Relaties
alle pijlers
Relatie beeïndigen?
dinsdag 1 mei 2012 om 19:21
Hallo allemaal,
ik zit met een dilemma. Ik heb mijn vriend zo'n 3 jaar geleden leren kennen. Het is een lieve jongen en hij zou alles voor me over hebben. Maar nu komt het probleem: ik ben niet meer zeker van onze relatie. Mijn ouders vinden dat die jongen me erg heeft veranderd en zien ons dus liever niet meer samen. Zij hebben mij uitgelegd waarom.
En ik begin de dingen die hun zagen nu ook te zien. Zo is hij niet sociaal tegenover mijn ouders of tegenover andere mensen, vrienden. Spontaan is hij ook totaal niet, terwijl ik dat normaal gesproken wel ben. Maar door hem ben ik mijn spontaniteit kwijtgeraakt. Hij heeft een lichte vorm van autisme. Dit heeft natuurlijk op zijn sociale vaardigheden. Maar het is nu tot het punt gekomen dat mijn vrienden mij niet meer uitnodigen vanwegen hem. Hier zit ik natuurlijk heel erg mee in m'n maag. Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Natuurlijk heb ik al meerdere malen met hem hierover gepraat. Hij zegt telkens dat hij probeert te veranderen. Nu heb ik hem afgelopen week gezegd dat ik hem nog één kans geef, omdat de emmer gewoon bijna vol is.. Dan gaat hij hele verhalen ophangen dat hij het zal proberen. Ik weet eigenlijk al dat dit hem misschien een maand zal lukken, maar dat hij daarna zal terugvallen.
Ik denk ook dat ik, als ik met de relatie door ga, me ongelukkig ga voelen. Maar het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Op zo'n manier dat ik gewoon bang ben dat hij me gaat stalken als ik het zou uitmaken of geheimen etc. doorvertellen. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan. In het begin was dit wel leuk, maar nu begint het te irriteren. En dat weet hij ook, want dat heb ik gezegd, maar hij blijft doorgaan.
Ik ben op dit moment radeloos. Het ene moment denk ik: deze jongen is niet goed voor mij en maakt mij op den duur ongelukkig, maar het andere moment voel ik me er goed bij. De eerste gedachte komt echter steeds vaker naar boven.
Ik vraag hierbij jullie om advies, of ten minste wat jullie over deze situatie denken.
ik zit met een dilemma. Ik heb mijn vriend zo'n 3 jaar geleden leren kennen. Het is een lieve jongen en hij zou alles voor me over hebben. Maar nu komt het probleem: ik ben niet meer zeker van onze relatie. Mijn ouders vinden dat die jongen me erg heeft veranderd en zien ons dus liever niet meer samen. Zij hebben mij uitgelegd waarom.
En ik begin de dingen die hun zagen nu ook te zien. Zo is hij niet sociaal tegenover mijn ouders of tegenover andere mensen, vrienden. Spontaan is hij ook totaal niet, terwijl ik dat normaal gesproken wel ben. Maar door hem ben ik mijn spontaniteit kwijtgeraakt. Hij heeft een lichte vorm van autisme. Dit heeft natuurlijk op zijn sociale vaardigheden. Maar het is nu tot het punt gekomen dat mijn vrienden mij niet meer uitnodigen vanwegen hem. Hier zit ik natuurlijk heel erg mee in m'n maag. Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Natuurlijk heb ik al meerdere malen met hem hierover gepraat. Hij zegt telkens dat hij probeert te veranderen. Nu heb ik hem afgelopen week gezegd dat ik hem nog één kans geef, omdat de emmer gewoon bijna vol is.. Dan gaat hij hele verhalen ophangen dat hij het zal proberen. Ik weet eigenlijk al dat dit hem misschien een maand zal lukken, maar dat hij daarna zal terugvallen.
Ik denk ook dat ik, als ik met de relatie door ga, me ongelukkig ga voelen. Maar het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Op zo'n manier dat ik gewoon bang ben dat hij me gaat stalken als ik het zou uitmaken of geheimen etc. doorvertellen. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan. In het begin was dit wel leuk, maar nu begint het te irriteren. En dat weet hij ook, want dat heb ik gezegd, maar hij blijft doorgaan.
Ik ben op dit moment radeloos. Het ene moment denk ik: deze jongen is niet goed voor mij en maakt mij op den duur ongelukkig, maar het andere moment voel ik me er goed bij. De eerste gedachte komt echter steeds vaker naar boven.
Ik vraag hierbij jullie om advies, of ten minste wat jullie over deze situatie denken.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:55
quote:luipaard schreef op 01 mei 2012 @ 19:52:
Omdat hij niet zonder mij alleen thuis wil zitten. Hij wil per se bij me zijn. En ik wil niet altijd maar op een zaterdag thuisblijven. Ik heb ook nog vrienden die ik wil zien. Hij kan het tevens ook niet goed vinden met de meeste van m'n vrienden.Ja dus? Ik wil ook wel eens iets niet. Ik ga echt niet elke week thuis zitten omdat mijn vriend dan gaat janken hoor. Dan doe je het toch om en om? Weekendje stappen, weekendje vriend.
Omdat hij niet zonder mij alleen thuis wil zitten. Hij wil per se bij me zijn. En ik wil niet altijd maar op een zaterdag thuisblijven. Ik heb ook nog vrienden die ik wil zien. Hij kan het tevens ook niet goed vinden met de meeste van m'n vrienden.Ja dus? Ik wil ook wel eens iets niet. Ik ga echt niet elke week thuis zitten omdat mijn vriend dan gaat janken hoor. Dan doe je het toch om en om? Weekendje stappen, weekendje vriend.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:55
quote:waarbij schreef op 01 mei 2012 @ 19:53:
Je geeft zelf het antwoord al Luipaard Bedankt. En eigenlijk weet ik het ook al wel, maar ik wil gewoon ook de mening van anderen horen. In principe sta ik er nu voor dat ik het uit wil maken. Dat heb ik al meerdere malen gehad. Maar als het dan wel een keertje weer goed ging, dat veranderde die gedachte weer. Daarom vind ik het zo moeilijk.
Je geeft zelf het antwoord al Luipaard Bedankt. En eigenlijk weet ik het ook al wel, maar ik wil gewoon ook de mening van anderen horen. In principe sta ik er nu voor dat ik het uit wil maken. Dat heb ik al meerdere malen gehad. Maar als het dan wel een keertje weer goed ging, dat veranderde die gedachte weer. Daarom vind ik het zo moeilijk.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:55
Ja, het is kiezen of delen: ofwel hij blijft autistisch thuiszitten of hij gaat met jou mee. Maar jullie moeten elkaar niet dwingen.
En als hij daar nu een probleem mee heeft, dan maakt HIJ het toch uit? Uit je posts haal ik niet dat hij de dwingende persoon in de relatie is: dat ben jij. Jij vraagt hem om zich te schikken naar je plan. Geen wonder dat ie een lang gezicht heeft.
En als hij daar nu een probleem mee heeft, dan maakt HIJ het toch uit? Uit je posts haal ik niet dat hij de dwingende persoon in de relatie is: dat ben jij. Jij vraagt hem om zich te schikken naar je plan. Geen wonder dat ie een lang gezicht heeft.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:58
dinsdag 1 mei 2012 om 19:59
Misschien komt dat zo over in mijn posts. Ik weet dat ik ook wel dwingend over kan komen. Maar ik wil gewoon leuke dingen doen en dingen doen die hij wellicht niet leuk vind. Dan kun je natuurlijk zeggen: doe dat dan gewoon. Maar doordat hij niet zonder mij wil zijn voelt dat zo moeilijk om te doen. Ik vind het moeilijk om het uit te leggen. Ik denk dat ik te verstrikt ben geraakt in rekening met hem houden en mezelf daar voor opofferen.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:00
Ja, terwijl je dus maar wilt dat hij meegaat.. Terwijl hij dat niet wilt en je vrienden dat niet leuk vinden. Niemand die het dan leuk vindt. Gewoon lekker je eigen ding doen, je moet natuurlijk wel rekeningen met hem houden maar dat hij iets niet leuk vindt hoeft toch niet meteen te betekenen dat jij zielig en gefrustreerd thuis zit?
dinsdag 1 mei 2012 om 20:02
dinsdag 1 mei 2012 om 20:05
quote:madille schreef op 01 mei 2012 @ 20:02:
"Maar doordat hij niet zonder mij wil zijn voelt dat zo moeilijk om te doen"
Dat is jouw gevoel en gedrag. Dat komt niet vanuit of door hem. Het is dus jouw probleem.
Dat is geen probleem op zich, maar own it! Zeg dan niet dat het komt omdat je je door hem moet aanpassen en niet jezelf kan zijn.Het is juist een combinatie van die twee. Ik vind het moeilijk om het uit te maken, omdat ik weet dat hij heel veel van me houdt. En ik heb het gevoel dat ik me moet aanpassen en niet mezelf kan zijn in de relatie.
"Maar doordat hij niet zonder mij wil zijn voelt dat zo moeilijk om te doen"
Dat is jouw gevoel en gedrag. Dat komt niet vanuit of door hem. Het is dus jouw probleem.
Dat is geen probleem op zich, maar own it! Zeg dan niet dat het komt omdat je je door hem moet aanpassen en niet jezelf kan zijn.Het is juist een combinatie van die twee. Ik vind het moeilijk om het uit te maken, omdat ik weet dat hij heel veel van me houdt. En ik heb het gevoel dat ik me moet aanpassen en niet mezelf kan zijn in de relatie.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:06
En trouwens: dit probleem zal zich ook bij een volgende relatie voordoen. Je gaat geen partner vinden die precies hetzelfde denkt of wil als jij. Dus als je je nu al voelt alsof je je naar je vriend moet schikken omdat je het anders zielig voor hem vindt ofzo, dan zul je dat in de toekomst weer doen. Tenzij je aan jezelf werkt.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:11
Ik weet niet of je het helemaal begrijpt. Hoe jij je voelt over het gedrag van je vriend, ligt niet aan je vriend, maar aan jezelf. Hoe jij reageert op de acties van een ander, dat behoort jou toe en niet die ander.
Dit is niet vergelijkbaar met jouw situatie hoor, maar bij relaties waarin misbruik plaatsvindt zie je het ook wel eens. Als de man zegt dat hij zijn vrouw slaat omdat zij een boos gevoel in hem naar boven haalt, dan ligt dat gedrag/gevoel bij de man en niet de vrouw.
Dit is niet vergelijkbaar met jouw situatie hoor, maar bij relaties waarin misbruik plaatsvindt zie je het ook wel eens. Als de man zegt dat hij zijn vrouw slaat omdat zij een boos gevoel in hem naar boven haalt, dan ligt dat gedrag/gevoel bij de man en niet de vrouw.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:17
quote:madille schreef op 01 mei 2012 @ 20:11:
Ik weet niet of je het helemaal begrijpt. Hoe jij je voelt over het gedrag van je vriend, ligt niet aan je vriend, maar aan jezelf. Hoe jij reageert op de acties van een ander, dat behoort jou toe en niet die ander.
Dit is niet vergelijkbaar met jouw situatie hoor, maar bij relaties waarin misbruik plaatsvindt zie je het ook wel eens. Als de man zegt dat hij zijn vrouw slaat omdat zij een boos gevoel in hem naar boven haalt, dan ligt dat gedrag/gevoel bij de man en niet de vrouw.
Ik begrijp je wel. Het ligt uiteindelijk aan mezelf, niet aan hem, omdat hij doet wat hij nou eenmaal doet. Wat ik daar over denk, dat doe ik zelf. Het probleem zit 'm nou eenmaal in wat hij allemaal doet en wat in mijn ogen niet goed is. Ik geeft een voorbeeld: toen hij op zichzelf ging wonen heeft hij van mijn ouders allemaal praktische spulletjes gekregen. Een dankjewel zal z'n mond nog geen eens uitkomen. Dat vind ik gewoon echt niet kunnen (Normen, waarden zijn blijkbaar anders). Dit heb ik tegen hem gezegd, hij geeft hier uiteindelijk geen gehoor aan. Ik voel me daar rot over. Mijn ouders voelen zich daar rot over etc.
Maar wat ik dus al zei. Dit speelt al langer en is een combinatie van meerdere factoren. Mijn gevoel, zijn gedrag en het feit dat er nog wel liefde is in het spel.
Ik weet niet of je het helemaal begrijpt. Hoe jij je voelt over het gedrag van je vriend, ligt niet aan je vriend, maar aan jezelf. Hoe jij reageert op de acties van een ander, dat behoort jou toe en niet die ander.
Dit is niet vergelijkbaar met jouw situatie hoor, maar bij relaties waarin misbruik plaatsvindt zie je het ook wel eens. Als de man zegt dat hij zijn vrouw slaat omdat zij een boos gevoel in hem naar boven haalt, dan ligt dat gedrag/gevoel bij de man en niet de vrouw.
Ik begrijp je wel. Het ligt uiteindelijk aan mezelf, niet aan hem, omdat hij doet wat hij nou eenmaal doet. Wat ik daar over denk, dat doe ik zelf. Het probleem zit 'm nou eenmaal in wat hij allemaal doet en wat in mijn ogen niet goed is. Ik geeft een voorbeeld: toen hij op zichzelf ging wonen heeft hij van mijn ouders allemaal praktische spulletjes gekregen. Een dankjewel zal z'n mond nog geen eens uitkomen. Dat vind ik gewoon echt niet kunnen (Normen, waarden zijn blijkbaar anders). Dit heb ik tegen hem gezegd, hij geeft hier uiteindelijk geen gehoor aan. Ik voel me daar rot over. Mijn ouders voelen zich daar rot over etc.
Maar wat ik dus al zei. Dit speelt al langer en is een combinatie van meerdere factoren. Mijn gevoel, zijn gedrag en het feit dat er nog wel liefde is in het spel.
dinsdag 1 mei 2012 om 20:20
Je begint nu gewoon dingen te zien die je eerder niet zo zag, en die vind je minder. Jeetje, als je 19 bent, en er zijn geen kinderen in het spel, en je ontdekt gewoon dat jullie toch minder goed bij elkaar passen dan je eerst dacht, dan stop je er toch mee?
Even door de zure appel heenbijten. Beter dat dan nog langer lopen dubben en eigenlijk al weten dat het voor jou over is. Ook eerlijker tegenover hem, toch?
Even door de zure appel heenbijten. Beter dat dan nog langer lopen dubben en eigenlijk al weten dat het voor jou over is. Ook eerlijker tegenover hem, toch?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 1 mei 2012 om 20:23
Dan pas je misschien gewoon niet bij elkaar. Maar je kan hem niet vragen zijn normen en waarden (zoals jij het noemt) aan te passen omdat jij vindt dat die normen en waarden beter zijn. Dan accepteer jij hem dus niet zoals hij is.
Ik noem het trouwens gewoon gedrag dat bij een autist past. Ik hoop dat zijn ouders zijn gedrag wel begrijpen. Kan het zijn dat jij denkt dat ze het erg vinden?
Ik noem het trouwens gewoon gedrag dat bij een autist past. Ik hoop dat zijn ouders zijn gedrag wel begrijpen. Kan het zijn dat jij denkt dat ze het erg vinden?
woensdag 2 mei 2012 om 13:02
quote:luipaard schreef op 01 mei 2012 @ 19:21:
Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Jij moet niks, dit doe je uit jezelf!!! Je maakt zelf een keuze om je aan te passen aan hem, moet je achteraf niet klagen dat je je beperkt voelt, jouw keuze!
Doe het eens de komende maanden niet, ga lekker alleen weg als hij niet meewil.... misschien ben jij wel de afhankelijke van de 2 omdat jij je altijd aanpast aan hem.
quote:het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan.
Ga niet bij een vriendje blijven uit medelijden omdat "hij niet weet wat ie moet doen zonder jou". Dat dacht en zei ik zelf bij elk vriendje wat ik heb gehad haha!! En achteraf blijkt het allemaal mee te vallen
Wat vind je wel leuk aan hem?
Waar ben je ooit op gevallen?
Wanneer hebben jullie het samen wel leuk?
Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Jij moet niks, dit doe je uit jezelf!!! Je maakt zelf een keuze om je aan te passen aan hem, moet je achteraf niet klagen dat je je beperkt voelt, jouw keuze!
Doe het eens de komende maanden niet, ga lekker alleen weg als hij niet meewil.... misschien ben jij wel de afhankelijke van de 2 omdat jij je altijd aanpast aan hem.
quote:het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan.
Ga niet bij een vriendje blijven uit medelijden omdat "hij niet weet wat ie moet doen zonder jou". Dat dacht en zei ik zelf bij elk vriendje wat ik heb gehad haha!! En achteraf blijkt het allemaal mee te vallen
Wat vind je wel leuk aan hem?
Waar ben je ooit op gevallen?
Wanneer hebben jullie het samen wel leuk?