Psyche
alle pijlers
Hoe hulp leren vragen (dochter)
zaterdag 21 april 2012 om 17:19
Ik heb hier al eerder verteld over puberdochter die een forse depressie heeft doorgemaakt verleden jaar, daar herstelt ze eigenlijk best goed van
Ze heeft nog wekelijks ambulante therapie (cognitieve gedragstherapie).
Afgelopen week weer een evaluatie gesprek gehad samen met haar, psychiater en wij als ouders. Het gaat idd langzaamaan beter, ze pakt een aantal zaken goed op, school en sport gaan ook prima etc.
Er is en blijft 1 ding staan waardoor ze geregeld 'wegzakt' (dat gaat dan snel, gelukkig kunnen wij haar als ouders ondertussen goed 'lezen' en gaat het ook steeds weer snel goed met haar)
Dat ene ding komt feitelijk neer op geen hulp durven vragen, hulp voor hand~ en spandiensten, ergens mee zitten, eigenlijk voor alles. Ze is heel zelfstandig, altijd al geweest maar dit is te ver door geslagen
Het rare eraan is dat ze niet opgroeid in gezinnen (wij zjn gescheiden) waar dat zo is, in tegendeel. Iedereen vraagt en krijgt hulp, wat dat dan ook is. Band plakken, ophalen, huiswerk, ergens mee zitten etc
Maar ja, dan moet je wel weten dat er een hulpvraag is.
Anyway, de psychiater hield dit tegen ons aan en wij konden het idd beamen en was ons ook al wel opgevallen, in de mate dat de zelfstandigheid belemmerend werkt voor haar, voor haar welzijn
Hij had tnt er nog geen vinger achter gekregen waarom ze dit zo doet, wij konden die vraag ook niet beantwoorden en zij al helemaal niet. Ze zag in eerste instantie het probleem ook niet tot wij met concrete voorbeelden kwamen. het enige dat duidelijk werd was dat ze zich niet schaamt voor een hulpvraag maar het gewoon weg niet durft.
Ze kon ook niet bedenken of wij haar misschien eens erg hebben teleurgesteld in een hulpvraag (maar goed, dat zou maar zo wel kunnen natuurlijk).
Het is nu zo dat ze iets niet vraagt (echt, WAT-DAN-OOK), zich daarmee teveel zorgen op haar schouders zet (onzin op deze leeftijd), pijn in haar buik krijgt (firguurlijk dan, letterlijk helemaal in haar eigen wereld terugtrekt en weer down voelt) etc over zaken die simpel en gewoon op te lossen zijn, voor haar/met haar.
Ze is best perfectio9nistisch (maar zeker niet te), heeft haar zaken goed op orde en soms lukt dat niet, dat is niet raar. Niet raar als je een keer iets vergeet, verkeerd regelt, door iets buiten je om etc.
Maar het heeft nu tot gevolg dat wij plots met feiten worden geconfronteerd die dan ad hoc moeten worden opgelost (en dat werkt altijd minder goed dat dat je de tijd hebt) of dat we haar stress niet kennen en pas later opmerken.
Passend in het beeld is ze soms best een controlfreak maar ook weer niet te.
en als stress nu gewoon nog stress was maar zij kan er echt door 'wegzakken' (weet ff geen beter woord)
Wat dan opvalt is dat als je haar helpt, iets voor haar doet, ze eigenlijk te dankbaar is. Of dat nu is als ik iets doe uit mezelf voor haar waarvan ik weet dat ze blij van wordt/het haar helpt of op uiteindleijk de hulpvraag in ga, terwijl het om hele gewone zaken gaat.
Ze is zelf ook altijf bereid om te helpen (huishoudelijke zaken, gezinszaken, hulpvraag van vrienden). Ze kon heel moeilijk nee zeggen (met gevolgen in het verleden ) maar dat gaat best goed nu.
Herkent iemand dit, van zichzelf of van anderen? heeft iemand een idee hierover?
Hoe kunnen we haar toch echt duidelijk maken dat hulp vragen gewoon is? Dat je niet alles alleen hoeft op te lossen? Dat wij er voor haar (en elkaar!!) zijn?
(De psychiater gaat met haar hierover aan de slag maar vroeg ook onze hulp. Kritisch kijken of we iets over het hoofd zien, na te denken over hoe het thuis gaat etc)
Ze heeft nog wekelijks ambulante therapie (cognitieve gedragstherapie).
Afgelopen week weer een evaluatie gesprek gehad samen met haar, psychiater en wij als ouders. Het gaat idd langzaamaan beter, ze pakt een aantal zaken goed op, school en sport gaan ook prima etc.
Er is en blijft 1 ding staan waardoor ze geregeld 'wegzakt' (dat gaat dan snel, gelukkig kunnen wij haar als ouders ondertussen goed 'lezen' en gaat het ook steeds weer snel goed met haar)
Dat ene ding komt feitelijk neer op geen hulp durven vragen, hulp voor hand~ en spandiensten, ergens mee zitten, eigenlijk voor alles. Ze is heel zelfstandig, altijd al geweest maar dit is te ver door geslagen
Het rare eraan is dat ze niet opgroeid in gezinnen (wij zjn gescheiden) waar dat zo is, in tegendeel. Iedereen vraagt en krijgt hulp, wat dat dan ook is. Band plakken, ophalen, huiswerk, ergens mee zitten etc
Maar ja, dan moet je wel weten dat er een hulpvraag is.
Anyway, de psychiater hield dit tegen ons aan en wij konden het idd beamen en was ons ook al wel opgevallen, in de mate dat de zelfstandigheid belemmerend werkt voor haar, voor haar welzijn
Hij had tnt er nog geen vinger achter gekregen waarom ze dit zo doet, wij konden die vraag ook niet beantwoorden en zij al helemaal niet. Ze zag in eerste instantie het probleem ook niet tot wij met concrete voorbeelden kwamen. het enige dat duidelijk werd was dat ze zich niet schaamt voor een hulpvraag maar het gewoon weg niet durft.
Ze kon ook niet bedenken of wij haar misschien eens erg hebben teleurgesteld in een hulpvraag (maar goed, dat zou maar zo wel kunnen natuurlijk).
Het is nu zo dat ze iets niet vraagt (echt, WAT-DAN-OOK), zich daarmee teveel zorgen op haar schouders zet (onzin op deze leeftijd), pijn in haar buik krijgt (firguurlijk dan, letterlijk helemaal in haar eigen wereld terugtrekt en weer down voelt) etc over zaken die simpel en gewoon op te lossen zijn, voor haar/met haar.
Ze is best perfectio9nistisch (maar zeker niet te), heeft haar zaken goed op orde en soms lukt dat niet, dat is niet raar. Niet raar als je een keer iets vergeet, verkeerd regelt, door iets buiten je om etc.
Maar het heeft nu tot gevolg dat wij plots met feiten worden geconfronteerd die dan ad hoc moeten worden opgelost (en dat werkt altijd minder goed dat dat je de tijd hebt) of dat we haar stress niet kennen en pas later opmerken.
Passend in het beeld is ze soms best een controlfreak maar ook weer niet te.
en als stress nu gewoon nog stress was maar zij kan er echt door 'wegzakken' (weet ff geen beter woord)
Wat dan opvalt is dat als je haar helpt, iets voor haar doet, ze eigenlijk te dankbaar is. Of dat nu is als ik iets doe uit mezelf voor haar waarvan ik weet dat ze blij van wordt/het haar helpt of op uiteindleijk de hulpvraag in ga, terwijl het om hele gewone zaken gaat.
Ze is zelf ook altijf bereid om te helpen (huishoudelijke zaken, gezinszaken, hulpvraag van vrienden). Ze kon heel moeilijk nee zeggen (met gevolgen in het verleden ) maar dat gaat best goed nu.
Herkent iemand dit, van zichzelf of van anderen? heeft iemand een idee hierover?
Hoe kunnen we haar toch echt duidelijk maken dat hulp vragen gewoon is? Dat je niet alles alleen hoeft op te lossen? Dat wij er voor haar (en elkaar!!) zijn?
(De psychiater gaat met haar hierover aan de slag maar vroeg ook onze hulp. Kritisch kijken of we iets over het hoofd zien, na te denken over hoe het thuis gaat etc)
Je bent zelf een theepot
zaterdag 21 april 2012 om 17:41
Heb je al eens aan een Autisme Spectrum Stoornis gedacht?
Problemen met het signaleren van stress en problemen, bijv het hulpvraag probleem pas herkennen als jullie met concrete voorbeelden komen.
Moeilijk een hulpvraag kunnen formuleren (mogelijk geen probleem met het vragen van hulp, maar wel met het zelf signaleren dat er een probleem is en het verwoorden van de hulpvraag). Wel reageren op hulpvragen van anderen (want dan doet de ander de signalering en is het al concreet verwoord wat, hoe, wanneer en met wie je het moet doen)
Graag dingen zelf doen (controle houden)
Goede boeken over autisme bij vrouwen zijn Aspergirls (Rudy Simone) en Niet Ongevoelig (Henny Struik)
Er zijn ook goede websites over, bijvoorbeeld
http://www.ass-vrouwen.nl/index.php
Geen idee of het in het plaatje past, maar dit schoot mij als eerste binnen bij het lezen van je verhaal
Problemen met het signaleren van stress en problemen, bijv het hulpvraag probleem pas herkennen als jullie met concrete voorbeelden komen.
Moeilijk een hulpvraag kunnen formuleren (mogelijk geen probleem met het vragen van hulp, maar wel met het zelf signaleren dat er een probleem is en het verwoorden van de hulpvraag). Wel reageren op hulpvragen van anderen (want dan doet de ander de signalering en is het al concreet verwoord wat, hoe, wanneer en met wie je het moet doen)
Graag dingen zelf doen (controle houden)
Goede boeken over autisme bij vrouwen zijn Aspergirls (Rudy Simone) en Niet Ongevoelig (Henny Struik)
Er zijn ook goede websites over, bijvoorbeeld
http://www.ass-vrouwen.nl/index.php
Geen idee of het in het plaatje past, maar dit schoot mij als eerste binnen bij het lezen van je verhaal
zaterdag 21 april 2012 om 17:52
Ik herken het, ik heb ook moeite met hulp vragen en vaak ook met aannemen. Wil mijn eigen zaakjes oplossen, vind ook dat ik dat moet kunnen en ach.. waarom zou ik een ander moeten lastig vallen? Gelukkig heb ik ook therapie gehad afgelopen jaar, en daar kwam eigenlijk uit dat de achterliggende reden is dat ik vaak vind dat ik het niet waard ben. Want IK ben het maar, en daar hoeft iemand anders echt heus niks voor te doen, want die ander vind ik altijd net wat belangrijker dan mijzelf. Heel gek, want ik ben eigenlijk helemaal geen onzeker type, maar mezelf op nummer 1 zetten of laten zetten leek me ontzettend idioot. Het ontzeggen van wederkerigheid in relaties (vriendschappen, familie) maakte ook dat ik altijd maar afstand bleef creëren. Want juist als ik een ander eigenlijk nodig had liet ik die niet toe en speelde ik mooi weer.
Ik heb natuurlijk geen idee of het voor jouw dochter ook zo is als voor mij. Ik heb de laatste maanden gelukkig flink wat stappen gezet en kan steeds beter hulp vragen én accepteren (gewoon door te oefenen met kleine dingen) en dat is eigenlijk hartstikke fijn.
Ik heb natuurlijk geen idee of het voor jouw dochter ook zo is als voor mij. Ik heb de laatste maanden gelukkig flink wat stappen gezet en kan steeds beter hulp vragen én accepteren (gewoon door te oefenen met kleine dingen) en dat is eigenlijk hartstikke fijn.
zaterdag 21 april 2012 om 19:18
Ik herken het als iets wat ik vroeger had.
Ik was ook altijd heel zelfstandig en vroeg ook nooit ergens hulp voor. Het kwam destijds eigenlijk gewoon niet in me op om hulp ergens bij te vragen. Ik heb bijvoorbeeld toen zelf geregeld dat ik overgeplaatst werd naar een andere school. Mijn ouders kwamen er min of meer bij toeval achter doordat ze gebeld werden door school. Ze wisten van niks.
Ik had vroeger niet het gevoel dat ik terecht kon bij mijn ouders voor vragen, advies of hulp. Toen kwam het gewoon niet in me op, nu begrijp ik dat het was omdat er eigenlijk altijd een beetje lullig werd gedaan als ik hulp vroeg. Ik kreeg altijd het gevoel alsof ik dom was.
Inmiddels weet ik dat ik ook hulp mag vragen aan anderen en nu doe ik dat ook. Het had bij mij ook wel met zelfwaardering te maken, wat Frizzy ook zegt. Aan mijn ouders vraag ik nog steeds geen hulp of advies, ik krijg nog steeds dezelfde respons. Aan anderen wel, juist heel veel. Ik merk namelijk nu dat ik heel veel dingen niet weet, omdat ik niet voorgelicht ben door mijn ouders. Daar loop ik wel eens tegen aan en dat mis ik wel eens (ik ben 27).
Ik was ook altijd heel zelfstandig en vroeg ook nooit ergens hulp voor. Het kwam destijds eigenlijk gewoon niet in me op om hulp ergens bij te vragen. Ik heb bijvoorbeeld toen zelf geregeld dat ik overgeplaatst werd naar een andere school. Mijn ouders kwamen er min of meer bij toeval achter doordat ze gebeld werden door school. Ze wisten van niks.
Ik had vroeger niet het gevoel dat ik terecht kon bij mijn ouders voor vragen, advies of hulp. Toen kwam het gewoon niet in me op, nu begrijp ik dat het was omdat er eigenlijk altijd een beetje lullig werd gedaan als ik hulp vroeg. Ik kreeg altijd het gevoel alsof ik dom was.
Inmiddels weet ik dat ik ook hulp mag vragen aan anderen en nu doe ik dat ook. Het had bij mij ook wel met zelfwaardering te maken, wat Frizzy ook zegt. Aan mijn ouders vraag ik nog steeds geen hulp of advies, ik krijg nog steeds dezelfde respons. Aan anderen wel, juist heel veel. Ik merk namelijk nu dat ik heel veel dingen niet weet, omdat ik niet voorgelicht ben door mijn ouders. Daar loop ik wel eens tegen aan en dat mis ik wel eens (ik ben 27).
zaterdag 21 april 2012 om 19:40
Wellicht meer momenten in plannen om met haar te bespreken hoe de dag/week was, zowel positief als negatief zonder te oordelen. Vragen of je haar ergens bij kunt helpen vooral bij moeilijke zaken of zaken waarbij wellicht van een andere tiener ook niet zou verwachten dat ze het zelf oplost.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 22 april 2012 om 03:41
Oh ja dat zijn goeie tips. Ik ben dan wel hartstikke volwassenen, maar het heeft me heel erg geholpen dat mijn ouders me de laatste tijd steeds opnieuw aanbieden ergens bij te helpen. Vaak sla ik dan in eerste instantie nog af, maar kom ik er later wel op terug omdat de hulp soms echt héél goed van pas komt.
zondag 22 april 2012 om 12:19
quote:testknop schreef op 21 april 2012 @ 17:41:
Heb je al eens aan een Autisme Spectrum Stoornis gedacht?
Daar is ze uitrgebreid op getest en was een nee. Maar dat wil niet zeggen natuurlijk dat hulp/aanpak voor deze mensen niet bij haar zou passen. Besef ik me nu.
Zal vanavond eens die link lezen, dank je
Heb je al eens aan een Autisme Spectrum Stoornis gedacht?
Daar is ze uitrgebreid op getest en was een nee. Maar dat wil niet zeggen natuurlijk dat hulp/aanpak voor deze mensen niet bij haar zou passen. Besef ik me nu.
Zal vanavond eens die link lezen, dank je
Je bent zelf een theepot
zondag 22 april 2012 om 12:22
quote:frizzy schreef op 21 april 2012 @ 17:52:
Ik herken het, ik heb ook moeite met hulp vragen en vaak ook met aannemen. Wil mijn eigen zaakjes oplossen, vind ook dat ik dat moet kunnen en ach.. waarom zou ik een ander moeten lastig vallen? Gelukkig heb ik ook therapie gehad afgelopen jaar, en daar kwam eigenlijk uit dat de achterliggende reden is dat ik vaak vind dat ik het niet waard ben. Want IK ben het maar, en daar hoeft iemand anders echt heus niks voor te doen, want die ander vind ik altijd net wat belangrijker dan mijzelf. Heel gek, want ik ben eigenlijk helemaal geen onzeker type, maar mezelf op nummer 1 zetten of laten zetten leek me ontzettend idioot. Het ontzeggen van wederkerigheid in relaties (vriendschappen, familie) maakte ook dat ik altijd maar afstand bleef creëren. Want juist als ik een ander eigenlijk nodig had liet ik die niet toe en speelde ik mooi weer.
Ik heb natuurlijk geen idee of het voor jouw dochter ook zo is als voor mij. Ik heb de laatste maanden gelukkig flink wat stappen gezet en kan steeds beter hulp vragen én accepteren (gewoon door te oefenen met kleine dingen) en dat is eigenlijk hartstikke fijn.
Zo zeg, wat is dit herkenbaar!
Ze heeft een laag zelfbeeld al gaat dat stukken beter en is idd toch niet onzeker.
Frappant om dit te lezen, bijna eng.
Zou je me wat meer kunnenvertellen over die kleine stapjes die jou helpen?
Ik herken het, ik heb ook moeite met hulp vragen en vaak ook met aannemen. Wil mijn eigen zaakjes oplossen, vind ook dat ik dat moet kunnen en ach.. waarom zou ik een ander moeten lastig vallen? Gelukkig heb ik ook therapie gehad afgelopen jaar, en daar kwam eigenlijk uit dat de achterliggende reden is dat ik vaak vind dat ik het niet waard ben. Want IK ben het maar, en daar hoeft iemand anders echt heus niks voor te doen, want die ander vind ik altijd net wat belangrijker dan mijzelf. Heel gek, want ik ben eigenlijk helemaal geen onzeker type, maar mezelf op nummer 1 zetten of laten zetten leek me ontzettend idioot. Het ontzeggen van wederkerigheid in relaties (vriendschappen, familie) maakte ook dat ik altijd maar afstand bleef creëren. Want juist als ik een ander eigenlijk nodig had liet ik die niet toe en speelde ik mooi weer.
Ik heb natuurlijk geen idee of het voor jouw dochter ook zo is als voor mij. Ik heb de laatste maanden gelukkig flink wat stappen gezet en kan steeds beter hulp vragen én accepteren (gewoon door te oefenen met kleine dingen) en dat is eigenlijk hartstikke fijn.
Zo zeg, wat is dit herkenbaar!
Ze heeft een laag zelfbeeld al gaat dat stukken beter en is idd toch niet onzeker.
Frappant om dit te lezen, bijna eng.
Zou je me wat meer kunnenvertellen over die kleine stapjes die jou helpen?
Je bent zelf een theepot
zondag 22 april 2012 om 12:35
Zo, de rest vab de posts ook gelezen. Goede dingen staan erin, merkte dat het voor mij/ons toch te grijs was geworden. Dank jullie.
Denk dat wij als ouders toch teveel mee gingen in haar (drukke) leven, zoals dat van pubers kan zijn, ipv geregeld even pas op plaats te maken. Want ik denk dat dat maar zo kan helpen om de vraagdrempel te verlagen
Ze komt uit een diep dal, heel diep en het gaat al zoveel beter maar ik denk dat dit stukje haar gaat helpen in de rest van haar leven.
Iets om even rustig over na te denken!
Denk dat wij als ouders toch teveel mee gingen in haar (drukke) leven, zoals dat van pubers kan zijn, ipv geregeld even pas op plaats te maken. Want ik denk dat dat maar zo kan helpen om de vraagdrempel te verlagen
Ze komt uit een diep dal, heel diep en het gaat al zoveel beter maar ik denk dat dit stukje haar gaat helpen in de rest van haar leven.
Iets om even rustig over na te denken!
Je bent zelf een theepot
zondag 22 april 2012 om 18:19
Ik herken het geen hulp kunnen/willen vragen ook wel.
Voor mij is mijn zelfstandigheid zo'n beetje het hoogste goed, mijn enige 'talent'. Ik ben de oudste van 3 meiden; een van mijn zusjes was het creatieve talent, ander zusje was het sportieve talent. Ik had geen talent, van mij werd altijd gezegd dat ik zo zelfstandig was. Ik hing (en hang nog steeds, als ik eerlijk ben) mijn eigenwaarde op aan het feit dat ik altijd mijn eigen boontjes kan doppen en niemand nodig heb. Pas in de laatste jaren (ik ben nu 30+) kan ik inzien dat op tijd (!!) aangeven dat je hulp nodig hebt ook een vorm van zelfstandigheid is.
Voor mij is mijn zelfstandigheid zo'n beetje het hoogste goed, mijn enige 'talent'. Ik ben de oudste van 3 meiden; een van mijn zusjes was het creatieve talent, ander zusje was het sportieve talent. Ik had geen talent, van mij werd altijd gezegd dat ik zo zelfstandig was. Ik hing (en hang nog steeds, als ik eerlijk ben) mijn eigenwaarde op aan het feit dat ik altijd mijn eigen boontjes kan doppen en niemand nodig heb. Pas in de laatste jaren (ik ben nu 30+) kan ik inzien dat op tijd (!!) aangeven dat je hulp nodig hebt ook een vorm van zelfstandigheid is.
I\'m not unfaithful, but I\'ll stray when I get a little scared.
maandag 23 april 2012 om 11:12
quote:SuzanneSuus schreef op 22 april 2012 @ 12:22:
[...]
Zo zeg, wat is dit herkenbaar!
Ze heeft een laag zelfbeeld al gaat dat stukken beter en is idd toch niet onzeker.
Frappant om dit te lezen, bijna eng.
Zou je me wat meer kunnenvertellen over die kleine stapjes die jou helpen?
Zo, net als ik dus... Ja dat is een gekke combinatie: niet onzeker en toch een laag zelfbeeld. Ik denk dat ik (net als iemand anders al schreef) ook gewoon een ontzettend goeie aanpasser en zelfstandig ben dus ja, datgene waar je goed in bent ga je steeds verder ontwikkelen. Ik heb geleerd mezelf weg te cijferen zonder dat dat eigenlijk nodig is.
Wat mij denk ik vooral heeft geholpen is bovengenoemd inzicht bespreken met vrienden en familie (éng!). Zij hebben mij daardoor steeds laten merken dat ik wel een nummer 1 plekje verdien, en ook steeds hulp en steun aangeboden. Elke keer opnieuw, uit zichzelf. Daar werd ik in het begin erg ongemakkelijk van, maar zoals ik al eerder zei: soms lukt het me om het (in tweede instantie eventueel) te accepteren. En wat merk ik dan? Dat het heel erg fijn kan zijn om ook de zaken te delen die minder leuk zijn in het leven. Gedeelde smart is halve smart. Maar ook dat men mij graag helpt bij praktische dingen, natúúrlijk, want dat doe ik ook voor hen.
Het heeft de banden met mijn familie en vrienden echt verdiept. Ik voel me sterker en minder eenzaam.
Ik kan dus niet echt duidelijke stapjes noemen, maar ik denk dat de sleutel naar succes in deze goede communicatie is. Blijven praten met elkaar, en het helpt echt als de omgeving dat initieert.
Ik hoop echt dat ik een beetje heb kunnen helpen!
[...]
Zo zeg, wat is dit herkenbaar!
Ze heeft een laag zelfbeeld al gaat dat stukken beter en is idd toch niet onzeker.
Frappant om dit te lezen, bijna eng.
Zou je me wat meer kunnenvertellen over die kleine stapjes die jou helpen?
Zo, net als ik dus... Ja dat is een gekke combinatie: niet onzeker en toch een laag zelfbeeld. Ik denk dat ik (net als iemand anders al schreef) ook gewoon een ontzettend goeie aanpasser en zelfstandig ben dus ja, datgene waar je goed in bent ga je steeds verder ontwikkelen. Ik heb geleerd mezelf weg te cijferen zonder dat dat eigenlijk nodig is.
Wat mij denk ik vooral heeft geholpen is bovengenoemd inzicht bespreken met vrienden en familie (éng!). Zij hebben mij daardoor steeds laten merken dat ik wel een nummer 1 plekje verdien, en ook steeds hulp en steun aangeboden. Elke keer opnieuw, uit zichzelf. Daar werd ik in het begin erg ongemakkelijk van, maar zoals ik al eerder zei: soms lukt het me om het (in tweede instantie eventueel) te accepteren. En wat merk ik dan? Dat het heel erg fijn kan zijn om ook de zaken te delen die minder leuk zijn in het leven. Gedeelde smart is halve smart. Maar ook dat men mij graag helpt bij praktische dingen, natúúrlijk, want dat doe ik ook voor hen.
Het heeft de banden met mijn familie en vrienden echt verdiept. Ik voel me sterker en minder eenzaam.
Ik kan dus niet echt duidelijke stapjes noemen, maar ik denk dat de sleutel naar succes in deze goede communicatie is. Blijven praten met elkaar, en het helpt echt als de omgeving dat initieert.
Ik hoop echt dat ik een beetje heb kunnen helpen!
zaterdag 5 mei 2012 om 00:44
quote:yasuko schreef op 22 april 2012 @ 07:32:
Ze helpt jullie dus wel gemakkelijk?
Mijn tip zou zijn om haar vaker te vragen om geholpen te worden. Dat maakt het toch weer wat gemakkelijker voor haar om op haar beurt wat te vragen.
Dit heeft me afgelopen tijd zo aan het nadenken gezet: haar vragen om zich te laten helpen.
Ben er nog niet uit hoe dat precies te doen maar is aandachtspunt nummer 1.
Heb links vanuit dit tipic gelezen en nagedacht. Kon in alle rust, ze is ruim 2 1/2 weel weggeweest. Met school weg en op vakantie met haar vader.
Kwam opgewekt terug van werkweek, en echt opgewekt en monter, half dagje (nog niet eens) en genoten van haar verhalen en toen ging ze op vakantie. Ook dat ging goed.
"meegedaan', niks gedaan, aan schoolzaken gewerkt etc
maar net voor ze slapen ging wilde ze nog even wat zaken doornemen met me (daar bedoelt ze altijd de agenda mee) en bleek ze al vanalles te hebben geregeld voor komende dagen. prima en menig ouder is blij met zo'n zelfstandig kind. Toch is er voor mij een maar....
zoveel verantwoordelijkheid nemen, aankunnen (en ook weer niet he), die last op haar schouders soms. want 1 vaag mogelijk knelpunt, waar ik hulp voor aanbood, werd direkt ontkent als mogelijk knelpunt.
Dat hulp aanbieden moet ik echt nog eens goed onder de loep nemen. Dat is nl echt een struikelpunt
Toch gaat het heel heel veel beter, my God, als we zien uit welk dal ze vandaanis gekomen.... ongelofelijk hoeveel beter (en eigenlijk hoe snel) het beter gaat met haar.
Nu ik het jhier zo schrijf schiet me het beeld naar voren toen ik haar vond en de dagen erna de periode ervoor hoe moeilijk ze het had terwijl dat nu zover weg lijkt
Haar vragen hulp te vragen, deze zin spookt al 3 weken door mijn hoofd, HOE gaa ik dat doen, maar het gaat ons lukken!
Ze helpt jullie dus wel gemakkelijk?
Mijn tip zou zijn om haar vaker te vragen om geholpen te worden. Dat maakt het toch weer wat gemakkelijker voor haar om op haar beurt wat te vragen.
Dit heeft me afgelopen tijd zo aan het nadenken gezet: haar vragen om zich te laten helpen.
Ben er nog niet uit hoe dat precies te doen maar is aandachtspunt nummer 1.
Heb links vanuit dit tipic gelezen en nagedacht. Kon in alle rust, ze is ruim 2 1/2 weel weggeweest. Met school weg en op vakantie met haar vader.
Kwam opgewekt terug van werkweek, en echt opgewekt en monter, half dagje (nog niet eens) en genoten van haar verhalen en toen ging ze op vakantie. Ook dat ging goed.
"meegedaan', niks gedaan, aan schoolzaken gewerkt etc
maar net voor ze slapen ging wilde ze nog even wat zaken doornemen met me (daar bedoelt ze altijd de agenda mee) en bleek ze al vanalles te hebben geregeld voor komende dagen. prima en menig ouder is blij met zo'n zelfstandig kind. Toch is er voor mij een maar....
zoveel verantwoordelijkheid nemen, aankunnen (en ook weer niet he), die last op haar schouders soms. want 1 vaag mogelijk knelpunt, waar ik hulp voor aanbood, werd direkt ontkent als mogelijk knelpunt.
Dat hulp aanbieden moet ik echt nog eens goed onder de loep nemen. Dat is nl echt een struikelpunt
Toch gaat het heel heel veel beter, my God, als we zien uit welk dal ze vandaanis gekomen.... ongelofelijk hoeveel beter (en eigenlijk hoe snel) het beter gaat met haar.
Nu ik het jhier zo schrijf schiet me het beeld naar voren toen ik haar vond en de dagen erna de periode ervoor hoe moeilijk ze het had terwijl dat nu zover weg lijkt
Haar vragen hulp te vragen, deze zin spookt al 3 weken door mijn hoofd, HOE gaa ik dat doen, maar het gaat ons lukken!
Je bent zelf een theepot
zaterdag 5 mei 2012 om 07:40
Hallo SuzanneSuus,
Leuk om te horen dat het goed gaat met je dochter.
Ik lees in je post dat je heel erg wil werken voor je dochter (haar hulp te laten vragen, hoe ga IK dat doen) en dat je mogelijk afgewezen voelt als moeder als je dochter niet direct geholpen wil worden door jou (vaag knelpunt waar ik hulp voor aanbood werd direct ontkend als mogelijk knelpunt).
Ik heb zelf uit het verleden ervaring met depressie, en ik herken dit patroon van interactie met mijn eigen moeder. Dat ik depressief was was niet de schuld van mijn moeder en dat ik hulp afwees was geen afwijzing van mijn moeder, maar bescherming van mijn grenzen en privacy. Ik wilde ruimte hebben om mijn eigen proces te doorlopen, en ja dat betekende soms dat ik viel over dingen waarover mijn moeder me had gewaarschuwd (en daar overigens ook weer zelf uit kon opstaan, goed voor mijn zelfvertrouwen).
Pas op dat je je dochter niet teveel betuttelt en verstikt. Dat ze initiatief neemt om je in vertrouwen te nemen om haar agenda te bespreken klinkt goed, dat ze haar grenzen aangeeft (door aan te geven op dit moment geen hulp nodig te hebben) klinkt ook goed. Ik zou je aanraden haar grenzen serieus te nemen en niet door jouw proces (ik vermoed het heel goed willen doen als moeder en daardoor als je dochter niet lekker in je vel zit, dit op jezelf te betrekken en de neiging krijgen om dingen te willen doen, sturen of oplossen) het proces van je dochter (hulp leren vragen) te verstoren. Mocht ze hulp nodig hebben weet ze dat je bij je terecht kan, bovendien heeft ze ook nog haar psycholoog om dingen mee te bespreken.
Als ze de psycholoog verkiest boven jou, is dat niet een afwijzing van jou(w moederschap). Zelf vond ik in mijn depressie de psycholoog ook fijner om mijn problemen mee te bespreken dan mijn naasten. Diegene staat verder van je af, waardoor het makkelijker is om over jezelf te praten en je kwetsbaar op te stellen. Daarnaast kun je zo ook met een objectieve derde je problemen ordenen en daarop acties te verzinnen die je zelf kunt uitvoeren. Naasten hebben bij het bespreken van een probleem de neiging om iets te willen doen (bijvoorbeeld het probleem over nemen, of bespreken met andere familieleden), wat niet altijd goed is voor het zelfvertrouwen (dat naasten niet het vertrouwen in je hebben dat je zelf het probleem aan kan) en ook niet altijd helpend is bij het verkrijgen van inzicht of nieuwe vaardigheden (zoals hulp vragen). Het zou goed kunnen dat ze na enige tijd zelfreflectie of bespreken met de psycholoog jou alsnog om hulp vraagt, ik zou je vanuit mijn ervaringen willen adviseren om er niet teveel boven op te zitten. Nieuwe vaardigheden aanleren kost tijd: gun haar de tijd om haar proces te doorlopen.
Leuk om te horen dat het goed gaat met je dochter.
Ik lees in je post dat je heel erg wil werken voor je dochter (haar hulp te laten vragen, hoe ga IK dat doen) en dat je mogelijk afgewezen voelt als moeder als je dochter niet direct geholpen wil worden door jou (vaag knelpunt waar ik hulp voor aanbood werd direct ontkend als mogelijk knelpunt).
Ik heb zelf uit het verleden ervaring met depressie, en ik herken dit patroon van interactie met mijn eigen moeder. Dat ik depressief was was niet de schuld van mijn moeder en dat ik hulp afwees was geen afwijzing van mijn moeder, maar bescherming van mijn grenzen en privacy. Ik wilde ruimte hebben om mijn eigen proces te doorlopen, en ja dat betekende soms dat ik viel over dingen waarover mijn moeder me had gewaarschuwd (en daar overigens ook weer zelf uit kon opstaan, goed voor mijn zelfvertrouwen).
Pas op dat je je dochter niet teveel betuttelt en verstikt. Dat ze initiatief neemt om je in vertrouwen te nemen om haar agenda te bespreken klinkt goed, dat ze haar grenzen aangeeft (door aan te geven op dit moment geen hulp nodig te hebben) klinkt ook goed. Ik zou je aanraden haar grenzen serieus te nemen en niet door jouw proces (ik vermoed het heel goed willen doen als moeder en daardoor als je dochter niet lekker in je vel zit, dit op jezelf te betrekken en de neiging krijgen om dingen te willen doen, sturen of oplossen) het proces van je dochter (hulp leren vragen) te verstoren. Mocht ze hulp nodig hebben weet ze dat je bij je terecht kan, bovendien heeft ze ook nog haar psycholoog om dingen mee te bespreken.
Als ze de psycholoog verkiest boven jou, is dat niet een afwijzing van jou(w moederschap). Zelf vond ik in mijn depressie de psycholoog ook fijner om mijn problemen mee te bespreken dan mijn naasten. Diegene staat verder van je af, waardoor het makkelijker is om over jezelf te praten en je kwetsbaar op te stellen. Daarnaast kun je zo ook met een objectieve derde je problemen ordenen en daarop acties te verzinnen die je zelf kunt uitvoeren. Naasten hebben bij het bespreken van een probleem de neiging om iets te willen doen (bijvoorbeeld het probleem over nemen, of bespreken met andere familieleden), wat niet altijd goed is voor het zelfvertrouwen (dat naasten niet het vertrouwen in je hebben dat je zelf het probleem aan kan) en ook niet altijd helpend is bij het verkrijgen van inzicht of nieuwe vaardigheden (zoals hulp vragen). Het zou goed kunnen dat ze na enige tijd zelfreflectie of bespreken met de psycholoog jou alsnog om hulp vraagt, ik zou je vanuit mijn ervaringen willen adviseren om er niet teveel boven op te zitten. Nieuwe vaardigheden aanleren kost tijd: gun haar de tijd om haar proces te doorlopen.