Relaties
alle pijlers
Breken met moeder met kanker?
maandag 30 april 2012 om 05:53
Het is zo moeilijk om deze titel zo neer te zetten, maar het is zo waar.
Ik kan er al een week niet van slapen en het lukt me niet om dit in mijn hoofd op te lossen, vandaar dat ik hier graag mijn verhaal wil doen. In ieder geval al bedankt voor het lezen.
Ik heb altijd wel een goede band gehad met mijn moeder, ondanks dat er wel dingen gebeurd zijn in mijn jeugd en ondanks ze toch een zichtbare voorkeur heeft voor mijn broer, maar goed niet kinderachtig doen.
8 jaar geleden is mijn broer vader geworden van zijn oudste zoon. Korte tijd later ben ik bevallen van mijn oudste dochter en vanaf dat moment is de band met mijn ouders langzaamaan slechter geworden.
Mijn broer voedt zijn kinderen op, zoals wij zelf ook opgevoed zijn. Ik voed mijn kinderen op een totaal andere manier op. In het begin kreeg ik van mijn ouders hier wel veel commentaar op. ("Je verpest ze!" "Straks raken ze aan de drugs" dat soort opmerkingen.)
Ik heb op een gegeven moment aangegeven, dat ik dat erg vervelend vond en toen is dat minder geworden. Alleen wel de "I told you so" mentaliteit als ik een keer ergens tegenaan loop in de opvoeding, maar goed dat vertel ik dan ook maar niet meer.
Ook is mijn moeder vanaf dat moment actief gaan roddelen tegen anderen over mij. In eerste instantie tegen mijn broer, waar ik dan nog wel mee kan leven. Maar later kwam ik erachter dat ze ook tegen haar buren en weet ik wie nog meer over mij roddelt.
Het 'probleem' is denk ik, als ik het heel diep beredeneer, dat mijn kids het op bijna alle vlakken beter doen als de kids van mijn broer. De voorspellingen van mijn ouders, over slechte opvoeding etc. komen dus niet uit. Wat hun dus eigenlijk zegt, dat zij het zelf fout hebben gedaan.
Ik ben toen enkele malen met mijn ouders in gesprek gegaan. Tenminste geprobeerd. Ze ontkennen gewoon keihard de feiten, dus een echt gesprek was het niet. Hun conclusie was, dat ik me aan zat te stellen.
Maar ondertussen werden de roddels er niet minder op. Een keer is mijn moeder direct na een lijmpoging van mijn kant naar de buurvrouw gestapt om te klagen.
Ik kwam er steeds minder. Mijn ouders zeurden hier wel om, maar ik krijg het ook te horen als ik te vaak kom en het is me totaal onduidelijk wanneer het nou te vaak of te weinig is. Ik krijg gewoon ieder bezoek commentaar ofwel te vaak, ofwel te weinig. In een gesprek heb ik dit ook gevraagd, hoe vaak ze nu wilden dat ik kom, maar dat snapte ik toch zeker zelf ook wel?!
Maar goed, gezien het gezeik heb ik voor mezelf besloten, aangezien het toch nooit goed is, om er amper meer te komen. Behalve als het echt niet anders kan, met verjaardagen ofzo. En eigenlijk beviel me dat wel prima. Ik had zo het minste last van het gezeur. Ik had mijn leven, zij hadden hun leven.
Drie jaar geleden werd er bij mij kanker geconstateerd. Ik heb toen 1,5 jaar chemo gehad en ben inmiddels al weer een goed jaar kankervrij.
In die tijd heb ik amper steun gekregen van mijn ouders. Toen ik het vertelde, vonden ze het wel erg, maar het was te behandelen, dus even tanden op elkaar en niet zeuren. Prima, zo'n instelling had ik zelf ook, dus totaal geen probleem. Mijn ouders wisten niet wanneer ik chemo had, die interesse was er gewoon niet. Ik heb daar nooit een probleem mee gehad.
Wel had ik een probleem met dat mijn moeder tegen mij allemaal verhalen op gingen houden over Jantje Pietje en Marietje die ook kanker hadden en het veel erger getroffen dan mij. Ondertussen hing ze naar de buitenwereld de zielige moeder uit, want ZIJ had een dochter met kanker. Dat iriteerde me wel.
Een half jaar geleden is er bij mijn moeder kanker geconstateerd. Gelukkig is het te behandelen met een klein jaar chemo.
Haar reactie op haar ziekte was ongelooflijk. Iedereen moest weten hoe zielig ze was en geloof het of niet, maar mijn vader heeft zelfs een artikel over haar laten plaatsen in het krantje van hun dorp. Heel gemeen van mij om te zeggen misschien, maar het lijkt wel, alsof ze nu helemaal op haar plaats zit.
Dit stak me wel, maar goed, weer niet kinderachtig doen en er voor je moeder zijn. Zij heeft het zwaar.
De eerste keer na haar chemo ben ik naar haar toe gegaan. Ze heeft in de ochtend chemo gehad en ik ben erheen gegaan, toen de kids 's avonds op bed lagen. Dat was niet goed. Ik had net als mijn broer met de lunch moeten komen (het was zijn vrije dag).
En toen kreeg ik het te horen. Alles kwam eruit.
Hele gemene dingen. Ik kan ze hier niet eens neerzetten, ze zijn ZO gemeen. Onwaar. Verdraaid. Eigenlijk alles wat haar jaren heeft dwarsgezeten. Maar zo onwaar. Dingen waar ik niks mee kan, niet concreet. Gewoon een mening die ze over me heeft. Het doet me zo'n pijn wat ze me toen gezegd heeft.
Ik ben weggerend. Huilend. Overstuur. Ik ben in mijn auto gesprongen en weggereden. Onderweg heb ik mijn man moeten bellen want het lukte me niet om veilig naar huis te rijden. Zo overstuur was ik.
Een dag later zat er in mijn mailbox een mail van mijn vader, dat 'het misschien niet zo netjes was'. Ik zie het maar als een excuus en heb hem bedankt voor zijn mail en dat ik hem hierover niets verweet, maar mijn moeder wel.
Een dag later kreeg ik een mail van mijn moeder: dat ik van haar ook een mail wilde en dat ik het niet snapte en een artikel over chemo erbij, waarin uitgelegd werd dat je prikkelbaar kunt reageren.
Gezien haar gezondheidsituatie heb ik het ook maar als excuus gezien en besloten om dit voor nu te laten rusten. Het doet nog wel ontzettend pijn wat er gezegd is, want het zat wel in haar hoofd. Maar om nu, op dit moment de relatie met mijn moeder te verbreken kon ik niet over mijn hart verkrijgen.
Vorige week zondag is er weer iets voorgevallen. Mijn ouders hadden met alle kleinkinderen een opa/oma dag. Ze zijn met z'n allen naar een pretpark geweest.
Na dit dagje, vroeg mijn oudste dochter: Mama, waarom doet oma toch altijd zo gemeen tegen mij?
Ik schrok me dood!
Het blijkt, dat mijn dochter altijd het gevoel heeft dat mijn kinderen voor hun opa en oma minder zijn dan hun neven. En met nadruk mijn oudste dochter met de neef van dezelfde leeftijd. Mijn ouders scheppen altijd op over mijn neef. Ik heb haar altijd voorgehouden, dat ze dat over haar ook doen als ze er niet bij is, maar tegen beter weten in, en dat heeft mijn dochter nu ook wel door.
In het pretpark heeft mijn moeder de hele dag mijn neef de hemel in geprezen en mijn dochter verteld hoe ze het voorbeeld moet nemen aan hem. Echt met onwerkelijke dingen ook.
Bijv. mijn dochter moet maar beter haar best doen op school, net als haar neef. (Mijn dochter doet het ontzettend goed op school!) Toen mijn dochter vertelde dat ze hogere cijfers haalde dan haar neef, telde dit niet mee, want mijn neef zat op een strengere school die aan alle kinderen lagere cijfers geeft?!
Ik heb aan mijn dochter uitgelegd dat mijn moeder door de chemo een beetje in de war is, maar ik zie hoeveel pijn dit haar toch doet.
Goed, hier staan we nu dus. Mijn hart huilt al een week. Ik weet nu echt gewoon niet meer wat ik met de situatie aan moet.
Mijn man eist dat onze kinderen niet meer naar hun opa en oma gaan. Niet eens meer voor verjaardagen etc. Hij wil ook, dat ik daar niet meer kom.
Ik ben het aan de ene kant helemaal met hem eens. Aan de andere kant, kan ik ze op dit moment toch niet in de steek laten? En buiten dat, het blijven wel mijn ouders!
Ik weet eigenlijk niet, wat ik precies met mijn verhaal wil. Het van me afschrijven is in ieder geval prettig. Misschien dat hier mensen zijn die mijn verhaal herkennen en die voor een soortgelijke situatie hebben gestaan. Ik weet het gewoon even niet meer.
Ik kan er al een week niet van slapen en het lukt me niet om dit in mijn hoofd op te lossen, vandaar dat ik hier graag mijn verhaal wil doen. In ieder geval al bedankt voor het lezen.
Ik heb altijd wel een goede band gehad met mijn moeder, ondanks dat er wel dingen gebeurd zijn in mijn jeugd en ondanks ze toch een zichtbare voorkeur heeft voor mijn broer, maar goed niet kinderachtig doen.
8 jaar geleden is mijn broer vader geworden van zijn oudste zoon. Korte tijd later ben ik bevallen van mijn oudste dochter en vanaf dat moment is de band met mijn ouders langzaamaan slechter geworden.
Mijn broer voedt zijn kinderen op, zoals wij zelf ook opgevoed zijn. Ik voed mijn kinderen op een totaal andere manier op. In het begin kreeg ik van mijn ouders hier wel veel commentaar op. ("Je verpest ze!" "Straks raken ze aan de drugs" dat soort opmerkingen.)
Ik heb op een gegeven moment aangegeven, dat ik dat erg vervelend vond en toen is dat minder geworden. Alleen wel de "I told you so" mentaliteit als ik een keer ergens tegenaan loop in de opvoeding, maar goed dat vertel ik dan ook maar niet meer.
Ook is mijn moeder vanaf dat moment actief gaan roddelen tegen anderen over mij. In eerste instantie tegen mijn broer, waar ik dan nog wel mee kan leven. Maar later kwam ik erachter dat ze ook tegen haar buren en weet ik wie nog meer over mij roddelt.
Het 'probleem' is denk ik, als ik het heel diep beredeneer, dat mijn kids het op bijna alle vlakken beter doen als de kids van mijn broer. De voorspellingen van mijn ouders, over slechte opvoeding etc. komen dus niet uit. Wat hun dus eigenlijk zegt, dat zij het zelf fout hebben gedaan.
Ik ben toen enkele malen met mijn ouders in gesprek gegaan. Tenminste geprobeerd. Ze ontkennen gewoon keihard de feiten, dus een echt gesprek was het niet. Hun conclusie was, dat ik me aan zat te stellen.
Maar ondertussen werden de roddels er niet minder op. Een keer is mijn moeder direct na een lijmpoging van mijn kant naar de buurvrouw gestapt om te klagen.
Ik kwam er steeds minder. Mijn ouders zeurden hier wel om, maar ik krijg het ook te horen als ik te vaak kom en het is me totaal onduidelijk wanneer het nou te vaak of te weinig is. Ik krijg gewoon ieder bezoek commentaar ofwel te vaak, ofwel te weinig. In een gesprek heb ik dit ook gevraagd, hoe vaak ze nu wilden dat ik kom, maar dat snapte ik toch zeker zelf ook wel?!
Maar goed, gezien het gezeik heb ik voor mezelf besloten, aangezien het toch nooit goed is, om er amper meer te komen. Behalve als het echt niet anders kan, met verjaardagen ofzo. En eigenlijk beviel me dat wel prima. Ik had zo het minste last van het gezeur. Ik had mijn leven, zij hadden hun leven.
Drie jaar geleden werd er bij mij kanker geconstateerd. Ik heb toen 1,5 jaar chemo gehad en ben inmiddels al weer een goed jaar kankervrij.
In die tijd heb ik amper steun gekregen van mijn ouders. Toen ik het vertelde, vonden ze het wel erg, maar het was te behandelen, dus even tanden op elkaar en niet zeuren. Prima, zo'n instelling had ik zelf ook, dus totaal geen probleem. Mijn ouders wisten niet wanneer ik chemo had, die interesse was er gewoon niet. Ik heb daar nooit een probleem mee gehad.
Wel had ik een probleem met dat mijn moeder tegen mij allemaal verhalen op gingen houden over Jantje Pietje en Marietje die ook kanker hadden en het veel erger getroffen dan mij. Ondertussen hing ze naar de buitenwereld de zielige moeder uit, want ZIJ had een dochter met kanker. Dat iriteerde me wel.
Een half jaar geleden is er bij mijn moeder kanker geconstateerd. Gelukkig is het te behandelen met een klein jaar chemo.
Haar reactie op haar ziekte was ongelooflijk. Iedereen moest weten hoe zielig ze was en geloof het of niet, maar mijn vader heeft zelfs een artikel over haar laten plaatsen in het krantje van hun dorp. Heel gemeen van mij om te zeggen misschien, maar het lijkt wel, alsof ze nu helemaal op haar plaats zit.
Dit stak me wel, maar goed, weer niet kinderachtig doen en er voor je moeder zijn. Zij heeft het zwaar.
De eerste keer na haar chemo ben ik naar haar toe gegaan. Ze heeft in de ochtend chemo gehad en ik ben erheen gegaan, toen de kids 's avonds op bed lagen. Dat was niet goed. Ik had net als mijn broer met de lunch moeten komen (het was zijn vrije dag).
En toen kreeg ik het te horen. Alles kwam eruit.
Hele gemene dingen. Ik kan ze hier niet eens neerzetten, ze zijn ZO gemeen. Onwaar. Verdraaid. Eigenlijk alles wat haar jaren heeft dwarsgezeten. Maar zo onwaar. Dingen waar ik niks mee kan, niet concreet. Gewoon een mening die ze over me heeft. Het doet me zo'n pijn wat ze me toen gezegd heeft.
Ik ben weggerend. Huilend. Overstuur. Ik ben in mijn auto gesprongen en weggereden. Onderweg heb ik mijn man moeten bellen want het lukte me niet om veilig naar huis te rijden. Zo overstuur was ik.
Een dag later zat er in mijn mailbox een mail van mijn vader, dat 'het misschien niet zo netjes was'. Ik zie het maar als een excuus en heb hem bedankt voor zijn mail en dat ik hem hierover niets verweet, maar mijn moeder wel.
Een dag later kreeg ik een mail van mijn moeder: dat ik van haar ook een mail wilde en dat ik het niet snapte en een artikel over chemo erbij, waarin uitgelegd werd dat je prikkelbaar kunt reageren.
Gezien haar gezondheidsituatie heb ik het ook maar als excuus gezien en besloten om dit voor nu te laten rusten. Het doet nog wel ontzettend pijn wat er gezegd is, want het zat wel in haar hoofd. Maar om nu, op dit moment de relatie met mijn moeder te verbreken kon ik niet over mijn hart verkrijgen.
Vorige week zondag is er weer iets voorgevallen. Mijn ouders hadden met alle kleinkinderen een opa/oma dag. Ze zijn met z'n allen naar een pretpark geweest.
Na dit dagje, vroeg mijn oudste dochter: Mama, waarom doet oma toch altijd zo gemeen tegen mij?
Ik schrok me dood!
Het blijkt, dat mijn dochter altijd het gevoel heeft dat mijn kinderen voor hun opa en oma minder zijn dan hun neven. En met nadruk mijn oudste dochter met de neef van dezelfde leeftijd. Mijn ouders scheppen altijd op over mijn neef. Ik heb haar altijd voorgehouden, dat ze dat over haar ook doen als ze er niet bij is, maar tegen beter weten in, en dat heeft mijn dochter nu ook wel door.
In het pretpark heeft mijn moeder de hele dag mijn neef de hemel in geprezen en mijn dochter verteld hoe ze het voorbeeld moet nemen aan hem. Echt met onwerkelijke dingen ook.
Bijv. mijn dochter moet maar beter haar best doen op school, net als haar neef. (Mijn dochter doet het ontzettend goed op school!) Toen mijn dochter vertelde dat ze hogere cijfers haalde dan haar neef, telde dit niet mee, want mijn neef zat op een strengere school die aan alle kinderen lagere cijfers geeft?!
Ik heb aan mijn dochter uitgelegd dat mijn moeder door de chemo een beetje in de war is, maar ik zie hoeveel pijn dit haar toch doet.
Goed, hier staan we nu dus. Mijn hart huilt al een week. Ik weet nu echt gewoon niet meer wat ik met de situatie aan moet.
Mijn man eist dat onze kinderen niet meer naar hun opa en oma gaan. Niet eens meer voor verjaardagen etc. Hij wil ook, dat ik daar niet meer kom.
Ik ben het aan de ene kant helemaal met hem eens. Aan de andere kant, kan ik ze op dit moment toch niet in de steek laten? En buiten dat, het blijven wel mijn ouders!
Ik weet eigenlijk niet, wat ik precies met mijn verhaal wil. Het van me afschrijven is in ieder geval prettig. Misschien dat hier mensen zijn die mijn verhaal herkennen en die voor een soortgelijke situatie hebben gestaan. Ik weet het gewoon even niet meer.
maandag 30 april 2012 om 06:08
Jeetje wat een heftige situatie zit je in.
Ik kan natuurlijk niet voor je beslissen of je moet breken met je moeder of niet, wel zou ik de kanker NIET laten meetellen in je beslissing. Je zei zelf dat het goed te behandelen is, en ze heeft jou ook totaal niet geholpen toen jij in die situatie zat.
Wat erg voor je kinderen. Ik had zelf grootouders die allee neven en nichten betere vonden dan mij en mijn broer, alleen omdat mijn ouders ons anders hebben opgevoed dan de grootouders wilden. Ik heb me daar altijd minderwaardig gevoeld maar wat jouw moeder doet gaat echt te ver.
Ik begrijp je man en zou ook mijn kinderen er veel weghouden, maar voor jezelf zul je toch zelf een keuze moeten maken.
Sterkte!
Ik kan natuurlijk niet voor je beslissen of je moet breken met je moeder of niet, wel zou ik de kanker NIET laten meetellen in je beslissing. Je zei zelf dat het goed te behandelen is, en ze heeft jou ook totaal niet geholpen toen jij in die situatie zat.
Wat erg voor je kinderen. Ik had zelf grootouders die allee neven en nichten betere vonden dan mij en mijn broer, alleen omdat mijn ouders ons anders hebben opgevoed dan de grootouders wilden. Ik heb me daar altijd minderwaardig gevoeld maar wat jouw moeder doet gaat echt te ver.
Ik begrijp je man en zou ook mijn kinderen er veel weghouden, maar voor jezelf zul je toch zelf een keuze moeten maken.
Sterkte!
maandag 30 april 2012 om 06:21
Het blijven wel je ouders, maar jij blijft toch ook hun kind? Zij hebben toch voor jou gekozen? Zij moeten net zo goed liefde en respect tonen naar hun kinderen hoor. Ik denk altijd dat veel te veel mensen met pijn en verdriet blijven rondlopen omdat de 'bloedband' altijd zo wordt overschat.
Ja, familie is familie, maar dat geldt dus naar 2 kanten toe. Ik hoef me niet alles te laten welgevallen enkel en alleen omdat het familie is.
Moet je breken? Heel moeilijk, ik kan daar geen uitspraak over doen. Ik heb het zelf ook ooit overwogen 2 jaar terug. Mijn ouders hebben ook een voorkeur voor mijn broer en hebben mij toen 'verraden' om hem financieel te kunnen helpen. Deed me veel verdriet en heb ze 9 maanden niet gezien. Iemand vertelde me dat ik de situatie niet kon laten voortduren, ik moest definitief breken en ze dat laten weten, of ze vergeven. En zo zei hij, vergeven betekent niet dat zij gelijk hebben, maar het geeft rust in je hart. Ik heb het laatste geprobeerd. Ik vind het nog steeds niet leuk wat gebeurd is, maar ze zijn verder niet gemeen of zo, zoals bij jou het geval is. Ik heb ook geen kinderen die ik hoef te beschermen tegen dit gedrag. Ik wens je veel sterkte en wijsheid!
Ja, familie is familie, maar dat geldt dus naar 2 kanten toe. Ik hoef me niet alles te laten welgevallen enkel en alleen omdat het familie is.
Moet je breken? Heel moeilijk, ik kan daar geen uitspraak over doen. Ik heb het zelf ook ooit overwogen 2 jaar terug. Mijn ouders hebben ook een voorkeur voor mijn broer en hebben mij toen 'verraden' om hem financieel te kunnen helpen. Deed me veel verdriet en heb ze 9 maanden niet gezien. Iemand vertelde me dat ik de situatie niet kon laten voortduren, ik moest definitief breken en ze dat laten weten, of ze vergeven. En zo zei hij, vergeven betekent niet dat zij gelijk hebben, maar het geeft rust in je hart. Ik heb het laatste geprobeerd. Ik vind het nog steeds niet leuk wat gebeurd is, maar ze zijn verder niet gemeen of zo, zoals bij jou het geval is. Ik heb ook geen kinderen die ik hoef te beschermen tegen dit gedrag. Ik wens je veel sterkte en wijsheid!
maandag 30 april 2012 om 06:46
Jee, wat heftig zeg. Ik denk dat je (hoe moeilijk) ook, de kanker buiten beschouwing moet laten. Het maakt haar geen ander mens in de kern. Wat had je nu gedaan zonder de kanker? Welke beslissing?
Ik heb zelf een opa en oma gehad die ook zo deden, omdat ze mijn moeder niet mochten (hun schoondochter). Dit heeft mij van een zelfvezekerd meisje een onwijs onzekere volwassene gemaakt die altijd overal leuk gevonden wil worden. Nu wel opgelost, maar absoluut niet leuk. Daar moet je je kinderen tegen beschermen. Het niet krijgen van liefde van opa en oma heeft veel impact, hoe lief je als ouders ook bent.
Succes met deze moeilijk beslissing!
Ik heb zelf een opa en oma gehad die ook zo deden, omdat ze mijn moeder niet mochten (hun schoondochter). Dit heeft mij van een zelfvezekerd meisje een onwijs onzekere volwassene gemaakt die altijd overal leuk gevonden wil worden. Nu wel opgelost, maar absoluut niet leuk. Daar moet je je kinderen tegen beschermen. Het niet krijgen van liefde van opa en oma heeft veel impact, hoe lief je als ouders ook bent.
Succes met deze moeilijk beslissing!
maandag 30 april 2012 om 07:02
maandag 30 april 2012 om 07:24
In bepaalde lijnen erg herkenbaar.
Mijn moeder is 4 jr geleden overleden, 4,5 jr geleden had ik al "afscheid" van haar genomen.
Spijt daarvan? geen dag, wat ik wel erg vond is dat er nooit een band was, althans niet wat ik hoopte en nu na zoveel jaar denk ik zelfs dat zij het ook eigenlijk zo helemaal niet gewild had......zeker weten doe ik dat niet natuurlijk.
Ik heb oa door een verhuizing naar de andere kant van het land, letterlijk en figuurlijk afstand genomen van mijn ouders / moeder.....een half jaar later stierf ze , ook kanker.
Zij heeft me geleerd hoe het niet moet.......
Sterkte en een dikke knuffel....
Mijn moeder is 4 jr geleden overleden, 4,5 jr geleden had ik al "afscheid" van haar genomen.
Spijt daarvan? geen dag, wat ik wel erg vond is dat er nooit een band was, althans niet wat ik hoopte en nu na zoveel jaar denk ik zelfs dat zij het ook eigenlijk zo helemaal niet gewild had......zeker weten doe ik dat niet natuurlijk.
Ik heb oa door een verhuizing naar de andere kant van het land, letterlijk en figuurlijk afstand genomen van mijn ouders / moeder.....een half jaar later stierf ze , ook kanker.
Zij heeft me geleerd hoe het niet moet.......
Sterkte en een dikke knuffel....
maandag 30 april 2012 om 07:36
Je hoeft toch geen beslissing te nemen of je definitief met ze moet breken. Je ziet wel hoe het loopt.
Het lijkt erop dat je hun e-mails ziet als excuus maar het hun niet vergeeft en hierdoor blijf je er 'last van hebben'.
Een idee om op de mails alsnog te reageren en te omschrijven wat dit met jou heeft gedaan qua gevoelens enzo en dat je weet wat kanker met je doet omdat je hetzelfde ook heb meegemaakt.
Nu hebben je ouders daar geen weet van en ze mogen best weten hoe rot jij je daar onder voelt.
Heftig, igg veel sterkte.
Het lijkt erop dat je hun e-mails ziet als excuus maar het hun niet vergeeft en hierdoor blijf je er 'last van hebben'.
Een idee om op de mails alsnog te reageren en te omschrijven wat dit met jou heeft gedaan qua gevoelens enzo en dat je weet wat kanker met je doet omdat je hetzelfde ook heb meegemaakt.
Nu hebben je ouders daar geen weet van en ze mogen best weten hoe rot jij je daar onder voelt.
Heftig, igg veel sterkte.
maandag 30 april 2012 om 07:44
quote:-yazz- schreef op 30 april 2012 @ 06:21:
Het blijven wel je ouders, maar jij blijft toch ook hun kind? Zij hebben toch voor jou gekozen? Zij moeten net zo goed liefde en respect tonen naar hun kinderen hoor. Ik denk altijd dat veel te veel mensen met pijn en verdriet blijven rondlopen omdat de 'bloedband' altijd zo wordt overschat.
Ja, familie is familie, maar dat geldt dus naar 2 kanten toe. Ik hoef me niet alles te laten welgevallen enkel en alleen omdat het familie is.
[...] Ik heb ook geen kinderen die ik hoef te beschermen tegen dit gedrag. Ik wens je veel sterkte en wijsheid!
Eens.
Sterkte!
Het blijven wel je ouders, maar jij blijft toch ook hun kind? Zij hebben toch voor jou gekozen? Zij moeten net zo goed liefde en respect tonen naar hun kinderen hoor. Ik denk altijd dat veel te veel mensen met pijn en verdriet blijven rondlopen omdat de 'bloedband' altijd zo wordt overschat.
Ja, familie is familie, maar dat geldt dus naar 2 kanten toe. Ik hoef me niet alles te laten welgevallen enkel en alleen omdat het familie is.
[...] Ik heb ook geen kinderen die ik hoef te beschermen tegen dit gedrag. Ik wens je veel sterkte en wijsheid!
Eens.
Sterkte!
maandag 30 april 2012 om 08:03
Volgens mij gaat dit altijd zo blijven. (ook als je dit bericht zou laten lezen). Ze zullen het blijven verdraaien. Koppigheid, trots en onzekerheid kan erachter zitten.
Hier een zelfde oma. Mijn moeder is een paar momenten in haar leven (als het weer te dol werd) een gesprek aan gegaan. Maar helaas. Ze ontkent en verdraaid. We zien het anders. Oma gaat niet veranderen. Je zal zelf moeten gaan kijken hoe je met ze om wil gaan. Wij kiezen er als familie voor om haar zo min mogelijk te zien. Afstand houden. Niet meer alles vertellen. Zakelijk houden.
Haar woorden langs je heen laten gaan. (is wel even tijd voor nodig) Heel veel sterkte.
Hier een zelfde oma. Mijn moeder is een paar momenten in haar leven (als het weer te dol werd) een gesprek aan gegaan. Maar helaas. Ze ontkent en verdraaid. We zien het anders. Oma gaat niet veranderen. Je zal zelf moeten gaan kijken hoe je met ze om wil gaan. Wij kiezen er als familie voor om haar zo min mogelijk te zien. Afstand houden. Niet meer alles vertellen. Zakelijk houden.
Haar woorden langs je heen laten gaan. (is wel even tijd voor nodig) Heel veel sterkte.
maandag 30 april 2012 om 08:20
Lieve Xy,
Heel verdrietig wat je meemaakt. Ik blijf het altijd bijzonder vinden hoe dit soort dingen kunnen escaleren. Waarom kunnen ouders en kinderen niet 'gewoon' van elkaar houden he?
Dat je uit elkaar groeit en anders over dingen gaat denken, ok, kan gebeuren. Opvoeding is een heet hangijzer tussen ouders en kinderen met kinderen. Tenminste ik lees er op dit forum alleen al vrij vaak over en mijn vader heeft ook de neiging op hoge toon zijn mening te geven over hoe mijn man en ik onze dochter opvoeden.
Als ik je verhaal lees vind ik je moeder wel behoorlijk extreem. Niet gewoon af en toe een pruttel over het een of ander maar roddelen, lelijk doen tegen je dochter, jouw ziekzijn bijna negeren, die van haar tot een gebeurtenis van wereldnieuwsniveau opblazen. Dat vind ik persoonlijk extreem. Ook de mail met het artikel over chemo er bij verklaart natuurlijk niet alles. Ze was al heftig voordat ze chemo kreeg zo te lezen.
Je man wil nu het contact verbreken. Na je verhaal gelezen te hebben kan ik me dat voorstellen, van zijn kant. Jij bent volgens mij (nog) niet zo ver. En ook dát is volkomen voorstelbaar. Het zijn en blijven je ouders.
Schrijf voor jezelf eens op wat je allemaal wil zeggen. Voor jou dus. Dat geeft je meer duidelijkheid over wat je hierna gaat doen. Misschien doe je even niks. Kan ook.
Neem eens wat afstand. Bel niet en hou de gesprekken kort als zij bellen. Niet om ze te straffen of buiten te sluiten maar omdat jij er voor jezelf uit moet zien te komen wat je wil.
Breken met je ouders is een ongelooflijk grote stap. Ik heb op het punt gestaan, een paar maanden terug, misschien goed om tegen je te zeggen. Ik heb het niet gedaan omdat er - nadat ik aangekondigd had het contact te verbreken - een gesprek ontstond waardoor er weer ruimte was. We zitten in de 'proeftijd', ik sta er niet helemaal onbevangen in maar meer met het idee van dat we wel zien waar het schip strandt. Toch is het contact nu veel en veel beter dan het geweest is.
Daarvoor had ik ook afstand genomen. In mijn geval meer en meer, om op den duur de knoop door te kunnen hakken, al had ik wél contact met mijn moeder willen houden, indien mogelijk en mijn dochter contact met beiden laten houden. Ik wilde vooral van de over en weer bezoekjes en verplichte feestdagennummers af, omdat me dat alleen maar frustreerde en - dacht ik - hun ook.
Ga niet over één nacht ijs, adviseer ik je. Begin eens met wél alles op te schrijven wat je hier niet kwijt kunt en kijk eens naar wat je schrijft. Waar is het pijnlijk, waar verwacht jij misschien dingen die zij niet kunnen geven, waar zijn jullie gewoon anders in dan zij, wat doet je pijn, waar ben jíj eventueel onredelijk, wat deugt er wél aan je ouders, enzovoort.
Hopelijk krijg je de boel wat meer op een rijtje dan. En onthou dat er meer mogelijk is dan in één klap het gehele contact verbreken, want als ik het zo leesen goed begrijp, maakt dat idee je ontzettend verdrietig en in de war. Er is grijs he. Niet alleen zwart en wit.
Ik voel met je mee.
Heel verdrietig wat je meemaakt. Ik blijf het altijd bijzonder vinden hoe dit soort dingen kunnen escaleren. Waarom kunnen ouders en kinderen niet 'gewoon' van elkaar houden he?
Dat je uit elkaar groeit en anders over dingen gaat denken, ok, kan gebeuren. Opvoeding is een heet hangijzer tussen ouders en kinderen met kinderen. Tenminste ik lees er op dit forum alleen al vrij vaak over en mijn vader heeft ook de neiging op hoge toon zijn mening te geven over hoe mijn man en ik onze dochter opvoeden.
Als ik je verhaal lees vind ik je moeder wel behoorlijk extreem. Niet gewoon af en toe een pruttel over het een of ander maar roddelen, lelijk doen tegen je dochter, jouw ziekzijn bijna negeren, die van haar tot een gebeurtenis van wereldnieuwsniveau opblazen. Dat vind ik persoonlijk extreem. Ook de mail met het artikel over chemo er bij verklaart natuurlijk niet alles. Ze was al heftig voordat ze chemo kreeg zo te lezen.
Je man wil nu het contact verbreken. Na je verhaal gelezen te hebben kan ik me dat voorstellen, van zijn kant. Jij bent volgens mij (nog) niet zo ver. En ook dát is volkomen voorstelbaar. Het zijn en blijven je ouders.
Schrijf voor jezelf eens op wat je allemaal wil zeggen. Voor jou dus. Dat geeft je meer duidelijkheid over wat je hierna gaat doen. Misschien doe je even niks. Kan ook.
Neem eens wat afstand. Bel niet en hou de gesprekken kort als zij bellen. Niet om ze te straffen of buiten te sluiten maar omdat jij er voor jezelf uit moet zien te komen wat je wil.
Breken met je ouders is een ongelooflijk grote stap. Ik heb op het punt gestaan, een paar maanden terug, misschien goed om tegen je te zeggen. Ik heb het niet gedaan omdat er - nadat ik aangekondigd had het contact te verbreken - een gesprek ontstond waardoor er weer ruimte was. We zitten in de 'proeftijd', ik sta er niet helemaal onbevangen in maar meer met het idee van dat we wel zien waar het schip strandt. Toch is het contact nu veel en veel beter dan het geweest is.
Daarvoor had ik ook afstand genomen. In mijn geval meer en meer, om op den duur de knoop door te kunnen hakken, al had ik wél contact met mijn moeder willen houden, indien mogelijk en mijn dochter contact met beiden laten houden. Ik wilde vooral van de over en weer bezoekjes en verplichte feestdagennummers af, omdat me dat alleen maar frustreerde en - dacht ik - hun ook.
Ga niet over één nacht ijs, adviseer ik je. Begin eens met wél alles op te schrijven wat je hier niet kwijt kunt en kijk eens naar wat je schrijft. Waar is het pijnlijk, waar verwacht jij misschien dingen die zij niet kunnen geven, waar zijn jullie gewoon anders in dan zij, wat doet je pijn, waar ben jíj eventueel onredelijk, wat deugt er wél aan je ouders, enzovoort.
Hopelijk krijg je de boel wat meer op een rijtje dan. En onthou dat er meer mogelijk is dan in één klap het gehele contact verbreken, want als ik het zo leesen goed begrijp, maakt dat idee je ontzettend verdrietig en in de war. Er is grijs he. Niet alleen zwart en wit.
Ik voel met je mee.
maandag 30 april 2012 om 08:46
maandag 30 april 2012 om 08:55
Lieve Xy,
Ik herken je verhaal. Misschien niet helemaal maar wel in grote lijnen. Ik weet dat ik hier geen diagnoses mag stellen en daarom zeg ik het maar zo namelijk dat je moeder lijdt aan een "moeilijk karakter". Ze is zeer gericht op zichzelf en zolang jij je gedraagt op de manier zoals zíj het wil, is het goed. Vandaar waarschijnlijk dat je schrijft dat je in je jeugd wel een goede band met je moeder had. Zo is het ook met mij gegaan. In je jeugd heb je je nog aan haar regels kunnen houden maar naarmate je je hebt ontwikkeld tot een zelfstandige vrouw/moeder ben je dingen op je eigen manier gaan doen. En dan beginnen dit soort conflicten pas op te vallen. Jij daarentegen probeert nog steeds (onbewust) om het voor je moeder goed te doen en je wilt graag dat je moeder je waardeert om wie je bent en om wat je doet en om hoe je het doet. Vandaar die gesprekken die ook bij jou altijd verzanden in grote teleurstellingen.
Ik heb een link voor je en die moet je beslist eens lezen. Herken je daar niet veel in??
Children of the Self Absorbed van Nina Brown
Dit is een vertaling in het Nederlands maar die is niet helemaal compleet.
Ik weet dat ik hier niet een diagnose kan/mag stellen en dat wil ik ook niet. Ik vind wel dat je moeder moeilijk gedrag vertoont. Het gaat erom of je er voor jezelf veel in herkent en dan met name hoe je er zelf mee omgaat en op reageert.
Dat laatste is namelijk het enige wat je kunt veranderen. Je moeder gaat niet veranderen. Ze is zoals ze is. Jij kunt echter wel zelf je eigen gedrag veranderen.
Dat is echter héél héél moeilijk en kan ook niet van de ene op de andere dag. Zoals ik uit je mail wel opmaak, ben je momenteel erg overstuur en worstel je er enorm mee. Het leidt zelfs ook al tot spanningen tussen jou en je man.
De kern wat je moet leren is om de hoop op en het verlangen naar een moeder zoals jij die graag wilt hebben op te geven. Het gaat niet gebeuren! Dit besef is heel moeilijk.
Het enige wat je rest is daarna een oppervlakkig contact te onderhouden met je moeder. Als je nu rigoureus het contact zou verbreken, blijf je met een groot schuldgevoel rondlopen. Een mens leidt veel meer onder onterechte schuldgevoelens dan onder terechte. Je moet dus leren dat je je niet schuldig hoeft te voelen richting je moeder.
Ik kan je eigenlijk alléén maar adviseren om hier eens met je huisarts over te praten want professionele begeleiding is hierbij heel hard nodig. Op die manier kan iemand je helpen om hier op een goede manier te leren omgaan. Want moeilijk is het!!! Hééél moeilijk!! Of je besluit om het contact te verbreken of in stand te houden want ik beide gevallen is het vreselijke moeilijk.
Je hebt één troost namelijk dat je echt niet de enige bent met dit probleem. Er zijn heel wat (met name) dochters die worstelen met dit probleem maar de meesten durven er niet openlijk over te praten. Er heerst nu eenmaal de mythe van het moederschap. Een moeder is per definitie altijd goed voor haar kinderen. Je hebt slechte schoonmoeders en slechte stiefmoeders maar een slechte moeder....... Dat laatste mag je nooit hardop zeggen. Als elke moeder echter zo goed was, was er ook geen jeugdzorg en kinderbescherming nodig.
Ik herken je verhaal. Misschien niet helemaal maar wel in grote lijnen. Ik weet dat ik hier geen diagnoses mag stellen en daarom zeg ik het maar zo namelijk dat je moeder lijdt aan een "moeilijk karakter". Ze is zeer gericht op zichzelf en zolang jij je gedraagt op de manier zoals zíj het wil, is het goed. Vandaar waarschijnlijk dat je schrijft dat je in je jeugd wel een goede band met je moeder had. Zo is het ook met mij gegaan. In je jeugd heb je je nog aan haar regels kunnen houden maar naarmate je je hebt ontwikkeld tot een zelfstandige vrouw/moeder ben je dingen op je eigen manier gaan doen. En dan beginnen dit soort conflicten pas op te vallen. Jij daarentegen probeert nog steeds (onbewust) om het voor je moeder goed te doen en je wilt graag dat je moeder je waardeert om wie je bent en om wat je doet en om hoe je het doet. Vandaar die gesprekken die ook bij jou altijd verzanden in grote teleurstellingen.
Ik heb een link voor je en die moet je beslist eens lezen. Herken je daar niet veel in??
Children of the Self Absorbed van Nina Brown
Dit is een vertaling in het Nederlands maar die is niet helemaal compleet.
Ik weet dat ik hier niet een diagnose kan/mag stellen en dat wil ik ook niet. Ik vind wel dat je moeder moeilijk gedrag vertoont. Het gaat erom of je er voor jezelf veel in herkent en dan met name hoe je er zelf mee omgaat en op reageert.
Dat laatste is namelijk het enige wat je kunt veranderen. Je moeder gaat niet veranderen. Ze is zoals ze is. Jij kunt echter wel zelf je eigen gedrag veranderen.
Dat is echter héél héél moeilijk en kan ook niet van de ene op de andere dag. Zoals ik uit je mail wel opmaak, ben je momenteel erg overstuur en worstel je er enorm mee. Het leidt zelfs ook al tot spanningen tussen jou en je man.
De kern wat je moet leren is om de hoop op en het verlangen naar een moeder zoals jij die graag wilt hebben op te geven. Het gaat niet gebeuren! Dit besef is heel moeilijk.
Het enige wat je rest is daarna een oppervlakkig contact te onderhouden met je moeder. Als je nu rigoureus het contact zou verbreken, blijf je met een groot schuldgevoel rondlopen. Een mens leidt veel meer onder onterechte schuldgevoelens dan onder terechte. Je moet dus leren dat je je niet schuldig hoeft te voelen richting je moeder.
Ik kan je eigenlijk alléén maar adviseren om hier eens met je huisarts over te praten want professionele begeleiding is hierbij heel hard nodig. Op die manier kan iemand je helpen om hier op een goede manier te leren omgaan. Want moeilijk is het!!! Hééél moeilijk!! Of je besluit om het contact te verbreken of in stand te houden want ik beide gevallen is het vreselijke moeilijk.
Je hebt één troost namelijk dat je echt niet de enige bent met dit probleem. Er zijn heel wat (met name) dochters die worstelen met dit probleem maar de meesten durven er niet openlijk over te praten. Er heerst nu eenmaal de mythe van het moederschap. Een moeder is per definitie altijd goed voor haar kinderen. Je hebt slechte schoonmoeders en slechte stiefmoeders maar een slechte moeder....... Dat laatste mag je nooit hardop zeggen. Als elke moeder echter zo goed was, was er ook geen jeugdzorg en kinderbescherming nodig.
maandag 30 april 2012 om 09:00
Met de zin die vaker wordt gezegd het blijven je ouders. Dat vind ik zo een moeilijke zin. Betekent het dat je alles maar over je kant moet laten gaan ?? Omwille dat het je ouders zijn ????
Je maakt het leven onnodig zwaar als je daaraan blijft denken.
Sommige ouders zijn geen ouders of goede ouders. Die zijn geen goede opa en oma. Dan blijven schermen met het blijven je ouders doet naar mijn idee een te groot beroep op een kind. Het kind blijft het dan proberen en de ouders blijven gal over het kind utispugen. En het kind mag geen afstand nemen want het blijven zijn ouders ????????????
Ik denk dat het gewoon ergens ophoudt met sommige ouders/opa/oma is niet te leven. En in dit geval to hoeft toch geen kostbak te zijn waar haar ouders alles maar in mogen gooien van haar.
Voor mij zou denk ik de grens bereikt zijn op het moment dat mijn kind wat nu gebeurt is zo zeggen. Mezelf zou ik wat minder erg vinden maar dat mijn dochter mijn ogen opent met die woorden. En dat zelfs!!!!!!!!!! een kind moet gaan merken dat opa en oma toch wel duidenlijk een voorkeur hebben en dat zelfs aan een kind opdringen zou voor mij de limit zijn denk ik.
To wat voor positiefs haal je nog uit dit contact.?? Ik zou een lijstje maken met postiefs en de andere kant negatief. En ik denk dat ik geneigt ben je man zijn mening te delen. Dit is zo heftig. Het lijtk wel alsof je niet erkent wordt als dochter ???
En dat vind ik een hele grote te kortkoming van je ouders om dit zo te brengen...
sterkte
Je maakt het leven onnodig zwaar als je daaraan blijft denken.
Sommige ouders zijn geen ouders of goede ouders. Die zijn geen goede opa en oma. Dan blijven schermen met het blijven je ouders doet naar mijn idee een te groot beroep op een kind. Het kind blijft het dan proberen en de ouders blijven gal over het kind utispugen. En het kind mag geen afstand nemen want het blijven zijn ouders ????????????
Ik denk dat het gewoon ergens ophoudt met sommige ouders/opa/oma is niet te leven. En in dit geval to hoeft toch geen kostbak te zijn waar haar ouders alles maar in mogen gooien van haar.
Voor mij zou denk ik de grens bereikt zijn op het moment dat mijn kind wat nu gebeurt is zo zeggen. Mezelf zou ik wat minder erg vinden maar dat mijn dochter mijn ogen opent met die woorden. En dat zelfs!!!!!!!!!! een kind moet gaan merken dat opa en oma toch wel duidenlijk een voorkeur hebben en dat zelfs aan een kind opdringen zou voor mij de limit zijn denk ik.
To wat voor positiefs haal je nog uit dit contact.?? Ik zou een lijstje maken met postiefs en de andere kant negatief. En ik denk dat ik geneigt ben je man zijn mening te delen. Dit is zo heftig. Het lijtk wel alsof je niet erkent wordt als dochter ???
En dat vind ik een hele grote te kortkoming van je ouders om dit zo te brengen...
sterkte
maandag 30 april 2012 om 09:06
quote:megimpi schreef op 30 april 2012 @ 08:56:
[...]
Niet doen. Iedere poging die je onderneemt om de relatie te verbeteren zal bestraft worden. Zo gaat het al haar hele leven. Wat TO ook doet, het is altijd solliciteren naar de volgende kwetsende opmerking en roddel. Als moeder niet uit eigen beweging verantwoordelijkheid neemt voor haar aandeel en actie onderneemt om een beter mens te worden, is het verbreken van het contact het enige wat je als dochter nog kunt doen. Dit soort moeders lijken er plezier aan te beleven om dochters en kleindochters te terroriseren. Ik denk dat er een steekje los zit bij je moeder. Borderline misschien?
Hier ben ik het gedeeltelijk mee eens. Ik durf hier geen diagnose te stellen en houd het maar op een "moeilijk karakter".
Het énige wat overblijft is een andere houding van Xy namelijk het contact héél oppervlakkig houden en leren je niks meer aan te trekken van wat moeder wil, eist, verlangt, zegt, doet, roddelt, etc etc... Helaas is dit nou juist zo ontzettend moeilijk omdat die hoop op en het verlangen naar een betere relatie met je moeder en bij de meeste dochter zo ingebakken zit. Zoals ik het iemands eens heb horen zeggen: "het zit in je botten gebeiteld"
Het stuk Moeder/Dochter beschrijft het zo goed. Ik wil hier geen gestallttherapie aanprijzen maar wel mee aantonen hoe moeilijk zo'n proces is om door te gaan.
[...]
Niet doen. Iedere poging die je onderneemt om de relatie te verbeteren zal bestraft worden. Zo gaat het al haar hele leven. Wat TO ook doet, het is altijd solliciteren naar de volgende kwetsende opmerking en roddel. Als moeder niet uit eigen beweging verantwoordelijkheid neemt voor haar aandeel en actie onderneemt om een beter mens te worden, is het verbreken van het contact het enige wat je als dochter nog kunt doen. Dit soort moeders lijken er plezier aan te beleven om dochters en kleindochters te terroriseren. Ik denk dat er een steekje los zit bij je moeder. Borderline misschien?
Hier ben ik het gedeeltelijk mee eens. Ik durf hier geen diagnose te stellen en houd het maar op een "moeilijk karakter".
Het énige wat overblijft is een andere houding van Xy namelijk het contact héél oppervlakkig houden en leren je niks meer aan te trekken van wat moeder wil, eist, verlangt, zegt, doet, roddelt, etc etc... Helaas is dit nou juist zo ontzettend moeilijk omdat die hoop op en het verlangen naar een betere relatie met je moeder en bij de meeste dochter zo ingebakken zit. Zoals ik het iemands eens heb horen zeggen: "het zit in je botten gebeiteld"
Het stuk Moeder/Dochter beschrijft het zo goed. Ik wil hier geen gestallttherapie aanprijzen maar wel mee aantonen hoe moeilijk zo'n proces is om door te gaan.
maandag 30 april 2012 om 09:08
als ik jou was zou ik mijn kinderen niet meer naar mijn ouders laten gaan, ik zou mijn kinderen beschermen.
daarin geef ik je man gelijk.
en dat kun je ook aan je ouders uitleggen.
voor mezelf zou ik de band met mijn ouders niet breken.
(dat mag je man ook niet van jou verlangen, dat jij met je ouders breekt, ik begrijp dat hij jou beschermen wil, dat het komt dat hij ziet dat jij er verdriet van hebt maar jij bent oud en wijs genoeg zelf te beslissen wat je met je ouders wil).
ik zou dus niet met mijn ouders breken omdat je daar ook veel verdriet van hebt en bovendien, de bloedband is niet te doorsnijden.
ik zou wel het contact op een lager pitje zetten, ter bescherming van mezelf.
maar breken niet. dat is veel te definitief.
heel veel sterkte, wat een verdrietigie situatie.
daarin geef ik je man gelijk.
en dat kun je ook aan je ouders uitleggen.
voor mezelf zou ik de band met mijn ouders niet breken.
(dat mag je man ook niet van jou verlangen, dat jij met je ouders breekt, ik begrijp dat hij jou beschermen wil, dat het komt dat hij ziet dat jij er verdriet van hebt maar jij bent oud en wijs genoeg zelf te beslissen wat je met je ouders wil).
ik zou dus niet met mijn ouders breken omdat je daar ook veel verdriet van hebt en bovendien, de bloedband is niet te doorsnijden.
ik zou wel het contact op een lager pitje zetten, ter bescherming van mezelf.
maar breken niet. dat is veel te definitief.
heel veel sterkte, wat een verdrietigie situatie.