Beetje klaar met mezelf......

Goed zo Mopsie, zo komt er langzaam maar zeker schot in, en idd als fysio meer pijn geeft dan verlicht is het zeker beter om dat even te stoppen.

Ben blij dat je voorlopig 'tevreden' kunt zijn met deze oplossing en benieuwd wat de specialist ermee doet. Acceptatie zal wellicht al een hoop schelen. Slaap lekker vannacht.

Fijn dat je naar de revalidatie-arts kan. Bij welk centrum werkt deze? Misschien is het ook wel wat voor mij.



Fijne dag vandaag!

Kelso; je kunt bij elk ziekenhuis met een revalidatiepoli en elk revalidatiecentrum terecht. Whiplashklachten zijn dusdanig veelvoorkomend, dat er in zo ongeveer elk van hen genoeg geboden wordt en zo niet, dan weten ze waar wel.





Mopsie; de topictitel is er een waar ik al een paar dagen erg dubbel gevoel bij krijg. Ik denk wel wat te vatten waar je vandaan komt, maar als je het echt zo voelt en zien (klaar met mezelf), dan heb je daar al een aardige knoeperd van drempel qua een stuk acceptatie en berusting dat nu is wat is. Alleen al dat (on)bewust vechten tegen wat is kost veel energie. Energie die er niet is, en zie daar; dus ga je eerder over de grenzen heen resulterend in makkelijker sneller pijn en andere klachten. Ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan maar wees ook daarin realistisch richting jezelf. Niet balen als het niet allemaal maar meteen geweldig gaat qua accepteren, elk stapje is er al een.



Wees erop voorbereid dat men zou kunnen vinden dat je nog niet toe bent aan revalidatie. Voor jou is het al een paar weken, voor dit soort klachten is het vaak pas een paar weken. De meningen en inzichten zijn niet 1 op 1 gelijk en het verschilt ook per persoonlijke situatie, maar het is niet uitzonderlijk om bij deze klachten niet zo vlot al een traject op te willen starten. Niet in de laatste plaats omdat het zo vroeg nog is. Gelukkig is het zo dat tijd echt een positieve invloed heeft bij veel van dit soort klachten. Te snel aan de slag kan daarentegen soms weer negatief werken, naast de vertroebeling waardoor je niet meer kunt beoordelen of er sprake is van gewoon herstel of resultaat van revalidatie.



Probeer voor jezelf al zo duidelijk mogelijk te maken wat je bij de revalidatiearts wilt bespreken. Geheid dat je veel te veel hebt, ook al zijn het vaak lange consulten. Waar mogelijk zo doelgericht formuleren is dus een groot goed. Denk bijv. aan een top 3 van punten waar jij iets mee wilt. Of een top zoveel van de dingen die je het meest belemmeren.



Veel mensen schrikken als ze zich realiseren dat revalideren met dit soort klachten niet alleen bestaat uit fysieke aanpak zoals bijv. fysio, ergo etc. maar ook uit zaken zoals psychologie, maatschappelijk werk etc. Trek daaruit svp niet de conclusie dat men dus denkt dat het tussen de oren zou zitten, want dat is het niet. Die takken worden juist ingeschakeld om o.a. aan die acceptatie te werken. Om inzicht te krijgen in eigen gedrag en hoe dit ook weer invloed heeft. Om te leren van het standje overleven naar standje leven te gaan.



Voor nu praktisch; respecteer het lijf. Rust roest, maar wees je ook bewust van de grenzen die er zijn. Probeer een nieuwe draai te vinden. Het is makkelijk om je nu verloren te voelen en nog meer geconfronteerd te worden met de verandering omdat je bepaalde routinematige invulling niet meer kunt of minder. Als je dat opnieuw invulling kunt geven, scheelt dat al enorm aan "nu kan ik niet............". Voor mij heeft het altijd goed gewerkt om bewust te kijken naar wat ik wil bereiken ergens mee. Dus niet "ik wil werken", maar "waarom wil ik werken". Met die antwoorden is het makkelijker om een nieuwe invulling te vinden die ook daarbij past maar wel de belastbaarheid respecteert. Bijv. zoek je iets om even lekker het brein te gebruiken? Een puzzel of goede discussie kan dat invullen, waar nodig opgehakt in kleine momentjes van 1, 5, 10 of hoeveel minuten per keer je kunt hebben.



Als je er aan kunt komen; het boek "de pijn de baas" van Frits Winters is een aardig stukje basisfundering om al aan de slag te gaan met acceptatie en weer terug naar leven. Het is een techniek die ook toegepast wordt in pijnrevalidatie, whiplashrevalidatie etc. al dan niet aangevuld met andere technieken. Het boek is redelijk ruim opgezet. Van uitleg hoe chronische pijn nu eigenlijk werkt in het lijf tot uitleg hoe dit soort veranderingen relaties kan beïnvloeden, de rol die ieder daarin heeft maar ook heel praktisch gericht met oefeningen etc. Wel puur dus op chronische pijn gericht, maar de techniek valt te distilleren naar meer van de klachten die je hebt. Als het inderdaad een x-tal weken na het ongeval is, dan voldoe je waarschijnlijk (nog) niet aan de criteria van chronische pijn (pijn langer dan 3 mndn) maar als je de techniek ziet kun je dat wel vertalen.

het eerste wat ik dacht was

haar cranio sacraal ritme heeft een opdoffer gehad

en loopt nu uit de maat

met alle neurologische gevolgen van dien..



..zie ik even later dat Kelso dit o.a noemt..

@pixiedust, Op zich weet ik dat wel. Ik sta ook op de wachtlijst bij een revalidatiecentrum, maar de ene arts is de andere niet. De arts die ik heb, is niet gespecialiseerd in whiplashklachten. Vandaar.

Maar bedankt

Volop in het acceptatieproces.

Je bent feitelijk gehandicapt, alleen is dat uiterlijk niet zichtbaar want je zit niet gevangen in een rolstoel. Maar je zit wel gevangen in je lichaam, een lichaam dat beperking oplegt voor dingen die vanzelfsprekend horen te zijn, het normale functioneren.



Kan me voorstellen dat je daar klaar mee bent.

het enige opbeurende dat ik je kan zeggen is dat het is eigenlijk nog maar kort geleden en je nog in revalidatie zit en het in jaren nog steeds beter kan worden dan het nu is.



En hoofdpijn SUCKS. dat effe voorop gesteld. Dat tast veel levenskwaliteit aan.

Kan me voorstellen dat je effe van je af wilt schrijven.

Wat een pech, wat een schrik en wat een kl*te bestuurder (ster) om door te rijden.



Natuurlijk ben je woest, zou niet goed zijn als je het niet zou zijn maar laat het je niet overheersen.



Gelukkig is 2012 nog lang niet voorbij want ik geloof niet in rampjaren en ik weet zeker dat dit jaar ook goede dingen voor jou in petto heeft.

Oh nee toch !!! Jezus wat een kolere eikel!! Bagger zeg, snap dat je woest bent en geschrokken. Wat zijn er toch een hoop aso's op de wereld. Bah.

Nou ja, zeg!!!!!! Wat een schrik!



Maar wat knap dat je zelf weer bent gaan rijden. Voor je schade moet je aangifte doen en kan het waarborgfonds je misschien bijstaan.

Hoe is het met jou? Naast de enorme schrik?

Mopsie hoe gaat het nu met je? Een beetje van de schrik en boosheid bekomen?

Gelukkig dat je niet ook hiervan lichamelijke schade hebt, Mops. Hier nog een flensje trouwens bah vieze benauwdheid. De zon doet mij ook weinig goed momenteel (hoofdpijn) en dan moet ik nog leren voor een tentamen ook (n die vanmiddag gaan maken) ik ga iig me de auto want heb geen zin om in andermans stinkende zweetlucht te moeten zitten in de trein, dat ga ik echt niet trekken nu.

Veel sterkte vandaag en hopelijk kun je een beetje met de gordijnen dicht binnen blijven.

Ja vreselijk heet! Vandaag gelukkig heerlijke wind , stukken beter zo hè!

Tentamen ging goed maar helaas rest vd dag ook weer geteisterd door hoofdpijn, waardoor sporten niet ging. Wel nog even met studiegenoten op terras gezeten (in de schaduw)

Vandaag rustig aan want de hoofdpijn is minder maar zit nog wel 'ergens'. Wil m niet weer triggeren... Met jou?

Rustig aan Mopsie, stap voor stap. Je hoefd niet te hollen, lopen is momenteel al zwaar genoeg.



Fijne dagen Mopsie en Fantast.....

Hallo Mopsie,



Ik ken je niet persoonlijk, maar ik denk dat jij absoluut geen "mieper" bent, maar een echte vechtster.



Ik hoop dat je een fijn Pinksterweekend zult hebben, samen met je vriend.



En Fantastissima, ik hoop dat je geslaagd bent voor je tentamen.



Sterkte allemaal. En voor iedereen een Pinksteren.