Psyche
alle pijlers
Abortus en twijfels
zaterdag 5 mei 2012 om 15:19
Ik ben volledig in paniek. Sinds een paar dagen weet ik dat ik zwanger ben van een man met wie ik nu een paar maanden date. Onlangs tijdens de sex scheurde het condoom. Enkele uren later heb ik de morningafter-pil ingenomen. Ik maakte me niet direct zorgen toen ik niet ongesteld werd. Door de MAP kan je cyclus behoorlijk ontregeld worden. Om mezelf gerust te stellen toch een test gedaan. Ik kon bijna geen adem krijgen toen ik zag dat die binnen no-time positief was. Ik heb meteen MrDate gebeld. Ook hij volledig in shock.
ik wil dit kind niet krijgen. Ik kán dit kind niet krijgen. Om heel veel verschillende redenen. MrDate staat er hetzelfde in. Dus heb ik meteen een abortuskliniek gebeld en een afspraak gemaakt. Volgende week moet het gaan gebeuren.
Maar wat een worsteling. Ik heb altijd heel veel bezwaren gehad tegen abortus. In een eerdere situatie waarin ik door de pil heen zwanger raakte heb ik ervoor gekozen het kindje te krijgen met een heleboel gevolgen van dien. Vooral omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om een zwangerschap bewust af te breken.
En nu maak ik dus toch die keuze. Ik kies er bewust voor een leven te beeindigen. Het gevoel dat ik het met dit kindje erbij niet ga redden is zo ontzettend sterk. Ik wil en kan niet nog eens alles doorstaan wat ik eerder heb doorstaan. Weer alles alleen...
Maar kan ik mezelf ooit nog in de spiegel aankijken als ik het kindje heb laten weghalen? Toen ik de positieve test net in handen had wist ik het zo zeker. Maar in de 5 dagen officiele bedenktijd speelt mijn geweten behoorlijk op. Ik voel me zo ontzettend verdrietig en alleen.
Ik durf er niet over te praten met familie en vrienden. Maar heb echt behoefte om het kwijt te zijn. Vandaar maar hier. Iemand wijze raad hoe hiermee om te gaan?
ik wil dit kind niet krijgen. Ik kán dit kind niet krijgen. Om heel veel verschillende redenen. MrDate staat er hetzelfde in. Dus heb ik meteen een abortuskliniek gebeld en een afspraak gemaakt. Volgende week moet het gaan gebeuren.
Maar wat een worsteling. Ik heb altijd heel veel bezwaren gehad tegen abortus. In een eerdere situatie waarin ik door de pil heen zwanger raakte heb ik ervoor gekozen het kindje te krijgen met een heleboel gevolgen van dien. Vooral omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om een zwangerschap bewust af te breken.
En nu maak ik dus toch die keuze. Ik kies er bewust voor een leven te beeindigen. Het gevoel dat ik het met dit kindje erbij niet ga redden is zo ontzettend sterk. Ik wil en kan niet nog eens alles doorstaan wat ik eerder heb doorstaan. Weer alles alleen...
Maar kan ik mezelf ooit nog in de spiegel aankijken als ik het kindje heb laten weghalen? Toen ik de positieve test net in handen had wist ik het zo zeker. Maar in de 5 dagen officiele bedenktijd speelt mijn geweten behoorlijk op. Ik voel me zo ontzettend verdrietig en alleen.
Ik durf er niet over te praten met familie en vrienden. Maar heb echt behoefte om het kwijt te zijn. Vandaar maar hier. Iemand wijze raad hoe hiermee om te gaan?
zaterdag 5 mei 2012 om 20:18
@Spoetnick: wat een moeilijke situatie! Aan de ene kant is het lastig omdat je zo gewetensvol over abortus denkt. Wat ik heel mooi van je vindt.
Aan de andere kant moet je ook aan de kindjes denken waar je nu verantwoordelijk voor bent. Ik snap het helemaal dat het je aanvliegt. In je eentje voor twee kindjes zorgen is echt heel erg zwaar. Met psychische klachten nog zwaarder. Zo zwaar zelfs dat je vorig jaar dacht dat de enige oplossing was om er een einde aan te maken.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik in jouw geval het zeker zou begrijpen als je het wel afbreekt. Hoewel ik in principe ook tegen abortus ben.
Mocht je het afbreken, dan vind ik dat je heel goede overwegingen gemaakt hebt en dat je deze beslissing gemaakt hebt om een goede moeder te kunnen zijn voor de kindjes die je al hebt.
Aan de andere kant moet je ook aan de kindjes denken waar je nu verantwoordelijk voor bent. Ik snap het helemaal dat het je aanvliegt. In je eentje voor twee kindjes zorgen is echt heel erg zwaar. Met psychische klachten nog zwaarder. Zo zwaar zelfs dat je vorig jaar dacht dat de enige oplossing was om er een einde aan te maken.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik in jouw geval het zeker zou begrijpen als je het wel afbreekt. Hoewel ik in principe ook tegen abortus ben.
Mocht je het afbreken, dan vind ik dat je heel goede overwegingen gemaakt hebt en dat je deze beslissing gemaakt hebt om een goede moeder te kunnen zijn voor de kindjes die je al hebt.
zaterdag 5 mei 2012 om 21:06
Meisje1988: Ik geloof niet dat je het hele topic hebt doorgelezen. Doe dat maar eens. Het is duidelijk dat TO niet in staat is om nog een kind op te voeden, dat is niet goed voor haar, niet voor de twee kinderen die er al zijn, en ook niet voor het potentieeltje. Het gaat niet om het materiele, TO heeft alle zeilen bij moeten zetten om het tot nu toe te redden, en bovendien heeft ze er alles aan gedaan om niet zwanger te worden, wat helaas dus niet gewerkt heeft...
TO, nogmaals sterkte!
TO, nogmaals sterkte!
zaterdag 5 mei 2012 om 21:30
Sproetnick, ik krijg steeds foutmeldingen als ik je wil mailen....
Maar de post van Yana komt heel dicht bij mijn ervaring in het verleden.
Ik kan er nog aan toevoegen dat ik in de week voor de abortus in een roes leefde....ik ben ook enkele dagen min of meer "kwijt". Ik was wel een soort "opgelucht" erna, maar zelfs na jaren denk ik nog regelmatig aan dat moment van toen...en hoe het had kunnen zijn. Ik heb geen kinderen en het was en is nog steeds de beste beslissing die ik toen kon nemen. Ik zou er ook helemaal alleen voorgestaan hebben toen. Maar het slijt, tijd is een belangrijke factor. En ik heb haar (voelde heel sterk dat het een meisje zou zijn) een naam gegeven en soms dacht ik aan haar. Maar het leven gaat door en mijn leven nu zou er heel anders uitgezien hebben als er wel een kindje was. Als je heel diep in jezelf kijkt en heel eerlijk bent naar jezelf dan weet je wat je moet doen. Doe dat. Vertrouw op je intuitie. En je zult het soms moeilijk hebben en verdriet hebben. En dan opeens blijken er mensen te zijn die ook in jouw situatie hebben gezeten en die voelen wat jij voelt. En ik merkte dat er ook vriendinnen waren die mij begrepen....en waar ik steun aan had. Steun uit onverwachte hoek zogezegd. (Ver)oordelen is heel makkelijk. Maar geloof in jezelf en in je intuitie. Stel niet uit als het abortus is....het wordt niet makkelijker....integendeel.
Lieve meid, ik denk aan je.
Maar de post van Yana komt heel dicht bij mijn ervaring in het verleden.
Ik kan er nog aan toevoegen dat ik in de week voor de abortus in een roes leefde....ik ben ook enkele dagen min of meer "kwijt". Ik was wel een soort "opgelucht" erna, maar zelfs na jaren denk ik nog regelmatig aan dat moment van toen...en hoe het had kunnen zijn. Ik heb geen kinderen en het was en is nog steeds de beste beslissing die ik toen kon nemen. Ik zou er ook helemaal alleen voorgestaan hebben toen. Maar het slijt, tijd is een belangrijke factor. En ik heb haar (voelde heel sterk dat het een meisje zou zijn) een naam gegeven en soms dacht ik aan haar. Maar het leven gaat door en mijn leven nu zou er heel anders uitgezien hebben als er wel een kindje was. Als je heel diep in jezelf kijkt en heel eerlijk bent naar jezelf dan weet je wat je moet doen. Doe dat. Vertrouw op je intuitie. En je zult het soms moeilijk hebben en verdriet hebben. En dan opeens blijken er mensen te zijn die ook in jouw situatie hebben gezeten en die voelen wat jij voelt. En ik merkte dat er ook vriendinnen waren die mij begrepen....en waar ik steun aan had. Steun uit onverwachte hoek zogezegd. (Ver)oordelen is heel makkelijk. Maar geloof in jezelf en in je intuitie. Stel niet uit als het abortus is....het wordt niet makkelijker....integendeel.
Lieve meid, ik denk aan je.
zaterdag 5 mei 2012 om 21:54
@Diepzeeduikertje: jij ook bedankt voor je verhaal!
Heb zojuist toch een vriendin gebeld om het te delen. Dat was heel fijn. Ze begreep mijn standpunt helemaal, maar kon zich mijn twijfel ook goed voorstellen. Net ook nog even met MrDate gebeld. Hij is ook behoorlijk ontdaan door de hele situatie. Heeft gedeeltelijk hetzelfde dilemma als ik. Geeft mij de ruimte voor mijn twijfel en dat is prettig.
Ik heb overigens ook sterk het gevoel dat dit een meisje is. Bij mijn andere kinderen voelde ik direct een soort band, met dit kindje niet. Zal wellicht ook komen doordat ik nog in shock verkeer en de zwangerschap zowat probeer te negeren. Heb al een naam voor haar. Voor in mijn herinneringen...
Heb zojuist toch een vriendin gebeld om het te delen. Dat was heel fijn. Ze begreep mijn standpunt helemaal, maar kon zich mijn twijfel ook goed voorstellen. Net ook nog even met MrDate gebeld. Hij is ook behoorlijk ontdaan door de hele situatie. Heeft gedeeltelijk hetzelfde dilemma als ik. Geeft mij de ruimte voor mijn twijfel en dat is prettig.
Ik heb overigens ook sterk het gevoel dat dit een meisje is. Bij mijn andere kinderen voelde ik direct een soort band, met dit kindje niet. Zal wellicht ook komen doordat ik nog in shock verkeer en de zwangerschap zowat probeer te negeren. Heb al een naam voor haar. Voor in mijn herinneringen...
zondag 6 mei 2012 om 19:41
Denk dat ik veel verkeerde reacties op roep,en dat wil ik niet!!
Wil alleen ook mn mening geven, net als de rest!
Een klompje cellen?
Het hartje klopt met 6 weken.
Met 8 weken zit alles er op en er aan.
Het heeft gevoel...
Wat kan het kindje er aan doen dat het condoom gescheurd is, en de MAP niet werkte?
Hier ook 1 ongeplande zwangerschap gehad.. moet er toch niet aan denken dat ik m had moeten missen, mn schat!
En ja, ik was superjong, kreeg een postnatale depressie, en een paniekstoornis...
Maar JUIST de kinderen hielpen me erdoor!
Het gevoel dat je leven geen zin meer heeft, ken ik ook!
Maar als ik dan naar het kleine wondertje keek, dan wist ik waarvoor ik het MOEST doen.
Ik gun hun een mooi leven, met een lieve moeder, die ondanks dat het hier financieel niet makkelijk is, wel het leukste van maakt voor ze.
Met Marktplaats, goedkope boodschappen en 2e hands kleding kom je een heel eind hoor!
En 2 of 3 mondjes voeden?
Is dat zo n verschil.?
Weet zeker dat je heel veel hulp zult krijgen van je omgeving.
En dan nog iets: Het niet afstaan van je kind, omdat je dan altijd het gevoel hebt dat er iets biologisch van je rondloopt kan niet?
Maar een schuldgevoel voor het weghalen van je kind is wel okay??
Nee, dat begrijp ik niet.
Ik denk, als dit kindje in je buik, 20 jaar is, en je vraagt: Had je er liever niet willen zijn, dat dat zelfs een beledigende vraag zou zijn!
Het leven is toch mooi, ook al is het zo kort!
Zo, het is een heel verhaal geworden, en nee, ik wil hier geen enorme discussie opstarten, ook al zullen mensen zich afvragen waarom ik dit bericht dan wel schrijf!
Ik wil gewoon mn mening geven, net als de anderen die het niet met me eens zijn.
Ik hoop dat je het kindje houd.
Sterkte met je beslissing.
Ik zou je graag willen helpen.
Groetjes
Wil alleen ook mn mening geven, net als de rest!
Een klompje cellen?
Het hartje klopt met 6 weken.
Met 8 weken zit alles er op en er aan.
Het heeft gevoel...
Wat kan het kindje er aan doen dat het condoom gescheurd is, en de MAP niet werkte?
Hier ook 1 ongeplande zwangerschap gehad.. moet er toch niet aan denken dat ik m had moeten missen, mn schat!
En ja, ik was superjong, kreeg een postnatale depressie, en een paniekstoornis...
Maar JUIST de kinderen hielpen me erdoor!
Het gevoel dat je leven geen zin meer heeft, ken ik ook!
Maar als ik dan naar het kleine wondertje keek, dan wist ik waarvoor ik het MOEST doen.
Ik gun hun een mooi leven, met een lieve moeder, die ondanks dat het hier financieel niet makkelijk is, wel het leukste van maakt voor ze.
Met Marktplaats, goedkope boodschappen en 2e hands kleding kom je een heel eind hoor!
En 2 of 3 mondjes voeden?
Is dat zo n verschil.?
Weet zeker dat je heel veel hulp zult krijgen van je omgeving.
En dan nog iets: Het niet afstaan van je kind, omdat je dan altijd het gevoel hebt dat er iets biologisch van je rondloopt kan niet?
Maar een schuldgevoel voor het weghalen van je kind is wel okay??
Nee, dat begrijp ik niet.
Ik denk, als dit kindje in je buik, 20 jaar is, en je vraagt: Had je er liever niet willen zijn, dat dat zelfs een beledigende vraag zou zijn!
Het leven is toch mooi, ook al is het zo kort!
Zo, het is een heel verhaal geworden, en nee, ik wil hier geen enorme discussie opstarten, ook al zullen mensen zich afvragen waarom ik dit bericht dan wel schrijf!
Ik wil gewoon mn mening geven, net als de anderen die het niet met me eens zijn.
Ik hoop dat je het kindje houd.
Sterkte met je beslissing.
Ik zou je graag willen helpen.
Groetjes
zondag 6 mei 2012 om 19:50
Ninosz, alle respect voor jouw visie en ervaring. Niets is zo persoonlijk als de beslissing een zwangerschap door te zetten of af te breken. "Het leven is kort" en "juist de kinderen hielpen me erdoor" zijn uitspraken die TO misschien minder aanspreken, aangezien zij een jaar geleden als moeder van twee er een einde aan wilde maken. Het zou in het belang van haar kinderen (en haarzelf!) kunnen zijn om abortus te plegen, gewoonweg om te overleven.
Ga in therapie!
zondag 6 mei 2012 om 19:57
Begrijpelijk dat die uitspraken haar minder doen..
Eerlijk gezegd mij ook nog steeds, behalve de 2e uitspraak!
Maar doordat ik er zelf in probeer te geloven, JUIST om te overleven, kan ik dit nu wel zeggen!
Het leven is niet makkelijk voor sommigen, dat ben ik helemaal met je eens, maar ik geloof er niet in dat een kind je ellende kan brengen..
Tuurlijk is opvoeden moeilijk en zwaar, maar een lach van je kind kan al zoveel goedmaken. (ook al is het maar voor een minuut of 2, die heb je dan wel weer te pakken)
En dan weet ik zeker dat je er blij mee bent dat je de keuze voor een abortus niet hebt gemaakt!
Het gevoel er een einde aan te willen maken ken ik ook hoor, gelukkig nooit echt stappen daarvoor ondernomen,of het plan gehad het echt te moeten doen, maar ook DAAR kan het kindje in je buik niets aan doen..
Eerlijk gezegd mij ook nog steeds, behalve de 2e uitspraak!
Maar doordat ik er zelf in probeer te geloven, JUIST om te overleven, kan ik dit nu wel zeggen!
Het leven is niet makkelijk voor sommigen, dat ben ik helemaal met je eens, maar ik geloof er niet in dat een kind je ellende kan brengen..
Tuurlijk is opvoeden moeilijk en zwaar, maar een lach van je kind kan al zoveel goedmaken. (ook al is het maar voor een minuut of 2, die heb je dan wel weer te pakken)
En dan weet ik zeker dat je er blij mee bent dat je de keuze voor een abortus niet hebt gemaakt!
Het gevoel er een einde aan te willen maken ken ik ook hoor, gelukkig nooit echt stappen daarvoor ondernomen,of het plan gehad het echt te moeten doen, maar ook DAAR kan het kindje in je buik niets aan doen..
zondag 6 mei 2012 om 21:22
Jij bekijkt het vanuit je eigen optiek en hebt je eigen keuze gemaakt, en daar sta jij nog steeds achter. Dat moet TO ook doen, vind je niet? Stel je voor dat iemand had aangedrongen op abortus en dat je het daarom had gedaan. Daar had je toch niet mee kunnen leven?
Dit soort ingrijpende beslissingen moet je echt zelf nemen.
Dit soort ingrijpende beslissingen moet je echt zelf nemen.
Ga in therapie!
zondag 6 mei 2012 om 21:49
Lieve TO,
Na je hele topic gelezen te hebben, kan ook ik alleen maar zeggen dat ik heel erg goed zou begrijpen als je deze zwangerschap zou afbreken.
Een heel erg moeilijke beslissing en heel veel twijfels...maar voorop staan moeten de twee kindjes die je al hebt. Ze hebben een lieve en stabiele moeder nodig en er nog een bij-misschien in je eentje- lijkt mij ongelooflijk zwaar.
Heel veel sterkte bij deze hele moeilijke beslissing!
Na je hele topic gelezen te hebben, kan ook ik alleen maar zeggen dat ik heel erg goed zou begrijpen als je deze zwangerschap zou afbreken.
Een heel erg moeilijke beslissing en heel veel twijfels...maar voorop staan moeten de twee kindjes die je al hebt. Ze hebben een lieve en stabiele moeder nodig en er nog een bij-misschien in je eentje- lijkt mij ongelooflijk zwaar.
Heel veel sterkte bij deze hele moeilijke beslissing!
zondag 6 mei 2012 om 22:27
Sinds vanmorgen voel ik een soort van rust. Ik weet gewoon wat ik moet doen en ga dat ook doen: de abortus gaat deze week plaatsvinden. Hoewel ik me een soort van raar rustig voel sinds vanmorgen toen ik de knoop definitief voor mezelf doorhakte, de gemende gevoelens blijven. Ik vond abortus altijd zo verwerpelijk. En dan ineens zit ik in een situatie dat ik zwanger ben en ik wéét dat ik dit kind niet kan bieden wat het verdient, ikzelf en de kinderen die ik al heb hieraan onderdoor zouden gaan. Het blijft moeilijk. Ik voel ook mee met vrouwen die hier betogen tegen abortus. Maar ik moet verantwoordelijkheid nemen voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn twee kinderen. En ik vind dat ik daarvoor deze keuze moet maken,
maandag 7 mei 2012 om 00:09
Goed gedaan! Respect voor dat je hebt durven kiezen in deze o zo moeilijke situatie. Laat je begeleiden door goede hulpverlening, laat je troosten door mensen die je liefhebben. Hoe raar het ook moge klinken, ik vind dat je trots mag zijn op jezelf omdat je vanuit liefde, verstand en realisme hebt gekozen voor wat voor je denkt dat voor jullie allen het beste is. Sterkte !
maandag 7 mei 2012 om 16:42
quote:ninosz schreef op 06 mei 2012 @ 19:41:
Ik denk, als dit kindje in je buik, 20 jaar is, en je vraagt: Had je er liever niet willen zijn, dat dat zelfs een beledigende vraag zou zijn!
Het leven is toch mooi, ook al is het zo kort!
Ik vind dit een hele kwetsende opmerking tegen TO!!!
Natuurlijk ga ze (indien ze gaan abortus pleegt) niet aan haar kind vertellen dat hij/zij niet de bedoeling was....
het leven is zeker mooi, en ik ben blij dat je je toch hebt kunnen redden ook al was jouw kindje niet gepland. Maar niet iedereen kan het zomaar opbrengen en daarom is het heel fijn dat TO de keuze heeft tussen wel of niet een kindje krijgen.
Ik denk, als dit kindje in je buik, 20 jaar is, en je vraagt: Had je er liever niet willen zijn, dat dat zelfs een beledigende vraag zou zijn!
Het leven is toch mooi, ook al is het zo kort!
Ik vind dit een hele kwetsende opmerking tegen TO!!!
Natuurlijk ga ze (indien ze gaan abortus pleegt) niet aan haar kind vertellen dat hij/zij niet de bedoeling was....
het leven is zeker mooi, en ik ben blij dat je je toch hebt kunnen redden ook al was jouw kindje niet gepland. Maar niet iedereen kan het zomaar opbrengen en daarom is het heel fijn dat TO de keuze heeft tussen wel of niet een kindje krijgen.
maandag 7 mei 2012 om 22:24
Hey sproetnick.. ik voel met je mee. Ik heb wel een abortus laten doen van mijn ex waar ik al 11 jaar mee was. Ik kwam er achter dat ik zwanger was van ons tweede toen hij niet meer verder met mij wilde. Ik raakte aardig in paniek....nu 2 jaar later ben ik erg blij met de beslissing. Anders had ik nu als alleenstaande moeder met 2 kindjes gezeten (mijn jongste was toen nog maar 11 maanden).
Je moet echt naar je verstand gaan luisteren en niet naar je moeder hart. (ik weet dat het heel moeilijk is). Ik heb op een gegeven moment de knoop door gehakt omdat ik niet alleen wilde bevallen en alleen wilde opvoeden en natuurlijk ook de financieen... (1 kindje is al zwaar genoeg)..
Als je verder wilt praten hoor ik het wel.
Sterkte meis.
Je moet echt naar je verstand gaan luisteren en niet naar je moeder hart. (ik weet dat het heel moeilijk is). Ik heb op een gegeven moment de knoop door gehakt omdat ik niet alleen wilde bevallen en alleen wilde opvoeden en natuurlijk ook de financieen... (1 kindje is al zwaar genoeg)..
Als je verder wilt praten hoor ik het wel.
Sterkte meis.
dinsdag 8 mei 2012 om 12:12
'T is gebeurd. Het was verschrikkelijk en ik voel me ontzettend leeg en emotioneel lamgeslagen. De echo liet zien dat ik inderdaad erg pril zwanger was. Er was alleen een vruchtzakje te zien. Geen foeutus, geen hartje. 'T is niet meer dan een klompje cellen, zei de verpleegkundige. Ik heb elke traan uit mijn lijf gehuild. En nu verder. Eens kijken hoe....