Eenzaam

Jasmijnie; ik denk dat je de oplossing veel beter kunt bedenken dan dat ik dat voor je zou kunnen. Ik wil je alleen wel even een dikke geven...

Dat heeft tijd nodig. Onvermijdelijk. Die tijd kun je doorbrengen in je eentje, op de bank bij de tv of achter je computer, maar je kunt die tijd ook wat leuks gaan doen.



Doordat je een tijd een relatie hebt gehad, is je vriendenkring veranderd. Misschien is het tijd om je vriendenkring uit te breiden met mensen die net als jij tijd hebben om erop uit te gaan. Probeer eens een oproepje op het prikbord, hier.



Misschien heb je er geen zin in. Wil je liever in een oude pyjama onder de dekens kruipen en zielige muziek luisteren en romantische films kijken. Of de hele tijd aan hém denken en aan jullie relatie en hoe jammer het is dat het afgelopen is. Soms wel lekker, maar niet te lang, dan moet je jezelf een schop onder je kont verkopen en wat gaan doen.



Probeer het trouwens ook leuk te hebben in je eentje. Misschien makkelijker gezegd dan gedaan, maar zoek leuke activiteiten die je alleen kunt ondernemen. Juist op het moment dat je dreigt met je bank te vergroeien, gooi je zo'n activiteit in de lucht en ga je wandelen, iets koken of bakken, iets opruimen in huis, naar de bioscoop, noem maar op.



Het topic met allemaal leuke dingen die je kunt doen hier ergens op het forum lijkt me trouwens ook een fijn medicijn tegen liefdesverdriet. Veel sterkte, liefdesverdriet is gewoon zwaar klote.

Het slijt. Echt.

Hoe lang is het nu geleden?



Het kost tijd om weer je ritme te vinden. De opmerking 'dat vrienden hun eigen leven hebben' vind ik altijd zo'n dooddoener. En heb je nooit 'eigen' vrienden gehad in je relatie, waar je sowieso alleen dingen mee deed? Heb je aangegeven bij je vrienden dat je behoefte hebt aan contact? Ze kunnen dat niet ruiken natuurlijk.



Word bijvoorbeeld lid van een sportclub, ga een cursus doen, ga nieuwe mensen leren kennen en onderneem dingen. En nee, in het begin is dat helemaal niet leuk om 'alleen' op dingen af te stappen, maar het went snel genoeg. En voor je het weet heb je wel weer leuke mensen om je heen om dingen mee te ondernemen.



Denk nu nog niet na over een relatie. Leer eerst om het leuk te hebben met jezelf. Een relatie is een leuke aanvulling op je leven, geen vereiste voor een leuk leven.

Volkomen eens met makreel en himalaya.



Sterkte

Lieve TO,

Ik herken het. Echt volkomen. Het is een rotgevoel, dat eenzaam voelen. Ik weet ook geen oplossing, maar weet dat het niet gaat werken als je van iedereen hoort: ga leuks doen, zit niet bij de pakken neer. Misschien is het juist tijd om even bij de pakken neer te zitten? Ik snap uit je post dat je relatie met je ex niet fijn was. Ook dat herken ik, en dan toch aan hem denken, hem missen. En misschien houd je, net als ik, nog van iemand die zoals je schrijft alles kapot maakte. Ik herken het, en wat me helpt is over "hem" schrijven en de relatie die we hadden. Daarom mijn vraag aan jou: hoe voelde je je met hem? Waarmee heeft hij je pijn gedaan, welke wond gaat nog maar heel langzaam dicht?



Ik weet uit ervaring dat het heel lastig is het daarover met anderen te hebben. Want zodra je zegt dat ie bv tegen je schreeuwde, moet je blij zijn dat je bij m weg bent. En dan, al die andere gevoelens, van normaal liefdesverdriet, eenzaamheid en vragen? Die zijn er dan ook nog. Dus daarom, schrijf van je af. Wat ging er mis? Wat is er zo kapot nu? Waarom ben je bij hem weg gegaan, wat was het dat de druppel was die de emmer deed overlopen?



En waar heb je nu behoefte aan?

Kun je dit aan iemand aangeven?



Eenzaamheid is een gevolg (in mijn geval) van te veel pijn over te lange tijd. Ik merk dat als ik die een plekje (probeer te) geven ik me ook minder eenzaam voel. Maar dat is eng (want wat komt er allemaal boven, en als dat zo is: met wie kan ik dat delen). T hoeft allemaal niet in 1 keer. Maak er stapjes van, zo mogelijk. Kijk bv (ik zeg maar wat) eerst eens naar relatie met ex. En kijk wat oorzaak en gevolg is. Voel je je alleen omdat je pijn hebt en je daarom afzonderd, of is het misschien dat je mensen nu minder wantrouwt (door wat ex deed), of is er daadwerkelijk niemand om je heen met wie je het kunt delen? Maw, kun je er zelf wel iets mee, met je gevoelens, ook naar anderen - durf je open te zijn? - of zit alles "vast" en zouden er bv wel mensen zijn in je omgeving die je zou kunnen bellen?



Een subtiel verschil, maar door goed te kijken naar wat je voelt kom je echt een hele stap verder (al is dat niet altijd fijn of makkelijk).

En schrijf hier van je af.

Je problemen zijn niet uniek, hoe stom dat ook klinkt. Veel meer mensen hebben een slechte relatie een plekje weten te geven, of eenzaamheid overwonnen. Dat gaat niet in 1 dag (houd ik mezelf ook voor), maar het kan. En jij kunt t.



Liefs en sterkte,

Misia

Ha TO,

Ik heb dat ook (gehad), dat goedbedoelde onbegrip van vrienden. Ik lees dat je geen behoefte hebt dat zij je de "les" lezen en zeggen wat je moet doen. Logisch!

Ik weet niet hoe slecht of mishandelend de relatie was met je ex, maar ik heb veel gehad aan het boek: "It's my life now!" van auteurs Hock en Dugan; en aan de boeken van Patricia Evans. Zij heeft ook een goede website: www.verbalabuse.com

In de boeken van Evans vond ik veel herkenning en nieuw zelfvertrouwen.



Je staat niet alleen....



Misia

Ik zou het met je vrienden ook niet over je ex hebben. Dan blijf jij erin hangen en gaan zij je ongevraagd advies geven. Daarnaast worden ze dat misschien ook snel beu. Gewoon, hup, verder.,

En als je van wandelen houdt, zou je weekendhike kunnen proberen. Een beetje hetzelfde als NMLK, maar dan speciaal gericht op wandelingen (al dan niet met een borrel/etentje/film er na).