Psyche
alle pijlers
Wat moet ik nou
woensdag 16 mei 2012 om 14:07
Mijn pa is een maand geleden overleden na een jaar ziek te zijn geweest (hersentumor). Hier heb ik veel verdriet van.
Nu is het zo dat mijn (stief)moeder "rust" wil. Wat dus inhoudt, geen contact met ons, dus niet met zijn dochters en met mijn kids. Ze zegt dat ze alles op een rijtje moet krijgen, ook wat er de afgelopen jaren is gebeurd.
Er is namelijk een keer iets voorgevallen waardoor er een half jaar geen contact was, dit is hersteld en uitgesproken, maar nu geeft ze aan dat ze nooit achter de beslissingen van mijn pa heeft gestaan en nu moeite heeft om haar leven op orde te krijgen. Dit schrijft ze in een brief die ik net binnenkrijg.
Voor deze brief heb ik haar de rust natuurlijk gegund, maar ik heb daar zoveel pijn van, dat ik haar niet kan bellen (wat we al 12jaar bijna elke dag doen), niet langs kan gaan enz, ik kan mijn verdriet niet delen om mn pa en mn oudste zoon van bijna 4 vraagt elke dag waarom we niet naar oma kunnen.
Ik trek dit echt niet. Het lijkt mij dat je als moeder je kinderen om je heen witl hebben, maar dit wil ze helemaal alleen doen. En we zullen haar vanzelf horen of zien als ze zichzelf beter voelt.
Haar afsluiter van de brief was, tot in de toekomst...
Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
P.s. Mijn eigen mmeder is in 2002 al overleden aan zelfdoding en de ouders van mijn man leven ook niet meer, dus eigenlijk voel ik me nu erg alleen?
Nu is het zo dat mijn (stief)moeder "rust" wil. Wat dus inhoudt, geen contact met ons, dus niet met zijn dochters en met mijn kids. Ze zegt dat ze alles op een rijtje moet krijgen, ook wat er de afgelopen jaren is gebeurd.
Er is namelijk een keer iets voorgevallen waardoor er een half jaar geen contact was, dit is hersteld en uitgesproken, maar nu geeft ze aan dat ze nooit achter de beslissingen van mijn pa heeft gestaan en nu moeite heeft om haar leven op orde te krijgen. Dit schrijft ze in een brief die ik net binnenkrijg.
Voor deze brief heb ik haar de rust natuurlijk gegund, maar ik heb daar zoveel pijn van, dat ik haar niet kan bellen (wat we al 12jaar bijna elke dag doen), niet langs kan gaan enz, ik kan mijn verdriet niet delen om mn pa en mn oudste zoon van bijna 4 vraagt elke dag waarom we niet naar oma kunnen.
Ik trek dit echt niet. Het lijkt mij dat je als moeder je kinderen om je heen witl hebben, maar dit wil ze helemaal alleen doen. En we zullen haar vanzelf horen of zien als ze zichzelf beter voelt.
Haar afsluiter van de brief was, tot in de toekomst...
Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
P.s. Mijn eigen mmeder is in 2002 al overleden aan zelfdoding en de ouders van mijn man leven ook niet meer, dus eigenlijk voel ik me nu erg alleen?
Elke dag is er een! Maak er dus elke dag een feestje van!
woensdag 16 mei 2012 om 14:10
ik kan je niet helpen.. ik heb hetzelfde alleen heb ik geen brief gekregen. na verwoede pogingen tot contact onderhouden zonder reactie. uitnodigingen waar niet eens een afzegging op kwam maar helemaal niks heb ik met mijn stiefzus (haar dochter) gesproken en alles uitgelegd.
nu besloten dat mijn deur altijd open staat maar dat ze wel zelf moet komen en aan moet geven of ze contact wil
bij mij is het trouwens nu 2 jaar geleden en na een jaar was het gesprek met stiefzus
nu besloten dat mijn deur altijd open staat maar dat ze wel zelf moet komen en aan moet geven of ze contact wil
bij mij is het trouwens nu 2 jaar geleden en na een jaar was het gesprek met stiefzus
En doooooor!
woensdag 16 mei 2012 om 14:54
Ik ben bang dat je dit toch alleen moet doen ,het verwerken van dit grote verlies. Je kan haar niet dwingen er voor haar te zijn, hoe hard je haar ook nodig hebt. Het is verrekte oneerlijk, jij bent "het kind"in deze situatie, die haar "stief"moeder nodig heeft, maar ze kan het niet.
Ik heb hetzelfde meegemaakt bij het overlijden van mijn vader, kon ook niet bij mijn moeder en zussen terecht. Mijn moeder was natuurlijk haar man verloren, en zij had genoeg aan haar eigen verdriet. Ik kon ook niet bij mijn zussen terecht, zij hadden ook genoeg aan hun eigen verdriet, dus dan sta je alleen. Richt je op je gezinnetje en haal daar uit wat je nodig hebt om deze moeilijke periode door te gaan. Heel veel sterkte!
Ik heb hetzelfde meegemaakt bij het overlijden van mijn vader, kon ook niet bij mijn moeder en zussen terecht. Mijn moeder was natuurlijk haar man verloren, en zij had genoeg aan haar eigen verdriet. Ik kon ook niet bij mijn zussen terecht, zij hadden ook genoeg aan hun eigen verdriet, dus dan sta je alleen. Richt je op je gezinnetje en haal daar uit wat je nodig hebt om deze moeilijke periode door te gaan. Heel veel sterkte!
woensdag 16 mei 2012 om 19:59
Wat een "ware" reacties. Dank jullie wel! Ik weet ook wel hoe het werkt en hoe ik dinge oet verwerken, heb helaas heel veel in mn leventje op mn pad gehad, maar dat ma de deuren juist nu dicht houdt, kon en kan ik even niet verwerken. Ik ga zeker geduld hebben en me nog meer richten op mn gezinnetje...
Nogmaals dank jullie wel!
Nogmaals dank jullie wel!
Elke dag is er een! Maak er dus elke dag een feestje van!
woensdag 16 mei 2012 om 21:01
CRG hoe naar en veel sterkte gewenst.
Schrijf haar een brief terug waarin je omschrijft hoe veel je het contact waardeert en hoe belangrijk zij voor jou is ook gezien wat je allemaal hebt verloren.
Geef ook aan dat je begrijpt dat zij tijd nodig heeft en benoem dat de deur open staat ook in de toekomst. Dan heb je je zegje gedaan en neemt zij wellicht later contact met je op.
Schrijf haar een brief terug waarin je omschrijft hoe veel je het contact waardeert en hoe belangrijk zij voor jou is ook gezien wat je allemaal hebt verloren.
Geef ook aan dat je begrijpt dat zij tijd nodig heeft en benoem dat de deur open staat ook in de toekomst. Dan heb je je zegje gedaan en neemt zij wellicht later contact met je op.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
