Relaties
alle pijlers
bindingsangst?
maandag 21 mei 2012 om 13:46
Hallo, allereerst fijn dat jullie de moeite nemen mijn verhaal te lezen.
Ik ben opgegroeid in een normaal gezin, het enige wat af en toe moeilijk is, is de moeizame relatie die ik met mijn vader heb. Hij en ik, het botert gewoon niet, al zo lang ik mij kan herinneren. In het verleden zijn er verschillende dingen gebeurt, waardoor ik nu helemaal klaar met hem ben. Zo kwam toen ik nog een kind was op donderdag altijd de oppas. Na etenstijd mochten we een halfuurtje tv kijken, maar op dat moment kwam mijn vader altijd thuis van zijn werk. Hij was meteen geïrriteerd omdat hij zag dat we (mijn broer, broertje en ik) tv aan het kijken waren en het ding moest altijd meteen uit. Verder heb ik een nare pubertijd gehad, ik voelde me depressief en onbegrepen en inplaats van me te steunen, heeft mijn vader me alleen verder (verbaal) de grond ingeboord. Veel dingen moeten naar zijn zin thuis en hij vraagt constant om bevestiging van iedereen. Het is alsof hij zijn eigenbelang niet opzij kan zetten voor anderen. Hij heeft vaak lullige dingen gezegd en er zijn meerdere keren situaties voorgevallen waarin hij zich zo (onbewust?) hufterig gedroeg dat ik me telkens weer voor hem afsloot. Na een tijdje vergaf ik hem, het is toch mijn vader en dan was het even rustig en een week later werd ik weer uitgescholden omdat ik de afwas niet had gedaan. Ik ben zelfs een keer om elf uur uit mijn bed gehaald om drie vuile bordjes. Een jaar geleden dacht ik: nu ben ik er helemaal klaar mee, als je je zo gedraagt, wil ik geeneens contact met je. Ik woon nog wel samen met hem, mijn moeder en broertje in een huis, maar ik praat zo min mogelijk met hem.
Het probleem van dit alles, is dat ik me wat betreft gevoel aan niemand lijk te kunnen openstellen. Ik zou zo graag me écht verbonden voelen met iemand buiten mijn broertje op, maar het lukt niet. Ik heb wel vrienden en vriendinnen, maar toch voelt het niet zo. Ik voel me erg eenzaam hierom. Herkent iemand zich in mijn verhaal of heeft iemand misschien tips en adviezen?
Alvast bedankt!
Liefs
Ik ben opgegroeid in een normaal gezin, het enige wat af en toe moeilijk is, is de moeizame relatie die ik met mijn vader heb. Hij en ik, het botert gewoon niet, al zo lang ik mij kan herinneren. In het verleden zijn er verschillende dingen gebeurt, waardoor ik nu helemaal klaar met hem ben. Zo kwam toen ik nog een kind was op donderdag altijd de oppas. Na etenstijd mochten we een halfuurtje tv kijken, maar op dat moment kwam mijn vader altijd thuis van zijn werk. Hij was meteen geïrriteerd omdat hij zag dat we (mijn broer, broertje en ik) tv aan het kijken waren en het ding moest altijd meteen uit. Verder heb ik een nare pubertijd gehad, ik voelde me depressief en onbegrepen en inplaats van me te steunen, heeft mijn vader me alleen verder (verbaal) de grond ingeboord. Veel dingen moeten naar zijn zin thuis en hij vraagt constant om bevestiging van iedereen. Het is alsof hij zijn eigenbelang niet opzij kan zetten voor anderen. Hij heeft vaak lullige dingen gezegd en er zijn meerdere keren situaties voorgevallen waarin hij zich zo (onbewust?) hufterig gedroeg dat ik me telkens weer voor hem afsloot. Na een tijdje vergaf ik hem, het is toch mijn vader en dan was het even rustig en een week later werd ik weer uitgescholden omdat ik de afwas niet had gedaan. Ik ben zelfs een keer om elf uur uit mijn bed gehaald om drie vuile bordjes. Een jaar geleden dacht ik: nu ben ik er helemaal klaar mee, als je je zo gedraagt, wil ik geeneens contact met je. Ik woon nog wel samen met hem, mijn moeder en broertje in een huis, maar ik praat zo min mogelijk met hem.
Het probleem van dit alles, is dat ik me wat betreft gevoel aan niemand lijk te kunnen openstellen. Ik zou zo graag me écht verbonden voelen met iemand buiten mijn broertje op, maar het lukt niet. Ik heb wel vrienden en vriendinnen, maar toch voelt het niet zo. Ik voel me erg eenzaam hierom. Herkent iemand zich in mijn verhaal of heeft iemand misschien tips en adviezen?
Alvast bedankt!
Liefs
maandag 21 mei 2012 om 13:52
Ik ken het in een andere vorm. Ga in therapie, heel je wonden. Als je dat niet doet, dan blijven ze je hele leven bij je. Ouders kunnen echt de meest langdurende wonden slaan en kinderen hebben daar vaak geen erg in en lopen met die troep rond alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Nogmaals, ga in therapie, leer het allemaal benoemen en leer er afscheid van te nemen.
Ik weet niet welke leeftijd je hebt, maar als je al oud genoeg bent, maak dan dat je weg komt. Zoek een kamer of huisje. Je zult opknappen van je vrijheid.
Nogmaals, ga in therapie, leer het allemaal benoemen en leer er afscheid van te nemen.
Ik weet niet welke leeftijd je hebt, maar als je al oud genoeg bent, maak dan dat je weg komt. Zoek een kamer of huisje. Je zult opknappen van je vrijheid.
maandag 21 mei 2012 om 14:40
Zeker herkenbaar (al is de relatie met mijn vader iets beter dan jij beschrijft). Toevallig heb ik er vandaag een topic over geopend omdat ik ook niet weet wat ik ermee aan moet. Geen goede tips dus, want daar ben ik zelf ook naar op zoek. Wat ik je wel zou willen aanraden is op zoek gaan naar een eigen woning, als dat mogelijk is. En misschien is het geen gek idee om eens met een hulpverlener te praten, die kan je helpen je open te stellen voor andere mensen. Je bent niet alleen, maar je gaat hier alleen niet uitkomen. Sterkte!