Relaties
alle pijlers
Mijn scheiding
zaterdag 19 mei 2012 om 11:45
Veel respect voor jullie hoor, Noppes, Dubiootje en Crazy-Jo. Vind dat altijd zo laaaaaaag als een man ( in het geval van Noppes) niet wil betalen voor het kind. Een kind op de wereld zetten doe je toch samen. Maar je hebt er figuren bij... 
Liefde is als Sinterklaas: je moet er in geloven, anders wordt het niks...
zaterdag 19 mei 2012 om 11:48
Ik leg jullie adviezen en raad ook niet compleet opzij hoor. Het doet wel degelijk wat. Ik sla het op en dan gaat het het ergens wel aarden. Ik waardeer alle reacties, ook de harde of die het niet met me eens zijn. Ik voel ook wel dat jullie het allemaal goed bedoelen.
Noppies, echt? Wat een absurd ouderschapsplan! Ik dacht dat mijn ex erg was....
En nee, ik denk niet dat hij makkelijker gaat worden als hij moet betalen...maar ik ben ook wel zo realistisch dat ik zie dat het met hem nooit makkelijk zal worden. Hij gunt mij inderdaad het licht in mijn ogen niet. Dat is iets dat ik nooit zal begrijpen. Maar goed, dat moet ik proberen naast me neer te gaan leggen.
Noppies, echt? Wat een absurd ouderschapsplan! Ik dacht dat mijn ex erg was....
En nee, ik denk niet dat hij makkelijker gaat worden als hij moet betalen...maar ik ben ook wel zo realistisch dat ik zie dat het met hem nooit makkelijk zal worden. Hij gunt mij inderdaad het licht in mijn ogen niet. Dat is iets dat ik nooit zal begrijpen. Maar goed, dat moet ik proberen naast me neer te gaan leggen.
zaterdag 19 mei 2012 om 11:51
zaterdag 19 mei 2012 om 11:53
Mrspotatohead: ik heb het idee dat jij hem ook het licht in de ogen niet gunt en dat dit een typisch 'waar twee vechten zijn twee schuld' verhaal is.
Verder heb je om in de thuiszorg te gaan poetsen echt geen diploma nodig. Het zou heel goed voor je zijn om te gaan werken, dan heb je ook wat afleiding van de hele scheiding en alles wat er om heen speelt.
Verder heb je om in de thuiszorg te gaan poetsen echt geen diploma nodig. Het zou heel goed voor je zijn om te gaan werken, dan heb je ook wat afleiding van de hele scheiding en alles wat er om heen speelt.
zaterdag 19 mei 2012 om 11:54
TO, heel veel sterkte in dit moeilijke verhaal.
Ten eerste, probeer te zien dat je ex heel erg veel kan dreigen, maar niets kan doen. Als hij KA op een bepaalde rekening wil, dan is dat willen zijn goed recht. Het is jouw recht te doen wat JIJ ermee wil. Laat hem lekker dreigen, schreeuwen. Het is als een wesp in een fles. Je wordt alleen gestoken als je bij hem in die fles gaat zitten.
Mbt omgang, je kunt hem ook even in zijn auto laten wachten tot je klaar bent met de kleine. Ben je eerder klaar, dan geef je je kind eerder mee (geen machtspel van maken), ben je pas om 10.00 uur klaar, dan wacht hij maar even. Buiten of in zijn auto. Je hoeft hem niet binnen te laten.
Wat betreft die PA, ik zou het niet doen als ik jouw was. Je maakt je rete afhankelijk van hem en mijn grootste advies aan jou is juist je eigen leven op orde krijgen. Richten op jou en je kind en niet meer op hem. Hoe langer je met zijn of je eigen strijd bezig bent, hoe ellendiger het wordt.
Doe de dingen die je moet doen en hou hem als vader overeind, te allen tijde. Wees zelf redelijk voor zover mogelijk en laat hem... laat hem... het raakt vooral als je het je laat raken namelijk.
Dit zelfde advies zou ik hem ook geven overigens.
Ten eerste, probeer te zien dat je ex heel erg veel kan dreigen, maar niets kan doen. Als hij KA op een bepaalde rekening wil, dan is dat willen zijn goed recht. Het is jouw recht te doen wat JIJ ermee wil. Laat hem lekker dreigen, schreeuwen. Het is als een wesp in een fles. Je wordt alleen gestoken als je bij hem in die fles gaat zitten.
Mbt omgang, je kunt hem ook even in zijn auto laten wachten tot je klaar bent met de kleine. Ben je eerder klaar, dan geef je je kind eerder mee (geen machtspel van maken), ben je pas om 10.00 uur klaar, dan wacht hij maar even. Buiten of in zijn auto. Je hoeft hem niet binnen te laten.
Wat betreft die PA, ik zou het niet doen als ik jouw was. Je maakt je rete afhankelijk van hem en mijn grootste advies aan jou is juist je eigen leven op orde krijgen. Richten op jou en je kind en niet meer op hem. Hoe langer je met zijn of je eigen strijd bezig bent, hoe ellendiger het wordt.
Doe de dingen die je moet doen en hou hem als vader overeind, te allen tijde. Wees zelf redelijk voor zover mogelijk en laat hem... laat hem... het raakt vooral als je het je laat raken namelijk.
Dit zelfde advies zou ik hem ook geven overigens.
zaterdag 19 mei 2012 om 11:56
quote:noppies schreef op 19 mei 2012 @ 11:41:
[...]
Lief van je, dank je wel.
Als je er middenin zit, is het zo anders, maar dat zie ik pas nu. Nu ik uit die put ben. Denk dat meer dat wel herkennen. In boosheid en verdriet wil je die ander ook pijn doen en raken, maar uiteindelijk maakt het dat alleen nog maar meer kapot.Daarom vind ik jouw reacties aan TO ook zo goed, jij hebt het meegemaakt en natuurlijk je kan het niet 1 op 1 vergelijken maar ik hoop dat TO moed put uit jouw verhaal want dan ziet ze dat er echt licht is aan het eind van de tunnel. Snap echt wel dat het moeilijk is voor TO want ze is de schok nog aan het verwerken maar als je weer tot je positieven komt TO dan zal je merken hoe sterk je bent!
[...]
Lief van je, dank je wel.
Als je er middenin zit, is het zo anders, maar dat zie ik pas nu. Nu ik uit die put ben. Denk dat meer dat wel herkennen. In boosheid en verdriet wil je die ander ook pijn doen en raken, maar uiteindelijk maakt het dat alleen nog maar meer kapot.Daarom vind ik jouw reacties aan TO ook zo goed, jij hebt het meegemaakt en natuurlijk je kan het niet 1 op 1 vergelijken maar ik hoop dat TO moed put uit jouw verhaal want dan ziet ze dat er echt licht is aan het eind van de tunnel. Snap echt wel dat het moeilijk is voor TO want ze is de schok nog aan het verwerken maar als je weer tot je positieven komt TO dan zal je merken hoe sterk je bent!
zaterdag 19 mei 2012 om 12:08
Ik waardeer alle reacties, echt. Ik hoop dat ik er sterker uitkom, heb nog nooit zo diep gezeten als nu. Ik hou me staande, en dat vind ik al heel wat. Dat je verliefd wordt, kan gebeuren. Dat je vreemdgaat, niet netjes op zijn zachtst gezegd. Dat je daarna blijft liegen en bedriegen, gaat manipuleren en dreigen, je ex de grond in probeert te trappen en het je dus geen zak kan schelen of je kind daar ook door geraakt wordt...dat vind ik heel erg. En dat is wat me er bijna aan onderdoor.heeft laten gaan.
zaterdag 19 mei 2012 om 12:12
quote:palanja schreef op 19 mei 2012 @ 00:23:
Tuurlijk.
Wees blij dat mannen zo naief zijn.
Hele horden slaan zich nu voor de kop.
Wát een stompzinnige opmerking is dit, zeg.
Ik begrijp oprecht niet wat je bedoelt. Als je trouwt, dan maak je toch ook de keuze voor partner-alimentatie? Je spreekt af dat je voor altijd bij haar blijft, en als dat niet zo is, dan zul je nog steeds enigszins voor haar zorgen.
Of bedoel je dat ik stompzinnig doe, omdat ik net doe alsof die mannen dat allemaal weten? Ik zou dan eerder zeggen, die mannen informeren zich niet, maar storten zich in een romantisch beeld en trouwen zonder over dat soort dingen na te denken.
Meestal gaat het goed. Soms niet. Ik vergelijk het een beetje met een huis kopen en je niet verdiepen in het type hypotheek. Of beleggen, zonder idee te hebben van de risico's.
Let op; ik vind het erg ouderwets maar dat is inherent aan trouwen. Het is ook gewoon een beetje een ouderwets instituut, vind ik.
quote:palanja schreef op 19 mei 2012 @ 09:53:
[...]
Dit is dus de reden dat ik nooit getrouwd ben.
Wat romantisch wanneer je trouwt met iemand die denkt, "zo, nu ben ik binnen voor de duur van dit huwelijk + 12 jaar "Tja, er zijn genoeg vrouwen die dat extra stukje bevestiging en zekerheid graag willen.
Tuurlijk.
Wees blij dat mannen zo naief zijn.
Hele horden slaan zich nu voor de kop.
Wát een stompzinnige opmerking is dit, zeg.
Ik begrijp oprecht niet wat je bedoelt. Als je trouwt, dan maak je toch ook de keuze voor partner-alimentatie? Je spreekt af dat je voor altijd bij haar blijft, en als dat niet zo is, dan zul je nog steeds enigszins voor haar zorgen.
Of bedoel je dat ik stompzinnig doe, omdat ik net doe alsof die mannen dat allemaal weten? Ik zou dan eerder zeggen, die mannen informeren zich niet, maar storten zich in een romantisch beeld en trouwen zonder over dat soort dingen na te denken.
Meestal gaat het goed. Soms niet. Ik vergelijk het een beetje met een huis kopen en je niet verdiepen in het type hypotheek. Of beleggen, zonder idee te hebben van de risico's.
Let op; ik vind het erg ouderwets maar dat is inherent aan trouwen. Het is ook gewoon een beetje een ouderwets instituut, vind ik.
quote:palanja schreef op 19 mei 2012 @ 09:53:
[...]
Dit is dus de reden dat ik nooit getrouwd ben.
Wat romantisch wanneer je trouwt met iemand die denkt, "zo, nu ben ik binnen voor de duur van dit huwelijk + 12 jaar "Tja, er zijn genoeg vrouwen die dat extra stukje bevestiging en zekerheid graag willen.
zaterdag 19 mei 2012 om 12:15
quote:mrspotatohead schreef op 19 mei 2012 @ 12:09:
Als hij het netjes had afgehandeld, was ik al een stuk verder geweest.
Dat heeft hij helaas niet. En dat is heel erg naar.
Weet je, soms moet je verder gaan dan je gevoel. Je weet dat je beslissingen gemaakt hebt op basis van gevoel (willen trouwen, kind willen tegen beter weten in / gevoel van verraad nu met het vreemdgaan, de ander, het zogenaamde woonadres). Je handelt nu weer op basis van gevoel. Dat is logisch en daar mag ook ruimte voor zijn, echter beslissingen moet je nu niet nemen op basis van gevoel. Daar krijg je ellende mee.
Jullie zijn zo goed als gescheiden. Wat hij nu doet in zijn prive leven heb jij niets meer over te vertellen. Ook niet wat hij met zijn tijd doet als hij jullie kind heeft (tenzij jij ook altijd wil verantwoorden aan hem waar jij bent/ slaapt).
Dan heb je nog het stuk waar hij het jou lastig maakt. Dat is ophaaltijden. Net een half uurtje eerder. Dan geef je aan dat je nog niet klaar bent en hij even moet wachten. Stel je netjes op met je eigen grenzen. En als je wel klaar bent, wees dan zo redelijk om je kind mee te geven. In het belang van je kind.
Zorg dat je financieel niet van hem afhankelijk bent. Geld is binding. Laat hem blaten aangaande KA, maar doe ermee wat goed is in jouw ogen. Laat hem gaan..
Als hij het netjes had afgehandeld, was ik al een stuk verder geweest.
Dat heeft hij helaas niet. En dat is heel erg naar.
Weet je, soms moet je verder gaan dan je gevoel. Je weet dat je beslissingen gemaakt hebt op basis van gevoel (willen trouwen, kind willen tegen beter weten in / gevoel van verraad nu met het vreemdgaan, de ander, het zogenaamde woonadres). Je handelt nu weer op basis van gevoel. Dat is logisch en daar mag ook ruimte voor zijn, echter beslissingen moet je nu niet nemen op basis van gevoel. Daar krijg je ellende mee.
Jullie zijn zo goed als gescheiden. Wat hij nu doet in zijn prive leven heb jij niets meer over te vertellen. Ook niet wat hij met zijn tijd doet als hij jullie kind heeft (tenzij jij ook altijd wil verantwoorden aan hem waar jij bent/ slaapt).
Dan heb je nog het stuk waar hij het jou lastig maakt. Dat is ophaaltijden. Net een half uurtje eerder. Dan geef je aan dat je nog niet klaar bent en hij even moet wachten. Stel je netjes op met je eigen grenzen. En als je wel klaar bent, wees dan zo redelijk om je kind mee te geven. In het belang van je kind.
Zorg dat je financieel niet van hem afhankelijk bent. Geld is binding. Laat hem blaten aangaande KA, maar doe ermee wat goed is in jouw ogen. Laat hem gaan..
zaterdag 19 mei 2012 om 12:29
quote:rozenstruikje schreef op 19 mei 2012 @ 12:15:
[...]
Dat heeft hij helaas niet. En dat is heel erg naar.
Weet je, soms moet je verder gaan dan je gevoel. Je weet dat je beslissingen gemaakt hebt op basis van gevoel (willen trouwen, kind willen tegen beter weten in / gevoel van verraad nu met het vreemdgaan, de ander, het zogenaamde woonadres). Je handelt nu weer op basis van gevoel. Dat is logisch en daar mag ook ruimte voor zijn, echter beslissingen moet je nu niet nemen op basis van gevoel. Daar krijg je ellende mee.
Jullie zijn zo goed als gescheiden. Wat hij nu doet in zijn prive leven heb jij niets meer over te vertellen. Ook niet wat hij met zijn tijd doet als hij jullie kind heeft (tenzij jij ook altijd wil verantwoorden aan hem waar jij bent/ slaapt).
Dan heb je nog het stuk waar hij het jou lastig maakt. Dat is ophaaltijden. Net een half uurtje eerder. Dan geef je aan dat je nog niet klaar bent en hij even moet wachten. Stel je netjes op met je eigen grenzen. En als je wel klaar bent, wees dan zo redelijk om je kind mee te geven. In het belang van je kind.
Zorg dat je financieel niet van hem afhankelijk bent. Geld is binding. Laat hem blaten aangaande KA, maar doe ermee wat goed is in jouw ogen. Laat hem gaan..
En ineens zit ik met een brok in mijn keel. Gek is dat. Ik zit inderdaad nog met een hoop gevoel. En dat gaat steeds beter, om dat te laten gaan. Maar het is er wel. Waar ik nog met liefdesverdriet zit, is hij al 9 maanden met een ander en heeft zijn leven zo goed als op orde. En nee, nogmaals die PA is geen wraak. Dat zou wel kunnen lijken bij wat ik nu zeg.
En ons kind zadel ik zo min mogelijk op met mijn gevoelens. Hij mag genieten van zijn papa en hij mag een band opbouwen met de vriendin van papa. En hij mag er hier gewoon over praten, geen punt. Dat het diep van binnen zeer doet, zal ik niet ontkennen maar ik wil absoluut niet dat hij wat dat betreft in een loyaliteitsconflict terecht komt. Dat hij zou denken ' dat zeg ik maar niet tegen mama want dan wordt ze weer verdrietig'. Dus ik probeer echt in het belang van ons kind te denken.
Maar ik vind het ook in het belang van ons kind dat wij het financieel gaan redden. En dat ik daar een stuk alimentatie bij nodig heb, moet dan maar. Liever niet, maar wat moet dat moet. Mijn doel is wel degelijk om mijn ex helemaal niet meer nodig te hebben. De alimentatie zal voor mij niets uitmaken wat betreft het zoeken naar werk. Het zal mijn leven voor nu alleen een stukje makkelijker maken. In de toekomst hoop ik echt dat ik het niet meer nodig zal hebben.
[...]
Dat heeft hij helaas niet. En dat is heel erg naar.
Weet je, soms moet je verder gaan dan je gevoel. Je weet dat je beslissingen gemaakt hebt op basis van gevoel (willen trouwen, kind willen tegen beter weten in / gevoel van verraad nu met het vreemdgaan, de ander, het zogenaamde woonadres). Je handelt nu weer op basis van gevoel. Dat is logisch en daar mag ook ruimte voor zijn, echter beslissingen moet je nu niet nemen op basis van gevoel. Daar krijg je ellende mee.
Jullie zijn zo goed als gescheiden. Wat hij nu doet in zijn prive leven heb jij niets meer over te vertellen. Ook niet wat hij met zijn tijd doet als hij jullie kind heeft (tenzij jij ook altijd wil verantwoorden aan hem waar jij bent/ slaapt).
Dan heb je nog het stuk waar hij het jou lastig maakt. Dat is ophaaltijden. Net een half uurtje eerder. Dan geef je aan dat je nog niet klaar bent en hij even moet wachten. Stel je netjes op met je eigen grenzen. En als je wel klaar bent, wees dan zo redelijk om je kind mee te geven. In het belang van je kind.
Zorg dat je financieel niet van hem afhankelijk bent. Geld is binding. Laat hem blaten aangaande KA, maar doe ermee wat goed is in jouw ogen. Laat hem gaan..
En ineens zit ik met een brok in mijn keel. Gek is dat. Ik zit inderdaad nog met een hoop gevoel. En dat gaat steeds beter, om dat te laten gaan. Maar het is er wel. Waar ik nog met liefdesverdriet zit, is hij al 9 maanden met een ander en heeft zijn leven zo goed als op orde. En nee, nogmaals die PA is geen wraak. Dat zou wel kunnen lijken bij wat ik nu zeg.
En ons kind zadel ik zo min mogelijk op met mijn gevoelens. Hij mag genieten van zijn papa en hij mag een band opbouwen met de vriendin van papa. En hij mag er hier gewoon over praten, geen punt. Dat het diep van binnen zeer doet, zal ik niet ontkennen maar ik wil absoluut niet dat hij wat dat betreft in een loyaliteitsconflict terecht komt. Dat hij zou denken ' dat zeg ik maar niet tegen mama want dan wordt ze weer verdrietig'. Dus ik probeer echt in het belang van ons kind te denken.
Maar ik vind het ook in het belang van ons kind dat wij het financieel gaan redden. En dat ik daar een stuk alimentatie bij nodig heb, moet dan maar. Liever niet, maar wat moet dat moet. Mijn doel is wel degelijk om mijn ex helemaal niet meer nodig te hebben. De alimentatie zal voor mij niets uitmaken wat betreft het zoeken naar werk. Het zal mijn leven voor nu alleen een stukje makkelijker maken. In de toekomst hoop ik echt dat ik het niet meer nodig zal hebben.
zaterdag 19 mei 2012 om 12:35
Het is ook verschrikkelijk moeilijk.. het grote gevoel van onrechtvaardigheid, afwijzing is verschrikkelijk en moeilijk dat niet mee te dragen elke dag.
Je hebt al het goede voor ogen. Het beste willen voor je kind. Als dat je rode draad blijft, dan maakt het mogelijk door je gevoel heen door te leven.
Heb je eventueel iemand waar je mee kunt praten? Iemand die je kan helpen toekomst op te bouwen en niet teveel stil staat bij het verleden?
Je hebt al het goede voor ogen. Het beste willen voor je kind. Als dat je rode draad blijft, dan maakt het mogelijk door je gevoel heen door te leven.
Heb je eventueel iemand waar je mee kunt praten? Iemand die je kan helpen toekomst op te bouwen en niet teveel stil staat bij het verleden?
zaterdag 19 mei 2012 om 13:02
quote:mrspotatohead schreef op 19 mei 2012 @ 12:09:
Als hij het netjes had afgehandeld, was ik al een stuk verder geweest.
Dat heeft hij niet en afgaande op de verhalen zal dat nette er ook niet meer van komen. En ja, het is erg pijnlijk en ontzettend moeilijk. Niet alleen dat jouw ex al 100 stappen verder is, maar ook dat je met een nare financiele afwikkeling zit. Dat vreet bakken energie, leven op zijn kop, niet weten waar aan toe te zijn etc.
Wat Noppes schrijft: in woede en verdriet doe je van alles waar je alleen maar ontzettend veel mee kapot maakt. En dat is onherstelbaar. Als het je enigszins lukt om de ouder-relatie werkbaar te houden, probeer dat. Op termijn heb je daar echt het meeste aan. Hier is dat niet gelukt. De pijn, woede en het verdriet vergeet je, op een bepaald moment gaat je eigen leven ook weer verder. Als ouders moet je door. En dat zal waarschijnlijk kei- en keihard werken zijn, maar op termijn heb je daar echt het meeste aan.
Sterkte, het is gewoon ongelooflijk klote allemaal. Maar er komt een dag dat het met jou ook weer goed gaat, ook al zit je nu diep. Vertrouw daarop en probeer zoveel mogelijk van je kind te genieten. Die is maar een keer klein.
Overigens begrijp ik je wel mbt de PA, dat dat jouw leven voor nu een stukje makkelijker maakt. ALs je ex lastig wil zijn, is hij dat toch wel. Of je nu wel of geen PA ontvangt. Dat zit volgens mij namelijk in de aard van het beestje en niet in het al dan niet geven/ontvangen van PA. Ik hoop alleen wel voor jouzelf dat je op termijn een baan vindt en zelf wat dat betreft je leven ook weer op orde krijgt.
De vader van mijn kind is weggegaan toen mijn kind 10 weken was. Ik was tegelijkertijd ook mijn baan kwijtgeraakt door een reorganisatie. Allemaal in een keer. 5 jaar opgebouwd leven weg, foetsie. En een kersverse baby. Maar gelukkig vond ik wel snel een nieuwe baan. Achteraf iets te snel, ik heb behoorlijk wat steken laten vallen. Maar ik zit er nog. Op dat moment hielp het me niet, er was gewoon teveel gebeurd om te behappen, maar nu maanden laten helpt het me wel. Mijn leven is op orde en ik vind mijn werk leuk. (en na ruim 1 jaar nog niks met ex kunnen regelen mbt kind...maar dat terzijde).
Als hij het netjes had afgehandeld, was ik al een stuk verder geweest.
Dat heeft hij niet en afgaande op de verhalen zal dat nette er ook niet meer van komen. En ja, het is erg pijnlijk en ontzettend moeilijk. Niet alleen dat jouw ex al 100 stappen verder is, maar ook dat je met een nare financiele afwikkeling zit. Dat vreet bakken energie, leven op zijn kop, niet weten waar aan toe te zijn etc.
Wat Noppes schrijft: in woede en verdriet doe je van alles waar je alleen maar ontzettend veel mee kapot maakt. En dat is onherstelbaar. Als het je enigszins lukt om de ouder-relatie werkbaar te houden, probeer dat. Op termijn heb je daar echt het meeste aan. Hier is dat niet gelukt. De pijn, woede en het verdriet vergeet je, op een bepaald moment gaat je eigen leven ook weer verder. Als ouders moet je door. En dat zal waarschijnlijk kei- en keihard werken zijn, maar op termijn heb je daar echt het meeste aan.
Sterkte, het is gewoon ongelooflijk klote allemaal. Maar er komt een dag dat het met jou ook weer goed gaat, ook al zit je nu diep. Vertrouw daarop en probeer zoveel mogelijk van je kind te genieten. Die is maar een keer klein.
Overigens begrijp ik je wel mbt de PA, dat dat jouw leven voor nu een stukje makkelijker maakt. ALs je ex lastig wil zijn, is hij dat toch wel. Of je nu wel of geen PA ontvangt. Dat zit volgens mij namelijk in de aard van het beestje en niet in het al dan niet geven/ontvangen van PA. Ik hoop alleen wel voor jouzelf dat je op termijn een baan vindt en zelf wat dat betreft je leven ook weer op orde krijgt.
De vader van mijn kind is weggegaan toen mijn kind 10 weken was. Ik was tegelijkertijd ook mijn baan kwijtgeraakt door een reorganisatie. Allemaal in een keer. 5 jaar opgebouwd leven weg, foetsie. En een kersverse baby. Maar gelukkig vond ik wel snel een nieuwe baan. Achteraf iets te snel, ik heb behoorlijk wat steken laten vallen. Maar ik zit er nog. Op dat moment hielp het me niet, er was gewoon teveel gebeurd om te behappen, maar nu maanden laten helpt het me wel. Mijn leven is op orde en ik vind mijn werk leuk. (en na ruim 1 jaar nog niks met ex kunnen regelen mbt kind...maar dat terzijde).
zaterdag 19 mei 2012 om 13:12
quote:rozenstruikje schreef op 19 mei 2012 @ 12:35:
Het is ook verschrikkelijk moeilijk.. het grote gevoel van onrechtvaardigheid, afwijzing is verschrikkelijk en moeilijk dat niet mee te dragen elke dag.
Je hebt al het goede voor ogen. Het beste willen voor je kind. Als dat je rode draad blijft, dan maakt het mogelijk door je gevoel heen door te leven.
Heb je eventueel iemand waar je mee kunt praten? Iemand die je kan helpen toekomst op te bouwen en niet teveel stil staat bij het verleden?
Ja heb wel wat mensen. Mijn ouders, een paar vriendinnen. Maar het blijft iets dat vooral ik toch echt zelf moet doen en oplossen. Ik moet opletten dat ik niet verbitterd raak, dat heb ik wel in de gaten.
Marahbloem; daarom laat ik het contact nu zoveel mogelijk per mail gaan. Hij kan 1 x per week bellen met ons zoontje en ziet hem nu ieder weekend. Als hij wij elkaar zien voor de omgang met zoontje dan zorg ik ervoor dat het alleen maar over ons zoontje gaat. Al het andere gaat per mail, als hij ergens over begint, kap ik het af en vraag hem dat per mail te doen of zeg ik dat ik er even over wil denken en dat ik er op terug kom. Dat vind ex niet leuk maar hij heeft nu geen keus meer. Geen ruzies of confrontaties meer waar kind bij is. En als kind er bij is, doe ik vriendelijk en hij ook. Afstandelijk, zakelijk ook maar wel vriendelijk. Dus hopelijk is er nog iets aan ouder-relatie over, voor ons kind.
Ik ben vanmiddag en vanavond niet meer op internet dus ik reageer later weer. Iedereen een fijne dag!
Het is ook verschrikkelijk moeilijk.. het grote gevoel van onrechtvaardigheid, afwijzing is verschrikkelijk en moeilijk dat niet mee te dragen elke dag.
Je hebt al het goede voor ogen. Het beste willen voor je kind. Als dat je rode draad blijft, dan maakt het mogelijk door je gevoel heen door te leven.
Heb je eventueel iemand waar je mee kunt praten? Iemand die je kan helpen toekomst op te bouwen en niet teveel stil staat bij het verleden?
Ja heb wel wat mensen. Mijn ouders, een paar vriendinnen. Maar het blijft iets dat vooral ik toch echt zelf moet doen en oplossen. Ik moet opletten dat ik niet verbitterd raak, dat heb ik wel in de gaten.
Marahbloem; daarom laat ik het contact nu zoveel mogelijk per mail gaan. Hij kan 1 x per week bellen met ons zoontje en ziet hem nu ieder weekend. Als hij wij elkaar zien voor de omgang met zoontje dan zorg ik ervoor dat het alleen maar over ons zoontje gaat. Al het andere gaat per mail, als hij ergens over begint, kap ik het af en vraag hem dat per mail te doen of zeg ik dat ik er even over wil denken en dat ik er op terug kom. Dat vind ex niet leuk maar hij heeft nu geen keus meer. Geen ruzies of confrontaties meer waar kind bij is. En als kind er bij is, doe ik vriendelijk en hij ook. Afstandelijk, zakelijk ook maar wel vriendelijk. Dus hopelijk is er nog iets aan ouder-relatie over, voor ons kind.
Ik ben vanmiddag en vanavond niet meer op internet dus ik reageer later weer. Iedereen een fijne dag!
zaterdag 19 mei 2012 om 13:13
zaterdag 19 mei 2012 om 13:16
quote:Marahbloem schreef op 19 mei 2012 @ 13:02:
[...]
De vader van mijn kind is weggegaan toen mijn kind 10 weken was. Ik was tegelijkertijd ook mijn baan kwijtgeraakt door een reorganisatie. Allemaal in een keer. 5 jaar opgebouwd leven weg, foetsie. En een kersverse baby. Maar gelukkig vond ik wel snel een nieuwe baan. Achteraf iets te snel, ik heb behoorlijk wat steken laten vallen. Maar ik zit er nog. Op dat moment hielp het me niet, er was gewoon teveel gebeurd om te behappen, maar nu maanden laten helpt het me wel. Mijn leven is op orde en ik vind mijn werk leuk. (en na ruim 1 jaar nog niks met ex kunnen regelen mbt kind...maar dat terzijde).
[...]
De vader van mijn kind is weggegaan toen mijn kind 10 weken was. Ik was tegelijkertijd ook mijn baan kwijtgeraakt door een reorganisatie. Allemaal in een keer. 5 jaar opgebouwd leven weg, foetsie. En een kersverse baby. Maar gelukkig vond ik wel snel een nieuwe baan. Achteraf iets te snel, ik heb behoorlijk wat steken laten vallen. Maar ik zit er nog. Op dat moment hielp het me niet, er was gewoon teveel gebeurd om te behappen, maar nu maanden laten helpt het me wel. Mijn leven is op orde en ik vind mijn werk leuk. (en na ruim 1 jaar nog niks met ex kunnen regelen mbt kind...maar dat terzijde).
zaterdag 19 mei 2012 om 13:24
quote:monsterpinguin schreef op 19 mei 2012 @ 12:12:
[...]
Ik begrijp oprecht niet wat je bedoelt. Als je trouwt, dan maak je toch ook de keuze voor partner-alimentatie? Je spreekt af dat je voor altijd bij haar blijft, en als dat niet zo is, dan zul je nog steeds enigszins voor haar zorgen.
Of bedoel je dat ik stompzinnig doe, omdat ik net doe alsof die mannen dat allemaal weten? Ik zou dan eerder zeggen, die mannen informeren zich niet, maar storten zich in een romantisch beeld en trouwen zonder over dat soort dingen na te denken.
Meestal gaat het goed. Soms niet. Ik vergelijk het een beetje met een huis kopen en je niet verdiepen in het type hypotheek. Of beleggen, zonder idee te hebben van de risico's.
Let op; ik vind het erg ouderwets maar dat is inherent aan trouwen. Het is ook gewoon een beetje een ouderwets instituut, vind ik.
[...]
Tja, er zijn genoeg vrouwen die dat extra stukje bevestiging en zekerheid graag willen.
De meeste mensen trouwen uit liefde en denken niet na over de economische gevolgen in de toekomst.
Wanneer het dan zover is blijkt dat de wereld er heel anders uit ziet en dat minst verdiendende partners plotseling Economie gestudeerd hebben.
De wet is te langszaam met zijn tijd meegegaan met als gevolg dat er enorm veel misbruik gemaakt word van PA, buiten het feit om dat de berekeningen in mijn ogen absurd zijn.
Vraag eens aan Noppies, die heeft het als vrouw meegemaakt.
Ik had het geluk dat ik niet getrouwd was want naast een PA was ik ook nog eens 50% van mijn bedrijf kwijt geweest.
Zoals jij het stelt vind ik simpelweg naïef; er zijn legio foute exen die hun voormalig partner alleen maar willen raken en niet 1x maar voor zolang mogelijk.
Het absurde aan PA is dat beide partners niet los komen van elkaar, elkaar in een houdgreep hebben.
Met als gevolg jarenlange frustraties waarin beiden financieel veel te verliezen hebben.
[...]
Ik begrijp oprecht niet wat je bedoelt. Als je trouwt, dan maak je toch ook de keuze voor partner-alimentatie? Je spreekt af dat je voor altijd bij haar blijft, en als dat niet zo is, dan zul je nog steeds enigszins voor haar zorgen.
Of bedoel je dat ik stompzinnig doe, omdat ik net doe alsof die mannen dat allemaal weten? Ik zou dan eerder zeggen, die mannen informeren zich niet, maar storten zich in een romantisch beeld en trouwen zonder over dat soort dingen na te denken.
Meestal gaat het goed. Soms niet. Ik vergelijk het een beetje met een huis kopen en je niet verdiepen in het type hypotheek. Of beleggen, zonder idee te hebben van de risico's.
Let op; ik vind het erg ouderwets maar dat is inherent aan trouwen. Het is ook gewoon een beetje een ouderwets instituut, vind ik.
[...]
Tja, er zijn genoeg vrouwen die dat extra stukje bevestiging en zekerheid graag willen.
De meeste mensen trouwen uit liefde en denken niet na over de economische gevolgen in de toekomst.
Wanneer het dan zover is blijkt dat de wereld er heel anders uit ziet en dat minst verdiendende partners plotseling Economie gestudeerd hebben.
De wet is te langszaam met zijn tijd meegegaan met als gevolg dat er enorm veel misbruik gemaakt word van PA, buiten het feit om dat de berekeningen in mijn ogen absurd zijn.
Vraag eens aan Noppies, die heeft het als vrouw meegemaakt.
Ik had het geluk dat ik niet getrouwd was want naast een PA was ik ook nog eens 50% van mijn bedrijf kwijt geweest.
Zoals jij het stelt vind ik simpelweg naïef; er zijn legio foute exen die hun voormalig partner alleen maar willen raken en niet 1x maar voor zolang mogelijk.
Het absurde aan PA is dat beide partners niet los komen van elkaar, elkaar in een houdgreep hebben.
Met als gevolg jarenlange frustraties waarin beiden financieel veel te verliezen hebben.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 19 mei 2012 om 13:29
quote:mrspotatohead schreef op 19 mei 2012 @ 13:13:
[...]
De bijstand is als ik het goed heb onthouden, 888 euro excl. vakantietoeslag. Daar zit ik nu net boven....
Ik dacht dat dit zo is voor een alleenstaande.
Met kinderen kom je aan de 1100.
Daarnaast krijg je een aantal financiele voordelen, bijvoorbeeld je betaalt maar 50% van je ziektekosten en krijgt allerlei vergoedingen voor je kind, school, sport, etc.
Zelfs je advocaat hoef je niet te betalen.....
Natuurlijk heb je er een hoop gezeik en controle mee, maar men vergeet dit soort zaken er ook bij te vermelden.
[...]
De bijstand is als ik het goed heb onthouden, 888 euro excl. vakantietoeslag. Daar zit ik nu net boven....
Ik dacht dat dit zo is voor een alleenstaande.
Met kinderen kom je aan de 1100.
Daarnaast krijg je een aantal financiele voordelen, bijvoorbeeld je betaalt maar 50% van je ziektekosten en krijgt allerlei vergoedingen voor je kind, school, sport, etc.
Zelfs je advocaat hoef je niet te betalen.....
Natuurlijk heb je er een hoop gezeik en controle mee, maar men vergeet dit soort zaken er ook bij te vermelden.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 19 mei 2012 om 13:49
Hallo,
Ik moet eerlijk bekennen dat ik wel PA heb gevraagd en gekregen. Ik vroeg het toen aan, omdat dat een verplichting is als je in de bijstand komt (wat ik dus kwam.) Ik heb later ook begrepen dat ze anders de bijstand die jij krijgt weer kunnen gaan halen bij mijn ex-partner en daarom ben ik blij dat ik het wel gedaan heb. Hij begrijpt dat niet, want in zijn hoofd probeer ik hem aan alle kanten te naaien. En hoewel mijn ex-partner zich als een hufter gedraagd vind ik niet dat ik het kan maken dat mijn bijstand bij hem gehaald word. Bovendien weet ik dat hij mij dat dan zal verwijten en ook dat wil ik niet. Mijn plan van aanpak is nu om eerst werk te zoeken en dan aankomende september of volgend jaar september te gaan studeren, zodat ik uit de bijstand kan en zodat ik dan over 4 jaar mijn eigen broek kan ophouden. Ook probeer ik alle lijntjes door te knippen die er zijn, dus straks ook geen PA meer.
Verder leer ik hier ook veel bijvoorbeeld: houd het probleem bij de probleemhouder. Een voorbeeldje: ik kon een door mijn ex-partner gekocht truitje voor ons kind niet meegeven, omdat deze hing te drogen. Dit heb ik hem ook netjes verteld, waarop hij met zijn ogen begon te rollen. Hier heb ik dus niet op gereageerd, want ik had voldoende kleding meegeven en het was dus geen noodzaak meer. Zo is het zijn probleem en niet de mijne en bovendien ook nog eigenlijk helemaal geen probleem.
Met andere dingen maak ik dan bijvoorbeeld wel duidelijk dat ik het er niet mee eens ben, maar als hij dan nog niets wil inzien, dan zeg ik er ook niets meer over en dan doen we het op zijn manier (mits het geen schade aan ons kind brengt.) Bijvoorbeeld dat ik vroeg of hij de PA en KA op een aparte clientenrekening wou storten, want daar komt de bijstand ook op en dat is dan wat minder, dan hoef ik dat niet eerst weer over te boeken van mijn eigen rekening. Dat weigerde hij, want misschien zou ik wel gaan zeggen dat hij nooit PA en KA had betaald. Nu ja, prima, dan maar wel op mijn eigen rekening, dan maak ik het zelf wel verder over.
Je moet dus eigenlijk je eigen gevecht kiezen en dus niet alles gaan bevechten.
En je hoeft hem niet te laten bloeden, laat het lekker zijn eigen probleem zijn. Weeg de voordelen op tegen de nadelen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik wel PA heb gevraagd en gekregen. Ik vroeg het toen aan, omdat dat een verplichting is als je in de bijstand komt (wat ik dus kwam.) Ik heb later ook begrepen dat ze anders de bijstand die jij krijgt weer kunnen gaan halen bij mijn ex-partner en daarom ben ik blij dat ik het wel gedaan heb. Hij begrijpt dat niet, want in zijn hoofd probeer ik hem aan alle kanten te naaien. En hoewel mijn ex-partner zich als een hufter gedraagd vind ik niet dat ik het kan maken dat mijn bijstand bij hem gehaald word. Bovendien weet ik dat hij mij dat dan zal verwijten en ook dat wil ik niet. Mijn plan van aanpak is nu om eerst werk te zoeken en dan aankomende september of volgend jaar september te gaan studeren, zodat ik uit de bijstand kan en zodat ik dan over 4 jaar mijn eigen broek kan ophouden. Ook probeer ik alle lijntjes door te knippen die er zijn, dus straks ook geen PA meer.
Verder leer ik hier ook veel bijvoorbeeld: houd het probleem bij de probleemhouder. Een voorbeeldje: ik kon een door mijn ex-partner gekocht truitje voor ons kind niet meegeven, omdat deze hing te drogen. Dit heb ik hem ook netjes verteld, waarop hij met zijn ogen begon te rollen. Hier heb ik dus niet op gereageerd, want ik had voldoende kleding meegeven en het was dus geen noodzaak meer. Zo is het zijn probleem en niet de mijne en bovendien ook nog eigenlijk helemaal geen probleem.
Met andere dingen maak ik dan bijvoorbeeld wel duidelijk dat ik het er niet mee eens ben, maar als hij dan nog niets wil inzien, dan zeg ik er ook niets meer over en dan doen we het op zijn manier (mits het geen schade aan ons kind brengt.) Bijvoorbeeld dat ik vroeg of hij de PA en KA op een aparte clientenrekening wou storten, want daar komt de bijstand ook op en dat is dan wat minder, dan hoef ik dat niet eerst weer over te boeken van mijn eigen rekening. Dat weigerde hij, want misschien zou ik wel gaan zeggen dat hij nooit PA en KA had betaald. Nu ja, prima, dan maar wel op mijn eigen rekening, dan maak ik het zelf wel verder over.
Je moet dus eigenlijk je eigen gevecht kiezen en dus niet alles gaan bevechten.
En je hoeft hem niet te laten bloeden, laat het lekker zijn eigen probleem zijn. Weeg de voordelen op tegen de nadelen.
zaterdag 19 mei 2012 om 13:50
Palanja: als ergens op bezuinigd wordt, is het de 'extra' uitgaven ikv de bijstand. Waar ik werk is zo ongeveer het hele armoedebeleid op de schop gegaan.
Los daarvan, waren die 'extra's' niet zozeer bijstand-gerelateerd, maar inkomensgetelateerd en kan TO er wellicht een beroep op doen. En het was er niet voor niets, domweg omdat er met bijstand niets overblijft om je kind op zwemles.of wat dan ook te doen. Je mag al blij zijn als je kind dan goede schoenen en kleren heeft....'t is echt geen vetpot hoor.
Los daarvan, waren die 'extra's' niet zozeer bijstand-gerelateerd, maar inkomensgetelateerd en kan TO er wellicht een beroep op doen. En het was er niet voor niets, domweg omdat er met bijstand niets overblijft om je kind op zwemles.of wat dan ook te doen. Je mag al blij zijn als je kind dan goede schoenen en kleren heeft....'t is echt geen vetpot hoor.
zaterdag 19 mei 2012 om 13:54
Fruitmoes: dat hufterige heeft niets met PA te maken. De vader van mijn kind rolde met zijn ogen richting zijn vriendin, toen ik hem vroeg het vestje van onze zoon dicht te maken, omdat het fris was. En bij mij is er nooit sprake geweest van PA.
Hufterig gedrag zit in de mens, niet in de vorm van alimentatie.
Hufterig gedrag zit in de mens, niet in de vorm van alimentatie.
zaterdag 19 mei 2012 om 14:14
quote:Marahbloem schreef op 19 mei 2012 @ 13:50:
Palanja: als ergens op bezuinigd wordt, is het de 'extra' uitgaven ikv de bijstand. Waar ik werk is zo ongeveer het hele armoedebeleid op de schop gegaan.
Los daarvan, waren die 'extra's' niet zozeer bijstand-gerelateerd, maar inkomensgetelateerd en kan TO er wellicht een beroep op doen. En het was er niet voor niets, domweg omdat er met bijstand niets overblijft om je kind op zwemles.of wat dan ook te doen. Je mag al blij zijn als je kind dan goede schoenen en kleren heeft....'t is echt geen vetpot hoor.
Ik beweer niet dat het een vetpot is, alleen maar dat het nogal eenzijdig belicht wordt.
Ik betaal geen PA wel een vette KA die geconfisceerd wordt door de bijstand.
Ik heb er geen enkele moeite mee om kleding te kopen en iets extra's te doen.
Dat doe ik nu uit mezelf, niet omdat een Ex mij verplicht; zo ontstaat er een gelijkwaardige balans.
Die blijft uit wanneer iets afgedwongen wordt.
Palanja: als ergens op bezuinigd wordt, is het de 'extra' uitgaven ikv de bijstand. Waar ik werk is zo ongeveer het hele armoedebeleid op de schop gegaan.
Los daarvan, waren die 'extra's' niet zozeer bijstand-gerelateerd, maar inkomensgetelateerd en kan TO er wellicht een beroep op doen. En het was er niet voor niets, domweg omdat er met bijstand niets overblijft om je kind op zwemles.of wat dan ook te doen. Je mag al blij zijn als je kind dan goede schoenen en kleren heeft....'t is echt geen vetpot hoor.
Ik beweer niet dat het een vetpot is, alleen maar dat het nogal eenzijdig belicht wordt.
Ik betaal geen PA wel een vette KA die geconfisceerd wordt door de bijstand.
Ik heb er geen enkele moeite mee om kleding te kopen en iets extra's te doen.
Dat doe ik nu uit mezelf, niet omdat een Ex mij verplicht; zo ontstaat er een gelijkwaardige balans.
Die blijft uit wanneer iets afgedwongen wordt.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 19 mei 2012 om 14:18
quote:Marahbloem schreef op 19 mei 2012 @ 13:54:
Fruitmoes: dat hufterige heeft niets met PA te maken. De vader van mijn kind rolde met zijn ogen richting zijn vriendin, toen ik hem vroeg het vestje van onze zoon dicht te maken, omdat het fris was. En bij mij is er nooit sprake geweest van PA.
Hufterig gedrag zit in de mens, niet in de vorm van alimentatie.
Marah,
Met alle respect.
Je schrijft nogal eens over je ex en die heeft werkelijk nog nooits iets positiefs gedaan, volgens jou.
Nu is het een hufter en dat is ie altijd geweest; ergens, ooit had je een werkbare relatie met hem.
Dat snap ik dus niet.
Fruitmoes: dat hufterige heeft niets met PA te maken. De vader van mijn kind rolde met zijn ogen richting zijn vriendin, toen ik hem vroeg het vestje van onze zoon dicht te maken, omdat het fris was. En bij mij is er nooit sprake geweest van PA.
Hufterig gedrag zit in de mens, niet in de vorm van alimentatie.
Marah,
Met alle respect.
Je schrijft nogal eens over je ex en die heeft werkelijk nog nooits iets positiefs gedaan, volgens jou.
Nu is het een hufter en dat is ie altijd geweest; ergens, ooit had je een werkbare relatie met hem.
Dat snap ik dus niet.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.