Relaties
alle pijlers
Relatie beeïndigen?
dinsdag 1 mei 2012 om 19:21
Hallo allemaal,
ik zit met een dilemma. Ik heb mijn vriend zo'n 3 jaar geleden leren kennen. Het is een lieve jongen en hij zou alles voor me over hebben. Maar nu komt het probleem: ik ben niet meer zeker van onze relatie. Mijn ouders vinden dat die jongen me erg heeft veranderd en zien ons dus liever niet meer samen. Zij hebben mij uitgelegd waarom.
En ik begin de dingen die hun zagen nu ook te zien. Zo is hij niet sociaal tegenover mijn ouders of tegenover andere mensen, vrienden. Spontaan is hij ook totaal niet, terwijl ik dat normaal gesproken wel ben. Maar door hem ben ik mijn spontaniteit kwijtgeraakt. Hij heeft een lichte vorm van autisme. Dit heeft natuurlijk op zijn sociale vaardigheden. Maar het is nu tot het punt gekomen dat mijn vrienden mij niet meer uitnodigen vanwegen hem. Hier zit ik natuurlijk heel erg mee in m'n maag. Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Natuurlijk heb ik al meerdere malen met hem hierover gepraat. Hij zegt telkens dat hij probeert te veranderen. Nu heb ik hem afgelopen week gezegd dat ik hem nog één kans geef, omdat de emmer gewoon bijna vol is.. Dan gaat hij hele verhalen ophangen dat hij het zal proberen. Ik weet eigenlijk al dat dit hem misschien een maand zal lukken, maar dat hij daarna zal terugvallen.
Ik denk ook dat ik, als ik met de relatie door ga, me ongelukkig ga voelen. Maar het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Op zo'n manier dat ik gewoon bang ben dat hij me gaat stalken als ik het zou uitmaken of geheimen etc. doorvertellen. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan. In het begin was dit wel leuk, maar nu begint het te irriteren. En dat weet hij ook, want dat heb ik gezegd, maar hij blijft doorgaan.
Ik ben op dit moment radeloos. Het ene moment denk ik: deze jongen is niet goed voor mij en maakt mij op den duur ongelukkig, maar het andere moment voel ik me er goed bij. De eerste gedachte komt echter steeds vaker naar boven.
Ik vraag hierbij jullie om advies, of ten minste wat jullie over deze situatie denken.
ik zit met een dilemma. Ik heb mijn vriend zo'n 3 jaar geleden leren kennen. Het is een lieve jongen en hij zou alles voor me over hebben. Maar nu komt het probleem: ik ben niet meer zeker van onze relatie. Mijn ouders vinden dat die jongen me erg heeft veranderd en zien ons dus liever niet meer samen. Zij hebben mij uitgelegd waarom.
En ik begin de dingen die hun zagen nu ook te zien. Zo is hij niet sociaal tegenover mijn ouders of tegenover andere mensen, vrienden. Spontaan is hij ook totaal niet, terwijl ik dat normaal gesproken wel ben. Maar door hem ben ik mijn spontaniteit kwijtgeraakt. Hij heeft een lichte vorm van autisme. Dit heeft natuurlijk op zijn sociale vaardigheden. Maar het is nu tot het punt gekomen dat mijn vrienden mij niet meer uitnodigen vanwegen hem. Hier zit ik natuurlijk heel erg mee in m'n maag. Ik wil niet in een isolement terechtkomen en ik wil gewoon dingen doen die ik leuk vind. Ik voel me dus beperkt in mijn doen en laten omdat ik telkens rekening met hem moet houden.
Natuurlijk heb ik al meerdere malen met hem hierover gepraat. Hij zegt telkens dat hij probeert te veranderen. Nu heb ik hem afgelopen week gezegd dat ik hem nog één kans geef, omdat de emmer gewoon bijna vol is.. Dan gaat hij hele verhalen ophangen dat hij het zal proberen. Ik weet eigenlijk al dat dit hem misschien een maand zal lukken, maar dat hij daarna zal terugvallen.
Ik denk ook dat ik, als ik met de relatie door ga, me ongelukkig ga voelen. Maar het probleem is dat hij wel heel lief voor me is en alles voor me over heeft. Op zo'n manier dat ik gewoon bang ben dat hij me gaat stalken als ik het zou uitmaken of geheimen etc. doorvertellen. Hij is gewoon te afhankelijk van me lijkt wel. Al 3 jaar lang hoor ik 'ik hou van jou, je bent alles voor me, ik zou niet weten wat ik zonder je moet doen' aan. In het begin was dit wel leuk, maar nu begint het te irriteren. En dat weet hij ook, want dat heb ik gezegd, maar hij blijft doorgaan.
Ik ben op dit moment radeloos. Het ene moment denk ik: deze jongen is niet goed voor mij en maakt mij op den duur ongelukkig, maar het andere moment voel ik me er goed bij. De eerste gedachte komt echter steeds vaker naar boven.
Ik vraag hierbij jullie om advies, of ten minste wat jullie over deze situatie denken.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:33
Ik vind je vooral boos en gefrustreerd over komen. Volgens mij is er niet zo veel liefde meer voor je vriend, en ben je eigenlijk alleen gewoon bang om de jongen 'die zo lief voor je was' achter je te laten. Maar ik weet uit eigen ervaring dat een jongen die alleen ' heel lief' voor je is, ook heel erg beklemmend en benauwend kan werken. Bovendien is een relatie waarin de een moet veranderen (een autist kan volgens mij niet heel veel veranderen), en dat al heel erg lang, volgens mij voor beide partijen geen fijne relatie. Hoe denk je dat het voor hem is, als hij steeds maar moet veranderen, en veranderen, maar dat gewoon niet kan? Dus ik zou zeggen: uitmaken.
Ter aanvulling: ik zou als ik jou was ook wel kijken of je je niet te veel laat beinvloeden door je ouders, en proberen te kijken wat jou aandeel is in de relatie, en hoe jij je in je relatie met hem voelt (zonder de meningen van anderen daarin mee te laten wegen).
Ter aanvulling: ik zou als ik jou was ook wel kijken of je je niet te veel laat beinvloeden door je ouders, en proberen te kijken wat jou aandeel is in de relatie, en hoe jij je in je relatie met hem voelt (zonder de meningen van anderen daarin mee te laten wegen).
dinsdag 1 mei 2012 om 19:33
quote:waarbij schreef op 01 mei 2012 @ 19:29:
Hoe kun je nou je spontaniteit verliezen bij een ander neerleggen? Dat doe je toch zelf? Wat is jouw aandeel binnen deze relatie?Omdat hij dus totaal niet spontaan is in doen en laten en ik juist wel. Ik wil graag dingen doen en ondernemen, maar hij houdt mij tegen. Natuurlijk heb je gelijk, ik doe het uiteindelijk zelf want ik kies er voor om geen dingen te ondernemen. Maar doordat ik dus zijn beeld volg, wordt ik het zelf ook. En dat wil ik juist niet.
Hoe kun je nou je spontaniteit verliezen bij een ander neerleggen? Dat doe je toch zelf? Wat is jouw aandeel binnen deze relatie?Omdat hij dus totaal niet spontaan is in doen en laten en ik juist wel. Ik wil graag dingen doen en ondernemen, maar hij houdt mij tegen. Natuurlijk heb je gelijk, ik doe het uiteindelijk zelf want ik kies er voor om geen dingen te ondernemen. Maar doordat ik dus zijn beeld volg, wordt ik het zelf ook. En dat wil ik juist niet.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:34
Uhh, ik snap niet waarom je je vriend wil veranderen. Hij geeft waarschijnlijk toe aan jouw eisen, omdat hij jou niet kwijt wil raken. Maar jij weet ook wel dat hij niet opeens autist af kan zijn zijn omdat jij dat zo nodig vindt. Jij kan toch ook jezelf blijven? Zonder er hem de schuld van te geven dat jij je aan hem aanpast (kennelijk)? Of houdt hij je tegen in het jezelf zijn?
dinsdag 1 mei 2012 om 19:36
quote:madille schreef op 01 mei 2012 @ 19:34:
Uhh, ik snap niet waarom je je vriend wil veranderen. Hij geeft waarschijnlijk toe, omdat hij jou niet kwijt wil raken. Maar jij weet ook wel dat hij niet opeens autist af kanngaan zijn omdat jij dat zo nodig vindt. Jij kan toch ook jezelf blijven? Zonder er hem de schuld van te geven dat jij je aan hem aanpast (kennelijk)? Of houdt hij je tegen in het jezelf zijn?Ik denk dat dat laatste het is. Ik wil bijvoorbeeld graag weg op een zaterdag avond. Hij wil dat niet. Ik pas me dan meestal aan aan hem, omdat als we dan tóch weg gaan, hij de hele tijd ben een lang gezicht loopt. En daar wordt ik ook weer chagrijnig van.
Uhh, ik snap niet waarom je je vriend wil veranderen. Hij geeft waarschijnlijk toe, omdat hij jou niet kwijt wil raken. Maar jij weet ook wel dat hij niet opeens autist af kanngaan zijn omdat jij dat zo nodig vindt. Jij kan toch ook jezelf blijven? Zonder er hem de schuld van te geven dat jij je aan hem aanpast (kennelijk)? Of houdt hij je tegen in het jezelf zijn?Ik denk dat dat laatste het is. Ik wil bijvoorbeeld graag weg op een zaterdag avond. Hij wil dat niet. Ik pas me dan meestal aan aan hem, omdat als we dan tóch weg gaan, hij de hele tijd ben een lang gezicht loopt. En daar wordt ik ook weer chagrijnig van.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:38
quote:framb00sjes schreef op 01 mei 2012 @ 19:33:
Ik vind je vooral boos en gefrustreerd over komen. Volgens mij is er niet zo veel liefde meer voor je vriend, en ben je eigenlijk alleen gewoon bang om de jongen 'die zo lief voor je was' achter je te laten. Maar ik weet uit eigen ervaring dat een jongen die alleen ' heel lief' voor je is, ook heel erg beklemmend en benauwend kan werken. Bovendien is een relatie waarin de een moet veranderen (een autist kan volgens mij niet heel veel veranderen), en dat al heel erg lang, volgens mij voor beide partijen geen fijne relatie. Hoe denk je dat het voor hem is, als hij steeds maar moet veranderen, en veranderen, maar dat gewoon niet kan? Dus ik zou zeggen: uitmaken.
Ter aanvulling: ik zou als ik jou was ook wel kijken of je je niet te veel laat beinvloeden door je ouders, en proberen te kijken wat jou aandeel is in de relatie, en hoe jij je in je relatie met hem voelt (zonder de meningen van anderen daarin mee te laten wegen).
Bedankt voor je reactie. Het is natuurlijk niet redelijk van mij om te willen dat hij helemaal verandert. Daar ben ik wel achter gekomen, dat kan hij gewoon niet. Ik heb me in het begin niet laten beïnvloeden door mijn ouders, maar de dingen die hun toen zeiden, begin ik nu, na 3 jaar ook te zien.
Liefde is er nog wel, dat is juist het probleem. Ik hou wel echt van hem als persoon, maar een relatie bestaat natuurlijk niet alleen uit liefde.
Ik vind je vooral boos en gefrustreerd over komen. Volgens mij is er niet zo veel liefde meer voor je vriend, en ben je eigenlijk alleen gewoon bang om de jongen 'die zo lief voor je was' achter je te laten. Maar ik weet uit eigen ervaring dat een jongen die alleen ' heel lief' voor je is, ook heel erg beklemmend en benauwend kan werken. Bovendien is een relatie waarin de een moet veranderen (een autist kan volgens mij niet heel veel veranderen), en dat al heel erg lang, volgens mij voor beide partijen geen fijne relatie. Hoe denk je dat het voor hem is, als hij steeds maar moet veranderen, en veranderen, maar dat gewoon niet kan? Dus ik zou zeggen: uitmaken.
Ter aanvulling: ik zou als ik jou was ook wel kijken of je je niet te veel laat beinvloeden door je ouders, en proberen te kijken wat jou aandeel is in de relatie, en hoe jij je in je relatie met hem voelt (zonder de meningen van anderen daarin mee te laten wegen).
Bedankt voor je reactie. Het is natuurlijk niet redelijk van mij om te willen dat hij helemaal verandert. Daar ben ik wel achter gekomen, dat kan hij gewoon niet. Ik heb me in het begin niet laten beïnvloeden door mijn ouders, maar de dingen die hun toen zeiden, begin ik nu, na 3 jaar ook te zien.
Liefde is er nog wel, dat is juist het probleem. Ik hou wel echt van hem als persoon, maar een relatie bestaat natuurlijk niet alleen uit liefde.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:40
okee, nog hartstikke jong dus. Veel te jong om chagrijnig te gaan zitten wezen als jij op zaterdagavond wil stappen. Ik zou de relatie beeïndigen. Niet omdat hij zogezegd autistisch is maar omdat je overduidelijk geen trek meer hebt in deze verbindtenis. Ik vind overigens wel dat je ouders zich er buiten moeten houden.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:43
quote:waarbij schreef op 01 mei 2012 @ 19:40:
okee, nog hartstikke jong dus. Veel te jong om chagrijnig te gaan zitten wezen als jij op zaterdagavond wil stappen. Ik zou de relatie beeïndigen. Niet omdat hij zogezegd autistisch is maar omdat je overduidelijk geen trek meer hebt in deze verbindtenis. Ik vind overigens wel dat je ouders zich er buiten moeten houden.Eens.
okee, nog hartstikke jong dus. Veel te jong om chagrijnig te gaan zitten wezen als jij op zaterdagavond wil stappen. Ik zou de relatie beeïndigen. Niet omdat hij zogezegd autistisch is maar omdat je overduidelijk geen trek meer hebt in deze verbindtenis. Ik vind overigens wel dat je ouders zich er buiten moeten houden.Eens.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:43
het is een kwestie van elkaar accepteren of niet. je vriend heeft een lichte vorm van autisme dus kan zich waarschijnlijk helemaal niet meer verder aanpassen. de problemen op sociaal vlak zullen blijven bestaan. maar hij is wel erg trouw (toch?) en gek op je. jij zult de keuze moeten maken. En begrijp ik goed dat jullie veel samen doen? waar jij bent is hij? misschien hier ook eens naar kijken. ik had een depressieve vriend maar no way dat ik in een isolement terecht kwam. dat is ook een keuze.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:44
quote:waarbij schreef op 01 mei 2012 @ 19:40:
okee, nog hartstikke jong dus. Veel te jong om chagrijnig te gaan zitten wezen als jij op zaterdagavond wil stappen. Ik zou de relatie beeïndigen. Niet omdat hij zogezegd autistisch is maar omdat je overduidelijk geen trek meer hebt in deze verbindtenis. Ik vind overigens wel dat je ouders zich er buiten moeten houden.Dacht ik in het begin ook en dat heb ik ze ook gezegd. Maar ik heb laatst met ze zitten te praten en ze zijn ook bang dat het de verkeerde kant op gaat. Uiteindelijk zeggen ze dat het mijn keus is en dat ze mij nergens toe kunnen dwingen. Dat vind ik persoonlijk wel fijn. Ik heb uiteindelijk zelf nu gewoon mijn twijfels er over.
okee, nog hartstikke jong dus. Veel te jong om chagrijnig te gaan zitten wezen als jij op zaterdagavond wil stappen. Ik zou de relatie beeïndigen. Niet omdat hij zogezegd autistisch is maar omdat je overduidelijk geen trek meer hebt in deze verbindtenis. Ik vind overigens wel dat je ouders zich er buiten moeten houden.Dacht ik in het begin ook en dat heb ik ze ook gezegd. Maar ik heb laatst met ze zitten te praten en ze zijn ook bang dat het de verkeerde kant op gaat. Uiteindelijk zeggen ze dat het mijn keus is en dat ze mij nergens toe kunnen dwingen. Dat vind ik persoonlijk wel fijn. Ik heb uiteindelijk zelf nu gewoon mijn twijfels er over.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:46
quote:mindy1234 schreef op 01 mei 2012 @ 19:43:
het is een kwestie van elkaar accepteren of niet. je vriend heeft een lichte vorm van autisme dus kan zich waarschijnlijk helemaal niet meer verder aanpassen. de problemen op sociaal vlak zullen blijven bestaan. maar hij is wel erg trouw (toch?) en gek op je. jij zult de keuze moeten maken. En begrijp ik goed dat jullie veel samen doen? waar jij bent is hij? misschien hier ook eens naar kijken. ik had een depressieve vriend maar no way dat ik in een isolement terecht kwam. dat is ook een keuze.Hij is erg trouw. En hij wil heel graag met me verder. Maar wat me dus ook dwars zit, is dat hij helemaal gek wordt als ik het zou uitmaken. Maar dit zou me niet moeten tegenhouden, omdat ik voor mezelf moet kiezen op dit moment. Op een of andere manier zit dit me toch wel dwars en houdt dit me toch tegen.
het is een kwestie van elkaar accepteren of niet. je vriend heeft een lichte vorm van autisme dus kan zich waarschijnlijk helemaal niet meer verder aanpassen. de problemen op sociaal vlak zullen blijven bestaan. maar hij is wel erg trouw (toch?) en gek op je. jij zult de keuze moeten maken. En begrijp ik goed dat jullie veel samen doen? waar jij bent is hij? misschien hier ook eens naar kijken. ik had een depressieve vriend maar no way dat ik in een isolement terecht kwam. dat is ook een keuze.Hij is erg trouw. En hij wil heel graag met me verder. Maar wat me dus ook dwars zit, is dat hij helemaal gek wordt als ik het zou uitmaken. Maar dit zou me niet moeten tegenhouden, omdat ik voor mezelf moet kiezen op dit moment. Op een of andere manier zit dit me toch wel dwars en houdt dit me toch tegen.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:48
quote:madille schreef op 01 mei 2012 @ 19:44:
Uhh, ja duh. Dan wil je dus dat hij (tegen zijn zin in) meegaat! Dat doe je dan toch zelf? Laat hem zijn wie hij is en ga lekker alleen. Dan probeer jij hem toch te veranderen? Hij dwingt je in ieder geval niet om thuis te blijven.Hij woont zo'n 40 km bij mij vandaan en komt elk weekend hierheen of ik ga naar hem. We blijven dan bij elkaar slapen. Dat hij dan alleen bij mij thuis zou blijven is dus geen optie (als we bij hem zijn gaan we sowieso nooit echt weg, of alleen met z'n 2en). Hij wil wel telkens bij me zijn, maar zou het liefst de hele tijd thuis zitten.
Uhh, ja duh. Dan wil je dus dat hij (tegen zijn zin in) meegaat! Dat doe je dan toch zelf? Laat hem zijn wie hij is en ga lekker alleen. Dan probeer jij hem toch te veranderen? Hij dwingt je in ieder geval niet om thuis te blijven.Hij woont zo'n 40 km bij mij vandaan en komt elk weekend hierheen of ik ga naar hem. We blijven dan bij elkaar slapen. Dat hij dan alleen bij mij thuis zou blijven is dus geen optie (als we bij hem zijn gaan we sowieso nooit echt weg, of alleen met z'n 2en). Hij wil wel telkens bij me zijn, maar zou het liefst de hele tijd thuis zitten.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:50
quote:luipaard schreef op 01 mei 2012 @ 19:36:
[...]
Ik denk dat dat laatste het is. Ik wil bijvoorbeeld graag weg op een zaterdag avond. Hij wil dat niet. Ik pas me dan meestal aan aan hem, omdat als we dan tóch weg gaan, hij de hele tijd ben een lang gezicht loopt. En daar wordt ik ook weer chagrijnig van.Maar.. Dat doe je toch helemaal zelf? Je hoeft niet altijd alleen maar met je vriend te zijn hoor, die overleefd het wel een avond alleen thuis.
[...]
Ik denk dat dat laatste het is. Ik wil bijvoorbeeld graag weg op een zaterdag avond. Hij wil dat niet. Ik pas me dan meestal aan aan hem, omdat als we dan tóch weg gaan, hij de hele tijd ben een lang gezicht loopt. En daar wordt ik ook weer chagrijnig van.Maar.. Dat doe je toch helemaal zelf? Je hoeft niet altijd alleen maar met je vriend te zijn hoor, die overleefd het wel een avond alleen thuis.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:50
Waarom is dat geen optie? Ik zie het probleem echt niet hoor.
Als hij of jij 40 km reist wil dat toch niet zeggen dat je dus alles maar samen moet doen. En ja begrijpelijk dat hij steeds met jou wil zijn, maar het is kiezen of delen. Jij moet in ieder geval niet thuis gaan zitten omdat hij perse bij jou wil zijn en jij moet hem ook niet dwingen met jou mee uit te gaan.
Als hij of jij 40 km reist wil dat toch niet zeggen dat je dus alles maar samen moet doen. En ja begrijpelijk dat hij steeds met jou wil zijn, maar het is kiezen of delen. Jij moet in ieder geval niet thuis gaan zitten omdat hij perse bij jou wil zijn en jij moet hem ook niet dwingen met jou mee uit te gaan.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:51
Als deze persoon je tegenhoudt in je persoonlijke ontwikkeling en je weet dit al op je 19e, beantwoord je daarmee niet al je eigen vraag?
Heb je er al eens over nagedacht om elkaar een maandje elkaar niet te zien om zo weer even tot jezelf te komen. Er gebeurd veel tussen je 16e en je 19 mss ben je sowieso wel rustiger geworden en daardoor minder spontaan of weet ik het, ik ken je niet persoonlijk.
Heb je er al eens over nagedacht om elkaar een maandje elkaar niet te zien om zo weer even tot jezelf te komen. Er gebeurd veel tussen je 16e en je 19 mss ben je sowieso wel rustiger geworden en daardoor minder spontaan of weet ik het, ik ken je niet persoonlijk.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:52
dinsdag 1 mei 2012 om 19:53
quote:christel2312 schreef op 01 mei 2012 @ 19:51:
Als deze persoon je tegenhoudt in je persoonlijke ontwikkeling en je weet dit al op je 19e, beantwoord je daarmee niet al je eigen vraag?
Heb je er al eens over nagedacht om elkaar een maandje elkaar niet te zien om zo weer even tot jezelf te komen. Er gebeurd veel tussen je 16e en je 19 mss ben je sowieso wel rustiger geworden en daardoor minder spontaan of weet ik het, ik ken je niet persoonlijk.Ik heb daar al wel eens over nagedacht, ja. Als ik het zou voorstellen aan hem zou hij daar niet mee instemmen. Dat weet ik zeker.
Als deze persoon je tegenhoudt in je persoonlijke ontwikkeling en je weet dit al op je 19e, beantwoord je daarmee niet al je eigen vraag?
Heb je er al eens over nagedacht om elkaar een maandje elkaar niet te zien om zo weer even tot jezelf te komen. Er gebeurd veel tussen je 16e en je 19 mss ben je sowieso wel rustiger geworden en daardoor minder spontaan of weet ik het, ik ken je niet persoonlijk.Ik heb daar al wel eens over nagedacht, ja. Als ik het zou voorstellen aan hem zou hij daar niet mee instemmen. Dat weet ik zeker.