Kinderen
alle pijlers
Opa gezocht
zaterdag 28 april 2012 om 12:30
Ik zit met een vraag, waar ik niet goed raad mee weet.
Het verhaal is als volgt, ik zal proberen het kort te houden.
We zijn gelukkig getrouwd en hebben twee jongens ( 8 & 11).
Helaas zijn mijn ouders al lang geleden overleden en was ik op mijn 33 jaar al weeskind.
Een moeilijke periode, want toen ik 2,5 jaar was, overleed mijn moeder aan de gevolgen van kanker.
Ik heb opgevoed door een stiefmoeder en sorry ze was het prototype, inmiddels ook gelukkig overleden.
Vanaf ongeveer mijn 10e, probeerde ik zoveel mogelijk door te brengen bij mijn oma, dat voelde goed en vertrouwd.
Op mijn 30e overleed mijn schoonvader door de drank, en had mijn vrouw, toen vriendin ook nog maar 1 ouder.
Door het verliezen van een ouder, weet ik hoe belangrijk het is om ze te hebben, zeker wanneer het op jonge leeftijd gebeurd.
Onze jongste zoon is ook een echte familiekind en vind het altijd geweldig als oma komt, maar oma is kwiek en hele dagen de hort op.
Een best mens, maar haar vriendinnen gaan nu eenmaal voor en is daardoor erg veel weg.
Inmiddels heeft ze verkering met de “verschrikkelijke overbuurman”, waardoor we niet veel contact meer hebben.
Doordat onze jongste zoon haar bijna niet meer ziet is hij vaak verdrietig, omdat hij geen opa en oma meer heeft.
Iedereen op school gaat met opa en oma leuke dingen doen en hij niet.
Hierdoor is hij vaak verdrietig en begint hij weer te huilen.
Regelmatig staat hij in de tuin en kijkt naar de hemel en hoopt opa of oma te zien, soms ziet hij ze ook.
Wij zijn helemaal niet gelovig, maar als hij daar troost uit kan halen,staan wij daar natuurlijk volledig achter.
Afgelopen week was het weer zover en kwam hij om 06.00 uur al huilend bij ons bed en mistte opa en oma heel erg.
IK wou dat ik een lieve opa had waren zijn woorden, kunnen jullie geen lieve opa voor mij zoeken vroeg hij met dikke tranen in zijn gezicht.
Nou daar lig je dan, net wakker…..
Natuurlijk wil ik dat voor je, maar ja, hoe pakken we het aan.
Wie herkent dit en heeft hiermee ook ervaring cq tips?
Het verhaal is als volgt, ik zal proberen het kort te houden.
We zijn gelukkig getrouwd en hebben twee jongens ( 8 & 11).
Helaas zijn mijn ouders al lang geleden overleden en was ik op mijn 33 jaar al weeskind.
Een moeilijke periode, want toen ik 2,5 jaar was, overleed mijn moeder aan de gevolgen van kanker.
Ik heb opgevoed door een stiefmoeder en sorry ze was het prototype, inmiddels ook gelukkig overleden.
Vanaf ongeveer mijn 10e, probeerde ik zoveel mogelijk door te brengen bij mijn oma, dat voelde goed en vertrouwd.
Op mijn 30e overleed mijn schoonvader door de drank, en had mijn vrouw, toen vriendin ook nog maar 1 ouder.
Door het verliezen van een ouder, weet ik hoe belangrijk het is om ze te hebben, zeker wanneer het op jonge leeftijd gebeurd.
Onze jongste zoon is ook een echte familiekind en vind het altijd geweldig als oma komt, maar oma is kwiek en hele dagen de hort op.
Een best mens, maar haar vriendinnen gaan nu eenmaal voor en is daardoor erg veel weg.
Inmiddels heeft ze verkering met de “verschrikkelijke overbuurman”, waardoor we niet veel contact meer hebben.
Doordat onze jongste zoon haar bijna niet meer ziet is hij vaak verdrietig, omdat hij geen opa en oma meer heeft.
Iedereen op school gaat met opa en oma leuke dingen doen en hij niet.
Hierdoor is hij vaak verdrietig en begint hij weer te huilen.
Regelmatig staat hij in de tuin en kijkt naar de hemel en hoopt opa of oma te zien, soms ziet hij ze ook.
Wij zijn helemaal niet gelovig, maar als hij daar troost uit kan halen,staan wij daar natuurlijk volledig achter.
Afgelopen week was het weer zover en kwam hij om 06.00 uur al huilend bij ons bed en mistte opa en oma heel erg.
IK wou dat ik een lieve opa had waren zijn woorden, kunnen jullie geen lieve opa voor mij zoeken vroeg hij met dikke tranen in zijn gezicht.
Nou daar lig je dan, net wakker…..
Natuurlijk wil ik dat voor je, maar ja, hoe pakken we het aan.
Wie herkent dit en heeft hiermee ook ervaring cq tips?
zaterdag 28 april 2012 om 12:34
Wat een aandoenlijk verhaal. Ben jij nou de vader van dit jongetje? En je zoekt dus een opa voor hem? Er zijn sites op het internet waar je een oproep voor een opa of oma kunt doen. Ik zal even zoeken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 28 april 2012 om 12:39
Overigens is het niet wijzer om hem te helpen in het leren accepteren dat zaken kunnen veranderen? Die eventuele opa kan altijd maar het is denk ook belangrijk dat een jongetje van zijn leeftijd leert om te gaan met zijn verdriet zonder dat dit per sé opgelost moet worden door de ouders.
Steunen, luisteren, accepteren hoe hij zich voelt zonder persé de zaken op te lossen dus.
Steunen, luisteren, accepteren hoe hij zich voelt zonder persé de zaken op te lossen dus.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 28 april 2012 om 12:46
Adoptie opa gezocht.
Kijk je wel uit mocht je reacties krijgen met wie je in zee gaat? Internet is misschien niet de juiste plek voor dit soort oproepen
Is er niemand die je kent in het dorp of de stad waar je woont die van betekenis zou kunnen zijn ? .
Kijk je wel uit mocht je reacties krijgen met wie je in zee gaat? Internet is misschien niet de juiste plek voor dit soort oproepen
Is er niemand die je kent in het dorp of de stad waar je woont die van betekenis zou kunnen zijn ? .
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 28 april 2012 om 12:47
@ Enn, natuurlijk kan dat maar het is nog wel een kind en als ouder wil je graag dat je kind gelukkig is en heb je daar veel voor over.
Rationeel gezien heb je helemaal gelijk hoor, laat daar geen misverstand over zijn.
Overigens ben ik van meding dat er misschien ook wel ouderen zijn die nooit opa zijn geworden en het misschien wel heel graag willen.
Rationeel gezien heb je helemaal gelijk hoor, laat daar geen misverstand over zijn.
Overigens ben ik van meding dat er misschien ook wel ouderen zijn die nooit opa zijn geworden en het misschien wel heel graag willen.
zaterdag 28 april 2012 om 12:49
Eens met Enn. Het is nu eenmaal zo; hij krijgt nooit een (echte) opa en oma. Dat is verdrietig maar je zoon moet ermee leren leven. Niet iedereen heeft opa's en oma's, sommigen leven niet meer, anderen zijn niet beschikbaar of wonen ver weg.
Eerlijk gezegd vind ik het nogal ver gaan dat hij hier zo mee bezig is, erom huilt en jullie ervoor wakker maakt. Dat lijkt een beetje een obsessie. Komt dit echt vanuit hem, of projecteer jij je eigen gevoel (gemis) op hem? Misschien helpt het al om er wat luchtiger over te doen en er wat minder nadruk op te leggen.
Eerlijk gezegd vind ik het nogal ver gaan dat hij hier zo mee bezig is, erom huilt en jullie ervoor wakker maakt. Dat lijkt een beetje een obsessie. Komt dit echt vanuit hem, of projecteer jij je eigen gevoel (gemis) op hem? Misschien helpt het al om er wat luchtiger over te doen en er wat minder nadruk op te leggen.
zaterdag 28 april 2012 om 12:50
Het is niet anders. Mijn kinderen hebben nog 1 oma en 1 opa. En oma is geen typische oma. Wij investeren veel om haar te zien. Dat gaat vooral van ons uit en mijn oudste dochter gaat dat nu merken. Dat is gewoon hoe het is. En mijn dochters missen hun (vorig jaar) overleden opa ook vaak. Maar daarom ga ik nog niet op zoek naar een andere opa of oma. Alleen al omdat een andere oude dame nooit mijn moeder zal zijn en dus niet de oma van mijn kinderen en een andere oude meneer nooit de vader van mijn man. Daarnaast hebben mijn dochters genoeg andere familie en vrienden.
Leer je zoon kijken naar wat hij wel heeft. Hij heeft een oma en een papa en een mama en waarschijnlijk ook nog vrienden.
Als je graag een oma voor je kind wil investeer dan meer in de band tussen de echte oma en je zoon.
Leer je zoon kijken naar wat hij wel heeft. Hij heeft een oma en een papa en een mama en waarschijnlijk ook nog vrienden.
Als je graag een oma voor je kind wil investeer dan meer in de band tussen de echte oma en je zoon.
zaterdag 28 april 2012 om 12:54
quote:Fame schreef op 28 april 2012 @ 12:38:
Of neem contact op met een bejaardenhuis en ga daar af en toe even langs met het jongetje. Vinden beide partijen waarschijnlijk geweldig!
Dit.
Mijn oma zat ook in een bejaardenhuis. Mens was dement en gemeen. Echt serieus gemeen. Ik wilde er eigenlijk niet meer heen, maar gelukkig zaten er ook nog anderen mensen die het WEL leuk vinden als er mensen op bezoek komen.
Ik zou gewoon informeren bij een naburig bejaardenhuis.
Of neem contact op met een bejaardenhuis en ga daar af en toe even langs met het jongetje. Vinden beide partijen waarschijnlijk geweldig!
Dit.
Mijn oma zat ook in een bejaardenhuis. Mens was dement en gemeen. Echt serieus gemeen. Ik wilde er eigenlijk niet meer heen, maar gelukkig zaten er ook nog anderen mensen die het WEL leuk vinden als er mensen op bezoek komen.
Ik zou gewoon informeren bij een naburig bejaardenhuis.
zaterdag 28 april 2012 om 13:02
quote:Aureel schreef op 28 april 2012 @ 12:49:
Eens met Enn. Het is nu eenmaal zo; hij krijgt nooit een (echte) opa en oma. Dat is verdrietig maar je zoon moet ermee leren leven. Niet iedereen heeft opa's en oma's, sommigen leven niet meer, anderen zijn niet beschikbaar of wonen ver weg.
Eerlijk gezegd vind ik het nogal ver gaan dat hij hier zo mee bezig is, erom huilt en jullie ervoor wakker maakt. Dat lijkt een beetje een obsessie. Komt dit echt vanuit hem, of projecteer jij je eigen gevoel (gemis) op hem? Misschien helpt het al om er wat luchtiger over te doen en er wat minder nadruk op te leggen.
Het komt zeker niet door ons, wij hebben het er nooit over.
Bij ons gaat altijd om 06.00 uur de wekker en rond die tijd is hij ook altijd wakker, dus van wakker maken is geen sprake.
Eens met Enn. Het is nu eenmaal zo; hij krijgt nooit een (echte) opa en oma. Dat is verdrietig maar je zoon moet ermee leren leven. Niet iedereen heeft opa's en oma's, sommigen leven niet meer, anderen zijn niet beschikbaar of wonen ver weg.
Eerlijk gezegd vind ik het nogal ver gaan dat hij hier zo mee bezig is, erom huilt en jullie ervoor wakker maakt. Dat lijkt een beetje een obsessie. Komt dit echt vanuit hem, of projecteer jij je eigen gevoel (gemis) op hem? Misschien helpt het al om er wat luchtiger over te doen en er wat minder nadruk op te leggen.
Het komt zeker niet door ons, wij hebben het er nooit over.
Bij ons gaat altijd om 06.00 uur de wekker en rond die tijd is hij ook altijd wakker, dus van wakker maken is geen sprake.
zaterdag 28 april 2012 om 13:14
Ik herken dit wel. Heb zelf ook nooit opa of oma gehad. En was als kind altijd verdrietig op maandag.
Als andere kinderen in t kring gesprek vertelden over logeren bij opa en oma.
Zelf ben ik als tiener beide ouders verloren, dus mijn kinderen hebben al n stel grootouders minder.
Wij zijn verhuisd om dichter bij de grootouders (mijn schoonouders) te gaan wonen.
Ik heb zelf een paar "tante's" die ook oma genoemd worden door peuter. Maar dan met een naam. Dus bv oma Janine.
Hadden je ouders geen broers of zussen? Of die van je partner?
Er is volgens mij ook een site waarop je in contact kan komen met ouderen die een "kleinkind" zoeken dacht ik?
Als andere kinderen in t kring gesprek vertelden over logeren bij opa en oma.
Zelf ben ik als tiener beide ouders verloren, dus mijn kinderen hebben al n stel grootouders minder.
Wij zijn verhuisd om dichter bij de grootouders (mijn schoonouders) te gaan wonen.
Ik heb zelf een paar "tante's" die ook oma genoemd worden door peuter. Maar dan met een naam. Dus bv oma Janine.
Hadden je ouders geen broers of zussen? Of die van je partner?
Er is volgens mij ook een site waarop je in contact kan komen met ouderen die een "kleinkind" zoeken dacht ik?
zaterdag 28 april 2012 om 13:15
6 uur, vroege vogels zijn jullie hoor! Maar ik snap dat hij je niet heeft wakker gemaakt.
Uit je OP krijg ik het idee dat je/jullie er ook nog erg mee bezig zijn. En dat lijkt me volstrekt begrijpelijk, als je zo jong en op zo'n manier je beide ouders verliest! Uit hoe je beschrijft waarom oma weinig contact heeft met kleinzoon, spreekt overigens ook veel boosheid. Nogmaals, ik begrijp al deze gevoelens heel goed.
Maar ook al heb je het er niet letterlijk over, dan nog voelen kinderen vaak heel goed aan hoe jij je voelt en nemen ze dit over. Dus ik vraag me nog steeds af wiens probleem dit nu precies is. Van je zoon, of van jou/jullie. Misschien is jouw invloed groter dan je denkt.
Mijn advies zou zijn om meer te werken aan acceptatie, zowel van jou/jullie als van je zoon, i.p.v. een surrogaat opa te zoeken. Dat is gewoon niet de werkelijkheid en kan nooit een echte grootouder vervangen. Ik zou bijna zeggen dat het je zoon voor de gek houden is. Het is, hoe erg ook, gewoon niet zo. Ga op zoek naar de waardevolle relaties en andere zaken in het leven, verwerk je verlies en geef het geen al te nadrukkelijke plek.
Uit je OP krijg ik het idee dat je/jullie er ook nog erg mee bezig zijn. En dat lijkt me volstrekt begrijpelijk, als je zo jong en op zo'n manier je beide ouders verliest! Uit hoe je beschrijft waarom oma weinig contact heeft met kleinzoon, spreekt overigens ook veel boosheid. Nogmaals, ik begrijp al deze gevoelens heel goed.
Maar ook al heb je het er niet letterlijk over, dan nog voelen kinderen vaak heel goed aan hoe jij je voelt en nemen ze dit over. Dus ik vraag me nog steeds af wiens probleem dit nu precies is. Van je zoon, of van jou/jullie. Misschien is jouw invloed groter dan je denkt.
Mijn advies zou zijn om meer te werken aan acceptatie, zowel van jou/jullie als van je zoon, i.p.v. een surrogaat opa te zoeken. Dat is gewoon niet de werkelijkheid en kan nooit een echte grootouder vervangen. Ik zou bijna zeggen dat het je zoon voor de gek houden is. Het is, hoe erg ook, gewoon niet zo. Ga op zoek naar de waardevolle relaties en andere zaken in het leven, verwerk je verlies en geef het geen al te nadrukkelijke plek.
zaterdag 28 april 2012 om 13:23
ik positieve ervaringen met mijn 'pleegoma', had ook eigen opa's en oma's, maar zij woonde bij mijn ouders in de straat. Ze had 1 zoon en geen kleinkinderen. Met mooi weer kletsten we altijd met haar en werden later uitgenodigd voor een spelletjesmiddag (ganzebord/monopoly) icm met warme chocomelk. We stuurden met sinterklaas altijd een zelfgemaakt gedicht met chocoladeletter en kregen dan weer een gedicht terug met bv chocogeld of een sint van chocola. Denk er met veel plezier aan terug.
er zullen vast mensen in de buurt zijn die geen kleinkinderen hebben en dat wel leuk zouden vinden, zo heb je van beide kanten een mooi iets toch? toch maar eens bellen naar een bejaardentehuis in de buurt...
er zullen vast mensen in de buurt zijn die geen kleinkinderen hebben en dat wel leuk zouden vinden, zo heb je van beide kanten een mooi iets toch? toch maar eens bellen naar een bejaardentehuis in de buurt...
zaterdag 28 april 2012 om 13:24
Kijk eens om je heen in de buurt waar jullie wonen.
Is er niet ergens een oudere man alleen (of met een vrouw), die het geweldig zou vinden ineens kleinkind(eren) te krijgen. Begin gewoon eens met zwaaien en let op de reactie. Misschien kan zoonlief om te beginnen eens aanbellen met de vraag of hij wat kan helpen in de tuin en dan zien of het een beetje klikt. Soms is de persoon dichterbij dan je denkt.
Is er niet ergens een oudere man alleen (of met een vrouw), die het geweldig zou vinden ineens kleinkind(eren) te krijgen. Begin gewoon eens met zwaaien en let op de reactie. Misschien kan zoonlief om te beginnen eens aanbellen met de vraag of hij wat kan helpen in de tuin en dan zien of het een beetje klikt. Soms is de persoon dichterbij dan je denkt.
zaterdag 28 april 2012 om 13:28
quote:missy_acy schreef op 28 april 2012 @ 13:20:
Ik denk dat een surrogaat grootouder wel degelijk kan werken.
Als kind ging het mij niet perse om de ouder van mijn ouders. Dat verband zag ik nog niet.
Maar echt om een oma of opa, die wilde ik.Misschien ook wel, jij hebt er ervaring mee. Ik bedoel eigenlijk meer dat het waarschijnlijk heel goed kan werken, als zoiets groeit. Maar om het af te dwingen/te forceren, lijkt mij zo gekunsteld... dat het leuk móet zijn. Ik zou daar mee oppassen. Probeer voorzichtig eens wat, maar leg er geen druk op. Relaties kunnen alleen vanuit zichzelf groeien, omdat er gewoon een mooi contact ontstaat. Niet omdat er een vacature is. Zo werkt het niet.
Ik denk dat een surrogaat grootouder wel degelijk kan werken.
Als kind ging het mij niet perse om de ouder van mijn ouders. Dat verband zag ik nog niet.
Maar echt om een oma of opa, die wilde ik.Misschien ook wel, jij hebt er ervaring mee. Ik bedoel eigenlijk meer dat het waarschijnlijk heel goed kan werken, als zoiets groeit. Maar om het af te dwingen/te forceren, lijkt mij zo gekunsteld... dat het leuk móet zijn. Ik zou daar mee oppassen. Probeer voorzichtig eens wat, maar leg er geen druk op. Relaties kunnen alleen vanuit zichzelf groeien, omdat er gewoon een mooi contact ontstaat. Niet omdat er een vacature is. Zo werkt het niet.
zaterdag 28 april 2012 om 13:45
quote:missy_acy schreef op 28 april 2012 @ 13:14:
Ik herken dit wel. Heb zelf ook nooit opa of oma gehad. En was als kind altijd verdrietig op maandag.
Als andere kinderen in t kring gesprek vertelden over logeren bij opa en oma.
Zelf ben ik als tiener beide ouders verloren, dus mijn kinderen hebben al n stel grootouders minder.
Wij zijn verhuisd om dichter bij de grootouders (mijn schoonouders) te gaan wonen.
Ik heb zelf een paar "tante's" die ook oma genoemd worden door peuter. Maar dan met een naam. Dus bv oma Janine.
Hadden je ouders geen broers of zussen? Of die van je partner?
Er is volgens mij ook een site waarop je in contact kan komen met ouderen die een "kleinkind" zoeken dacht ik?
Mijn moeder had 1 broer en is jaren geleden overleden en van mijn vaders kant leeft ook niemand meer. Mijn schoonvader had ook geen familie meer en mijn schoonmoeder nog wel, maar wonen aan de andere kant van Nederland.
Het contact is best goed, maar niet meer dan dat zeg maar...
Ik herken dit wel. Heb zelf ook nooit opa of oma gehad. En was als kind altijd verdrietig op maandag.
Als andere kinderen in t kring gesprek vertelden over logeren bij opa en oma.
Zelf ben ik als tiener beide ouders verloren, dus mijn kinderen hebben al n stel grootouders minder.
Wij zijn verhuisd om dichter bij de grootouders (mijn schoonouders) te gaan wonen.
Ik heb zelf een paar "tante's" die ook oma genoemd worden door peuter. Maar dan met een naam. Dus bv oma Janine.
Hadden je ouders geen broers of zussen? Of die van je partner?
Er is volgens mij ook een site waarop je in contact kan komen met ouderen die een "kleinkind" zoeken dacht ik?
Mijn moeder had 1 broer en is jaren geleden overleden en van mijn vaders kant leeft ook niemand meer. Mijn schoonvader had ook geen familie meer en mijn schoonmoeder nog wel, maar wonen aan de andere kant van Nederland.
Het contact is best goed, maar niet meer dan dat zeg maar...
zaterdag 28 april 2012 om 13:48
Nee als het niet klikt houdt het natuurlijk op maar ik ken hele positieve verhalen van mensen die van beide zijden bewust op zoek waren. En als het dan wel klikt kan er net zo goed ook een hele warme relatie ontstaan die biedt wat zowel kind als de volwassene nodig hebben.
Ik had een opa en een oma maar ben op die wijze jaren in de zomervakantie ook bij een 'oma' geweest die heel veel voor mij betekend heeft. Zij had kleinkinderen in het buitenland wonen en zag deze weinig. Ik was puber en mocht alleen met de trein naar haar toe.
Ik had een opa en een oma maar ben op die wijze jaren in de zomervakantie ook bij een 'oma' geweest die heel veel voor mij betekend heeft. Zij had kleinkinderen in het buitenland wonen en zag deze weinig. Ik was puber en mocht alleen met de trein naar haar toe.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 28 april 2012 om 13:57
quote:Aureel schreef op 28 april 2012 @ 13:15:
6 uur, vroege vogels zijn jullie hoor! Maar ik snap dat hij je niet heeft wakker gemaakt.
Uit je OP krijg ik het idee dat je/jullie er ook nog erg mee bezig zijn. En dat lijkt me volstrekt begrijpelijk, als je zo jong en op zo'n manier je beide ouders verliest! Uit hoe je beschrijft waarom oma weinig contact heeft met kleinzoon, spreekt overigens ook veel boosheid. Nogmaals, ik begrijp al deze gevoelens heel goed.
Maar ook al heb je het er niet letterlijk over, dan nog voelen kinderen vaak heel goed aan hoe jij je voelt en nemen ze dit over. Dus ik vraag me nog steeds af wiens probleem dit nu precies is. Van je zoon, of van jou/jullie. Misschien is jouw invloed groter dan je denkt.
Mijn advies zou zijn om meer te werken aan acceptatie, zowel van jou/jullie als van je zoon, i.p.v. een surrogaat opa te zoeken. Dat is gewoon niet de werkelijkheid en kan nooit een echte grootouder vervangen. Ik zou bijna zeggen dat het je zoon voor de gek houden is. Het is, hoe erg ook, gewoon niet zo. Ga op zoek naar de waardevolle relaties en andere zaken in het leven, verwerk je verlies en geef het geen al te nadrukkelijke plek.
Ik wil hier nog even wat over kwijt;
Om 7 uur vertrek ik om de files voor te blijven en om 8.30 uur op de zaak te zijn, dit lijkt me niet meer dan normaal. de ene werkt in de buurt en de ander verder weg.
Ik was ook liever blijven liggen tot 7 uur, maar het is niet anders, overigens heb ik een hele leuke job die hier in de buurt niet te vinden is en heb het er graag voor over.
En wij zijn er helemaal niet mee bezig, maar als het ter sprake is geweest, dan praten we er natuurlijk wel over als de kinderen naar bed zijn, dit lijkt me volstrekt normaal.
Ik zoek hier geen medelijden o.i.d., laten we elkaar niet verkeerd begrijpen.
6 uur, vroege vogels zijn jullie hoor! Maar ik snap dat hij je niet heeft wakker gemaakt.
Uit je OP krijg ik het idee dat je/jullie er ook nog erg mee bezig zijn. En dat lijkt me volstrekt begrijpelijk, als je zo jong en op zo'n manier je beide ouders verliest! Uit hoe je beschrijft waarom oma weinig contact heeft met kleinzoon, spreekt overigens ook veel boosheid. Nogmaals, ik begrijp al deze gevoelens heel goed.
Maar ook al heb je het er niet letterlijk over, dan nog voelen kinderen vaak heel goed aan hoe jij je voelt en nemen ze dit over. Dus ik vraag me nog steeds af wiens probleem dit nu precies is. Van je zoon, of van jou/jullie. Misschien is jouw invloed groter dan je denkt.
Mijn advies zou zijn om meer te werken aan acceptatie, zowel van jou/jullie als van je zoon, i.p.v. een surrogaat opa te zoeken. Dat is gewoon niet de werkelijkheid en kan nooit een echte grootouder vervangen. Ik zou bijna zeggen dat het je zoon voor de gek houden is. Het is, hoe erg ook, gewoon niet zo. Ga op zoek naar de waardevolle relaties en andere zaken in het leven, verwerk je verlies en geef het geen al te nadrukkelijke plek.
Ik wil hier nog even wat over kwijt;
Om 7 uur vertrek ik om de files voor te blijven en om 8.30 uur op de zaak te zijn, dit lijkt me niet meer dan normaal. de ene werkt in de buurt en de ander verder weg.
Ik was ook liever blijven liggen tot 7 uur, maar het is niet anders, overigens heb ik een hele leuke job die hier in de buurt niet te vinden is en heb het er graag voor over.
En wij zijn er helemaal niet mee bezig, maar als het ter sprake is geweest, dan praten we er natuurlijk wel over als de kinderen naar bed zijn, dit lijkt me volstrekt normaal.
Ik zoek hier geen medelijden o.i.d., laten we elkaar niet verkeerd begrijpen.
zaterdag 28 april 2012 om 13:57
Ik heb allebei mijn opa's en oma's nog maar die wonen in een ander land allemaal en die zie ik alleen als we daar op vakantie zijn max 1 x per jaar.
Moet zeggen dat ik daar als kind nooit last van heb gehad maar ik heb wel echt te doen met je zoontje. Zo zielig!
Ik vind dat met een bejaardenhuis langsgaan wel een goed idee.
Moet zeggen dat ik daar als kind nooit last van heb gehad maar ik heb wel echt te doen met je zoontje. Zo zielig!
Ik vind dat met een bejaardenhuis langsgaan wel een goed idee.
zaterdag 28 april 2012 om 14:08
quote:koto37 schreef op 28 april 2012 @ 13:57:
[...]
Ik wil hier nog even wat over kwijt;
Om 7 uur vertrek ik om de files voor te blijven en om 8.30 uur op de zaak te zijn, dit lijkt me niet meer dan normaal. de ene werkt in de buurt en de ander verder weg.
Ik was ook liever blijven liggen tot 7 uur, maar het is niet anders, overigens heb ik een hele leuke job die hier in de buurt niet te vinden is en heb het er graag voor over.
Hartstikke prima, het was een grapje hoor, het maakt me verder geen barst uit hoe laat jij opstaat...
En wij zijn er helemaal niet mee bezig, maar als het ter sprake is geweest, dan praten we er natuurlijk wel over als de kinderen naar bed zijn, dit lijkt me volstrekt normaal.
Ik zoek hier geen medelijden o.i.d., laten we elkaar niet verkeerd begrijpen.Volgens mij begrijp jij vooral mij niet; ik zeg toch ook niet dat je medelijden zoekt, of er onterecht veel mee bezig bent, zoals ik zei lijkt me dat juist logisch. Maar goed, dan niet hoor.
[...]
Ik wil hier nog even wat over kwijt;
Om 7 uur vertrek ik om de files voor te blijven en om 8.30 uur op de zaak te zijn, dit lijkt me niet meer dan normaal. de ene werkt in de buurt en de ander verder weg.
Ik was ook liever blijven liggen tot 7 uur, maar het is niet anders, overigens heb ik een hele leuke job die hier in de buurt niet te vinden is en heb het er graag voor over.
Hartstikke prima, het was een grapje hoor, het maakt me verder geen barst uit hoe laat jij opstaat...
En wij zijn er helemaal niet mee bezig, maar als het ter sprake is geweest, dan praten we er natuurlijk wel over als de kinderen naar bed zijn, dit lijkt me volstrekt normaal.
Ik zoek hier geen medelijden o.i.d., laten we elkaar niet verkeerd begrijpen.Volgens mij begrijp jij vooral mij niet; ik zeg toch ook niet dat je medelijden zoekt, of er onterecht veel mee bezig bent, zoals ik zei lijkt me dat juist logisch. Maar goed, dan niet hoor.
zaterdag 28 april 2012 om 14:09
@ oogappeltje,
Tis echt niet zo dat dit wekelijks of maandelijks voor komt, maar wel een paar keer per jaar heeft hij van die momenten. Iedereen gaat bij opa logeren of met oma koekjes bakken, of iets leuks maken als ze 65 wordt, ik noem maar wat. Dan realiseerd een kind zich heel goed wat hij niet heeft en wordt hij verdrietig.
Ik zoek ook zeker geen echte opa, maar misschien een gepensioneerd maatje.
Tis echt niet zo dat dit wekelijks of maandelijks voor komt, maar wel een paar keer per jaar heeft hij van die momenten. Iedereen gaat bij opa logeren of met oma koekjes bakken, of iets leuks maken als ze 65 wordt, ik noem maar wat. Dan realiseerd een kind zich heel goed wat hij niet heeft en wordt hij verdrietig.
Ik zoek ook zeker geen echte opa, maar misschien een gepensioneerd maatje.
zaterdag 28 april 2012 om 14:12
Koto, ik herken deels wat je vertelt. Mij ouders wonen 2000 km hiervandaan en mij schoonouders (beide overleden) woonden nog verder weg. We hebben twee kinderen, een jongen van 11 en een meisje van 8. Mijn dochter mist echt de familie banden, niet alleen opa en oma (vooral de omadagen bij zwemles en sport), maar ook neven en nichten. Nu lijkt ze wel een beetje eroverheen gegroeid te zijn, maar ik denk dat het altijd een gemis in haar leven zal zijn. Het is niets anders. Ze moet gewoon ermee leren leven en het beste ervan te maken. Ik geef haar vanaf dit jaar wel de mogelijkheid om in haar eentje naar oma en opa te reizen. Of ze dat zal benutten, weet ik niet.
