Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
dinsdag 10 april 2012 om 13:12
quote:boedhabuikje123 schreef op 10 april 2012 @ 13:08:
@dubio: tot een jaar of zes geleden vond ik ( niet zo heel zwart wit als dat je het nu stelt) idd ook andere wel een beetje zeuren ja. Je hebt een probleem, je werkt eraan en dan is het klaar. Begrip tot op zekere hoogte deels ook voortkomend uit de angst dat ik er dan weer van alles mee moest. Hou het lekker bij je.
Inmiddels ben ik naar andere toe inderdaad veel en veel milder ( moet soms eerder oppassen dat ik slachtoffergedrag gewoon niet aan het goedpraten ga en dus doorsla in mijn begrip: thema in mijn werk)
Voor mezelf echter gelden idd andere regels. Ik moet kunnen wat andere niet kunnen. Dus nee, ik vind andere mensen met een burn out geen luie zeikerds. Verre van dat, maar ja dat door-de-mand-val syndroom zit me dwars.Bovenstaand zinnetje snap ik niet helemaal? En wat heeft het door-de-mand-val-syndroom ermee te maken? Voor jou gelden andere regels, want als jij niet aan de hoogste normen voldoet, dan... (??).
@dubio: tot een jaar of zes geleden vond ik ( niet zo heel zwart wit als dat je het nu stelt) idd ook andere wel een beetje zeuren ja. Je hebt een probleem, je werkt eraan en dan is het klaar. Begrip tot op zekere hoogte deels ook voortkomend uit de angst dat ik er dan weer van alles mee moest. Hou het lekker bij je.
Inmiddels ben ik naar andere toe inderdaad veel en veel milder ( moet soms eerder oppassen dat ik slachtoffergedrag gewoon niet aan het goedpraten ga en dus doorsla in mijn begrip: thema in mijn werk)
Voor mezelf echter gelden idd andere regels. Ik moet kunnen wat andere niet kunnen. Dus nee, ik vind andere mensen met een burn out geen luie zeikerds. Verre van dat, maar ja dat door-de-mand-val syndroom zit me dwars.Bovenstaand zinnetje snap ik niet helemaal? En wat heeft het door-de-mand-val-syndroom ermee te maken? Voor jou gelden andere regels, want als jij niet aan de hoogste normen voldoet, dan... (??).
Ga in therapie!
dinsdag 10 april 2012 om 13:19
Bij de weg, als je op je "luie dagje" zo intensief op het forum zit te schrijven, wat blijkbaar ook de nodige emoties oproept, zou ik niet raar opkijken als je vanavond nog hartstikke moe bent, en morgen ook. Dit is ook werk.
Nog een mooi filmpje over kwetsbaarheid.
http://www.youtube.com/watch?v=X4Qm9cGRub0
Nog een mooi filmpje over kwetsbaarheid.
http://www.youtube.com/watch?v=X4Qm9cGRub0
Ga in therapie!
dinsdag 10 april 2012 om 13:21
BB, dankjewel voor je heldere uitleg over hapto. Ik had inderdaad zelf ook al gegoogled maar vond het net als jij een wazig verhaal. Het is me nu een stuk duidelijker en ik denk dat het iets is waar ik zelf ook een veel aan zou kunnen hebben! Ik ga het er eens met mijn coach over hebben.
Wat jij zegt dubiootje is helemaal waar! Ik heb altijd heel veel begrip voor de kwalen/ziektes/problemen van een ander en ben heel streng voor mezelf.
Eigenlijk kan ik hier wel stoppen met schrijven, BB schrijft alles zo duidelijk en helder op. En alles wat jij opschrijft over hoe je je voelt en wat zich allemaal in je hoofd afspeelt kan ik zo 1 op 1 overnemen!
Het is trouwens ook jouw topic boedhabuikje dus ik ga me terug trekken maar blijf wel mee lezen!
Wat jij zegt dubiootje is helemaal waar! Ik heb altijd heel veel begrip voor de kwalen/ziektes/problemen van een ander en ben heel streng voor mezelf.
Eigenlijk kan ik hier wel stoppen met schrijven, BB schrijft alles zo duidelijk en helder op. En alles wat jij opschrijft over hoe je je voelt en wat zich allemaal in je hoofd afspeelt kan ik zo 1 op 1 overnemen!
Het is trouwens ook jouw topic boedhabuikje dus ik ga me terug trekken maar blijf wel mee lezen!
dinsdag 10 april 2012 om 13:25
dinsdag 10 april 2012 om 13:31
@dubio: begrip tot op zekere hoogte. Daar bedoelde ik mee dat wanneer mensen bij mij kwamen voor steun en begrip voor bijvoorbeeld een burn out, ik die empathie maar voor een gedeelte kon opbrengen. Er niet te lang over zeuren, kom nu eindelijk eens in actie, geen oog hebbend voor het proces. Dus hard voor mezelf, maar ook hard voor anderen. Pure zelfbescherming zie ik nu, omdat het voornamelijk voortkwam uit angst. Want als mensen te dichtbij komen, dan willen ze weer van alles van je en ik was al druk genoeg om mijn eigen emotionele zaken een beetje fatsoenlijk onder de duim te houden.
En het door de mand val syndroom heeft er voor mij mee te maken dat ik naar anderen toe dus inmiddels wel die hardheid heb laten zakken, en weer meer die lieve persoon durf te zijn, die ik eigenlijk altijd al wel was.
Maar niet voor mezelf, want als ik die ruimte neem zoals ik de behoefte zou voelen, ik bang ben dat iedereen (groot woord, niet helemaal genuanceerd) me wel die luie zeikerd zou vinden.
Leg ik m nu beter uit?
En het door de mand val syndroom heeft er voor mij mee te maken dat ik naar anderen toe dus inmiddels wel die hardheid heb laten zakken, en weer meer die lieve persoon durf te zijn, die ik eigenlijk altijd al wel was.
Maar niet voor mezelf, want als ik die ruimte neem zoals ik de behoefte zou voelen, ik bang ben dat iedereen (groot woord, niet helemaal genuanceerd) me wel die luie zeikerd zou vinden.
Leg ik m nu beter uit?
dinsdag 10 april 2012 om 13:32
Dankjewel voor de knuffel! Italy.
Misschien mag ik die ruimte wel innemen maar zoals ik al schreef, boedhabuikje schrijft eigenlijk alles precies zoals het nu voor mij voelt. En ik heb het idee dat zij alles veel beter kan duidelijk maken, beter kan om-/beschrijven. Ik blijf wel op zaken reageren hoor als ik voel dat mijn bijdrage ook echt iets bijdraagt.
Misschien mag ik die ruimte wel innemen maar zoals ik al schreef, boedhabuikje schrijft eigenlijk alles precies zoals het nu voor mij voelt. En ik heb het idee dat zij alles veel beter kan duidelijk maken, beter kan om-/beschrijven. Ik blijf wel op zaken reageren hoor als ik voel dat mijn bijdrage ook echt iets bijdraagt.
dinsdag 10 april 2012 om 13:33
Ik wil graag reageren, maar er is weer zoveel geschreven. En er staat al zoveel goeds tussen.
Even @Italy: goed zeg, dat je je morgen met lichaamsgerichte therapie gaat beginnen. Dat zal je veel goeds brengen, het leert je luisteren naar je lichaam, het leert je weer voelen.
@Sadeceben: eerst even een , want het is niet makkelijk voor je geweest. En nóg.
Je schrijft dat je verdrietig wordt als je denkt aan jezelf als klein meisje. Dat is een goed teken. Dat betekent dat je dat kleine meisje nog kunt voelen binnen in je. En als je haar nog voelt, dan kun je haar ook nog troosten. Zoals je een ander klein meisje met verdriet en pijn ook zou troosten. Sla een arm om haar heen, knuffel haar en zeg haar dat het goed komt. Ze staat niet alleen. Geef jezelf die zorg en aandacht, heel goed!
Even @Italy: goed zeg, dat je je morgen met lichaamsgerichte therapie gaat beginnen. Dat zal je veel goeds brengen, het leert je luisteren naar je lichaam, het leert je weer voelen.
@Sadeceben: eerst even een , want het is niet makkelijk voor je geweest. En nóg.
Je schrijft dat je verdrietig wordt als je denkt aan jezelf als klein meisje. Dat is een goed teken. Dat betekent dat je dat kleine meisje nog kunt voelen binnen in je. En als je haar nog voelt, dan kun je haar ook nog troosten. Zoals je een ander klein meisje met verdriet en pijn ook zou troosten. Sla een arm om haar heen, knuffel haar en zeg haar dat het goed komt. Ze staat niet alleen. Geef jezelf die zorg en aandacht, heel goed!
dinsdag 10 april 2012 om 13:34
quote:boedhabuikje123 schreef op 10 april 2012 @ 13:31:
@dubio: begrip tot op zekere hoogte. Daar bedoelde ik mee dat wanneer mensen bij mij kwamen voor steun en begrip voor bijvoorbeeld een burn out, ik die empathie maar voor een gedeelte kon opbrengen. Er niet te lang over zeuren, kom nu eindelijk eens in actie, geen oog hebbend voor het proces. Precies, blijf niet zwelgen in zelfmedelijden maar geef jezelf die spreekwoordelijke schop onder je kont en ga er voor! Ik geloof dat ik die fase nog niet voorbij ben, niet voor mezelf maar ook niet bij andere. Dus hard voor mezelf, maar ook hard voor anderen. Pure zelfbescherming zie ik nu, omdat het voornamelijk voortkwam uit angst. Want als mensen te dichtbij komen, dan willen ze weer van alles van je en ik was al druk genoeg om mijn eigen emotionele zaken een beetje fatsoenlijk onder de duim te houden.
En het door de mand val syndroom heeft er voor mij mee te maken dat ik naar anderen toe dus inmiddels wel die hardheid heb laten zakken, en weer meer die lieve persoon durf te zijn, die ik eigenlijk altijd al wel was.
Maar niet voor mezelf, want als ik die ruimte neem zoals ik de behoefte zou voelen, ik bang ben dat iedereen (groot woord, niet helemaal genuanceerd) me wel die luie zeikerd zou vinden.
Leg ik m nu beter uit?
@dubio: begrip tot op zekere hoogte. Daar bedoelde ik mee dat wanneer mensen bij mij kwamen voor steun en begrip voor bijvoorbeeld een burn out, ik die empathie maar voor een gedeelte kon opbrengen. Er niet te lang over zeuren, kom nu eindelijk eens in actie, geen oog hebbend voor het proces. Precies, blijf niet zwelgen in zelfmedelijden maar geef jezelf die spreekwoordelijke schop onder je kont en ga er voor! Ik geloof dat ik die fase nog niet voorbij ben, niet voor mezelf maar ook niet bij andere. Dus hard voor mezelf, maar ook hard voor anderen. Pure zelfbescherming zie ik nu, omdat het voornamelijk voortkwam uit angst. Want als mensen te dichtbij komen, dan willen ze weer van alles van je en ik was al druk genoeg om mijn eigen emotionele zaken een beetje fatsoenlijk onder de duim te houden.
En het door de mand val syndroom heeft er voor mij mee te maken dat ik naar anderen toe dus inmiddels wel die hardheid heb laten zakken, en weer meer die lieve persoon durf te zijn, die ik eigenlijk altijd al wel was.
Maar niet voor mezelf, want als ik die ruimte neem zoals ik de behoefte zou voelen, ik bang ben dat iedereen (groot woord, niet helemaal genuanceerd) me wel die luie zeikerd zou vinden.
Leg ik m nu beter uit?
dinsdag 10 april 2012 om 13:57
quote:sadeceben schreef op 10 april 2012 @ 13:32:
Dankjewel voor de knuffel! Italy.
Misschien mag ik die ruimte wel innemen maar zoals ik al schreef, boedhabuikje schrijft eigenlijk alles precies zoals het nu voor mij voelt. En ik heb het idee dat zij alles veel beter kan duidelijk maken, beter kan om-/beschrijven. Ik blijf wel op zaken reageren hoor als ik voel dat mijn bijdrage ook echt iets bijdraagt.
Jouw bijdragen worden zeker weten gewaardeerd. Jij mag zeker die ruimte innemen. ( en oh gosh, wat herken ik die onzekerheid hierin!)
Blijf alsjeblieft meeschrijven als jou het helpt! Echt doen hoor!
Dankjewel voor de knuffel! Italy.
Misschien mag ik die ruimte wel innemen maar zoals ik al schreef, boedhabuikje schrijft eigenlijk alles precies zoals het nu voor mij voelt. En ik heb het idee dat zij alles veel beter kan duidelijk maken, beter kan om-/beschrijven. Ik blijf wel op zaken reageren hoor als ik voel dat mijn bijdrage ook echt iets bijdraagt.
Jouw bijdragen worden zeker weten gewaardeerd. Jij mag zeker die ruimte innemen. ( en oh gosh, wat herken ik die onzekerheid hierin!)
Blijf alsjeblieft meeschrijven als jou het helpt! Echt doen hoor!
dinsdag 10 april 2012 om 14:00
quote:molly74 schreef op 10 april 2012 @ 13:55:
Sadeceben: die schop onder die kont is bij een burn-out nou juist níet effectief! Of bedoel je dat niet?
Ja eigenlijk bedoel ik dat wel. En het rare is, ik herken mezelf en mijn gevoel zo ontzettend in wat boedhabuikje schrijft en bij haar heb ik een gevoel van medelijden terwijl ik mezelf een oplichter vind.
Ik weet dat het nergens op slaat maar weten en voelen liggen bij mij nog erg uit elkaar.
Sadeceben: die schop onder die kont is bij een burn-out nou juist níet effectief! Of bedoel je dat niet?
Ja eigenlijk bedoel ik dat wel. En het rare is, ik herken mezelf en mijn gevoel zo ontzettend in wat boedhabuikje schrijft en bij haar heb ik een gevoel van medelijden terwijl ik mezelf een oplichter vind.
Ik weet dat het nergens op slaat maar weten en voelen liggen bij mij nog erg uit elkaar.
dinsdag 10 april 2012 om 14:01
dinsdag 10 april 2012 om 14:02
quote:dubiootje schreef op 10 april 2012 @ 13:19:
Bij de weg, als je op je "luie dagje" zo intensief op het forum zit te schrijven, wat blijkbaar ook de nodige emoties oproept, zou ik niet raar opkijken als je vanavond nog hartstikke moe bent, en morgen ook. Dit is ook werk.
Nog een mooi filmpje over kwetsbaarheid.
http://www.youtube.com/watch?v=X4Qm9cGRub0
Wat een mooi fillmpje inderdaad Dubio. Wat beschrijft ze het treffend en grappig. Bedankt voor het delen.
En dit als werken zien. Dat zegt mijn haptotherapeut ook altijd. Dat besef begint langzaam te aarden. Dat dit juist heel veel energie kost en dat het dan inderdaad niet raar is dat ik vanavond en morgen waarschijnlijk wel erg moe zal zijn.
Sowieso merk ik dat sommige dingen toch een beetje meer lijken te aarden. Dat is wel mooi.
Bij de weg, als je op je "luie dagje" zo intensief op het forum zit te schrijven, wat blijkbaar ook de nodige emoties oproept, zou ik niet raar opkijken als je vanavond nog hartstikke moe bent, en morgen ook. Dit is ook werk.
Nog een mooi filmpje over kwetsbaarheid.
http://www.youtube.com/watch?v=X4Qm9cGRub0
Wat een mooi fillmpje inderdaad Dubio. Wat beschrijft ze het treffend en grappig. Bedankt voor het delen.
En dit als werken zien. Dat zegt mijn haptotherapeut ook altijd. Dat besef begint langzaam te aarden. Dat dit juist heel veel energie kost en dat het dan inderdaad niet raar is dat ik vanavond en morgen waarschijnlijk wel erg moe zal zijn.
Sowieso merk ik dat sommige dingen toch een beetje meer lijken te aarden. Dat is wel mooi.
dinsdag 10 april 2012 om 14:15
quote:italy1983 schreef op 10 april 2012 @ 13:08:
Kreeg net deze in mn mailbox; http://www.sochicken.nl/j ... en-bepalen-je-gevoel.html
Mooi en heftig je verhaal over hapto, ik heb ook dat soort ervaringen gehad, maar dan vooral buiten therapie om dat dingen me vol op zo'n pijnplek raakten. En dat ging ik dan analyseren en dan doorzag ik waar het vandaan kwam en vervolgens vond ik dat t dan ook wel opgelost moest zijn. Pas sinds een week (of 2) besef ik dat er nog werk gedaan moet worden, dat ik het niet alleen kan (of hoef) te doen.. en dat voelt fijn, daardoor geef ik mezelf de gelegenheid om te accepteren dat er pijnpunten zitten, dat het logisch is dat ik soms vanuit daar reageer en dat dat er ook mag zijn. Start morgen met lichaamsgerichte therapie, ben benieuwd..
Wat doe jij vervolgens met je haptotherapeut na zo'n ervaring, of de keren erna?
Er werd ineens zoveel geschreven dat deze er even door glipte.
Mooie link idd...dit is iets dat langzaamaan ok een beetje begint door te sijpelen, hoewel ik m lastig blijf vinden. Rationeel snap ik m, maar omzetten naar gedragsverandering vind ik bij deze nog erg moeilijk.
Ben heel benieuwd wat die lichaamsgerichte therapie inhoudt. Wil je hier tzt te ervaringen komen delen?
Bij hapto ligt het er heel erg aan hoe mijn staat van zijn is bij de sessie. Heb ik energie dan gaan we met dit soort dingen aan dee slag. Voel ik me helemaal op dan is het veel praten en ook haptotherapeutische massages. Die zijn ook apart, want ogenschijnelijk gebeurt er niet zoveel, het voelt heel rustig. Hij voelt ook precies of ik voldoende ontspan en welke emoties er nog zitten. Soms slaap ik half erna, soms moet ik ervan huilen.
Kreeg net deze in mn mailbox; http://www.sochicken.nl/j ... en-bepalen-je-gevoel.html
Mooi en heftig je verhaal over hapto, ik heb ook dat soort ervaringen gehad, maar dan vooral buiten therapie om dat dingen me vol op zo'n pijnplek raakten. En dat ging ik dan analyseren en dan doorzag ik waar het vandaan kwam en vervolgens vond ik dat t dan ook wel opgelost moest zijn. Pas sinds een week (of 2) besef ik dat er nog werk gedaan moet worden, dat ik het niet alleen kan (of hoef) te doen.. en dat voelt fijn, daardoor geef ik mezelf de gelegenheid om te accepteren dat er pijnpunten zitten, dat het logisch is dat ik soms vanuit daar reageer en dat dat er ook mag zijn. Start morgen met lichaamsgerichte therapie, ben benieuwd..
Wat doe jij vervolgens met je haptotherapeut na zo'n ervaring, of de keren erna?
Er werd ineens zoveel geschreven dat deze er even door glipte.
Mooie link idd...dit is iets dat langzaamaan ok een beetje begint door te sijpelen, hoewel ik m lastig blijf vinden. Rationeel snap ik m, maar omzetten naar gedragsverandering vind ik bij deze nog erg moeilijk.
Ben heel benieuwd wat die lichaamsgerichte therapie inhoudt. Wil je hier tzt te ervaringen komen delen?
Bij hapto ligt het er heel erg aan hoe mijn staat van zijn is bij de sessie. Heb ik energie dan gaan we met dit soort dingen aan dee slag. Voel ik me helemaal op dan is het veel praten en ook haptotherapeutische massages. Die zijn ook apart, want ogenschijnelijk gebeurt er niet zoveel, het voelt heel rustig. Hij voelt ook precies of ik voldoende ontspan en welke emoties er nog zitten. Soms slaap ik half erna, soms moet ik ervan huilen.
dinsdag 10 april 2012 om 14:16
jeetje wat is er veel geschreven vandaag!!
Sadeceben, ook ik herken je gevoel niet je eigen sores hier te willen opschrijven omdat het BB's topic is. Maar al die ervaringen bij elkaar, die zo overlappen en raken aan elkaar, dat is juist zo mooi! Mij helpt het zo erg om te weten dat anderen ook in een dergelijk proces zitten. Soms kan ik me zo'n intens ernstig geval voelen. Zeker omdat ik er al bijna een jaar uit ben... durf het niet eens op te schrijven..
ik vind het fijn om alles te lezen van anderen in ieder geval. Heb vandaag zelf even een te moeie dag om diep op alles in te gaan.
lekker rustig aan dus weer, een dag of twee of drie of zes
Sadeceben, ook ik herken je gevoel niet je eigen sores hier te willen opschrijven omdat het BB's topic is. Maar al die ervaringen bij elkaar, die zo overlappen en raken aan elkaar, dat is juist zo mooi! Mij helpt het zo erg om te weten dat anderen ook in een dergelijk proces zitten. Soms kan ik me zo'n intens ernstig geval voelen. Zeker omdat ik er al bijna een jaar uit ben... durf het niet eens op te schrijven..
ik vind het fijn om alles te lezen van anderen in ieder geval. Heb vandaag zelf even een te moeie dag om diep op alles in te gaan.
lekker rustig aan dus weer, een dag of twee of drie of zes
dinsdag 10 april 2012 om 14:35
quote:anahata4 schreef op 10 april 2012 @ 14:16:
jeetje wat is er veel geschreven vandaag!!
Sadeceben, ook ik herken je gevoel niet je eigen sores hier te willen opschrijven omdat het BB's topic is. Maar al die ervaringen bij elkaar, die zo overlappen en raken aan elkaar, dat is juist zo mooi! Mij helpt het zo erg om te weten dat anderen ook in een dergelijk proces zitten. Soms kan ik me zo'n intens ernstig geval voelen. Zeker omdat ik er al bijna een jaar uit ben... durf het niet eens op te schrijven..
ik vind het fijn om alles te lezen van anderen in ieder geval. Heb vandaag zelf even een te moeie dag om diep op alles in te gaan.
lekker rustig aan dus weer, een dag of twee of drie of zes
Je laatste zin.....helemaal goed:-).
Ook jij mag je eigen sores hier neerzetten hoor! Graag zelfs! Wat jij schrijft over blij zijn met die herkenning geldt voor mij precies hetzelfde!
Doe vandaag (en morgen, en overmorgen en de dag erna als het nodig is, lekker rustig aan.) Ook het gevoel van een te moeie dag hebben om te reageren herken ik! Ga je nu alsjeblieft niet verplicht zitten voelen. Tenminste, dat vul ik nu zelf in want ik merkte al weer bij mezelf dat ik me schuldig aan het voelen was dat ik tijdens de Paasdagen nauwelijks had geschreven.
jeetje wat is er veel geschreven vandaag!!
Sadeceben, ook ik herken je gevoel niet je eigen sores hier te willen opschrijven omdat het BB's topic is. Maar al die ervaringen bij elkaar, die zo overlappen en raken aan elkaar, dat is juist zo mooi! Mij helpt het zo erg om te weten dat anderen ook in een dergelijk proces zitten. Soms kan ik me zo'n intens ernstig geval voelen. Zeker omdat ik er al bijna een jaar uit ben... durf het niet eens op te schrijven..
ik vind het fijn om alles te lezen van anderen in ieder geval. Heb vandaag zelf even een te moeie dag om diep op alles in te gaan.
lekker rustig aan dus weer, een dag of twee of drie of zes
Je laatste zin.....helemaal goed:-).
Ook jij mag je eigen sores hier neerzetten hoor! Graag zelfs! Wat jij schrijft over blij zijn met die herkenning geldt voor mij precies hetzelfde!
Doe vandaag (en morgen, en overmorgen en de dag erna als het nodig is, lekker rustig aan.) Ook het gevoel van een te moeie dag hebben om te reageren herken ik! Ga je nu alsjeblieft niet verplicht zitten voelen. Tenminste, dat vul ik nu zelf in want ik merkte al weer bij mezelf dat ik me schuldig aan het voelen was dat ik tijdens de Paasdagen nauwelijks had geschreven.
dinsdag 10 april 2012 om 14:45
Ook deze reactie weer: had van te voren niet kunnen bedenken hoe fijn het zou zijn om via een forum uit te wisselen met mensen die sommige dingen gewoon echt precies begrijpen. Heerlijk.
Rustig aan dus. Het voelt dat alsof de woorden op zijn in mn hoofd. Dan kost het zo veel moeite om alles binnen te laten komen.
Tot later dus . Maar kon dit nog even niet laten. Zo fijn dit. Knuffel!
Rustig aan dus. Het voelt dat alsof de woorden op zijn in mn hoofd. Dan kost het zo veel moeite om alles binnen te laten komen.
Tot later dus . Maar kon dit nog even niet laten. Zo fijn dit. Knuffel!
dinsdag 10 april 2012 om 14:51
quote:anahata4 schreef op 10 april 2012 @ 14:45:
Ook deze reactie weer: had van te voren niet kunnen bedenken hoe fijn het zou zijn om via een forum uit te wisselen met mensen die sommige dingen gewoon echt precies begrijpen. Heerlijk.
Rustig aan dus. Het voelt dat alsof de woorden op zijn in mn hoofd. Dan kost het zo veel moeite om alles binnen te laten komen.
Tot later dus . Maar kon dit nog even niet laten. Zo fijn dit. Knuffel!
Ook deze reactie weer: had van te voren niet kunnen bedenken hoe fijn het zou zijn om via een forum uit te wisselen met mensen die sommige dingen gewoon echt precies begrijpen. Heerlijk.
Rustig aan dus. Het voelt dat alsof de woorden op zijn in mn hoofd. Dan kost het zo veel moeite om alles binnen te laten komen.
Tot later dus . Maar kon dit nog even niet laten. Zo fijn dit. Knuffel!
dinsdag 10 april 2012 om 15:49
Grappig, jullie schamen je voor je burn-out, vinden dat je geen 'rust' verdient, enz. Terwijl ik juist respect heb voor mensen met een burn out die daarna echt naar zichzelf gaan kijken, die eindelijk naar hun lijf gaan luisteren en stil gaan staan, dichterbij zichzelf willen komen. De mensen die alleen maar door rennen en ver van zichzelf verwijderd zijn zijn mensen waar ik niet mee op kan schieten, waarbij ik denk; 'mens, leef eens volgens je hart, kom eens terug bij jezelf'. Ik vind jullie juist mooie mensen doordat jullie wel die richting op aan het gaan zijn, als ik iemand zou ontmoeten die mij vertelt dat ze een burn-out heeft (en daarbij vertelt dat ze op zoek is naar wat ze wel wil/ naar zichzelf) dan zou ik JUIST zo iemand willen leren kennen, contact mee willen hebben.
Je lichaam heeft geroepen dat het zo niet meer kan, daar hebben jullie naar geluisterd en doen er iets mee (okee, jammer dat jullie niet naar de eerste seintjes hebben geluisterd, was iets makkelijker geweest, maar toch!), daar heb ik bewondering voor.
En nu is t tijd om de studie en laptop neer te leggen en lekker een boek te pakken en mn hoofd te legen!
Je lichaam heeft geroepen dat het zo niet meer kan, daar hebben jullie naar geluisterd en doen er iets mee (okee, jammer dat jullie niet naar de eerste seintjes hebben geluisterd, was iets makkelijker geweest, maar toch!), daar heb ik bewondering voor.
En nu is t tijd om de studie en laptop neer te leggen en lekker een boek te pakken en mn hoofd te legen!
dinsdag 10 april 2012 om 19:53
quote:italy1983 schreef op 10 april 2012 @ 11:56:
Mn coach zei laatst tegen mij; soms mag je je (een periode) door anderen laten dragen, daarna kan je jezelf weer dragen of kan jij hen dragen. Als jij een vriendin van mij was zou ik t fijn vinden als je aangaf (een langere periode) hulp/steun te willen, omdat ik het mooi zou vinden om eindelijk daardoor een kijkje achter je muurtje te krijgen, de pure jij te zien die niet alleen maar door rent en zichzelf stoerder voor doet. Jezelf kwetsbaar tonen aan anderen is heel mooi, mensen waarderen je dan juist meer én het zorgt ervoor dat zij zich ook zo durven opstellen naar jou en om jouw hulp durven vragen.
Italy: fijn dat je dit deelt. Ik merk dat ik het best lastig vind vrienden te benaderen nu ik ' ziek' ben. Dat een keer ok is om lekker bij te kletsen, maar de volgende keer durf ik minder goed initiatief te nemen omdat ik toch als 'saai' oordeel.
Sadeceden: een psychotherapeut kan je mogelijk veel helpen. Zoals Boedhabuikje beschreef over die oefening, zo doe ik ook veel tijdens de therapie die ik volg. En het maakt dingen vaak inzichtelijk! Ik doe een soort Gestalt-therapie. Vaak als we iets uitzetten, bijvoorbeeld mijn moeder tegenover me, dan mag ik ook eindelijk reageren hoe ik als kind niet durfde te reageren (ik trok me altijd terug, en liet over me heen lopen en dan mag ik eindelijk het verdriet voelen).
Vaak mag ik later ook op de plek van mijn moeder zitten en ervaren hoe dat is. Dan voel ik even hoe zei naar mij keek als kind, wat haar intenties en gevoelens waren. Daardoor kan ik ook beter snappen (en voelen!) waarom zei zo deed als ze deed.
Veel liefs allemaal!
Mn coach zei laatst tegen mij; soms mag je je (een periode) door anderen laten dragen, daarna kan je jezelf weer dragen of kan jij hen dragen. Als jij een vriendin van mij was zou ik t fijn vinden als je aangaf (een langere periode) hulp/steun te willen, omdat ik het mooi zou vinden om eindelijk daardoor een kijkje achter je muurtje te krijgen, de pure jij te zien die niet alleen maar door rent en zichzelf stoerder voor doet. Jezelf kwetsbaar tonen aan anderen is heel mooi, mensen waarderen je dan juist meer én het zorgt ervoor dat zij zich ook zo durven opstellen naar jou en om jouw hulp durven vragen.
Italy: fijn dat je dit deelt. Ik merk dat ik het best lastig vind vrienden te benaderen nu ik ' ziek' ben. Dat een keer ok is om lekker bij te kletsen, maar de volgende keer durf ik minder goed initiatief te nemen omdat ik toch als 'saai' oordeel.
Sadeceden: een psychotherapeut kan je mogelijk veel helpen. Zoals Boedhabuikje beschreef over die oefening, zo doe ik ook veel tijdens de therapie die ik volg. En het maakt dingen vaak inzichtelijk! Ik doe een soort Gestalt-therapie. Vaak als we iets uitzetten, bijvoorbeeld mijn moeder tegenover me, dan mag ik ook eindelijk reageren hoe ik als kind niet durfde te reageren (ik trok me altijd terug, en liet over me heen lopen en dan mag ik eindelijk het verdriet voelen).
Vaak mag ik later ook op de plek van mijn moeder zitten en ervaren hoe dat is. Dan voel ik even hoe zei naar mij keek als kind, wat haar intenties en gevoelens waren. Daardoor kan ik ook beter snappen (en voelen!) waarom zei zo deed als ze deed.
Veel liefs allemaal!
dinsdag 10 april 2012 om 20:08
Ik aarzel en vraag me af waarom ik het moeilijk vind om te vertellen wat mijn thuissituatie was. Ik denk dat het het gevoel is dat ik het toch nooit kan overbrengen, en mensen al snel proberen te vergelijken met wat ze kennen. Ik ben dan vaak teleurgesteld dat het niet overkomt. Inmiddels denk ik, ik zou het inderdaad nooit precies kunnen overbrengen, maar dat hoeft ook niet. En de andere reden is dat ik niet zielig wil lijken. Herkennen jullie dat misschien?
Ik denk dat wat bij mij gebeurd is, je emotionele mishandeling kan noemen. Mijn moeder was heel XXXXXXXXX. En ik (XXXXXXx pa) deden meestal precies wat ze wilde, om haar niet nog bozer te maken.
(GEWIjZIGD wegens herkenbaarheid)
Ze klaagde altijd dat zij het zo zwaar had met de zorg voor ons. En ik voelde me altijd schuldig naar haar. Ook al schold ze me uit voor de meest erge dingen, ik durfde niet in opstand te komen...En ik durfde geen emoties of pijn van mezelf meer te tonen. Ze schold ook altijd mijn vader uit, zodat ik geloofde dat hij inderdaad fout was en hem negeerde...
Kortom, heel veel eenzaamheid, verdriet, stress, (opgekropte woede?) en extreme prestatiedrang. Nooit als kind geleerd hoe je met dat soort gevoelens omgaat.
Ik ben onbeschrijfelijk dankbaar dat ik afgelopen jaren zoveel gegroeid ben.
Dankjulliewel voor het lezen.
Ik denk dat wat bij mij gebeurd is, je emotionele mishandeling kan noemen. Mijn moeder was heel XXXXXXXXX. En ik (XXXXXXx pa) deden meestal precies wat ze wilde, om haar niet nog bozer te maken.
(GEWIjZIGD wegens herkenbaarheid)
Ze klaagde altijd dat zij het zo zwaar had met de zorg voor ons. En ik voelde me altijd schuldig naar haar. Ook al schold ze me uit voor de meest erge dingen, ik durfde niet in opstand te komen...En ik durfde geen emoties of pijn van mezelf meer te tonen. Ze schold ook altijd mijn vader uit, zodat ik geloofde dat hij inderdaad fout was en hem negeerde...
Kortom, heel veel eenzaamheid, verdriet, stress, (opgekropte woede?) en extreme prestatiedrang. Nooit als kind geleerd hoe je met dat soort gevoelens omgaat.
Ik ben onbeschrijfelijk dankbaar dat ik afgelopen jaren zoveel gegroeid ben.
Dankjulliewel voor het lezen.
dinsdag 10 april 2012 om 20:32
Italy, wat een mooie woorden van jouw therapeute....
Ik heb meer met mensen die hun gevoelens tonen en juist hun kwetsbaarheiden laten zien. Net wat Italy al zegt sommige rennen maar door. Of mensen die alles lijken te hebben. ALLES
lijken aan te kunnen .
Maar vroeg of laat komen al deze mensen zichzelf tegen.Dat merk ik wel....
Ik heb meer met mensen die hun gevoelens tonen en juist hun kwetsbaarheiden laten zien. Net wat Italy al zegt sommige rennen maar door. Of mensen die alles lijken te hebben. ALLES
lijken aan te kunnen .
Maar vroeg of laat komen al deze mensen zichzelf tegen.Dat merk ik wel....
dinsdag 10 april 2012 om 21:57
Jellyfish, dank je wel voor het opschrijven. Wat goed dat je het toch gedurfd hebt. Ik wil je vast een knuffel toezenden .wat moet jij je eenzaam hebben gevoeld als klein meisje en wat naar dat je bij anderen soms het idee hebt dat ze je niet begrepen. Het niet zielig willen overkomen herken ik meer dan me lief is. Ook ik heb kwetsbaarheid niet op zijn waarde leren waarderen omdat daar geen ruimte voor was toen ik klein was. Daarom wilde ik niet kwetsbaar en zielig overkomen maar veel liever die sterke vrouw zijn bij wie het wel lukte. Dubiootje stuurde vanmiddag een mooie link hierover. Misschien sterkt dat je om kwetsbaarheid als iets moois en juist iets sterks te zien in de momenten dat je het even niet zit zitten, ondanks groei en vooruitgang.
Dubiootje, Mara en Italy: Jullie reacties raken mij juist weer, omdat ik hier in al mijn anonieme kwetsbaarheid gezien word door jullie en jullie daar toch nog iets moois in zien. Bedankt daarvoor.
Dubiootje, Mara en Italy: Jullie reacties raken mij juist weer, omdat ik hier in al mijn anonieme kwetsbaarheid gezien word door jullie en jullie daar toch nog iets moois in zien. Bedankt daarvoor.