heel wat jaren alleen en voor mij is het omgedraaid weer wennen als er iemand mee gaat.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 1 april 2012 om 14:03
quote:july07 schreef op 01 april 2012 @ 13:53:
Hahaha oh ja die komt daarna weer aan iemand wennen.
Juist
Volgens mij heeft de "natuur" daar verliefd zijn voor verzonnen.
Dan vind je alles samen leuk en wen je weer.
Moet zeggen dat ik bij mijn ex ook wel alleen reisde dus na de scheiding was het minder wennen dan de eerste keer.
Hahaha oh ja die komt daarna weer aan iemand wennen.
Juist
Volgens mij heeft de "natuur" daar verliefd zijn voor verzonnen.
Dan vind je alles samen leuk en wen je weer.
Moet zeggen dat ik bij mijn ex ook wel alleen reisde dus na de scheiding was het minder wennen dan de eerste keer.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 1 april 2012 om 15:47
maar wat als ik het alleen zijn gewoon niet leuk vind, dat het niet erg is dat snap ik, en dat je heus niet de enige bent. Maar wat als je er zo verdrietig van wordt, terwijl je dat niet wilt. Ik wil vrolijk zijn juist, maar ben zo vaak verdrietig. Droom ook heel vaak over mijn ex nog, je kan je voorstellen hoe rot dat is telkens.
zondag 1 april 2012 om 16:00
Lieve tulpenbol,
Er zijn idd mensen die niet graag alleen willen zijn.
Een vriendin van mij kan absoluut niet alleen zijn. Ze zal en moet heel vaak mensen om zich heen hebben. Ik word er soms gek van ( lees, je kunt je ook opdringen)
Hoe weet je dat dingen in je eentje ondernemen je verdrietig maakt?
Er zijn idd mensen die niet graag alleen willen zijn.
Een vriendin van mij kan absoluut niet alleen zijn. Ze zal en moet heel vaak mensen om zich heen hebben. Ik word er soms gek van ( lees, je kunt je ook opdringen)
Hoe weet je dat dingen in je eentje ondernemen je verdrietig maakt?
zondag 1 april 2012 om 17:45
quote:tulpenbol schreef op 01 april 2012 @ 15:47:
maar wat als ik het alleen zijn gewoon niet leuk vind, dat het niet erg is dat snap ik, en dat je heus niet de enige bent. Maar wat als je er zo verdrietig van wordt, terwijl je dat niet wilt. Ik wil vrolijk zijn juist, maar ben zo vaak verdrietig. Droom ook heel vaak over mijn ex nog, je kan je voorstellen hoe rot dat is telkens.
Ja het kan dat je niet leuk vind, maar wat kan je er aan veranderen? Maar meteen in relatie duiken? Continu bij vrienden zijn, die waarschijnlijk ook niet altijd tijd hebben? Het is iets wat je kan leren zodat het uiteindelijk wel leuk word.
Je kan zeggen ik wil dit niet, ik wil dit niet, ik wil dit niet. Maar als het niet anders is moet je er mee leren omgaan. Waarom zoek je dan niet jou manier om er mee te leren omgaan?
Snap je dat je het zo moeilijk maakt voor jezelf? Ik wil dit en ik wil dat. Soms moet je het gewoon doen, nieuwe dingen ontdekken, ook nieuwe dingen van jezelf en word je uiteindelijk misschien wel blij verrast over wat je eigenlijk WEL allemaal kan.
Wat maakt waar jij blij van word? En als je het realistisch moet houden, wat is het dan? Je kan in een fantasie wereld duiken, maar daar heb je nu ook niks aan.
Dat je nog veel droomt over je ex is klote, maar het is ook een stuk verwerking. Je kan alle dingen uit de weg gaan en wegvluchten bij andere mensen en van je gevoel, maar vroeg of laat komt het er toch uit. En mij lijkt het dan persoonlijk fijner dat het vroeg gebeurt dan laat.
maar wat als ik het alleen zijn gewoon niet leuk vind, dat het niet erg is dat snap ik, en dat je heus niet de enige bent. Maar wat als je er zo verdrietig van wordt, terwijl je dat niet wilt. Ik wil vrolijk zijn juist, maar ben zo vaak verdrietig. Droom ook heel vaak over mijn ex nog, je kan je voorstellen hoe rot dat is telkens.
Ja het kan dat je niet leuk vind, maar wat kan je er aan veranderen? Maar meteen in relatie duiken? Continu bij vrienden zijn, die waarschijnlijk ook niet altijd tijd hebben? Het is iets wat je kan leren zodat het uiteindelijk wel leuk word.
Je kan zeggen ik wil dit niet, ik wil dit niet, ik wil dit niet. Maar als het niet anders is moet je er mee leren omgaan. Waarom zoek je dan niet jou manier om er mee te leren omgaan?
Snap je dat je het zo moeilijk maakt voor jezelf? Ik wil dit en ik wil dat. Soms moet je het gewoon doen, nieuwe dingen ontdekken, ook nieuwe dingen van jezelf en word je uiteindelijk misschien wel blij verrast over wat je eigenlijk WEL allemaal kan.
Wat maakt waar jij blij van word? En als je het realistisch moet houden, wat is het dan? Je kan in een fantasie wereld duiken, maar daar heb je nu ook niks aan.
Dat je nog veel droomt over je ex is klote, maar het is ook een stuk verwerking. Je kan alle dingen uit de weg gaan en wegvluchten bij andere mensen en van je gevoel, maar vroeg of laat komt het er toch uit. En mij lijkt het dan persoonlijk fijner dat het vroeg gebeurt dan laat.
zondag 1 april 2012 om 17:47
TO ik zit een beetje in hetzelfde dipje. Ik weet dat er genoeg positieve dingen in mijn leven zijn, geweldige ouders en vrienden. Mijn ex heeft alweer een woonruimte en een nieuwe vriendin en lijkt weer zo gelukkig te zijn. Terwijl ik echt 10x gelukkiger zou moeten zijn omdat ik nou eenmaal niet meer met hem in 1 huis hoef te wonen.
En toch knaagt het.... ook als vrienden vragen "woon je nog bij je ouders en heb je nog geen nieuwe vriend" ja ik woon bij mn ouders en nee ik kijk nog niet eens naar mannen... ik vind dat eigenlijk niet erg.
En toch lijkt mijn leven een beetje stil te staan en komt het pas goed als ik een eigen huisje gevonden heb en een nieuwe leuke partner...
ik heb ook heel weinig energie. werk fulltime, 2x per week sporten, 1x per week cursus. Was toen ik samenwoonde ook al zo. Plus toen nog een huishouden erbij. Nu heb ik veel meer vrije tijd maar ik blijf het liefste elke avond op de bank liggen omdat ik zo moe ben. Mijn moeder zegt dat het erbij hoort, heb de afgelopen maanden zoveel ellende meegemaakt en dat is nu achter de rug. Mijn lichaam is een beetje opgebrand, en dat kan ik niet accepteren. Ik "moet" ook gewoon doorgaan met leven maar het lukt nog niet echt
voor iedereen die hem nodig heeft!
En toch knaagt het.... ook als vrienden vragen "woon je nog bij je ouders en heb je nog geen nieuwe vriend" ja ik woon bij mn ouders en nee ik kijk nog niet eens naar mannen... ik vind dat eigenlijk niet erg.
En toch lijkt mijn leven een beetje stil te staan en komt het pas goed als ik een eigen huisje gevonden heb en een nieuwe leuke partner...
ik heb ook heel weinig energie. werk fulltime, 2x per week sporten, 1x per week cursus. Was toen ik samenwoonde ook al zo. Plus toen nog een huishouden erbij. Nu heb ik veel meer vrije tijd maar ik blijf het liefste elke avond op de bank liggen omdat ik zo moe ben. Mijn moeder zegt dat het erbij hoort, heb de afgelopen maanden zoveel ellende meegemaakt en dat is nu achter de rug. Mijn lichaam is een beetje opgebrand, en dat kan ik niet accepteren. Ik "moet" ook gewoon doorgaan met leven maar het lukt nog niet echt
voor iedereen die hem nodig heeft!