Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
donderdag 12 april 2012 om 13:31
Ja, luisteren naar je (onderbuik)gevoel, dat lijkt voor mij nu toch wel de grootste oefening ... lastig als je ook met allerlei andere mensen/dingen bezig bent.
Boedha, fijn voor je herinnering dat t ook een is
Er komen makkelijkere tijden. Hier moet je even doorheen. Goed te zien dat je ook met boeken verdiept en zelfinzicht krijgt (dankje voor de tips). Geloof echt dat dat helpt, dat we anders in de patronen van vroeger blijven steken. En dat je dan over een poosje niet meer roofbouw pleegt op jezelf (voor je kinderen) zoals je moeder op jou deed.
Anahata: Kan me goed voorstellen dat je er vaak ook gewoon flink van baalt. En het alleen voelt.
Kan je er ook op vertrouwen dat het komt? Dat, zoals je schrijft, eerst die dingen moet doorwerken en daarna kan genieten van een relatie?
Moet eerlijk zeggen dat hoewel m`n vriend een heel grote steun voor me is, ik wel eens denk dat jezelf ontwikkelen soms makkelijker is zonder relatie. Zo leer ik bijv beter m`n eigen wil en behoeften te erkennen, ben ik andere keren juist weer boos, me bewuster van allerlei patronen. Ik verander. En onze relatie daarmee ook. Voelt soms alsof ik de relatie te veel leidt, we altijd gewend waren te veel met elkaar mee te gaan en ik dat nu minder accepteer. We praten (of beter: tekenen) er samen gelukkig over, en leren allebei veel over onszelf, maar toegeven (onderbuik
dat ik niet weet of we er goed uit gaan komen. Ga er wel nog vanuit dat het goed blijft gaan.
Boedha, fijn voor je herinnering dat t ook een is
Er komen makkelijkere tijden. Hier moet je even doorheen. Goed te zien dat je ook met boeken verdiept en zelfinzicht krijgt (dankje voor de tips). Geloof echt dat dat helpt, dat we anders in de patronen van vroeger blijven steken. En dat je dan over een poosje niet meer roofbouw pleegt op jezelf (voor je kinderen) zoals je moeder op jou deed.
Anahata: Kan me goed voorstellen dat je er vaak ook gewoon flink van baalt. En het alleen voelt.
Kan je er ook op vertrouwen dat het komt? Dat, zoals je schrijft, eerst die dingen moet doorwerken en daarna kan genieten van een relatie?
Moet eerlijk zeggen dat hoewel m`n vriend een heel grote steun voor me is, ik wel eens denk dat jezelf ontwikkelen soms makkelijker is zonder relatie. Zo leer ik bijv beter m`n eigen wil en behoeften te erkennen, ben ik andere keren juist weer boos, me bewuster van allerlei patronen. Ik verander. En onze relatie daarmee ook. Voelt soms alsof ik de relatie te veel leidt, we altijd gewend waren te veel met elkaar mee te gaan en ik dat nu minder accepteer. We praten (of beter: tekenen) er samen gelukkig over, en leren allebei veel over onszelf, maar toegeven (onderbuik
dat ik niet weet of we er goed uit gaan komen. Ga er wel nog vanuit dat het goed blijft gaan.
donderdag 12 april 2012 om 14:43
Hé meiden,
Wat is er weer een hoop geschreven en wat een herkenbare zaken allemaal.
Ik heb komende dinsdag weer een afspraak met mijn coach en heb net telefonisch contact met hem gehad. Ik heb aangegeven dat ik maar niet van het schuldgevoel afkom over het feit dat ik nu thuis ben.
Vandaag nog helemaal geen huilbui gehad en ondanks een erg korte nacht voel ik me best fit. Heb net even in de tuin gewerkt. En als ik in de tuin kan werken dan kan ik toch ook gewoon naar m'n werk, roept het stemmetje in mijn hoofd.
Volgens m'n coach moet ik dat gevoel loslaten en me ontspannen maar ik vind dat zó moeilijk. Ik heb het gevoel dat ik aan het spijbelen ben.
De nachten vind ik trouwens wel vervelend, er is dan zoveel ruimte om te piekeren, na te denken. En er komt maar geen einde aan. Vannacht keek ik om twee uur nog op m'n wekker en vanmorgen om zeven uur stond ik al weer naast m'n bed. Ik kan dan zo jaloers zijn op mijn man die heerlijk naast me ligt te snurken (letterlijk! )
Wat is er weer een hoop geschreven en wat een herkenbare zaken allemaal.
Ik heb komende dinsdag weer een afspraak met mijn coach en heb net telefonisch contact met hem gehad. Ik heb aangegeven dat ik maar niet van het schuldgevoel afkom over het feit dat ik nu thuis ben.
Vandaag nog helemaal geen huilbui gehad en ondanks een erg korte nacht voel ik me best fit. Heb net even in de tuin gewerkt. En als ik in de tuin kan werken dan kan ik toch ook gewoon naar m'n werk, roept het stemmetje in mijn hoofd.
Volgens m'n coach moet ik dat gevoel loslaten en me ontspannen maar ik vind dat zó moeilijk. Ik heb het gevoel dat ik aan het spijbelen ben.
De nachten vind ik trouwens wel vervelend, er is dan zoveel ruimte om te piekeren, na te denken. En er komt maar geen einde aan. Vannacht keek ik om twee uur nog op m'n wekker en vanmorgen om zeven uur stond ik al weer naast m'n bed. Ik kan dan zo jaloers zijn op mijn man die heerlijk naast me ligt te snurken (letterlijk! )
donderdag 12 april 2012 om 14:53
quote:boedhabuikje123 schreef op 11 april 2012 @ 14:19:
[...]
Doe ik het toch weer he. In dit leerproces, de dingen die nog niet lopen zoals ik dat wil, als "fout" bestempelen.
Als ik er ook niet over nadenk, gaat het direct weer niet goed.Zie je wat je doet? Je bedenkt dat je iets te snel als fout bestempelt, en noemt dat in één adem fout
[...]
Doe ik het toch weer he. In dit leerproces, de dingen die nog niet lopen zoals ik dat wil, als "fout" bestempelen.
Als ik er ook niet over nadenk, gaat het direct weer niet goed.Zie je wat je doet? Je bedenkt dat je iets te snel als fout bestempelt, en noemt dat in één adem fout
Ga in therapie!
donderdag 12 april 2012 om 15:04
Ik meld me ook even. Present:-)
Herkenbaar wat je schrijft Sadeceden, maar probeer dat gevoel los te laten. Iemand met een burn out mag ook best genieten van de rust en ruimte die er nu is. Volgens mij begint het daar zelfs mee.....want om nou direct met een lege accu de psychische diepte in te gaan? Dat kost namelijk ook energie hè, en daar mee aan de slag te gaan voorkom je dat je in de toekomst weer overbelast raakt. Dus de volgorde is echt rust, rust, rust. Probeer daar van te genieten. In de tuin werken staat NIET gelijk aan werken, want hiermee kun je stoppen wanneer je het zelf wilt.
( note aan mijzelf; waarom kan ik het bij andere nou toch wel, dit moet ik mezelf toch ook gewoon gunnen. Ik doe het nu meer hoor, maar het gaat niet vanzelf)
Vanmorgen op AT basis gewerkt. Nu merk ik weer dat me dat nog steeds veel kost. Lig nu op mijn bank met de iPad en ben moe. Me echt aan het voorbereiden op de komst van de kinderen, zie tegen de drukte op. Probeer ze maar te verleiden tot buiten spelen en anders de tv. ( en me daar dan niet vervelend over voelen)
Ook zit me nog steeds een topic op dit forum dwars. Hij is inmiddels verwijderd maar de schrijfstijl van TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. En dan alle radartjes die dan beginnen te werken. Proberen positief en opbeurend te zijn, iemand uit een put proberen te praten. Dit gebeurde me ook op mijn werk, had ik me daar toch 60 moeders in de spreekruimtes zitten. Helemaal uitgezogen, en ik merkte dat dit topic ook die "aantrekkingskracht" op me had. Dat is ook een vd redenen dat ik nu absoluut nog geen klantcontact heb tijdens mijn werk.
Sorry, ik heb een beetje een off momentje nu.
Herkenbaar wat je schrijft Sadeceden, maar probeer dat gevoel los te laten. Iemand met een burn out mag ook best genieten van de rust en ruimte die er nu is. Volgens mij begint het daar zelfs mee.....want om nou direct met een lege accu de psychische diepte in te gaan? Dat kost namelijk ook energie hè, en daar mee aan de slag te gaan voorkom je dat je in de toekomst weer overbelast raakt. Dus de volgorde is echt rust, rust, rust. Probeer daar van te genieten. In de tuin werken staat NIET gelijk aan werken, want hiermee kun je stoppen wanneer je het zelf wilt.
( note aan mijzelf; waarom kan ik het bij andere nou toch wel, dit moet ik mezelf toch ook gewoon gunnen. Ik doe het nu meer hoor, maar het gaat niet vanzelf)
Vanmorgen op AT basis gewerkt. Nu merk ik weer dat me dat nog steeds veel kost. Lig nu op mijn bank met de iPad en ben moe. Me echt aan het voorbereiden op de komst van de kinderen, zie tegen de drukte op. Probeer ze maar te verleiden tot buiten spelen en anders de tv. ( en me daar dan niet vervelend over voelen)
Ook zit me nog steeds een topic op dit forum dwars. Hij is inmiddels verwijderd maar de schrijfstijl van TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. En dan alle radartjes die dan beginnen te werken. Proberen positief en opbeurend te zijn, iemand uit een put proberen te praten. Dit gebeurde me ook op mijn werk, had ik me daar toch 60 moeders in de spreekruimtes zitten. Helemaal uitgezogen, en ik merkte dat dit topic ook die "aantrekkingskracht" op me had. Dat is ook een vd redenen dat ik nu absoluut nog geen klantcontact heb tijdens mijn werk.
Sorry, ik heb een beetje een off momentje nu.
donderdag 12 april 2012 om 15:07
quote:dubiootje schreef op 12 april 2012 @ 14:53:
[...]
Zie je wat je doet? Je bedenkt dat je iets te snel als fout bestempelt, en noemt dat in één adem fout
Dubiootje, grappig dat je die er uitpikt. Ik weet nog dat toen ik m opschreef, ik dacht: hoe ga ik het woord "fout" omzeilen. Daar heb ik dus "niet goed" van gemaakt.
Hoe had ik m volgens jou beter kunnen omschrijven? Ik vond namelijk al dat ik goed bezig was geweest
[...]
Zie je wat je doet? Je bedenkt dat je iets te snel als fout bestempelt, en noemt dat in één adem fout
Dubiootje, grappig dat je die er uitpikt. Ik weet nog dat toen ik m opschreef, ik dacht: hoe ga ik het woord "fout" omzeilen. Daar heb ik dus "niet goed" van gemaakt.
Hoe had ik m volgens jou beter kunnen omschrijven? Ik vond namelijk al dat ik goed bezig was geweest
donderdag 12 april 2012 om 15:10
quote:sadeceben schreef op 12 april 2012 @ 14:43:[/
De nachten vind ik trouwens wel vervelend, er is dan zoveel ruimte om te piekeren, na te denken. En er komt maar geen einde aan. Vannacht keek ik om twee uur nog op m'n wekker en vanmorgen om zeven uur stond ik al weer naast m'n bed. Ik kan dan zo jaloers zijn op mijn man die heerlijk naast me ligt te snurken (letterlijk! )Das niet prettig. Misschien helpen ontspanningsoefeningen voor je gaat slapen?
De nachten vind ik trouwens wel vervelend, er is dan zoveel ruimte om te piekeren, na te denken. En er komt maar geen einde aan. Vannacht keek ik om twee uur nog op m'n wekker en vanmorgen om zeven uur stond ik al weer naast m'n bed. Ik kan dan zo jaloers zijn op mijn man die heerlijk naast me ligt te snurken (letterlijk! )Das niet prettig. Misschien helpen ontspanningsoefeningen voor je gaat slapen?
donderdag 12 april 2012 om 15:15
hey meiden, ook ik weer even hier. vanmorgen naar mn vrijwilligerswerk geweest waar ik sinds kort ben begonnen. Was fijn, maar het valt me zo tegen hoe moe ik er van word. Doe nu twee ochtenden in de week, maar misschien moet ik dat toch gaan terugschroeven. Of eerder weg. Maar aan de adnere kant denk ik ook dat het misschien wel went. Het is iig wel heel fijn daar. dat scheelt. Maar maakt ook dat ik er graag wil blijven en dus weer over mn grenzen ga. pff!
Sadeceben: Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Daar had ik, zeker in het begin ook ontzettend last van. Bij alles wat je doet wat ook maar een beetje goed gaat, denk je meteen dat je dan ook wel moet kunnen werken. Je hoofd heeft zo lang de regie gehad, dat hij denkt dat hij dat nu ook nog wel kan houden. Terwijl jij liever wil leren luisteren naar je gevoel. Wat mij geholpen heeft is dat gevoel, die strenge stem JUIST te horen. Bijvoorbeeld door ermee te schrijven, of een gesprek ermee aan te gaan. Klinkt misschien een beetje maf. Maar juist doordat je het toelaat, het in de ogen durft te kijken, het erkent als onderdeel van wat er nu is, krijgt het wat minder kracht.
Jellyfish: ergens diep in mij zit er best wel een beetje vertrouwen dat het ooit nog goed komt met mij en dat ik heus wel instaat zal zijn om een relatie aan te gaan. Maar dat vertrouwen is klein en fragiel en wordt regelmatig omvergeblazen door mn verstand: 'als het je de afgelopen 30 jaar niet is gelukt, kan het je de komende 30 jaar ook neit lukken hoor' Zoals dr Phil zegt, the best predictor of future behavior is past behavior. lekker opbeurend, dat ik juist dat soort dingen onthou van de beste man...
BB: ik ben eigenlijk wel benieuwd welk topic dat is?
Ik stel verder voor dat we beiden lekker op de bank blijven liggen vanmiddag. Hoop dat je kinderen daar aan mee willen werken. Hoe oud zijn ze eigenlijk?
Sadeceben: Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Daar had ik, zeker in het begin ook ontzettend last van. Bij alles wat je doet wat ook maar een beetje goed gaat, denk je meteen dat je dan ook wel moet kunnen werken. Je hoofd heeft zo lang de regie gehad, dat hij denkt dat hij dat nu ook nog wel kan houden. Terwijl jij liever wil leren luisteren naar je gevoel. Wat mij geholpen heeft is dat gevoel, die strenge stem JUIST te horen. Bijvoorbeeld door ermee te schrijven, of een gesprek ermee aan te gaan. Klinkt misschien een beetje maf. Maar juist doordat je het toelaat, het in de ogen durft te kijken, het erkent als onderdeel van wat er nu is, krijgt het wat minder kracht.
Jellyfish: ergens diep in mij zit er best wel een beetje vertrouwen dat het ooit nog goed komt met mij en dat ik heus wel instaat zal zijn om een relatie aan te gaan. Maar dat vertrouwen is klein en fragiel en wordt regelmatig omvergeblazen door mn verstand: 'als het je de afgelopen 30 jaar niet is gelukt, kan het je de komende 30 jaar ook neit lukken hoor' Zoals dr Phil zegt, the best predictor of future behavior is past behavior. lekker opbeurend, dat ik juist dat soort dingen onthou van de beste man...
BB: ik ben eigenlijk wel benieuwd welk topic dat is?
Ik stel verder voor dat we beiden lekker op de bank blijven liggen vanmiddag. Hoop dat je kinderen daar aan mee willen werken. Hoe oud zijn ze eigenlijk?
donderdag 12 april 2012 om 15:22
Anahata, helemaal mee eens dat je jezelf geen schop onder de kont moet verkopen. Dat zei mijn psych ook altijd: kijk nu eens met liefde naar jezelf, doe niet zo hard. Zeg nou zelf, een schop onder je kont zet je wel aan het werk, maar is op termijn niet echt een goede motivatie
Ik heb ook een paar maanden een soort burn-out gehad. Ik was toen net gescheiden en stond er alleen voor met twee kleine kinderen. Dat was af en toe erg zwaar. Van de andere kant werd de neiging naar een depressie er aardig door afgeremd. Het grote voordeel van kinderen is dat je wel doormóet. Je móet elke dag opstaan, je móet een maaltje koken en boodschappen doen enz. enz. En met kinderen ben je nooit alleen. Het was heel fijn en soms troostend om lekker met mijn kinderen te knuffelen. Dat lichamelijke contact is erg belangrijk.
BB, lukt het je al een beetje om te bedenken wat normaal is in een opvoeding? Volgens mij is dat wat je niet duidelijk hebt omdat je daar als kind zelf geen duidelijke normen voor hebt meegekregen? Mij is niet helemaal duidelijk wat het probleem is met je man. Jij eist veel te veel van hem en wilt controle over de opvoeding houden. Hij reageert veel te heftig op je zoon en dan spring jij voor je zoon in de bres. Het zou zomaar kunnen dat jullie je gedrag allebei moeten aanpassen. Ik zou er moeite mee hebben als de vader van mijn kind veel te streng of zelfs op het agressieve af zou zijn. De vraag is dus: is hij dat of is hij eigenlijk heel redelijk? Kun jij dat voor je gevoel inschatten?
Ik heb ook een paar maanden een soort burn-out gehad. Ik was toen net gescheiden en stond er alleen voor met twee kleine kinderen. Dat was af en toe erg zwaar. Van de andere kant werd de neiging naar een depressie er aardig door afgeremd. Het grote voordeel van kinderen is dat je wel doormóet. Je móet elke dag opstaan, je móet een maaltje koken en boodschappen doen enz. enz. En met kinderen ben je nooit alleen. Het was heel fijn en soms troostend om lekker met mijn kinderen te knuffelen. Dat lichamelijke contact is erg belangrijk.
BB, lukt het je al een beetje om te bedenken wat normaal is in een opvoeding? Volgens mij is dat wat je niet duidelijk hebt omdat je daar als kind zelf geen duidelijke normen voor hebt meegekregen? Mij is niet helemaal duidelijk wat het probleem is met je man. Jij eist veel te veel van hem en wilt controle over de opvoeding houden. Hij reageert veel te heftig op je zoon en dan spring jij voor je zoon in de bres. Het zou zomaar kunnen dat jullie je gedrag allebei moeten aanpassen. Ik zou er moeite mee hebben als de vader van mijn kind veel te streng of zelfs op het agressieve af zou zijn. De vraag is dus: is hij dat of is hij eigenlijk heel redelijk? Kun jij dat voor je gevoel inschatten?
Ga in therapie!
donderdag 12 april 2012 om 15:29
quote:boedhabuikje123 schreef op 12 april 2012 @ 15:07:
[...]
Dubiootje, grappig dat je die er uitpikt. Ik weet nog dat toen ik m opschreef, ik dacht: hoe ga ik het woord "fout" omzeilen. Daar heb ik dus "niet goed" van gemaakt.
Hoe had ik m volgens jou beter kunnen omschrijven? Ik vond namelijk al dat ik goed bezig was geweest
Haha, wat goed, je had hem dus zelf al door toen je het schreef! Geweldig! Daar zie je aan dat je echt bezig bent met bewustwording.
Je doet het nu trouwens weer, beoordelen hoe je je formulering koos en vragen of dat goed of fout was Dat is wat ik ermee wilde aangeven. Je wilt loskomen van het oordeel "goed" of "fout" bij alles wat je doet. Dat lukt je steeds beter, maar als je het per ongeluk toch weer eens doet, noem je dat ook weer "fout".
Je kan kiezen voor een andere formulering waar geen oordeel in zit, bijvoorbeeld: dat wil ik niet meer doen, dat is iets waar ik vanaf wil, of hé, heb ik het weer vergeten! Het klinkt misschien als een onbelangrijke nuancering, maar hoe je over jezelf praat en schrijft en de woorden die je daarbij kiest, zijn een uiting van hoe je over jezelf denkt. En het heeft ook een impact op hoe je over jezelf denkt, want elke keer als je het uitspreekt versterk je die gedachte weer. Door je woorden zorgvuldig te kiezen en je bv. aan te wennen om niet meer in termen van goed of fout te praten, kun je dus je eigen denkwijzen ook veranderen.
[...]
Dubiootje, grappig dat je die er uitpikt. Ik weet nog dat toen ik m opschreef, ik dacht: hoe ga ik het woord "fout" omzeilen. Daar heb ik dus "niet goed" van gemaakt.
Hoe had ik m volgens jou beter kunnen omschrijven? Ik vond namelijk al dat ik goed bezig was geweest
Haha, wat goed, je had hem dus zelf al door toen je het schreef! Geweldig! Daar zie je aan dat je echt bezig bent met bewustwording.
Je doet het nu trouwens weer, beoordelen hoe je je formulering koos en vragen of dat goed of fout was Dat is wat ik ermee wilde aangeven. Je wilt loskomen van het oordeel "goed" of "fout" bij alles wat je doet. Dat lukt je steeds beter, maar als je het per ongeluk toch weer eens doet, noem je dat ook weer "fout".
Je kan kiezen voor een andere formulering waar geen oordeel in zit, bijvoorbeeld: dat wil ik niet meer doen, dat is iets waar ik vanaf wil, of hé, heb ik het weer vergeten! Het klinkt misschien als een onbelangrijke nuancering, maar hoe je over jezelf praat en schrijft en de woorden die je daarbij kiest, zijn een uiting van hoe je over jezelf denkt. En het heeft ook een impact op hoe je over jezelf denkt, want elke keer als je het uitspreekt versterk je die gedachte weer. Door je woorden zorgvuldig te kiezen en je bv. aan te wennen om niet meer in termen van goed of fout te praten, kun je dus je eigen denkwijzen ook veranderen.
Ga in therapie!
donderdag 12 april 2012 om 15:32
quote:anahata4 schreef op 12 april 2012 @ 15:15:
hey meiden, ook ik weer even hier. vanmorgen naar mn vrijwilligerswerk geweest waar ik sinds kort ben begonnen. Was fijn, maar het valt me zo tegen hoe moe ik er van word. Doe nu twee ochtenden in de week, maar misschien moet ik dat toch gaan terugschroeven. Of eerder weg. Maar aan de adnere kant denk ik ook dat het misschien wel went. Het is iig wel heel fijn daar. dat scheelt. Maar maakt ook dat ik er graag wil blijven en dus weer over mn grenzen ga. pff!
[Dan zitten er hier dus nu twee zich moe te voelen. Ik herken helemaal wat je schrijft, ook je twijfel erover./b]
Sadeceben: Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Daar had ik, zeker in het begin ook ontzettend last van. Bij alles wat je doet wat ook maar een beetje goed gaat, denk je meteen dat je dan ook wel moet kunnen werken. Je hoofd heeft zo lang de regie gehad, dat hij denkt dat hij dat nu ook nog wel kan houden. Terwijl jij liever wil leren luisteren naar je gevoel. Wat mij geholpen heeft is dat gevoel, die strenge stem JUIST te horen. Bijvoorbeeld door ermee te schrijven, of een gesprek ermee aan te gaan. Klinkt misschien een beetje maf. Maar juist doordat je het toelaat, het in de ogen durft te kijken, het erkent als onderdeel van wat er nu is, krijgt het wat minder kracht.
Jellyfish: ergens diep in mij zit er best wel een beetje vertrouwen dat het ooit nog goed komt met mij en dat ik heus wel instaat zal zijn om een relatie aan te gaan. Maar dat vertrouwen is klein en fragiel en wordt regelmatig omvergeblazen door mn verstand: 'als het je de afgelopen 30 jaar niet is gelukt, kan het je de komende 30 jaar ook neit lukken hoor' Zoals dr Phil zegt, the best predictor of future behavior is past behavior. lekker opbeurend, dat ik juist dat soort dingen onthou van de beste man...
. Het zal vast goed komen, maar ik herken de onzekerheid. Je schreef eerder iets over dat anderen toch ook relaties hadden en dat jij er van baalt dat jij eerst heel veel moest leren enzo. Relaties kunnen ook je innerlijke proces vertragen denk ik. Volgens mij ben jij jonger dan ik? ( ik ben 39) maar even ver (misschien wel verder zelfs) als ik in je psychische proces. (vreselijke term, maar ik weet even geen betere)
Ik geloof echt, dat die mooie man op jouw pad komt. En dan ben jij 30 nog wat en heb jij nog heel veel mooie jaren te gaan met iemand die ook echt jouw ware zijn kent.
BB: ik ben eigenlijk wel benieuwd welk topic dat is?
Ik stel verder voor dat we beiden lekker op de bank blijven liggen vanmiddag. Hoop dat je kinderen daar aan mee willen werken. Hoe oud zijn ze eigenlijk?
Ik weet niet of dat mag als het komt op de forumregels? Het ging over deze: Heb wat dingen in je post gezet. Lukt me niet t vet te drukken met de iPad.
hey meiden, ook ik weer even hier. vanmorgen naar mn vrijwilligerswerk geweest waar ik sinds kort ben begonnen. Was fijn, maar het valt me zo tegen hoe moe ik er van word. Doe nu twee ochtenden in de week, maar misschien moet ik dat toch gaan terugschroeven. Of eerder weg. Maar aan de adnere kant denk ik ook dat het misschien wel went. Het is iig wel heel fijn daar. dat scheelt. Maar maakt ook dat ik er graag wil blijven en dus weer over mn grenzen ga. pff!
[Dan zitten er hier dus nu twee zich moe te voelen. Ik herken helemaal wat je schrijft, ook je twijfel erover./b]
Sadeceben: Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Daar had ik, zeker in het begin ook ontzettend last van. Bij alles wat je doet wat ook maar een beetje goed gaat, denk je meteen dat je dan ook wel moet kunnen werken. Je hoofd heeft zo lang de regie gehad, dat hij denkt dat hij dat nu ook nog wel kan houden. Terwijl jij liever wil leren luisteren naar je gevoel. Wat mij geholpen heeft is dat gevoel, die strenge stem JUIST te horen. Bijvoorbeeld door ermee te schrijven, of een gesprek ermee aan te gaan. Klinkt misschien een beetje maf. Maar juist doordat je het toelaat, het in de ogen durft te kijken, het erkent als onderdeel van wat er nu is, krijgt het wat minder kracht.
Jellyfish: ergens diep in mij zit er best wel een beetje vertrouwen dat het ooit nog goed komt met mij en dat ik heus wel instaat zal zijn om een relatie aan te gaan. Maar dat vertrouwen is klein en fragiel en wordt regelmatig omvergeblazen door mn verstand: 'als het je de afgelopen 30 jaar niet is gelukt, kan het je de komende 30 jaar ook neit lukken hoor' Zoals dr Phil zegt, the best predictor of future behavior is past behavior. lekker opbeurend, dat ik juist dat soort dingen onthou van de beste man...
. Het zal vast goed komen, maar ik herken de onzekerheid. Je schreef eerder iets over dat anderen toch ook relaties hadden en dat jij er van baalt dat jij eerst heel veel moest leren enzo. Relaties kunnen ook je innerlijke proces vertragen denk ik. Volgens mij ben jij jonger dan ik? ( ik ben 39) maar even ver (misschien wel verder zelfs) als ik in je psychische proces. (vreselijke term, maar ik weet even geen betere)
Ik geloof echt, dat die mooie man op jouw pad komt. En dan ben jij 30 nog wat en heb jij nog heel veel mooie jaren te gaan met iemand die ook echt jouw ware zijn kent.
BB: ik ben eigenlijk wel benieuwd welk topic dat is?
Ik stel verder voor dat we beiden lekker op de bank blijven liggen vanmiddag. Hoop dat je kinderen daar aan mee willen werken. Hoe oud zijn ze eigenlijk?
Ik weet niet of dat mag als het komt op de forumregels? Het ging over deze: Heb wat dingen in je post gezet. Lukt me niet t vet te drukken met de iPad.
donderdag 12 april 2012 om 15:44
ik heb geen idee of dat mag volgens de forumregels. Maar vervolgens zeg je het ging over deze: ..??
snap het niet?
ik ben idd iets jonger dan jij, 27. En gek, maar het doet me dus zo goed als anderen zeggen dat het wel goed gaat komen met mij. Vind het echt apart dat ik dat heb terwijl jullie mij dus niet kennen. fijn wel. Dit hele groeiproces gaat me soms gewoon veel te langzaam.
dubiootje, dank voor je woorden. Fijn ook om ook iets over jou te horen. Was al benieuwd waar al jouw wijsheid vandaan kwam. Met jou gaat het nu iets beter dus?
Ik ben het trouwens helemaal met je eens dat het formuleren van dingen belangrijk is, omdat het ook een soort 'intentie' of 'energie' geeft aan de inhoud van je woorden. Maar om nou nooit meer het woord fout te mogen gebruiken. Tja, soms is het gewoon stom en verkeerd en zo. Maar dit vind ik. Ik krijg namelijk ook een klein beetje jeuk van de mensen om mij heen die me ELKE keer verbeteren al sik het woord moeten gebruik. JA hallo! soms MOET een mens gewoon wat!
snap het niet?
ik ben idd iets jonger dan jij, 27. En gek, maar het doet me dus zo goed als anderen zeggen dat het wel goed gaat komen met mij. Vind het echt apart dat ik dat heb terwijl jullie mij dus niet kennen. fijn wel. Dit hele groeiproces gaat me soms gewoon veel te langzaam.
dubiootje, dank voor je woorden. Fijn ook om ook iets over jou te horen. Was al benieuwd waar al jouw wijsheid vandaan kwam. Met jou gaat het nu iets beter dus?
Ik ben het trouwens helemaal met je eens dat het formuleren van dingen belangrijk is, omdat het ook een soort 'intentie' of 'energie' geeft aan de inhoud van je woorden. Maar om nou nooit meer het woord fout te mogen gebruiken. Tja, soms is het gewoon stom en verkeerd en zo. Maar dit vind ik. Ik krijg namelijk ook een klein beetje jeuk van de mensen om mij heen die me ELKE keer verbeteren al sik het woord moeten gebruik. JA hallo! soms MOET een mens gewoon wat!
donderdag 12 april 2012 om 15:49
[quote]anahata4 schreef op 12 april 2012 @ 15:44:
ik heb geen idee of dat mag volgens de forumregels. Maar vervolgens zeg je het ging over deze: ..??
snap het niet?
Die wilde de TO graag. Stond op overig, maar is verwijderd omdat ik denk dat TO m te confronterend vond worden of iig niet de steun kreeg die ze wenste. Maar ik weet dus helemaal net of dit zo mag? Maar ja, uiteindelijk beschrijf ik alleen maar wat mijn gevoel er bij was.
ik heb geen idee of dat mag volgens de forumregels. Maar vervolgens zeg je het ging over deze: ..??
snap het niet?
Die wilde de TO graag. Stond op overig, maar is verwijderd omdat ik denk dat TO m te confronterend vond worden of iig niet de steun kreeg die ze wenste. Maar ik weet dus helemaal net of dit zo mag? Maar ja, uiteindelijk beschrijf ik alleen maar wat mijn gevoel er bij was.
donderdag 12 april 2012 om 15:58
Oh herkenbaar, dat ´ontspan´ en ´zorg goed voor jezelf´ is zo makkelijk gezegd! En soms lijkt t lang te duren en wil je sneller, en is het makkelijk jezelf een beetje te vergeten (herkenbaar...)
Ja, echt jezelf toestemming geven tussendoor even op de bank liggen... Ik las inmiddels standaard een middagrust-uurtje, ook al veroordeel ik mezelf soms als lui als ik dat doe. Soms probeer ik anders met alle macht de moeheid te negeren, en bij t verplichte rusten kom ik even tot mezelf. Een uurtje voor mij. Hebben jullie ook zoiets?
(ja, in de tuin werken is fijn!)
Anahata, Je komt echt heel fijn en prettig over ik heb er ook alle vertrouwen in dat je een hele fijne partner tegen het lijf loopt!
Ja, echt jezelf toestemming geven tussendoor even op de bank liggen... Ik las inmiddels standaard een middagrust-uurtje, ook al veroordeel ik mezelf soms als lui als ik dat doe. Soms probeer ik anders met alle macht de moeheid te negeren, en bij t verplichte rusten kom ik even tot mezelf. Een uurtje voor mij. Hebben jullie ook zoiets?
(ja, in de tuin werken is fijn!)
Anahata, Je komt echt heel fijn en prettig over ik heb er ook alle vertrouwen in dat je een hele fijne partner tegen het lijf loopt!
donderdag 12 april 2012 om 16:03
ik doe zeker ook aan verplicht rusten. na een 'activiteit' verplicht een kop thee op de bank. En dan blijven zitten tot ie op is en niet van alles gaan doen . En ik mediteer dagelijks, zo'n lichaamsscan bv 'dwingt' me om contact te maken met mn lichaam. En dus met mn moeheid. En dan ben ik de rest van de dag meteen rustiger en doe ik minder. Ook doe ik savonds minder bellen en lapotop uit, zodat mn hoofd rustiger kan worden.
Iets minder standaard als jouw middagrust uurtje, maar meer kleinere dingen tussendoor.Ik herken iig vooral dat je als je dat niet doet, je je moeheid kan negeren/niet voelen. En dan komt ie later wel terug
Iets minder standaard als jouw middagrust uurtje, maar meer kleinere dingen tussendoor.Ik herken iig vooral dat je als je dat niet doet, je je moeheid kan negeren/niet voelen. En dan komt ie later wel terug
donderdag 12 april 2012 om 16:57
Haha, Anahata, ik ga geen mensen verbeteren die "fout" zeggen hoor. Van mij mag je zeggen wat je wilt, ik ben geen taalpolitie Ik signaleer alleen maar dat BB iets doet waar ze graag mee wil stoppen. Soms ben je je niet bewust van je gedachten en dan kunnen de woorden die je kiest een signaal geven van je gedachtengang. Dan moet je je dus wel bewust worden van de woorden die je kiest
Met mij gaat het geweldig nu! Het is voor mij ook alweer een paar jaar geleden en gelukkig heb ik al veel achter me kunnen laten. Heb ik ook wel wat overlevings- en crisismanagementtechnieken voor moeten ontwikkelen
Ik vind jou voor je leeftijd trouwens al heel gebalanceerd klinken, Anahata, al voel je het zelf misschien niet zo. Je denkt echt goed na over dingen die je belangrijk vindt in het leven. Het verlangen naar een partner herken ik, ik heb er dan wel één gehad en heb kinderen (en dus wel een gezin), maar zou het erg gezellig vinden om weer een man in mijn leven te hebben. Maar dat gaat er vast binnenkort van komen! Ik denk dat dat bij jou ook wel gebeurt, je hebt volgens mij een fijn leven en een man zou een fijne aanvulling, geen invulling zijn.
Mijn kinderen zijn iets ouder dan de jouwe, BB, en nog bijzonder knuffelbaar
Met mij gaat het geweldig nu! Het is voor mij ook alweer een paar jaar geleden en gelukkig heb ik al veel achter me kunnen laten. Heb ik ook wel wat overlevings- en crisismanagementtechnieken voor moeten ontwikkelen
Ik vind jou voor je leeftijd trouwens al heel gebalanceerd klinken, Anahata, al voel je het zelf misschien niet zo. Je denkt echt goed na over dingen die je belangrijk vindt in het leven. Het verlangen naar een partner herken ik, ik heb er dan wel één gehad en heb kinderen (en dus wel een gezin), maar zou het erg gezellig vinden om weer een man in mijn leven te hebben. Maar dat gaat er vast binnenkort van komen! Ik denk dat dat bij jou ook wel gebeurt, je hebt volgens mij een fijn leven en een man zou een fijne aanvulling, geen invulling zijn.
Mijn kinderen zijn iets ouder dan de jouwe, BB, en nog bijzonder knuffelbaar
Ga in therapie!
vrijdag 13 april 2012 om 10:17
quote:dubiootje schreef op 12 april 2012 @ 15:22:
Anahata, helemaal mee eens dat je jezelf geen schop onder de kont moet verkopen. Dat zei mijn psych ook altijd: kijk nu eens met liefde naar jezelf, doe niet zo hard. Zeg nou zelf, een schop onder je kont zet je wel aan het werk, maar is op termijn niet echt een goede motivatie
Ik heb ook een paar maanden een soort burn-out gehad. Ik was toen net gescheiden en stond er alleen voor met twee kleine kinderen. Dat was af en toe erg zwaar. Van de andere kant werd de neiging naar een depressie er aardig door afgeremd. Het grote voordeel van kinderen is dat je wel doormóet. Je móet elke dag opstaan, je móet een maaltje koken en boodschappen doen enz. enz. En met kinderen ben je nooit alleen. Het was heel fijn en soms troostend om lekker met mijn kinderen te knuffelen. Dat lichamelijke contact is erg belangrijk.
BB, lukt het je al een beetje om te bedenken wat normaal is in een opvoeding? Volgens mij is dat wat je niet duidelijk hebt omdat je daar als kind zelf geen duidelijke normen voor hebt meegekregen? Mij is niet helemaal duidelijk wat het probleem is met je man. Jij eist veel te veel van hem en wilt controle over de opvoeding houden. Hij reageert veel te heftig op je zoon en dan spring jij voor je zoon in de bres. Het zou zomaar kunnen dat jullie je gedrag allebei moeten aanpassen. Ik zou er moeite mee hebben als de vader van mijn kind veel te streng of zelfs op het agressieve af zou zijn. De vraag is dus: is hij dat of is hij eigenlijk heel redelijk? Kun jij dat voor je gevoel inschatten?
It takes one, to know one. Ik denk inderdaad, omdat jijzelf ook die strijd hebt gekend, zo goed weet wat er speelt. Je weet zo goed de vinger op de zere plek te leggen. Echt bijzonder om te lezen vind ik dat. Knuffel voor jou Dubiootje omdat ook diegene die heel sterk overkomen dat nodig hebben.
Voor wat betreft de opvoeding. Het is precies wat je schrijft. Omdat ik zelf geen goed voorbeeld had, heb ik er een soort Libelle plaatje van gemaakt. ( ik weet niet hoe ik dat beter moet omschrijven, maar dan bedoel ik het one big happy family gevoel) ik heb dus altijd geprobeerd iets heel onrealistisch na te streven. Dat zie ik inmiddels wel, daar heb ik ook wel dingen op aangepast. Het hoeft nu niet meer allemaal zo perfect, hoewel ik er nog wel gevoelig voor ben.
Met het echte een-op-een opvoeden ( dus wat er echt thuis gebeurt zeg maar,niet de buitenwereld) vind ik m lastiger inzichtelijk te krijgen.
Feit is, dat grootste trigger bij man en mij in onze relatie de kinderen zijn. Met zijn tweetjes lukt het aardig, al moeten we dan wel alle zeilen bijzetten. We reageren allebei heftig, willen allebei graag gelijk en waar ik verbaal over iemand heen kan storten, trekt hij zich terug. Ik zou m niet als agressief willen bestempelen, ondanks zijn korte lontje. Hij weet zich goed in te houden. Wat wel is, als hij merkt dat hij het niet redt verbaal tegen mij, dat hij passief-agressief is. Ja zeggen, nee doen. Daar worden heel wat gesprekken over gevoerd omdat ik dit heel lastig te handelen vind. Sowieso de manier waarop hij communiceert, hij kan het verbaal niet uiten.
Maar ja, dat gaat over mij en dat is mijn eigen gevecht. Zodra het over de kinderen gaat, wordt er bij mij een heel ander knopje aangezet. En ik ben helemaal geen moeder die haar kinderen overal voor wil beschermen. Ik denk dat ik ze heel veel zelf laat doen. Maar ik voel me aan alle kanten afgaan als hij op dezelfde wijze praat zoals hij dat tegen mij doet. Te fel en met verwachtingen die absoluut niet stroken met de leeftijd. Dan heb ik zoooo het gevoel dat ik ze wel moet beschermen, en hoewel ik weet dat ik dat niet in bijzijn van de kinderen moet doen (probeer ik ook echt) dat is soms zo ontzettend moeilijk.
Ik kan ook niet altijd goed overzien hoe groot dingen zijn. Dat zij de orthopedagoog ook; je moet het niet groter maken dan dat het is. Gedrag van man kan wel beter, maar ik hoef echt niet meteen in de bres te springen voor ze. Juist omdat hij echt niet agressief is naar de kinderen. Mopperig ja, te veel verwachtend ja, soms te fel, ja....maar niet agressief.
Anahata, helemaal mee eens dat je jezelf geen schop onder de kont moet verkopen. Dat zei mijn psych ook altijd: kijk nu eens met liefde naar jezelf, doe niet zo hard. Zeg nou zelf, een schop onder je kont zet je wel aan het werk, maar is op termijn niet echt een goede motivatie
Ik heb ook een paar maanden een soort burn-out gehad. Ik was toen net gescheiden en stond er alleen voor met twee kleine kinderen. Dat was af en toe erg zwaar. Van de andere kant werd de neiging naar een depressie er aardig door afgeremd. Het grote voordeel van kinderen is dat je wel doormóet. Je móet elke dag opstaan, je móet een maaltje koken en boodschappen doen enz. enz. En met kinderen ben je nooit alleen. Het was heel fijn en soms troostend om lekker met mijn kinderen te knuffelen. Dat lichamelijke contact is erg belangrijk.
BB, lukt het je al een beetje om te bedenken wat normaal is in een opvoeding? Volgens mij is dat wat je niet duidelijk hebt omdat je daar als kind zelf geen duidelijke normen voor hebt meegekregen? Mij is niet helemaal duidelijk wat het probleem is met je man. Jij eist veel te veel van hem en wilt controle over de opvoeding houden. Hij reageert veel te heftig op je zoon en dan spring jij voor je zoon in de bres. Het zou zomaar kunnen dat jullie je gedrag allebei moeten aanpassen. Ik zou er moeite mee hebben als de vader van mijn kind veel te streng of zelfs op het agressieve af zou zijn. De vraag is dus: is hij dat of is hij eigenlijk heel redelijk? Kun jij dat voor je gevoel inschatten?
It takes one, to know one. Ik denk inderdaad, omdat jijzelf ook die strijd hebt gekend, zo goed weet wat er speelt. Je weet zo goed de vinger op de zere plek te leggen. Echt bijzonder om te lezen vind ik dat. Knuffel voor jou Dubiootje omdat ook diegene die heel sterk overkomen dat nodig hebben.
Voor wat betreft de opvoeding. Het is precies wat je schrijft. Omdat ik zelf geen goed voorbeeld had, heb ik er een soort Libelle plaatje van gemaakt. ( ik weet niet hoe ik dat beter moet omschrijven, maar dan bedoel ik het one big happy family gevoel) ik heb dus altijd geprobeerd iets heel onrealistisch na te streven. Dat zie ik inmiddels wel, daar heb ik ook wel dingen op aangepast. Het hoeft nu niet meer allemaal zo perfect, hoewel ik er nog wel gevoelig voor ben.
Met het echte een-op-een opvoeden ( dus wat er echt thuis gebeurt zeg maar,niet de buitenwereld) vind ik m lastiger inzichtelijk te krijgen.
Feit is, dat grootste trigger bij man en mij in onze relatie de kinderen zijn. Met zijn tweetjes lukt het aardig, al moeten we dan wel alle zeilen bijzetten. We reageren allebei heftig, willen allebei graag gelijk en waar ik verbaal over iemand heen kan storten, trekt hij zich terug. Ik zou m niet als agressief willen bestempelen, ondanks zijn korte lontje. Hij weet zich goed in te houden. Wat wel is, als hij merkt dat hij het niet redt verbaal tegen mij, dat hij passief-agressief is. Ja zeggen, nee doen. Daar worden heel wat gesprekken over gevoerd omdat ik dit heel lastig te handelen vind. Sowieso de manier waarop hij communiceert, hij kan het verbaal niet uiten.
Maar ja, dat gaat over mij en dat is mijn eigen gevecht. Zodra het over de kinderen gaat, wordt er bij mij een heel ander knopje aangezet. En ik ben helemaal geen moeder die haar kinderen overal voor wil beschermen. Ik denk dat ik ze heel veel zelf laat doen. Maar ik voel me aan alle kanten afgaan als hij op dezelfde wijze praat zoals hij dat tegen mij doet. Te fel en met verwachtingen die absoluut niet stroken met de leeftijd. Dan heb ik zoooo het gevoel dat ik ze wel moet beschermen, en hoewel ik weet dat ik dat niet in bijzijn van de kinderen moet doen (probeer ik ook echt) dat is soms zo ontzettend moeilijk.
Ik kan ook niet altijd goed overzien hoe groot dingen zijn. Dat zij de orthopedagoog ook; je moet het niet groter maken dan dat het is. Gedrag van man kan wel beter, maar ik hoef echt niet meteen in de bres te springen voor ze. Juist omdat hij echt niet agressief is naar de kinderen. Mopperig ja, te veel verwachtend ja, soms te fel, ja....maar niet agressief.
vrijdag 13 april 2012 om 10:38
quote:anahata4 schreef op 12 april 2012 @ 15:55:
lijkt me dat je niks strafbaars doet hoor. Laten we over het topic zelf ophouden, maar wil je nog wat meer kwijt over wat het met je doet?
Het waren twee dingen aan dat topic dat mij triggerde.
Enerzijds...de ruimte die zij voor haar zelf durfde te vragen. Er werden zoveel lieve dingen gezegd zoveel steun, maar zodra er iets van relativering ter berde werd gebracht was het meteen: nee, want ik ben echt een slachtoffer. 1000 liter tranen zouden nog niet genoeg zijn om mijn verdriet te stelpen. En dat pagina's lang. En ergens voelde ik, dat wil ik ook wel! Alleen maar knuffels en empathie , en als iemand me op mijn relativeringsvermogen en redelijkheid aanspreekt, alleen maar zeggen. Nee, nee, nee. Net zoals dat kleine meisje dus kennelijk niet kon.
Ik wil dat beeld trouwens nog wel even nuanceren. Het was niet zo dat ik als klein kind echt belast werd met het huishouden hoor. Mijn moeder is geen huishoudelijk wonder, maar zegt zelf dit ook niet belangrijk te vinden. Gevolg dat ik vroeger wel vaak iets van huishouden deed omdat mijn standaard toen al hoger was? Ik weet niet of dat dat het was. Overigens kookte ze wel gewoon voor ons, wij konden alleen bepalen wat we aten, want ze vond alles goed. Er waren geen grenzen. In niets. Als klein kind heb je dat nog niet zo door natuurlijk. Vriendinnetjes kwamen ook graag spelen, want alles mocht bij ons en je hoefde ook niet op te ruimen. En bij die vriendinnetjes was ik op een gegeven moment ook wel over de schaamte heen dat het bij ons thuis altijd zo'n zooi was. Hier komt overigens wel heel sterk mijn perfectionisme voor het huishouden vandaan. Vuile aanrechten? Ik kan ze niet zien, gebeurt dus ook zelden. Ongevouwen was? Gruwel!!!
Pas later ben ik gaan zien dat dit grenzeloze ook een gebrek aan veiligheid met zich meebrengt. En ook dat juist op de momenten dat ik die grenzen wel zo hard nodig had (puber) ik die niet kreeg omdat mijn moeder geen grenzen kan en durft te stellen.
En dan het andere dat me er in triggerde. De TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. Iemand die in de put zit, door iedereen word opgebeurd en het maar niet tot zich kunnen laten doordringen wat voor hulp en liefde er is. Want wat je ook zegt of wat je ook aan liefde laat zien, het is nooit genoeg. Nooit! Soms dan leek het wel hoor, dan leek er weer wat hoop te zijn en optimisme, maar het was nooit genoeg om daadwerkelijk blijer door het leven te gaan. Bij TO merkte ik ook dat ik de neigingen kreeg om er maar input in te blijven stoppen. Ik heb dat, uit zelfbescherming, niet gedaan. In mijn werk merk ik ook dat ik daar gevoelig voor ben: wat heb ik al aan dode paarden lopen trekken, in de hoop dat als ik nou heeeel erg mijn best doe, ik iemand wel kan helpen en wel gelukkig kan maken. Dat gevoel zit heel diep, en dat werd dus getriggerd in dat topic. Bedrijfsarts vraagt zich ook af of ik weleer goede werk heb gekozen. Dat inderdaad nog een vraagstuk waar ik niet uit ben. Mijn valkuil is nog zo groot.
Sorry voor de huge ego post.
lijkt me dat je niks strafbaars doet hoor. Laten we over het topic zelf ophouden, maar wil je nog wat meer kwijt over wat het met je doet?
Het waren twee dingen aan dat topic dat mij triggerde.
Enerzijds...de ruimte die zij voor haar zelf durfde te vragen. Er werden zoveel lieve dingen gezegd zoveel steun, maar zodra er iets van relativering ter berde werd gebracht was het meteen: nee, want ik ben echt een slachtoffer. 1000 liter tranen zouden nog niet genoeg zijn om mijn verdriet te stelpen. En dat pagina's lang. En ergens voelde ik, dat wil ik ook wel! Alleen maar knuffels en empathie , en als iemand me op mijn relativeringsvermogen en redelijkheid aanspreekt, alleen maar zeggen. Nee, nee, nee. Net zoals dat kleine meisje dus kennelijk niet kon.
Ik wil dat beeld trouwens nog wel even nuanceren. Het was niet zo dat ik als klein kind echt belast werd met het huishouden hoor. Mijn moeder is geen huishoudelijk wonder, maar zegt zelf dit ook niet belangrijk te vinden. Gevolg dat ik vroeger wel vaak iets van huishouden deed omdat mijn standaard toen al hoger was? Ik weet niet of dat dat het was. Overigens kookte ze wel gewoon voor ons, wij konden alleen bepalen wat we aten, want ze vond alles goed. Er waren geen grenzen. In niets. Als klein kind heb je dat nog niet zo door natuurlijk. Vriendinnetjes kwamen ook graag spelen, want alles mocht bij ons en je hoefde ook niet op te ruimen. En bij die vriendinnetjes was ik op een gegeven moment ook wel over de schaamte heen dat het bij ons thuis altijd zo'n zooi was. Hier komt overigens wel heel sterk mijn perfectionisme voor het huishouden vandaan. Vuile aanrechten? Ik kan ze niet zien, gebeurt dus ook zelden. Ongevouwen was? Gruwel!!!
Pas later ben ik gaan zien dat dit grenzeloze ook een gebrek aan veiligheid met zich meebrengt. En ook dat juist op de momenten dat ik die grenzen wel zo hard nodig had (puber) ik die niet kreeg omdat mijn moeder geen grenzen kan en durft te stellen.
En dan het andere dat me er in triggerde. De TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. Iemand die in de put zit, door iedereen word opgebeurd en het maar niet tot zich kunnen laten doordringen wat voor hulp en liefde er is. Want wat je ook zegt of wat je ook aan liefde laat zien, het is nooit genoeg. Nooit! Soms dan leek het wel hoor, dan leek er weer wat hoop te zijn en optimisme, maar het was nooit genoeg om daadwerkelijk blijer door het leven te gaan. Bij TO merkte ik ook dat ik de neigingen kreeg om er maar input in te blijven stoppen. Ik heb dat, uit zelfbescherming, niet gedaan. In mijn werk merk ik ook dat ik daar gevoelig voor ben: wat heb ik al aan dode paarden lopen trekken, in de hoop dat als ik nou heeeel erg mijn best doe, ik iemand wel kan helpen en wel gelukkig kan maken. Dat gevoel zit heel diep, en dat werd dus getriggerd in dat topic. Bedrijfsarts vraagt zich ook af of ik weleer goede werk heb gekozen. Dat inderdaad nog een vraagstuk waar ik niet uit ben. Mijn valkuil is nog zo groot.
Sorry voor de huge ego post.
vrijdag 13 april 2012 om 10:45
quote:anahata4 schreef op 12 april 2012 @ 16:03:
ik doe zeker ook aan verplicht rusten. na een 'activiteit' verplicht een kop thee op de bank. En dan blijven zitten tot ie op is en niet van alles gaan doen . En ik mediteer dagelijks, zo'n lichaamsscan bv 'dwingt' me om contact te maken met mn lichaam. En dus met mn moeheid. En dan ben ik de rest van de dag meteen rustiger en doe ik minder. Ook doe ik savonds minder bellen en lapotop uit, zodat mn hoofd rustiger kan worden.
Iets minder standaard als jouw middagrust uurtje, maar meer kleinere dingen tussendoor.Ik herken iig vooral dat je als je dat niet doet, je je moeheid kan negeren/niet voelen. En dan komt ie later wel terug
Vraagje hierover (ook aan Jellyfish en Sadeceden):
Beschouwen jullie het forum (en hier praten in het bijzonder) als activiteit of als ontspanning?
Bij mij begon het als afleiding en ontspanning maar ik merk nu ook dat ik dit topic als therapeutisch (groot woord ervoor, weet even geen betere) ervaar. Heel fijn en leerzaam, maar door het nadenken en het schrijven en proberen het goed onder woorden te krijgen ook wel als "hard werken".
ik doe zeker ook aan verplicht rusten. na een 'activiteit' verplicht een kop thee op de bank. En dan blijven zitten tot ie op is en niet van alles gaan doen . En ik mediteer dagelijks, zo'n lichaamsscan bv 'dwingt' me om contact te maken met mn lichaam. En dus met mn moeheid. En dan ben ik de rest van de dag meteen rustiger en doe ik minder. Ook doe ik savonds minder bellen en lapotop uit, zodat mn hoofd rustiger kan worden.
Iets minder standaard als jouw middagrust uurtje, maar meer kleinere dingen tussendoor.Ik herken iig vooral dat je als je dat niet doet, je je moeheid kan negeren/niet voelen. En dan komt ie later wel terug
Vraagje hierover (ook aan Jellyfish en Sadeceden):
Beschouwen jullie het forum (en hier praten in het bijzonder) als activiteit of als ontspanning?
Bij mij begon het als afleiding en ontspanning maar ik merk nu ook dat ik dit topic als therapeutisch (groot woord ervoor, weet even geen betere) ervaar. Heel fijn en leerzaam, maar door het nadenken en het schrijven en proberen het goed onder woorden te krijgen ook wel als "hard werken".
vrijdag 13 april 2012 om 11:04
quote:boedhabuikje123 schreef op 13 april 2012 @ 10:38:
[...]
Het waren twee dingen aan dat topic dat mij triggerde.
Enerzijds...de ruimte die zij voor haar zelf durfde te vragen. Er werden zoveel lieve dingen gezegd zoveel steun, maar zodra er iets van relativering ter berde werd gebracht was het meteen: nee, want ik ben echt een slachtoffer. 1000 liter tranen zouden nog niet genoeg zijn om mijn verdriet te stelpen. En dat pagina's lang. En ergens voelde ik, dat wil ik ook wel! Alleen maar knuffels en empathie , en als iemand me op mijn relativeringsvermogen en redelijkheid aanspreekt, alleen maar zeggen. Nee, nee, nee. Net zoals dat kleine meisje dus kennelijk niet kon.
volgens mij haal je hier twee dingen door elkaar. Ze neemt ruimte in, ik kan me voorstellen dat dat je raakt. Blijkt wel weer dat je dit bericht aflsuit met 'sorry huge ego post'. Wat natuurlijk totaal niet nodig is. MAar goed, wij hebben moeite met ruimte innemen. Deze TO blijkbaar iets minder. Maar het vervolgens niet ingaan op alle adviezen die gegeven worden heeft volgens mij meer met wat je dan hieronder weer beschrijft. Iemand kan zo in zn eigen drama zitten, dat het de vraag is of ze echt hulp wil, of dat diep van binnen en meestal onbewust het drama eigenljik best goed uitkomt, omdat je er zo veel aandacht mee krijgt.
En dan het andere dat me er in triggerde. De TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. Iemand die in de put zit, door iedereen word opgebeurd en het maar niet tot zich kunnen laten doordringen wat voor hulp en liefde er is. Want wat je ook zegt of wat je ook aan liefde laat zien, het is nooit genoeg. Nooit! Soms dan leek het wel hoor, dan leek er weer wat hoop te zijn en optimisme, maar het was nooit genoeg om daadwerkelijk blijer door het leven te gaan. Bij TO merkte ik ook dat ik de neigingen kreeg om er maar input in te blijven stoppen. Ik heb dat, uit zelfbescherming, niet gedaan. In mijn werk merk ik ook dat ik daar gevoelig voor ben: wat heb ik al aan dode paarden lopen trekken, in de hoop dat als ik nou heeeel erg mijn best doe, ik iemand wel kan helpen en wel gelukkig kan maken. Dat gevoel zit heel diep, en dat werd dus getriggerd in dat topic. Bedrijfsarts vraagt zich ook af of ik weleer goede werk heb gekozen. Dat inderdaad nog een vraagstuk waar ik niet uit ben. Mijn valkuil is nog zo groot.
Ik herken dit echt zo. ik liep hier ook enorm tegenaan in mn werk. Ben best benieuwd wat voor werk jij doet. Al wil ik het zelf misschien ook niet zeggen hoor, heb nu al het idee dat ik hier net zo goed mn naam en adres kan neergooien .
Maar ik heb het niet alleen bij clienten. Een van mijn favoriete dode paarden is mijn moeder. Wat kan ik daar aan trekken, wat kan ik die van goede adviezen voorzien. Mijn moeder en ik lijken erg op elkaar en zeker nu ik aan het veranderen ben, is de verleiding zo groot om haar mee te willen nemen. HEt kan anders ma! Mijn lieve therapeut vroeg me laatst een voor mij rare en confronterende vraag: gun je je moeder haar drama? Daar werd ik even stil van. Gun ik haar haar drama? euhhhmmm.. Nee? want ik gun haar dat ze gelukkiger is, en zich fijner voelt. Dit is een heel nieuw inzicht geworden waar ik nog flink over aan het herkauwen ben. HEt is haar leven. HEt is haar drama. En als zij wil veranderen, moet ZIJ daar stappen in nemen.
pff. ik ben mn punt al een beetje kwijt, en misschien dwaal ik nodeloos af, maar dit komt er bij mij op als ik jouw verhaal lees. xxSorry voor de huge ego post.
[...]
Het waren twee dingen aan dat topic dat mij triggerde.
Enerzijds...de ruimte die zij voor haar zelf durfde te vragen. Er werden zoveel lieve dingen gezegd zoveel steun, maar zodra er iets van relativering ter berde werd gebracht was het meteen: nee, want ik ben echt een slachtoffer. 1000 liter tranen zouden nog niet genoeg zijn om mijn verdriet te stelpen. En dat pagina's lang. En ergens voelde ik, dat wil ik ook wel! Alleen maar knuffels en empathie , en als iemand me op mijn relativeringsvermogen en redelijkheid aanspreekt, alleen maar zeggen. Nee, nee, nee. Net zoals dat kleine meisje dus kennelijk niet kon.
volgens mij haal je hier twee dingen door elkaar. Ze neemt ruimte in, ik kan me voorstellen dat dat je raakt. Blijkt wel weer dat je dit bericht aflsuit met 'sorry huge ego post'. Wat natuurlijk totaal niet nodig is. MAar goed, wij hebben moeite met ruimte innemen. Deze TO blijkbaar iets minder. Maar het vervolgens niet ingaan op alle adviezen die gegeven worden heeft volgens mij meer met wat je dan hieronder weer beschrijft. Iemand kan zo in zn eigen drama zitten, dat het de vraag is of ze echt hulp wil, of dat diep van binnen en meestal onbewust het drama eigenljik best goed uitkomt, omdat je er zo veel aandacht mee krijgt.
En dan het andere dat me er in triggerde. De TO deed me zo ontzettend aan mijn moeder denken. Iemand die in de put zit, door iedereen word opgebeurd en het maar niet tot zich kunnen laten doordringen wat voor hulp en liefde er is. Want wat je ook zegt of wat je ook aan liefde laat zien, het is nooit genoeg. Nooit! Soms dan leek het wel hoor, dan leek er weer wat hoop te zijn en optimisme, maar het was nooit genoeg om daadwerkelijk blijer door het leven te gaan. Bij TO merkte ik ook dat ik de neigingen kreeg om er maar input in te blijven stoppen. Ik heb dat, uit zelfbescherming, niet gedaan. In mijn werk merk ik ook dat ik daar gevoelig voor ben: wat heb ik al aan dode paarden lopen trekken, in de hoop dat als ik nou heeeel erg mijn best doe, ik iemand wel kan helpen en wel gelukkig kan maken. Dat gevoel zit heel diep, en dat werd dus getriggerd in dat topic. Bedrijfsarts vraagt zich ook af of ik weleer goede werk heb gekozen. Dat inderdaad nog een vraagstuk waar ik niet uit ben. Mijn valkuil is nog zo groot.
Ik herken dit echt zo. ik liep hier ook enorm tegenaan in mn werk. Ben best benieuwd wat voor werk jij doet. Al wil ik het zelf misschien ook niet zeggen hoor, heb nu al het idee dat ik hier net zo goed mn naam en adres kan neergooien .
Maar ik heb het niet alleen bij clienten. Een van mijn favoriete dode paarden is mijn moeder. Wat kan ik daar aan trekken, wat kan ik die van goede adviezen voorzien. Mijn moeder en ik lijken erg op elkaar en zeker nu ik aan het veranderen ben, is de verleiding zo groot om haar mee te willen nemen. HEt kan anders ma! Mijn lieve therapeut vroeg me laatst een voor mij rare en confronterende vraag: gun je je moeder haar drama? Daar werd ik even stil van. Gun ik haar haar drama? euhhhmmm.. Nee? want ik gun haar dat ze gelukkiger is, en zich fijner voelt. Dit is een heel nieuw inzicht geworden waar ik nog flink over aan het herkauwen ben. HEt is haar leven. HEt is haar drama. En als zij wil veranderen, moet ZIJ daar stappen in nemen.
pff. ik ben mn punt al een beetje kwijt, en misschien dwaal ik nodeloos af, maar dit komt er bij mij op als ik jouw verhaal lees. xxSorry voor de huge ego post.
vrijdag 13 april 2012 om 11:07
quote:boedhabuikje123 schreef op 13 april 2012 @ 10:45:
[...]
Vraagje hierover (ook aan Jellyfish en Sadeceden):
Beschouwen jullie het forum (en hier praten in het bijzonder) als activiteit of als ontspanning?
Bij mij begon het als afleiding en ontspanning maar ik merk nu ook dat ik dit topic als therapeutisch (groot woord ervoor, weet even geen betere) ervaar. Heel fijn en leerzaam, maar door het nadenken en het schrijven en proberen het goed onder woorden te krijgen ook wel als "hard werken".
zoals je uit mn vorige post misschien wel kan opmaken is dit zeker ook therapeutisch voor mij. wat er gezegd wordt, raakt mij weer en brengt mij verder in de ontwikkeling van mn nieuwe denkwijzen. Ofzo.
Ik zie het ook als activiteit, en niet als ontspanning, omdat het me veel concentratie kost. Merk trouwens dat ik best gefocust ben op dit topic, als er iets nieuws staat, wil ik graag snel ook reageren. Damn you smartphones!
[...]
Vraagje hierover (ook aan Jellyfish en Sadeceden):
Beschouwen jullie het forum (en hier praten in het bijzonder) als activiteit of als ontspanning?
Bij mij begon het als afleiding en ontspanning maar ik merk nu ook dat ik dit topic als therapeutisch (groot woord ervoor, weet even geen betere) ervaar. Heel fijn en leerzaam, maar door het nadenken en het schrijven en proberen het goed onder woorden te krijgen ook wel als "hard werken".
zoals je uit mn vorige post misschien wel kan opmaken is dit zeker ook therapeutisch voor mij. wat er gezegd wordt, raakt mij weer en brengt mij verder in de ontwikkeling van mn nieuwe denkwijzen. Ofzo.
Ik zie het ook als activiteit, en niet als ontspanning, omdat het me veel concentratie kost. Merk trouwens dat ik best gefocust ben op dit topic, als er iets nieuws staat, wil ik graag snel ook reageren. Damn you smartphones!
vrijdag 13 april 2012 om 11:30
Anahata: ik ben het met je eens hoor wat je zegt in het eerste stukje. Op den duur moet je ook zeker met je slachtoffergedrag aan de slag. Alleen jijzelf kan veranderen hor je naar je eigen leven kijkt, niemand anders.
Maar het lijkt me gewoon zo lekker, voor even. Gewoon even heel veel liefde en aandacht zonder dat ik het gevoel heb dat dat betekent dat ik ook weer wat voor die ander moet betekenen.
Lekker heel primair reageren....niet nadenken over wat sociaal wenselijk is, wat redelijk is, wat goed voor die ander is. Ik durf dat niet.
Inderdaad, het feit dat ik er "sorry voor mijn ego post" onder zet, zegt genoeg.
Dan je tweede stuk. Wat jammer dat je het herkent
.
Voor wat betreft mijn moeder dacht ik dat ik een hoop zeer had opgeborgen. Ik leef de laatste 20 jaar al op behoorlijk wat afstand van haar. Ik neem de telefoon niet op 's avonds bijvoorbeeld omdat ik weet dat ze dan meestal weer zo'n (dronken) bui heeft. Dat weet ze, en dat ging best goed eigenlijk, op wat kleine dip momenten na.
Het is wel altijd lastiger voor me als ze zonder relatie is. Dan heb ik wel het idee dat ik haar weer moet oprapen. Afgelopen zomer zijn er in haar leven nogal wat dingen gebeurd, waarbij ik dacht dat ik haar op een beroepsmatige wijze kon helpen (denk richting schuldhulpverlening, misschien haal ik dit toch nog weg). En boef....daar liep ik me toch weer in die valkuil. Ik dacht het met distantie te kunnen doen, want hulp was meer beroepsgericht, maar ik merkte dus dat dit dus helemaal niet zo werkt. Haha, hoe naïef hè. Al die dingen en nog heel veel ( wat ik hier niet wil schrijven omdat ik dan echt het gevoel heb in haar integriteit te zitten) heeft mij afgelopen zomer doen besluiten om het contact voorlopig op het nulpunt te zetten. In het najaar ben ik toen ook op mijn werk uitgevallen met mijn burn out.
En je moeder haar drama gunnen. Ik dacht dus echt dat ik zover was....maar dat blijkt dus anders. Ik kan dat nu kennelijk alleen nog maar bij een letterlijke afstand. Mijn hoop is dat ik dat op een gegeven moment ook kan in het contact met haar, want ergens mis ik mijn moeder soms toch ook.
Maar het lijkt me gewoon zo lekker, voor even. Gewoon even heel veel liefde en aandacht zonder dat ik het gevoel heb dat dat betekent dat ik ook weer wat voor die ander moet betekenen.
Lekker heel primair reageren....niet nadenken over wat sociaal wenselijk is, wat redelijk is, wat goed voor die ander is. Ik durf dat niet.
Inderdaad, het feit dat ik er "sorry voor mijn ego post" onder zet, zegt genoeg.
Dan je tweede stuk. Wat jammer dat je het herkent
.Voor wat betreft mijn moeder dacht ik dat ik een hoop zeer had opgeborgen. Ik leef de laatste 20 jaar al op behoorlijk wat afstand van haar. Ik neem de telefoon niet op 's avonds bijvoorbeeld omdat ik weet dat ze dan meestal weer zo'n (dronken) bui heeft. Dat weet ze, en dat ging best goed eigenlijk, op wat kleine dip momenten na.
Het is wel altijd lastiger voor me als ze zonder relatie is. Dan heb ik wel het idee dat ik haar weer moet oprapen. Afgelopen zomer zijn er in haar leven nogal wat dingen gebeurd, waarbij ik dacht dat ik haar op een beroepsmatige wijze kon helpen (denk richting schuldhulpverlening, misschien haal ik dit toch nog weg). En boef....daar liep ik me toch weer in die valkuil. Ik dacht het met distantie te kunnen doen, want hulp was meer beroepsgericht, maar ik merkte dus dat dit dus helemaal niet zo werkt. Haha, hoe naïef hè. Al die dingen en nog heel veel ( wat ik hier niet wil schrijven omdat ik dan echt het gevoel heb in haar integriteit te zitten) heeft mij afgelopen zomer doen besluiten om het contact voorlopig op het nulpunt te zetten. In het najaar ben ik toen ook op mijn werk uitgevallen met mijn burn out.
En je moeder haar drama gunnen. Ik dacht dus echt dat ik zover was....maar dat blijkt dus anders. Ik kan dat nu kennelijk alleen nog maar bij een letterlijke afstand. Mijn hoop is dat ik dat op een gegeven moment ook kan in het contact met haar, want ergens mis ik mijn moeder soms toch ook.
vrijdag 13 april 2012 om 11:33
quote:anahata4 schreef op 13 april 2012 @ 11:07:
[...]
zoals je uit mn vorige post misschien wel kan opmaken is dit zeker ook therapeutisch voor mij. wat er gezegd wordt, raakt mij weer en brengt mij verder in de ontwikkeling van mn nieuwe denkwijzen. Ofzo.
Ik zie het ook als activiteit, en niet als ontspanning, omdat het me veel concentratie kost. Merk trouwens dat ik best gefocust ben op dit topic, als er iets nieuws staat, wil ik graag snel ook reageren. Damn you smartphones!
Hoe herkenbaar!! Wij zijn dus nu hard aan het werk:-)
En ook dat reageren herken ik....hoewel ik soms ook even tijd nodig heb om het tot me door te laten dringen. En dan is het misschien juist goed als je niet direct reageert. Dikke knuffel voor jou Anahata, ik vind jou ontzettend als een mooi mens overkomen hier!,
[...]
zoals je uit mn vorige post misschien wel kan opmaken is dit zeker ook therapeutisch voor mij. wat er gezegd wordt, raakt mij weer en brengt mij verder in de ontwikkeling van mn nieuwe denkwijzen. Ofzo.
Ik zie het ook als activiteit, en niet als ontspanning, omdat het me veel concentratie kost. Merk trouwens dat ik best gefocust ben op dit topic, als er iets nieuws staat, wil ik graag snel ook reageren. Damn you smartphones!
Hoe herkenbaar!! Wij zijn dus nu hard aan het werk:-)
En ook dat reageren herken ik....hoewel ik soms ook even tijd nodig heb om het tot me door te laten dringen. En dan is het misschien juist goed als je niet direct reageert. Dikke knuffel voor jou Anahata, ik vind jou ontzettend als een mooi mens overkomen hier!,