Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zaterdag 21 april 2012 om 11:49
hey meiden,
italy, woon niet in de buurt van den haag. wel ooit een lachmeditatie gedaan, maar niet een goede. Was met iets te veel kritische mensen in de zaal, en de gene die het leidde wist daar niet mee om te gaan, dus werkte niet echt. zou nog best wel eens een keer willen proberen! Jij heel veel plezier morgen!
Jellyfish:
hoop dat je je weer iets beter voelt. Zag je andere topic net. Hoop dat je wat hebt aan de tips die daar gegeven worden. Vind hoe de conversatie nu loopt het best wel raakvlakken hebben met wat we hier laatst schreven over dat ik en BB struggelen met dat we per se begrepen willen worden om contact te voelen. Maar pff lijkt me niet makkelijk voor je dat het niet helemaal lekker loopt in je relatie. Zou zoveel fijner zijn als dat lekker een rustpunt was. Maar goed, dit is vast ergens goed voor en leerzaam enzo
framboosje: fijn dat je binnenkort ergens intake hebt. Veel psychologen werken met lichaamsgerichte dingen hoor. ER zijn zoveel mensen die volledig in het hoofd zitten dat dat wel nodig is . Hoop dat je een hele fijne treft!
BB: heb dat boek nu dus ook in huis, moet zeggen dat het me best raakte! ik was er benieuwd naar of ik dan ook een 6 zou zijn, omdat we zoveel in elkaar herkennen. Nou dat was ik dus niet, en het hoofdstuk over mijn nummer, met name over het specifieke nummer vond ik best heftig. Het raakte me best diep. wordt er een beetje bang van. ik ben geneigd met dat soort dingen aan de haal te gaan, theorieen té serieus te nemen. En dat stond dus ook in mijn hoofdstuk, dat ik waarschijnlijk op veel gebieden allerlei theorieen kende, maar dat het mijn taak was om dat allemaal aan de kant te zetten en beslissingen te nemen vanuit wat in mijn hart goed voelt.
italy, woon niet in de buurt van den haag. wel ooit een lachmeditatie gedaan, maar niet een goede. Was met iets te veel kritische mensen in de zaal, en de gene die het leidde wist daar niet mee om te gaan, dus werkte niet echt. zou nog best wel eens een keer willen proberen! Jij heel veel plezier morgen!
Jellyfish:
hoop dat je je weer iets beter voelt. Zag je andere topic net. Hoop dat je wat hebt aan de tips die daar gegeven worden. Vind hoe de conversatie nu loopt het best wel raakvlakken hebben met wat we hier laatst schreven over dat ik en BB struggelen met dat we per se begrepen willen worden om contact te voelen. Maar pff lijkt me niet makkelijk voor je dat het niet helemaal lekker loopt in je relatie. Zou zoveel fijner zijn als dat lekker een rustpunt was. Maar goed, dit is vast ergens goed voor en leerzaam enzo
framboosje: fijn dat je binnenkort ergens intake hebt. Veel psychologen werken met lichaamsgerichte dingen hoor. ER zijn zoveel mensen die volledig in het hoofd zitten dat dat wel nodig is . Hoop dat je een hele fijne treft!
BB: heb dat boek nu dus ook in huis, moet zeggen dat het me best raakte! ik was er benieuwd naar of ik dan ook een 6 zou zijn, omdat we zoveel in elkaar herkennen. Nou dat was ik dus niet, en het hoofdstuk over mijn nummer, met name over het specifieke nummer vond ik best heftig. Het raakte me best diep. wordt er een beetje bang van. ik ben geneigd met dat soort dingen aan de haal te gaan, theorieen té serieus te nemen. En dat stond dus ook in mijn hoofdstuk, dat ik waarschijnlijk op veel gebieden allerlei theorieen kende, maar dat het mijn taak was om dat allemaal aan de kant te zetten en beslissingen te nemen vanuit wat in mijn hart goed voelt.
zaterdag 21 april 2012 om 11:56
En dan nog een heel lief, kleine meisjes in ons liedje:
Vorig jaar naar een voorstelling claudia de breij geweest, huilend in de zaal gezeten bij dit nummer...
http://www.youtube.com/watch?v=S7fgx6LjuS4
Vorig jaar naar een voorstelling claudia de breij geweest, huilend in de zaal gezeten bij dit nummer...
http://www.youtube.com/watch?v=S7fgx6LjuS4
zaterdag 21 april 2012 om 12:11
quote:anahata4 schreef op 21 april 2012 @ 11:56:
En dan nog een heel lief, kleine meisjes in ons liedje:
Vorig jaar naar een voorstelling claudia de breij geweest, huilend in de zaal gezeten bij dit nummer...
http://www.youtube.com/watch?v=S7fgx6LjuS4
Slik!! Prachtig lied.
Ik vind haar sowieso een kei. Het lijkt me een prachtig mens.
En dan nog een heel lief, kleine meisjes in ons liedje:
Vorig jaar naar een voorstelling claudia de breij geweest, huilend in de zaal gezeten bij dit nummer...
http://www.youtube.com/watch?v=S7fgx6LjuS4
Slik!! Prachtig lied.
Ik vind haar sowieso een kei. Het lijkt me een prachtig mens.
zaterdag 21 april 2012 om 12:15
quote:anahata4 schreef op 21 april 2012 @ 11:49:
BB: heb dat boek nu dus ook in huis, moet zeggen dat het me best raakte! ik was er benieuwd naar of ik dan ook een 6 zou zijn, omdat we zoveel in elkaar herkennen. Nou dat was ik dus niet, en het hoofdstuk over mijn nummer, met name over het specifieke nummer vond ik best heftig. Het raakte me best diep. wordt er een beetje bang van. ik ben geneigd met dat soort dingen aan de haal te gaan, theorieen té serieus te nemen. En dat stond dus ook in mijn hoofdstuk, dat ik waarschijnlijk op veel gebieden allerlei theorieen kende, maar dat het mijn taak was om dat allemaal aan de kant te zetten en beslissingen te nemen vanuit wat in mijn hart goed voelt.
Wat apart he!
Maar jouw cijfer had ik dan ook wel kunnen zijn, want wat je hier schrijft herken ik ook helemaal. Vooral met dingen aan de haal te gaan en er te fanatiek in te worden.
Wil je je cijfer zeggen, ( hoeft niet hoor) dan lees ik die ook bij.
BB: heb dat boek nu dus ook in huis, moet zeggen dat het me best raakte! ik was er benieuwd naar of ik dan ook een 6 zou zijn, omdat we zoveel in elkaar herkennen. Nou dat was ik dus niet, en het hoofdstuk over mijn nummer, met name over het specifieke nummer vond ik best heftig. Het raakte me best diep. wordt er een beetje bang van. ik ben geneigd met dat soort dingen aan de haal te gaan, theorieen té serieus te nemen. En dat stond dus ook in mijn hoofdstuk, dat ik waarschijnlijk op veel gebieden allerlei theorieen kende, maar dat het mijn taak was om dat allemaal aan de kant te zetten en beslissingen te nemen vanuit wat in mijn hart goed voelt.
Wat apart he!
Maar jouw cijfer had ik dan ook wel kunnen zijn, want wat je hier schrijft herken ik ook helemaal. Vooral met dingen aan de haal te gaan en er te fanatiek in te worden.
Wil je je cijfer zeggen, ( hoeft niet hoor) dan lees ik die ook bij.
zaterdag 21 april 2012 om 12:20
ik reageer later verder. gezin staat hier te popelen om de dingen te gaan doen, die we hadden afgesproken.
Knuffel voor jullie allemaal lieve en wijze vrouwen! Ik ben nog steeds erg blij met de steun die ik hier ondervind.
Vanavond heb ik afgesproken met mijn twee dierbaarste vriendinnen. Daar heb ik ook heel veel zin in. Veel mensen kosten me momenteel energie, maar deze lieverds geven dat. Heerlijk:-)
Knuffel voor jullie allemaal lieve en wijze vrouwen! Ik ben nog steeds erg blij met de steun die ik hier ondervind.
Vanavond heb ik afgesproken met mijn twee dierbaarste vriendinnen. Daar heb ik ook heel veel zin in. Veel mensen kosten me momenteel energie, maar deze lieverds geven dat. Heerlijk:-)
zondag 22 april 2012 om 14:20
Was ik weer.
eerst maar eens rustig het topic nog eens bijgelezen. Ik merk aan mezelf dat ik hier weer een beetje te fanatiek aan het worden ben. Dan wil ik iedereen hier die reageert meteen laten merken dat ze gezien wordt en wil ik proberen er ook inhoudelijk meteen op te reageren. Met als gevolg dat ik soms eigenijk helemaal niet goed weet wat ik nu precies wil zeggen omdat het me dan eigenlijk een beetje te snel gaat.
Dus als ik nu toch opmerkingen, postings of wat dan ook heb overgeslagen, weet dan dat ik jullie wel lees maar soms gewoon even niet weet wat ik dan moet zeggen. Alsof ik de therapeut dan moet zijn van mezelf.....en dat is natuurlijk onzin, ik was zelf degene die dit topic opende omdat ik vast aan het lopen was. Kan ik natuurlijk niet van mezelf verwachten dat ik de "wijsheid" in pacht heb voor jullie. ( stom he, dat verwacht ik dan stiekem toch wel van mezelf als sterke vrouw zijnde )
@Italy: ben je nog naar die lachmeditatieworkshop geweest? was het goed voor je. Kon je bij jezelf komen? Als wij als gezin weer eens in de snauw en grauw modus belanden door drukte en stress proberen we het we eens op deze wijze te doorbreken. Gewoon gaan lachen...hoe geforceerd ook. En op een gegeven moment merk je dat die lach toch gemeend wordt. Mijn oudste vindt dit overigens vreselijk, die schaamt zich kapot dan
@Yellifish: ik las vandaag jouw andere topic. Wow, wat een goede dingen werden daar gezegd. Ik hoop dat je er wat aan had. Ik had er een beetje het idee bij: Oh jeetje, dan zit je och wel weer heel erg in je hoofd, waardoor je feitelijk al niet meer open staat voor het moment, voor het nu en alles gaat lopen (over)analyseren. Heel herkenbaar, jouw redenaties kon ik ook wel goed volgen, ik denk alleen niet dat ze productief zijn. Ze zitten meer in de weg dan dat het je helpt. Knuffel voor jou lieve Jellyfish. ( nooit gedacht dit nog eens tegen een jellyfish te zeggen )
@Anahata: Mijn volledige nummer is 24/6. Wat jij zegt over dat veel dingen wel overeen komen in dat soort boeken onderschrijf ik wel hoor. Ik was daarom al aan het kijken geweest bij de andere nummers maar vond daar niet echt herkenning. Bij "mijn" 6 en "jouw" 9 had ik de meeste feeling. Maar als het dan werkelijk gaat over "Wat is je les voor je ziel met dit nummer?" dan denk ik dat "mijn" nummer ook wel echt bij mij hoort.
Dat loslaten en accepteren zijn thema's die steeds lijken terug te keren in mijn leven. Waarschijnlijk omdat ik die les negeer en eigenwijs ben dat het ook wel op een andere manier zou kunnen.
Voor mij is loslaten en accepteren echt doodeng. Was wel grappig, want toen ik van de week bij dat intakegesprek zat, zei die vrouw:"Weet je, er zijn een heleboel Boeddhabuikjes in jou, die allemaal wel eens aan het stuur willen zitten. Je hebt nu al jarenlang BB1 aan het stuur gehad, die heeft de route bepaald en was de baas, misschien wordt het nu wel eens tijd voor BB 2?" Waarop mijn reactie was:" ja maar, BB2 kan helemaal niet autorijden!!"
Daar ben ik later wel over gaan nadenken. Het was zo'n primair antwoord, helemaal niet van te voren bedacht of zo. Toen dacht ik, kennelijk heb ik dus echt helemaal geen vertrouwen dat mijn andere "ikken" ook wel de boel kunnen overnemen. Vandaar dat ik zo sterk leun op BB1, zij is mijn zijn, mijn identiteit. Haar ken ik. Haar (voorlopig) loslaten en BB2 aan het stuur te hebben in het vetrouwen dat het dan wel goed komt, is iets waar ik me jaren tegen heb verzet En juist door dat verlangen, of de logica van dit soort processen te willen onderdrukken ben je zo ontiegelijk veel energie kwijt in het onderdrukken ervan. Terwijl acceptatie en loslaten uiteindelijk zoveel makkelijker zou zijn.
Het wordt me steeds meer duidelijk dat dit mijn weg moet zijn en mijn leerproces. Dat dan ook letterlijk te lezen in dat boek vond ik wel confronterend. ( net als het onweer dat net heel even losbreekt op het moment dt ik dit nu schrijf, goed bezig BB...zoiets )
Ik ben nu ook een ander boek aan het lezen hierover. De helende kracht van acceptatie van Annemarie Postma. Dat gaat hier ook weer heel erg over. Het is zoals het is. Dat te onarmen en te weten dat dit precies is wat je nu nodig hebt geeft energie in plaats dit te bevechten (wat bakken energie kost)
Dus als ik toch weer moe ben na een dag met teveel activiteiten (en geloof me, die waren niet wereldschokkend qua energievreten)
Dus inderdaad, toch weer meer naar je lichaam luisteren en accepteren dt die vermoeidheid erbij hoort. Ik merk overigens wel dat ik heel erg de behoefte voel om aan de buitenwereld ( met name mijn werkgever) te benadrukken dat ik er zo van baal. Alsof ik, als ik dit niet doe, men mij dan toch dat luie mens vinden die ik mezelf dan eigenlijk vind. OOK daar in gaat weer zoveel onnodige energie zitten....werkelijk accepteren waardoor dit loslaten ook makkelijker zou moeten zijn.
Knuffel voor jullie allemaal
eerst maar eens rustig het topic nog eens bijgelezen. Ik merk aan mezelf dat ik hier weer een beetje te fanatiek aan het worden ben. Dan wil ik iedereen hier die reageert meteen laten merken dat ze gezien wordt en wil ik proberen er ook inhoudelijk meteen op te reageren. Met als gevolg dat ik soms eigenijk helemaal niet goed weet wat ik nu precies wil zeggen omdat het me dan eigenlijk een beetje te snel gaat.
Dus als ik nu toch opmerkingen, postings of wat dan ook heb overgeslagen, weet dan dat ik jullie wel lees maar soms gewoon even niet weet wat ik dan moet zeggen. Alsof ik de therapeut dan moet zijn van mezelf.....en dat is natuurlijk onzin, ik was zelf degene die dit topic opende omdat ik vast aan het lopen was. Kan ik natuurlijk niet van mezelf verwachten dat ik de "wijsheid" in pacht heb voor jullie. ( stom he, dat verwacht ik dan stiekem toch wel van mezelf als sterke vrouw zijnde )
@Italy: ben je nog naar die lachmeditatieworkshop geweest? was het goed voor je. Kon je bij jezelf komen? Als wij als gezin weer eens in de snauw en grauw modus belanden door drukte en stress proberen we het we eens op deze wijze te doorbreken. Gewoon gaan lachen...hoe geforceerd ook. En op een gegeven moment merk je dat die lach toch gemeend wordt. Mijn oudste vindt dit overigens vreselijk, die schaamt zich kapot dan
@Yellifish: ik las vandaag jouw andere topic. Wow, wat een goede dingen werden daar gezegd. Ik hoop dat je er wat aan had. Ik had er een beetje het idee bij: Oh jeetje, dan zit je och wel weer heel erg in je hoofd, waardoor je feitelijk al niet meer open staat voor het moment, voor het nu en alles gaat lopen (over)analyseren. Heel herkenbaar, jouw redenaties kon ik ook wel goed volgen, ik denk alleen niet dat ze productief zijn. Ze zitten meer in de weg dan dat het je helpt. Knuffel voor jou lieve Jellyfish. ( nooit gedacht dit nog eens tegen een jellyfish te zeggen )
@Anahata: Mijn volledige nummer is 24/6. Wat jij zegt over dat veel dingen wel overeen komen in dat soort boeken onderschrijf ik wel hoor. Ik was daarom al aan het kijken geweest bij de andere nummers maar vond daar niet echt herkenning. Bij "mijn" 6 en "jouw" 9 had ik de meeste feeling. Maar als het dan werkelijk gaat over "Wat is je les voor je ziel met dit nummer?" dan denk ik dat "mijn" nummer ook wel echt bij mij hoort.
Dat loslaten en accepteren zijn thema's die steeds lijken terug te keren in mijn leven. Waarschijnlijk omdat ik die les negeer en eigenwijs ben dat het ook wel op een andere manier zou kunnen.
Voor mij is loslaten en accepteren echt doodeng. Was wel grappig, want toen ik van de week bij dat intakegesprek zat, zei die vrouw:"Weet je, er zijn een heleboel Boeddhabuikjes in jou, die allemaal wel eens aan het stuur willen zitten. Je hebt nu al jarenlang BB1 aan het stuur gehad, die heeft de route bepaald en was de baas, misschien wordt het nu wel eens tijd voor BB 2?" Waarop mijn reactie was:" ja maar, BB2 kan helemaal niet autorijden!!"
Daar ben ik later wel over gaan nadenken. Het was zo'n primair antwoord, helemaal niet van te voren bedacht of zo. Toen dacht ik, kennelijk heb ik dus echt helemaal geen vertrouwen dat mijn andere "ikken" ook wel de boel kunnen overnemen. Vandaar dat ik zo sterk leun op BB1, zij is mijn zijn, mijn identiteit. Haar ken ik. Haar (voorlopig) loslaten en BB2 aan het stuur te hebben in het vetrouwen dat het dan wel goed komt, is iets waar ik me jaren tegen heb verzet En juist door dat verlangen, of de logica van dit soort processen te willen onderdrukken ben je zo ontiegelijk veel energie kwijt in het onderdrukken ervan. Terwijl acceptatie en loslaten uiteindelijk zoveel makkelijker zou zijn.
Het wordt me steeds meer duidelijk dat dit mijn weg moet zijn en mijn leerproces. Dat dan ook letterlijk te lezen in dat boek vond ik wel confronterend. ( net als het onweer dat net heel even losbreekt op het moment dt ik dit nu schrijf, goed bezig BB...zoiets )
Ik ben nu ook een ander boek aan het lezen hierover. De helende kracht van acceptatie van Annemarie Postma. Dat gaat hier ook weer heel erg over. Het is zoals het is. Dat te onarmen en te weten dat dit precies is wat je nu nodig hebt geeft energie in plaats dit te bevechten (wat bakken energie kost)
Dus als ik toch weer moe ben na een dag met teveel activiteiten (en geloof me, die waren niet wereldschokkend qua energievreten)
Dus inderdaad, toch weer meer naar je lichaam luisteren en accepteren dt die vermoeidheid erbij hoort. Ik merk overigens wel dat ik heel erg de behoefte voel om aan de buitenwereld ( met name mijn werkgever) te benadrukken dat ik er zo van baal. Alsof ik, als ik dit niet doe, men mij dan toch dat luie mens vinden die ik mezelf dan eigenlijk vind. OOK daar in gaat weer zoveel onnodige energie zitten....werkelijk accepteren waardoor dit loslaten ook makkelijker zou moeten zijn.
Knuffel voor jullie allemaal
zondag 22 april 2012 om 14:37
Hoi Boeddhabuikje (en de rest),
Heb op het moment niet zo heel veel te zeggen, wil eigenlijk alleen even zeggen dat ik wat je zegt begrijp. Ik heb de laatste tijd er heel erg over na zitten denken dat ik F1 (de sterke harde vrouw) altijd aan het stuur heb gelaten, op een of andere manier vertrouw ik F2 (de lieve, zorgzame, oprechte en gevoelige vrouw/meisje) het stuur niet toe. Alsof ik een deel van mezelf niet vertrouw.
Als ik er nu over na denk heeft het denk ik vanalles te maken met loslaten en accepteren. F1 heeft de controle, of wil de controle hebben over alles. Met haar denk ik de wereld aan te kunnen, maar ben ik eigenlijk mezelf aan het pushen en ongelukkig aan het zijn. F2 laat dingen los, voelt, heeft lief, maakt minder plannen. Maar ben ik dan niet te afhankelijk van anderen? Wat nou als er iets mis gaat? Is er voor F2 wel plaats in deze harde wereld?
Misschien is dat laatste wel een belangrijk punt; dat ik mijn F2 niet aan het stuur wil laten om dat ik niet genoeg vertrouwen heb in de mensen, de wereld om mij heen?
Heb op het moment niet zo heel veel te zeggen, wil eigenlijk alleen even zeggen dat ik wat je zegt begrijp. Ik heb de laatste tijd er heel erg over na zitten denken dat ik F1 (de sterke harde vrouw) altijd aan het stuur heb gelaten, op een of andere manier vertrouw ik F2 (de lieve, zorgzame, oprechte en gevoelige vrouw/meisje) het stuur niet toe. Alsof ik een deel van mezelf niet vertrouw.
Als ik er nu over na denk heeft het denk ik vanalles te maken met loslaten en accepteren. F1 heeft de controle, of wil de controle hebben over alles. Met haar denk ik de wereld aan te kunnen, maar ben ik eigenlijk mezelf aan het pushen en ongelukkig aan het zijn. F2 laat dingen los, voelt, heeft lief, maakt minder plannen. Maar ben ik dan niet te afhankelijk van anderen? Wat nou als er iets mis gaat? Is er voor F2 wel plaats in deze harde wereld?
Misschien is dat laatste wel een belangrijk punt; dat ik mijn F2 niet aan het stuur wil laten om dat ik niet genoeg vertrouwen heb in de mensen, de wereld om mij heen?
zondag 22 april 2012 om 15:02
quote:framb00sjes schreef op 22 april 2012 @ 14:37:
Hoi Boeddhabuikje (en de rest),
Heb op het moment niet zo heel veel te zeggen, wil eigenlijk alleen even zeggen dat ik wat je zegt begrijp. Ik heb de laatste tijd er heel erg over na zitten denken dat ik F1 (de sterke harde vrouw) altijd aan het stuur heb gelaten, op een of andere manier vertrouw ik F2 (de lieve, zorgzame, oprechte en gevoelige vrouw/meisje) het stuur niet toe. Alsof ik een deel van mezelf niet vertrouw.
Inderdaad heel herkenbaar. Bij mij is het alleen niet de angst om het lieve, zorgzame, oprechte BB te laten zien. Die ken ik wel en die mogen er ook zijn. Het feit dat ik kinderen heb, zal daar denk ik wel een rol in spelen.
bij mij is het meer de angst dat BB2 voornamelijk labiel, lui, egoistisch en zwak is. Kortom, eigenschappen die ik stiekem wel eens herken bij mezelf me me (gruwel, gruwel) an mijn moeder doen denken. En als er nou eentje niet kan sturen??? Waaom zou BB2 dat dan wel kunnen? Daar heb ik totaal geen vertrouwen in.
Als ik er nu over na denk heeft het denk ik vanalles te maken met loslaten en accepteren. F1 heeft de controle, of wil de controle hebben over alles. Met haar denk ik de wereld aan te kunnen, maar ben ik eigenlijk mezelf aan het pushen en ongelukkig aan het zijn. F2 laat dingen los, voelt, heeft lief, maakt minder plannen. Maar ben ik dan niet te afhankelijk van anderen? Wat nou als er iets mis gaat? Is er voor F2 wel plaats in deze harde wereld?
Natuurlijk wel. ik denk dat juist liefdevol kunnen zijn in deze wereld er mag zijn. Moet zijn, willen we er met zijn allen nog wat moois van maken op deze aarde. Sterk zijn is toch niet tegengesteld aan oprecht en liefdevol?
Misschien is dat laatste wel een belangrijk punt; dat ik mijn F2 niet aan het stuur wil laten om dat ik niet genoeg vertrouwen heb in de mensen, de wereld om mij heen?
Goede vraag. Is dat zo?
Hoi Boeddhabuikje (en de rest),
Heb op het moment niet zo heel veel te zeggen, wil eigenlijk alleen even zeggen dat ik wat je zegt begrijp. Ik heb de laatste tijd er heel erg over na zitten denken dat ik F1 (de sterke harde vrouw) altijd aan het stuur heb gelaten, op een of andere manier vertrouw ik F2 (de lieve, zorgzame, oprechte en gevoelige vrouw/meisje) het stuur niet toe. Alsof ik een deel van mezelf niet vertrouw.
Inderdaad heel herkenbaar. Bij mij is het alleen niet de angst om het lieve, zorgzame, oprechte BB te laten zien. Die ken ik wel en die mogen er ook zijn. Het feit dat ik kinderen heb, zal daar denk ik wel een rol in spelen.
bij mij is het meer de angst dat BB2 voornamelijk labiel, lui, egoistisch en zwak is. Kortom, eigenschappen die ik stiekem wel eens herken bij mezelf me me (gruwel, gruwel) an mijn moeder doen denken. En als er nou eentje niet kan sturen??? Waaom zou BB2 dat dan wel kunnen? Daar heb ik totaal geen vertrouwen in.
Als ik er nu over na denk heeft het denk ik vanalles te maken met loslaten en accepteren. F1 heeft de controle, of wil de controle hebben over alles. Met haar denk ik de wereld aan te kunnen, maar ben ik eigenlijk mezelf aan het pushen en ongelukkig aan het zijn. F2 laat dingen los, voelt, heeft lief, maakt minder plannen. Maar ben ik dan niet te afhankelijk van anderen? Wat nou als er iets mis gaat? Is er voor F2 wel plaats in deze harde wereld?
Natuurlijk wel. ik denk dat juist liefdevol kunnen zijn in deze wereld er mag zijn. Moet zijn, willen we er met zijn allen nog wat moois van maken op deze aarde. Sterk zijn is toch niet tegengesteld aan oprecht en liefdevol?
Misschien is dat laatste wel een belangrijk punt; dat ik mijn F2 niet aan het stuur wil laten om dat ik niet genoeg vertrouwen heb in de mensen, de wereld om mij heen?
Goede vraag. Is dat zo?
zondag 22 april 2012 om 15:07
sorry, nu ging ik te snel;
Framboosjes: Volgens mij is een betere vraag: Heb jij wel genoeg vertrouwen in jezelf dat je dit kunt? Als je vanuit die krachten waarop je nu niet durft te vertrouwen, je complete ik kunt zijn, dan volgt de wereld en de mensen om je heen vanzelf.
Denk ik echt....het zijn volgens mij juist jouw mooie eigenschappen die je onderdrukken wilt, en dat lijkt me zonde!
Framboosjes: Volgens mij is een betere vraag: Heb jij wel genoeg vertrouwen in jezelf dat je dit kunt? Als je vanuit die krachten waarop je nu niet durft te vertrouwen, je complete ik kunt zijn, dan volgt de wereld en de mensen om je heen vanzelf.
Denk ik echt....het zijn volgens mij juist jouw mooie eigenschappen die je onderdrukken wilt, en dat lijkt me zonde!
zondag 22 april 2012 om 18:47
Lieve BB, voel je alsjeblieft niet verplicht hier te reageren! Ik weet uit ervaring hoeveel energie het kan kosten en hoe erg je er juist door in je hoofd kan gaan zitten. Je leeft ook mee als je niet reageert he, ook dat mag je loslaten. Ga maar jezelf redden ipv ons hier
Wat je zegt over die BB1 en 2, ik weet niet of het vergelijkbaar is (herken het niet wat je zegt over BB1 die aan t stuur zit enz) maar ik was altijd bang om ECHT op mezelf te vertrouwen, bang dat als ik me rot voelde ik er niet meer uit kwam, altijd iemand nodig had om me eruit te trekken. Tot ik van de week (de dagen na een steuntje bij therapie) ik ineens thuis zelf heel hard begon te huilen en het veilig voelde! Dat heb ik nog nooit ervaren want ik stopte altijd als het te erg werd of ik belde iemand om bij uit te huilen of me op te peppen, en nu... ik huilde gewoon, het voelde fijn en daarna stopte het en voelde ik me weer okee. Voor mij was het echt een openbaring dat mn wereld niet instortte, dat ik niet verdronk in mn verdriet! Dus door het gewoon te doen, te durven en die angst los te laten, er gewoon in te springen, ervaarde ik dat het veilig was! Misschien moet je gewoon eens BB2 achter t stuur laten zitten en kijken hoe ze het doet? Wetende dat BB1 er is om in te grijpen als het nodig is. Als BB2 nooit achter het stuur mag en altijd al bij voorbaat heeft gehoord dat ze niet kan autorijden, heeft ze dus ook nooit kunnen laten zien dat ze t wel kan..
Ik ben naar lachmeditatie geweest, heerlijk! Zo fijn om na het lachen die rust en stilte in mezelf te voelen. Ben ook weer 'de kracht van het nu' aan het lezen, dat boek geeft mij altijd zoveel steun en rust! Ik ben niet mn gedachten en ik ben zelfs ook niet mn emoties, dus ik hoef ze niet dag in dag uit te analyseren en erop in te gaan, ik mag ze gewoon aanschouwen en that's it! Dat geeft zoveel lucht!
voor jullie!
Wat je zegt over die BB1 en 2, ik weet niet of het vergelijkbaar is (herken het niet wat je zegt over BB1 die aan t stuur zit enz) maar ik was altijd bang om ECHT op mezelf te vertrouwen, bang dat als ik me rot voelde ik er niet meer uit kwam, altijd iemand nodig had om me eruit te trekken. Tot ik van de week (de dagen na een steuntje bij therapie) ik ineens thuis zelf heel hard begon te huilen en het veilig voelde! Dat heb ik nog nooit ervaren want ik stopte altijd als het te erg werd of ik belde iemand om bij uit te huilen of me op te peppen, en nu... ik huilde gewoon, het voelde fijn en daarna stopte het en voelde ik me weer okee. Voor mij was het echt een openbaring dat mn wereld niet instortte, dat ik niet verdronk in mn verdriet! Dus door het gewoon te doen, te durven en die angst los te laten, er gewoon in te springen, ervaarde ik dat het veilig was! Misschien moet je gewoon eens BB2 achter t stuur laten zitten en kijken hoe ze het doet? Wetende dat BB1 er is om in te grijpen als het nodig is. Als BB2 nooit achter het stuur mag en altijd al bij voorbaat heeft gehoord dat ze niet kan autorijden, heeft ze dus ook nooit kunnen laten zien dat ze t wel kan..
Ik ben naar lachmeditatie geweest, heerlijk! Zo fijn om na het lachen die rust en stilte in mezelf te voelen. Ben ook weer 'de kracht van het nu' aan het lezen, dat boek geeft mij altijd zoveel steun en rust! Ik ben niet mn gedachten en ik ben zelfs ook niet mn emoties, dus ik hoef ze niet dag in dag uit te analyseren en erop in te gaan, ik mag ze gewoon aanschouwen en that's it! Dat geeft zoveel lucht!
voor jullie!
zondag 22 april 2012 om 19:59
Hey allemaal,
Ben het eens met Italy; ook ik ben gewoon soms niet in de stemming om te reageren, vind het te intensief. Ik kan dat dus goed van je begrijpen BB en heb er echt geen problemen mee als je niet kan/wilt reageren.
Ik denk inderdaad dat je kinderen hebt een rol speelt in dat je je lieve kant wel laat zien. Ik wil ergens wel graag kinderen, maar vind de gedachte aan dat ik zo ontzettend enorm veel van ze/hij/zij zal houden echt intens beangstigend. Als ik er serieus over nadenk kan ik er in mijn hoofd helemaal van in paniek raken, zelfs boos worden op die baby die ik me dan voorstel....liefde wil ik wegduwen. Ik ben zo bang dat mensen anders afhankelijk van mij zijn, ik ze teleurstel....weet nog niet zo goed waar dat vandaan komt...
Wat mij opvalt BB is dat de BB2 in jou post wel heeel erg negatief is: labiel, zwak, lui, egoistisch....Zo erg kan BB2 toch niet zijn? En wat dan nog als BB2 wel zo is? BB2 is toch slechts EEN DEEL van jou, niet alles wat jij bent? Ieder mens heeft goede en slechte eigenschappen en je mag best voor een deel 'lui' en 'egoistisch' zijn. Een perfecte BB bestaat niet:) Bovendien: is een 'perfecte' BB niet een BB die al haar goede en slechte eigenschappen, al haar BB's, erkent en accepteert?
BB2 is niet direct gelijk aan je moeder. Jij bent niet je moeder. Ik denk dat je het nog te zwart-wit ziet.
Italy: Ik herken wat je zegt in de zin van dat ik eigenlijk nog steeds een beetje niet echt op mezelf durf te vertrouwen. Ben bang om mij in mijn emoties, mijn eigen wereldje te verliezen, geen controle meer over mezelf te hebben en zoek/zocht daarom heel erg vaak steun bij anderen. Ik hoop eigenlijk een beetje dat het een soort onderdeel is van het emotie-leren-uiten-proces waar we volgens mij allebei in zitten. Eerst mochten mijn emoties er volgens mijzelf niet zijn, toen ze er eenmaal wel mochten zijn kwamen ze er een soort ongecontroleerd uit en had/heb ik heel erg andere mensen nodig om mezelf er niet in te verliezen. Nu probeer ik (waarschijnlijk wel met hulp van een psych) om mijn emoties meer zelf te kunnen handelen.
Lange post, ten slotte probeer ik nog even antwoord te geven op de vragen van BB:
Ik denk dat ik vergeleken met eerst al meer vertrouwen heb in mensen, maar nog steeds niet genoeg. Als ik kijk naar mensen die mij dierbaar zijn (men name vriendjes) ben ik zo bang dat ze stiekem heel negatief over me denken, me veroordelen voor wie ik ben, ik dingen niet goed doe, zo bang dat mensen niet eerlijk tegen me zijn. Waarom? Ik denk dat dat te maken heeft met het stukje vertrouwen in mezelf; bang om te vertrouwen op mijn eigen intuitie, mijn eigen kracht. Ik ontleen mijn eigenwaarde heel erg aan wat ik doe en beteken voor andere mensen. Van huis uit heb ik voor mijn gevoel meegekregen dat ik niet goed genoeg was op sociaal gebied (op studiegebied/werkgebied was ik wel heel goed). Gevolg daarvan: ik doe weinig voor andere mensen, ben bang om iets voor andere mensen te doen, bang dat ze me afwijzen of mijn werk/studie er onder lijdt. Gevolg daarvan: ik voel me permanent niet goed genoeg.....
:S
Ben het eens met Italy; ook ik ben gewoon soms niet in de stemming om te reageren, vind het te intensief. Ik kan dat dus goed van je begrijpen BB en heb er echt geen problemen mee als je niet kan/wilt reageren.
Ik denk inderdaad dat je kinderen hebt een rol speelt in dat je je lieve kant wel laat zien. Ik wil ergens wel graag kinderen, maar vind de gedachte aan dat ik zo ontzettend enorm veel van ze/hij/zij zal houden echt intens beangstigend. Als ik er serieus over nadenk kan ik er in mijn hoofd helemaal van in paniek raken, zelfs boos worden op die baby die ik me dan voorstel....liefde wil ik wegduwen. Ik ben zo bang dat mensen anders afhankelijk van mij zijn, ik ze teleurstel....weet nog niet zo goed waar dat vandaan komt...
Wat mij opvalt BB is dat de BB2 in jou post wel heeel erg negatief is: labiel, zwak, lui, egoistisch....Zo erg kan BB2 toch niet zijn? En wat dan nog als BB2 wel zo is? BB2 is toch slechts EEN DEEL van jou, niet alles wat jij bent? Ieder mens heeft goede en slechte eigenschappen en je mag best voor een deel 'lui' en 'egoistisch' zijn. Een perfecte BB bestaat niet:) Bovendien: is een 'perfecte' BB niet een BB die al haar goede en slechte eigenschappen, al haar BB's, erkent en accepteert?
BB2 is niet direct gelijk aan je moeder. Jij bent niet je moeder. Ik denk dat je het nog te zwart-wit ziet.
Italy: Ik herken wat je zegt in de zin van dat ik eigenlijk nog steeds een beetje niet echt op mezelf durf te vertrouwen. Ben bang om mij in mijn emoties, mijn eigen wereldje te verliezen, geen controle meer over mezelf te hebben en zoek/zocht daarom heel erg vaak steun bij anderen. Ik hoop eigenlijk een beetje dat het een soort onderdeel is van het emotie-leren-uiten-proces waar we volgens mij allebei in zitten. Eerst mochten mijn emoties er volgens mijzelf niet zijn, toen ze er eenmaal wel mochten zijn kwamen ze er een soort ongecontroleerd uit en had/heb ik heel erg andere mensen nodig om mezelf er niet in te verliezen. Nu probeer ik (waarschijnlijk wel met hulp van een psych) om mijn emoties meer zelf te kunnen handelen.
Lange post, ten slotte probeer ik nog even antwoord te geven op de vragen van BB:
Ik denk dat ik vergeleken met eerst al meer vertrouwen heb in mensen, maar nog steeds niet genoeg. Als ik kijk naar mensen die mij dierbaar zijn (men name vriendjes) ben ik zo bang dat ze stiekem heel negatief over me denken, me veroordelen voor wie ik ben, ik dingen niet goed doe, zo bang dat mensen niet eerlijk tegen me zijn. Waarom? Ik denk dat dat te maken heeft met het stukje vertrouwen in mezelf; bang om te vertrouwen op mijn eigen intuitie, mijn eigen kracht. Ik ontleen mijn eigenwaarde heel erg aan wat ik doe en beteken voor andere mensen. Van huis uit heb ik voor mijn gevoel meegekregen dat ik niet goed genoeg was op sociaal gebied (op studiegebied/werkgebied was ik wel heel goed). Gevolg daarvan: ik doe weinig voor andere mensen, ben bang om iets voor andere mensen te doen, bang dat ze me afwijzen of mijn werk/studie er onder lijdt. Gevolg daarvan: ik voel me permanent niet goed genoeg.....
:S
maandag 23 april 2012 om 16:48
Ondertussen lees, knik, huil, lach, denk ik met jullie mee... en dit keer ook met reageren.
Na veel piekeren heb zaterdag een topic geopend over de relatie met m`n vriend, in de hoop tenminste IETS te veranderen. Eigenlijk wil ik jullie er niet mee vermoeien. Het was confronterend dat ik natuurlijk in mn relatie de zekerheid zocht die ik zelf niet voel. t Was ontzettend vermoeiend zaterdag, maar wel goed... het voelt toch rustiger nu, want ik kan het meer laten gaan...
Conclusie voor nu is dat ik te veel in m`n hoofd zit en meer op eigen benen wil staan. Eigen benen is ook confrontatie met eigen problemen. Niet alles te hoeven delen...jawel het al bekende LOSLATEN ^.^
Na veel piekeren heb zaterdag een topic geopend over de relatie met m`n vriend, in de hoop tenminste IETS te veranderen. Eigenlijk wil ik jullie er niet mee vermoeien. Het was confronterend dat ik natuurlijk in mn relatie de zekerheid zocht die ik zelf niet voel. t Was ontzettend vermoeiend zaterdag, maar wel goed... het voelt toch rustiger nu, want ik kan het meer laten gaan...
Conclusie voor nu is dat ik te veel in m`n hoofd zit en meer op eigen benen wil staan. Eigen benen is ook confrontatie met eigen problemen. Niet alles te hoeven delen...jawel het al bekende LOSLATEN ^.^
maandag 23 april 2012 om 16:56
Ik weet niet of ik de F1/F2 begrijp. Ik las, BB, dat je bang bent dat BB2 lui egoistisch etc is. En eerder schreef je -als ik t goed heb hoor- dat je soms zo controlerend en dominant kan zijn naar je man.
Ik merk dat ik soms vreemd mokkig boos kan zijn. En dan herken ik mijn moeder erin, waarvoor ik zo bang was als ze boos was. Dat vind ik echt naar!
Samen mijn therapeute kwam ik erachter dat het onderdrukte boosheid van vroeger is. En dat mijn moeder waarschijnlijk ook onderdrukte boosheid had, die ze er onderdrukt liet uitkomen, onderdrukte boosheid is dan een heel venijnige boosheid.
De kunst is dan voor mij in dit geval -net als wat Italy schreef over verdriet- te leren boos te zijn en te voelen dat het niet eng is. Ik moet achterhalen waar het vandaan komt (je vroegere kind tov moeder), en het aan het licht brengen. En echt met de boosheid in contact staan. Die vroegere boosheid uitgooien. Ervaren dat het niet eng is, maar ook een emotie, net als verdriet. Als ik dan een volgende keer boos wordt en er niet bang voor ben, dan is het geen onderdrukte boosheid, maar sta ik ermee in contact. Zoals een kind even heel boos kan worden en het daarna weer over is.
Dat voelt heel anders!
(Ok, Uiteindelijk is het natuurlijk als ' volwassene' beter te ontdekken welke behoefte erachter de boosheid ligt, en tot 10 te tellen om het te kalmeren)
Misschien heel vaag, maar wilde t proberen uit te leggen, wie weet heb je er iets aan! En geldt dit voor jou voor andere eigenschappen die je absoluut niet van je moeder wilt overnemen, maar waarvan het voelt dat je ze in je hebt.
Ik merk dat ik soms vreemd mokkig boos kan zijn. En dan herken ik mijn moeder erin, waarvoor ik zo bang was als ze boos was. Dat vind ik echt naar!
Samen mijn therapeute kwam ik erachter dat het onderdrukte boosheid van vroeger is. En dat mijn moeder waarschijnlijk ook onderdrukte boosheid had, die ze er onderdrukt liet uitkomen, onderdrukte boosheid is dan een heel venijnige boosheid.
De kunst is dan voor mij in dit geval -net als wat Italy schreef over verdriet- te leren boos te zijn en te voelen dat het niet eng is. Ik moet achterhalen waar het vandaan komt (je vroegere kind tov moeder), en het aan het licht brengen. En echt met de boosheid in contact staan. Die vroegere boosheid uitgooien. Ervaren dat het niet eng is, maar ook een emotie, net als verdriet. Als ik dan een volgende keer boos wordt en er niet bang voor ben, dan is het geen onderdrukte boosheid, maar sta ik ermee in contact. Zoals een kind even heel boos kan worden en het daarna weer over is.
Dat voelt heel anders!
(Ok, Uiteindelijk is het natuurlijk als ' volwassene' beter te ontdekken welke behoefte erachter de boosheid ligt, en tot 10 te tellen om het te kalmeren)
Misschien heel vaag, maar wilde t proberen uit te leggen, wie weet heb je er iets aan! En geldt dit voor jou voor andere eigenschappen die je absoluut niet van je moeder wilt overnemen, maar waarvan het voelt dat je ze in je hebt.
maandag 23 april 2012 om 19:50
Lieve Jelly, heb net even je topic doorgelezen en herken me vooral in het analyseren, het willen doorzien van patronen, als er irritaties/problemen zijn willen kijken waar het vandaan komt, enz. Ik vind deze punten ook belangrijk in een relatie, wilde het liefst een man die daar net zoveel mee bezig was als ik.. maar de laatste tijd denk ik; neeee ik moet er echt niet zo een als mezelf bij hebben! Ik vind het belangrijk dat ik wel dat soort dingen kan bespreken met iemand, dat hij ook bereid is tot zelfreflectie, maar buiten dat wil ik iemand die mij juist kan remmen in alles, die mij meetrekt in het spelen, lol hebben, spontane dingen doen. En ik denk dat dat, hoe graag je ook wilt analyseren en de diepte in wilt, voor jou ook belangrijk is. Probeer juist te gaan spelen samen, te leven, te genieten, te DOEN! (En dit is ook zeker weer een note to myself!)
Hoe voel je je nu?
Hoe voel je je nu?
woensdag 25 april 2012 om 15:27
Hee bedankt lieverds:)
Bij vlagen ontzettend eenzaam. Zoals ik me lang niet meer heb gevoeld... Zwijgzaam ook.
Probeer niet meer over mn relatie te denken (het klopt Italy wat je schrijft, dat ik die neiging heb), maar t te laten zoals het is...Merk dat ik afstand neem. Het voelt zo slecht t.o.v. mn vriend, echt slecht, ik haat mezelf erom, want ik wil het loslaten, maar sluit ondertussen m`n hart af voor hem (en vlucht). Ergens voelt het of meer afstand hoedanook nodig is, of we nu bij elkaar blijven of niet.
En het niet te veel moet laten afleidn van m`n eigen proces, heb nog een weg te gaan...
Morgen hebben we toch afgesproken en hadden we al bedacht dat we iets anders dan anders willen gaan doen. Ik wil er voor gaan en iets leuks bedenken, (maar het lastige is dat ik echt nog supersnel overprikkeld ben, half uurtje op een drukke plek is het uiterste, uit eten gaan is bijv nog te veel, t gaat vooruit, dus over 1 a 2 weken hopelijk). Maar misschien lekkere ovenschotel maken, een vuurtje maken in de tuin
of ...
(snel op versturen drukken voor ik het aanpas..)
Bij vlagen ontzettend eenzaam. Zoals ik me lang niet meer heb gevoeld... Zwijgzaam ook.
Probeer niet meer over mn relatie te denken (het klopt Italy wat je schrijft, dat ik die neiging heb), maar t te laten zoals het is...Merk dat ik afstand neem. Het voelt zo slecht t.o.v. mn vriend, echt slecht, ik haat mezelf erom, want ik wil het loslaten, maar sluit ondertussen m`n hart af voor hem (en vlucht). Ergens voelt het of meer afstand hoedanook nodig is, of we nu bij elkaar blijven of niet.
En het niet te veel moet laten afleidn van m`n eigen proces, heb nog een weg te gaan...
Morgen hebben we toch afgesproken en hadden we al bedacht dat we iets anders dan anders willen gaan doen. Ik wil er voor gaan en iets leuks bedenken, (maar het lastige is dat ik echt nog supersnel overprikkeld ben, half uurtje op een drukke plek is het uiterste, uit eten gaan is bijv nog te veel, t gaat vooruit, dus over 1 a 2 weken hopelijk). Maar misschien lekkere ovenschotel maken, een vuurtje maken in de tuin
of ...(snel op versturen drukken voor ik het aanpas..)
woensdag 25 april 2012 om 15:38
Hey Jellyfish,
Wat rot dat je je zo eenzaam voelt, knuffel voor jou! Wat bedoel je precies met dat je je hart af sluit voor hem en vlucht terwijl je het los wilt laten? Waarom gaan die dingen met elkaar samen? En waarom zou je jezelf erom haten? Sluit je je dan niet nog veel meer af? Ik denk het dat het misschien goed is om juist dit gevoel - op subtiele wijze - met hem te delen?
Wat rot dat je je zo eenzaam voelt, knuffel voor jou! Wat bedoel je precies met dat je je hart af sluit voor hem en vlucht terwijl je het los wilt laten? Waarom gaan die dingen met elkaar samen? En waarom zou je jezelf erom haten? Sluit je je dan niet nog veel meer af? Ik denk het dat het misschien goed is om juist dit gevoel - op subtiele wijze - met hem te delen?
woensdag 25 april 2012 om 16:37
He framboosjes,
Hij weet er deels van. Ik sluit me af omdat het niet goed voelt tussen ons
Ook erger ik me opeens aan zijn houding, terwijl er nog 100 fijne dingen zijn. Praten is op dit moment even geen oplossing denk ik. Eerst samen weer eens goede luchtige ervaringen opdoen (lekker tegenstrijdig met mn gevoel, I know) en kijken hoe t gaat als we ieder wat meer ons eigen ding doen. Of is dit echt DOM?
Misschien een beetje raar, maar ik dacht dat ik deze week beter niet te veel op je vragen in ga. Anders gaat heel de draaimolen van -wat klopt er toch niet? hoe komt dat nou? wat kan ik eraan doen?- weer aan het draaien en het is al zo`n overspannen gedachtenstroom hier...
Vind ik dit topic veel te waardevol voor...
Hij weet er deels van. Ik sluit me af omdat het niet goed voelt tussen ons
Ook erger ik me opeens aan zijn houding, terwijl er nog 100 fijne dingen zijn. Praten is op dit moment even geen oplossing denk ik. Eerst samen weer eens goede luchtige ervaringen opdoen (lekker tegenstrijdig met mn gevoel, I know) en kijken hoe t gaat als we ieder wat meer ons eigen ding doen. Of is dit echt DOM?
Misschien een beetje raar, maar ik dacht dat ik deze week beter niet te veel op je vragen in ga. Anders gaat heel de draaimolen van -wat klopt er toch niet? hoe komt dat nou? wat kan ik eraan doen?- weer aan het draaien en het is al zo`n overspannen gedachtenstroom hier...
Vind ik dit topic veel te waardevol voor...
woensdag 25 april 2012 om 16:54
Hey Jellyfish,
Ja ik denk dat je wel gelijk hebt dat het juist goed is om even luchtige dingen te doen en mijn vragen even te laten voor wat ze zijn. Ik heb je niet met mijn vragen willen belasten, sorry als dat misschien zo overgekomen is! Maar ik denk dus niet dat je dom bent, allesbehalve. Ik vind het heel goed dat je zo voor je relatie wil 'strijden'(eigen dus juist niet:P), hier een topic daarover hebt geopend, daarop dingen heel goed hebt verwoord en nu probeert de dingen wat meer los te laten:). Ik vind het heel rot om te horen dat het niet goed voelt tussen jullie en ik hoop dat nu dingen wat meer loslaten ervoor zorgt dat het beter gaat voelen:)
knuffel!
Ja ik denk dat je wel gelijk hebt dat het juist goed is om even luchtige dingen te doen en mijn vragen even te laten voor wat ze zijn. Ik heb je niet met mijn vragen willen belasten, sorry als dat misschien zo overgekomen is! Maar ik denk dus niet dat je dom bent, allesbehalve. Ik vind het heel goed dat je zo voor je relatie wil 'strijden'(eigen dus juist niet:P), hier een topic daarover hebt geopend, daarop dingen heel goed hebt verwoord en nu probeert de dingen wat meer los te laten:). Ik vind het heel rot om te horen dat het niet goed voelt tussen jullie en ik hoop dat nu dingen wat meer loslaten ervoor zorgt dat het beter gaat voelen:)
knuffel!
woensdag 25 april 2012 om 17:48
woensdag 25 april 2012 om 19:07
Hallo meiden,
Ik weet dat ik al enkele dagen niets van me heb laten horen maar het gaat momenteel ook niet zo goed met me. Ik merk dat ik erg weinig concentratie heb en kan ook niet goed lange(re) stukken lezen.
Ik kom dan ook eigenlijk een beetje afscheid van jullie nemen maar wil me graag, als dat mag, weer melden als het beter met me gaat.
Ik heb nog wel één vraag en ik hoop dat jullie mij daar in kunnen adviseren.
Ik heb via mijn werk een coach toegewezen gekregen, een bedrijfsmaatschappelijk werker. Ik heb hem vorige week gezien (de 17de) en mijn volgende afspraak is pas weer 10 mei. Ik heb zelf het idee dat dit niet voldoende is en misschien ook wel dat hij niet 'zwaar' genoeg is om mijn problemen met mij op te lossen.
Gisteren heb ik bijvoorbeeld eindelijk de boze brief naar mijn moeder geschreven en ik ben daar vreselijk van van slag geraakt. Ik had zo'n woede in me toen ik die brief schreef, alsof er letterlijk een bal in mijn maag zat die ik alleen kwijt kon raken door te kotsen. Ik heb uiteindelijk een kussen tegen mijn gezicht aan gedrukt en ben daar in hard gaan schreeuwen om maar te proberen iets van de woede en mijn verdriet te kunnen lozen (moet toch ook aan mijn buren denken).
Ik heb die brief, zoals afgesproken, naar mijn coach gemaild en aangegeven dat ik er helemaal doorheen zit. Dan krijg ik vanmorgen een mail terug waarin staat: "dit heb je nu afgesloten, tot zover”. Maar ik heb gevoelsmatig helemaal nog níks afgesloten, naar mijn idee begint het nu pas.
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk, welke hulp hebben jullie precies, met welke frequentie zien jullie je begeleider en wat doen jullie met dit soort dingen?
Ik weet dat ik al enkele dagen niets van me heb laten horen maar het gaat momenteel ook niet zo goed met me. Ik merk dat ik erg weinig concentratie heb en kan ook niet goed lange(re) stukken lezen.
Ik kom dan ook eigenlijk een beetje afscheid van jullie nemen maar wil me graag, als dat mag, weer melden als het beter met me gaat.
Ik heb nog wel één vraag en ik hoop dat jullie mij daar in kunnen adviseren.
Ik heb via mijn werk een coach toegewezen gekregen, een bedrijfsmaatschappelijk werker. Ik heb hem vorige week gezien (de 17de) en mijn volgende afspraak is pas weer 10 mei. Ik heb zelf het idee dat dit niet voldoende is en misschien ook wel dat hij niet 'zwaar' genoeg is om mijn problemen met mij op te lossen.
Gisteren heb ik bijvoorbeeld eindelijk de boze brief naar mijn moeder geschreven en ik ben daar vreselijk van van slag geraakt. Ik had zo'n woede in me toen ik die brief schreef, alsof er letterlijk een bal in mijn maag zat die ik alleen kwijt kon raken door te kotsen. Ik heb uiteindelijk een kussen tegen mijn gezicht aan gedrukt en ben daar in hard gaan schreeuwen om maar te proberen iets van de woede en mijn verdriet te kunnen lozen (moet toch ook aan mijn buren denken).
Ik heb die brief, zoals afgesproken, naar mijn coach gemaild en aangegeven dat ik er helemaal doorheen zit. Dan krijg ik vanmorgen een mail terug waarin staat: "dit heb je nu afgesloten, tot zover”. Maar ik heb gevoelsmatig helemaal nog níks afgesloten, naar mijn idee begint het nu pas.
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk, welke hulp hebben jullie precies, met welke frequentie zien jullie je begeleider en wat doen jullie met dit soort dingen?
woensdag 25 april 2012 om 19:37
Lieve Sadeceben,
kan je hem niet vaker zien? Lijkt me niet fijn dat er zo'n tijd tussen zit. Waarom heb je een coach via werk? is dit ook vooral bedoeld als werkgerichte begeleiding?
Misschien is het fijn om iemand te zoeken waarbij jij kan bepalen hoevaak je komt en waarbij je ook als het nodig is tussendoor langs kan komen. Ik heb een tijdje een coach gehad en die zag ik in het begin elke week, daarna wanneer ik daar behoefte aan had (om de paar weken meestal). Mijn coach/therapeut nu ben ik 3 keer geweest, 1 keer in de week. Vanaf nu gaan we naar 2 keer per week maar als ik behoefte heb aan meer of minder dan kan dat gewoon, mag haar ook altijd bellen of mailen als het nodig is.
Ik zou dus als ik jou was iemand anders zoeken (ook door zijn reactie op je mail). Iemand waarbij je voelt dat diegene betrokken is bij je.
Ik vind het trouwens heel goed klinken, die brief en woede en verdriet dat loskomt. Probeer het te laten komen en eruit te laten, niet het weer weg te stoppen. Kots wanneer je de behoefte voelt (daardoor kan echt letterlijk en figuurlijk zoveel zooi eruit), schreeuw wanneer je wilt, huil wanneer je wilt, sla met je kussens op bed net zo lang tot alles wat eruit moet op dat moment eruit is. Daarna zal je je beter voelen.
Verder heel veel succes en een . Neem je tijd!!
kan je hem niet vaker zien? Lijkt me niet fijn dat er zo'n tijd tussen zit. Waarom heb je een coach via werk? is dit ook vooral bedoeld als werkgerichte begeleiding?
Misschien is het fijn om iemand te zoeken waarbij jij kan bepalen hoevaak je komt en waarbij je ook als het nodig is tussendoor langs kan komen. Ik heb een tijdje een coach gehad en die zag ik in het begin elke week, daarna wanneer ik daar behoefte aan had (om de paar weken meestal). Mijn coach/therapeut nu ben ik 3 keer geweest, 1 keer in de week. Vanaf nu gaan we naar 2 keer per week maar als ik behoefte heb aan meer of minder dan kan dat gewoon, mag haar ook altijd bellen of mailen als het nodig is.
Ik zou dus als ik jou was iemand anders zoeken (ook door zijn reactie op je mail). Iemand waarbij je voelt dat diegene betrokken is bij je.
Ik vind het trouwens heel goed klinken, die brief en woede en verdriet dat loskomt. Probeer het te laten komen en eruit te laten, niet het weer weg te stoppen. Kots wanneer je de behoefte voelt (daardoor kan echt letterlijk en figuurlijk zoveel zooi eruit), schreeuw wanneer je wilt, huil wanneer je wilt, sla met je kussens op bed net zo lang tot alles wat eruit moet op dat moment eruit is. Daarna zal je je beter voelen.
Verder heel veel succes en een . Neem je tijd!!
woensdag 25 april 2012 om 20:25
quote:italy1983 schreef op 25 april 2012 @ 19:37:
Lieve Sadeceben,
kan je hem niet vaker zien? Ik heb hem vandaag terug gemaild en aangegeven dat ik vind dat ik hem te weinig zie. Hij heeft gevraagd of ik hem morgen even wil bellen zodat we telefonisch e.e.a. kunnen bespreken. Lijkt me niet fijn dat er zo'n tijd tussen zit. Waarom heb je een coach via werk? is dit ook vooral bedoeld als werkgerichte begeleiding? Nee het is niet specifiek bedoeld als werkgerichte begeleiding en hij is gespecialiseerd in burn outs. Maar ik denk wel dat die meestal veroorzaakt worden door werkgerelateerde zaken en dat is bij mij niet het geval.
Misschien is het fijn om iemand te zoeken waarbij jij kan bepalen hoevaak je komt en waarbij je ook als het nodig is tussendoor langs kan komen. Ik heb een tijdje een coach gehad en die zag ik in het begin elke week, daarna wanneer ik daar behoefte aan had (om de paar weken meestal). Mijn coach/therapeut nu ben ik 3 keer geweest, 1 keer in de week. Vanaf nu gaan we naar 2 keer per week maar als ik behoefte heb aan meer of minder dan kan dat gewoon, mag haar ook altijd bellen of mailen als het nodig is. Maar wat voor coach is dat? Een psychiater of een therapeut?
Ik zou dus als ik jou was iemand anders zoeken (ook door zijn reactie op je mail). Iemand waarbij je voelt dat diegene betrokken is bij je. Ik heb vrijdag een afspraak gemaakt met mijn huisarts en wil graag horen hoe zij hier over denkt.
Ik vind het trouwens heel goed klinken, die brief en woede en verdriet dat loskomt. Probeer het te laten komen en eruit te laten, niet het weer weg te stoppen. Hoe doe ik dat?? Op het moment dat het 'over' is ga ik doorgaans over tot de orde van de dag en that's it. Dat bedoel ik ook met te kort begeleiding; ik heb het gevoel dat er niets constructiefs gedaan wordt. Kots wanneer je de behoefte voelt (daardoor kan echt letterlijk en figuurlijk zoveel zooi eruit), schreeuw wanneer je wilt, huil wanneer je wilt, sla met je kussens op bed net zo lang tot alles wat eruit moet op dat moment eruit is. Daarna zal je je beter voelen.
Verder heel veel succes en een . Neem je tijd!!
Lieve Sadeceben,
kan je hem niet vaker zien? Ik heb hem vandaag terug gemaild en aangegeven dat ik vind dat ik hem te weinig zie. Hij heeft gevraagd of ik hem morgen even wil bellen zodat we telefonisch e.e.a. kunnen bespreken. Lijkt me niet fijn dat er zo'n tijd tussen zit. Waarom heb je een coach via werk? is dit ook vooral bedoeld als werkgerichte begeleiding? Nee het is niet specifiek bedoeld als werkgerichte begeleiding en hij is gespecialiseerd in burn outs. Maar ik denk wel dat die meestal veroorzaakt worden door werkgerelateerde zaken en dat is bij mij niet het geval.
Misschien is het fijn om iemand te zoeken waarbij jij kan bepalen hoevaak je komt en waarbij je ook als het nodig is tussendoor langs kan komen. Ik heb een tijdje een coach gehad en die zag ik in het begin elke week, daarna wanneer ik daar behoefte aan had (om de paar weken meestal). Mijn coach/therapeut nu ben ik 3 keer geweest, 1 keer in de week. Vanaf nu gaan we naar 2 keer per week maar als ik behoefte heb aan meer of minder dan kan dat gewoon, mag haar ook altijd bellen of mailen als het nodig is. Maar wat voor coach is dat? Een psychiater of een therapeut?
Ik zou dus als ik jou was iemand anders zoeken (ook door zijn reactie op je mail). Iemand waarbij je voelt dat diegene betrokken is bij je. Ik heb vrijdag een afspraak gemaakt met mijn huisarts en wil graag horen hoe zij hier over denkt.
Ik vind het trouwens heel goed klinken, die brief en woede en verdriet dat loskomt. Probeer het te laten komen en eruit te laten, niet het weer weg te stoppen. Hoe doe ik dat?? Op het moment dat het 'over' is ga ik doorgaans over tot de orde van de dag en that's it. Dat bedoel ik ook met te kort begeleiding; ik heb het gevoel dat er niets constructiefs gedaan wordt. Kots wanneer je de behoefte voelt (daardoor kan echt letterlijk en figuurlijk zoveel zooi eruit), schreeuw wanneer je wilt, huil wanneer je wilt, sla met je kussens op bed net zo lang tot alles wat eruit moet op dat moment eruit is. Daarna zal je je beter voelen.
Verder heel veel succes en een . Neem je tijd!!
woensdag 25 april 2012 om 20:35
Dag lieve meiden,
Het was ook even rustig van mijn kant. Ik kon even de rust en de woorden niet goed vinden.
Wat jammer om te lezen dat hier ook nog steeds zo gestruggeld wordt:-(.
Op zich gaat het met mij wel redelijk de afgelopen dagen. Meer energie, geen hoofdpijn en weer wat meer uit mijn hoofd. Ik merk dat ik me dan toch lekkerder voel, ook weer wat bewuster ontspanningsoefeningen gedaan.
Ik wil graag reageren op wat jullie hebben geschreven....maar merk dat ik nu niet helemaal de goede woorden kan vinden.
Weet in ieder geval wel dat ik jullie nog steeds met veel interesse lees.
Jellyfish, relatieperikelen horen er toch ook bij? Ik denk dat het voor een ieder zo is dat we ons momenteel allemaal nogal shaked en mixed up voelen. Dan lijken mij vragen over relaties, kinderen enz enz daar toch ook bij horen?
Je bent toch niet een stukje relatie, een stukje therapie, een stukje burn out? Jij bent Jellyfish, met alle facetten en vragen die daar nu bij horen.
En nog heel even kort reagerend op Sadeceden: ik heb psych. hulp en haptotherapie. Dat was zo'n beetje om de week, in het aller begin was het twee keer per week. Na een half jaar blijkt dit dus nog niet voldoende vooruitgang te hebben, vandaar dus nu dat revalidatieprogramma waarvoor ik op de wachtlijst sta.
Het lijkt me dat jouw coach nogal kort door de bocht reageerde....voor mij is de haptotherapeut vooral helend, uit je hoofd, naar je kern. De ervaringen van Italy zijn misschien ook wel zinvol, die helpen ook met emoties uiten.
Had je die coach na verwijzing van HA? Zelf heb ik een ontzettend prettige BA....soms moet je het ook treffen.
Lieve Anahata? Hoe is het jou?
Knuffel voor jullie allemaal
Het was ook even rustig van mijn kant. Ik kon even de rust en de woorden niet goed vinden.
Wat jammer om te lezen dat hier ook nog steeds zo gestruggeld wordt:-(.
Op zich gaat het met mij wel redelijk de afgelopen dagen. Meer energie, geen hoofdpijn en weer wat meer uit mijn hoofd. Ik merk dat ik me dan toch lekkerder voel, ook weer wat bewuster ontspanningsoefeningen gedaan.
Ik wil graag reageren op wat jullie hebben geschreven....maar merk dat ik nu niet helemaal de goede woorden kan vinden.
Weet in ieder geval wel dat ik jullie nog steeds met veel interesse lees.
Jellyfish, relatieperikelen horen er toch ook bij? Ik denk dat het voor een ieder zo is dat we ons momenteel allemaal nogal shaked en mixed up voelen. Dan lijken mij vragen over relaties, kinderen enz enz daar toch ook bij horen?
Je bent toch niet een stukje relatie, een stukje therapie, een stukje burn out? Jij bent Jellyfish, met alle facetten en vragen die daar nu bij horen.
En nog heel even kort reagerend op Sadeceden: ik heb psych. hulp en haptotherapie. Dat was zo'n beetje om de week, in het aller begin was het twee keer per week. Na een half jaar blijkt dit dus nog niet voldoende vooruitgang te hebben, vandaar dus nu dat revalidatieprogramma waarvoor ik op de wachtlijst sta.
Het lijkt me dat jouw coach nogal kort door de bocht reageerde....voor mij is de haptotherapeut vooral helend, uit je hoofd, naar je kern. De ervaringen van Italy zijn misschien ook wel zinvol, die helpen ook met emoties uiten.
Had je die coach na verwijzing van HA? Zelf heb ik een ontzettend prettige BA....soms moet je het ook treffen.
Lieve Anahata? Hoe is het jou?
Knuffel voor jullie allemaal