Schoonmoeder....

Ben al een tijdje een stille meelezer.In de hoop iemand met een soort gelijk verhaal te vinden, die goed advies zou krijgen.Mocht de spelling niet volledig correct zijn, sorry daarvoor.Heb Nederlands schrijven mezelf aangeleerd, hierdoor zal het niet volledig kloppen.



Mijn vader is een zakenman , zoals hij het zo mooi noemt, voor mij is hij niet meer dan een maffioso.Voor mij en mijn zus was hij goed, we kregen alles. Behalve een vader die thuis was.



Mijn moeder is een junkie, had altijd ruzie met mijn vader. Enigste wijze woorden die ze zei waren;''Je trouwt niet met een maffioso.''



Mijn zus is 1 van de jongens, de laatste keer dat ik met haar sprak wou ze zich ook echt om laten bouwen.



Mijn vader had al bedacht met wie ik trouwde als ik 18 was, ik was het er niet mee eens. Enigste manier om er onder uit te komen was weggaan en al het contact met de familie verbreken.



Had op vakantie in Nederland het jaar daarvoor een jonge leren kennen, heb hem gebeld, en kon wel bij hem komen. Ben in een gewelddadige relatie terecht gekomen. Heb me ingeschreven als militair, en ben ook uiteindelijk in het leger terecht gekomen. Kon niet wachten om uitgezonden te worden!



Ben op mijn 20ste uitgezonden naar Uruzgan. Ben niet echt happy terug gekomen. Praat er nog steeds niet graag over.



Ben na Uruzgan zwanger geworden, van mijn vriend. Dat was ook het moment dat ik er achter kwam, ik moet bij hem weg.



Werd als militair om mijn zwangerschap tijdelijk afgekeurd.

Heb van iedere cent die ik had een winkel geopend, wilde niet meer van iemand afhankelijk zijn en mijn eigen geld kunnen

verdienen.



Ben na 32 weken van een prachtige zoon bevallen.Heel wat spannende weken gehad, was ook iedere seconde dat het kon in het ziekenhuis. Was een hele vriendelijke arts, die tijdens het sigaretje roken een keer spontaan een praatje kwam maken, en de dagen er na ook. Na dat hij een keer toevallig in de winkel kwam is er een vriendschap gegroeid.



Toen hij na een motor-rijles ongelukje zijn arm kapot had ben ik bij hem op bezoek geweest, vanaf dat moment hadden we een relatie.



We waren eerst wat voorzichtig in het andere vertellen. Ik had wat problemen met mijn verblijfsvergunning. Met mijn kleine ging het niet zo goed. Hij bleek zwaar suiker patiënt te zijn.

Zijn moeder was wat van streek dat haar zoon was gescheiden.

Kortom we wachten nog even met het vertellen.



Toen we precies 9 maanden iets hadden zijn we het mensen gaan vertellen. Zo ook zijn ouders.

Zijn vader, een vriendelijke man die normaal met mij praten.

Zijn moeder, kon mij al meteen niet verdragen vanaf het moment dat ze het wist, en dat liet ze voelen. De rede volgens mij is omdat de ex de dochter van haar beste vriendin is, waar ze al sinds de basisschool bevriend mee was.Hij was ook door zijn moeder aan haar gekoppeld. En in haar ogen zal ik het wel verpest hebben.



Een maand nadat ik zijn ouders leerde kennen heb ik een huis gekocht, want het was niet optimaal in een boven woning met 1 slaapkamer samen met een kind.



Hij wilde bij mij wonen, hij woonde sinds de scheiding thuis. Maar zijn moeder had 1001 reden waarom hij dat niet moest doen en de meest mooie was:''Maar stel het komt goed met je ex, dan wil je toch niet geld in een ander's huis hebben gestoken?''



Sinds we samen wonen moet ik bij elke keus die ik maak mezelf verdedigen. Zeg ik A zegt zij B, en andersom. Beetje dom , een zwarte keuken kopen. Waarom koop je van die ouderwetse Chesterfield's?



Heb een hond gekocht toen het huis klaar was, een Deense dog. Wilde er altijd al 1. Schoonmoeder en ik hebben er ruzie overgehad, waarom kocht ik een grote hond terwijl ik een klein kind had?



En het zelfde verhaal bij mijn langharige kat.



Zij en ik hebben wat ruzie gehad om keuzes die ik maakte.

Omdat ik een paard kocht,

Omdat ik een lease auto nam,

Omdat ik met mijn vriend die werkloos thuis zat, omdat zijn arm nooit helemaal goed gekomen is met een grote hond liet lopen.



Het laatste jaar is het goed raak.



Omdat mijn kind suikerziekte heeft, en hier voor ook medicijnen voor ingespoten moet hebben, en hij sommige dingen echt echt niet mag past behalve vriendlief eigenlijk niemand op hem. Als hij zijn medicijnen verkeerd krijgt kan het raar aflopen, lees in het ziekenhuis belanden of erger.



Hierdoor zijn vriendlief en ik ook nog niet op vakantie geweest samen. Hij wou graag op vakantie, heb hem uitgelegd dat het niet kon vanwege de suikerziekte.Hij had hier begrip voor en het vakantie verhaal was van de baan.



Hij heeft het aan zijn moeder verteld, en die heeft bij mij aangedrongen dat ze wel wilde oppassen, heb haar verteld wat hij op een dag mag eten, en moet eten heb het zelfs opgeschreven, heb een menu voor een week samen gesteld, ook met alle tussendoortjes er op. Heb haar verteld hoe de medicijnen werken, hoeveel, wanneer. Mocht er iets zijn de huisarts had aangegeven ze mocht altijd bellen.



Zijn op vakantie gegaan. Hele leuke vakantie gehad. Komen terug eerste wat we natuurlijk doen is hem ophalen.

Ligt hij lijkbleek raar uit zijn ogen kijken op bed. Zegt ze ''Hij heeft wat heimwee.'' Hebben hem naar het ziekenhuis gebracht, kregen we te horen, combinatie van geen tot weinig medicijnen en verkeerd eten. En ze hebben gezegd dat het deze keer nog goed afgelopen was en dat het de volgende keer niet goed kan aflopen.

En schoonmoeder? Die zegt dat ze het menu gevolgd heeft, en er niets anders gegeten is. En dat ik mij aanstel , mijn zoon is niet zo ziek als dat ik beweer dat hij is. Ik heb haar van mijn oppas lijstje gehaald, ze past nooit weer op!



3 maanden daarna , mijn vriend heeft met zijn ex 2 kinderen. Die hij vrijwel niet tot niet mag zien. Terwijl de rechter er uitspraak over gedaan heeft. Hij moet allimitatie betalen en heeft recht op zijn kinderen een weekend in de 14 dagen en halve vakantie's. Mevrouw maakt er wat anders van. En hij moet bij haar thuis komen wil hij zijn kinderen zien of op een openbare plek.

Zijn kinderen, zijn keus of hij er mee akkoord gaat.

Hij moest, uit het hoofd geloof ik ¤250,- per maand betalen omdat hij alleen een uitkering heeft. Zij maakte er van ¤400.- en ze paste de bezoek tijden aan. Eerst was het een hele dag, en nu alleen van 12 tot 4 bij haar thuis , en ik mocht ze niet zien.



Hij kan geen ¤150.- per maan extra even ophoesten. Hij en ik hebben allebei ons eigen geld. En ik ben niet van plan zijn ex te sponseren. Dus ik zei tegen hem , ga naar je advocaat. Zijn moeder krijgt er lucht van dat ik hem niet bij wil schieten in zijn allimitatie en het was feest. Hij zou mijn plan zijn om zijn kinderen bij hem weg te houden door hem de allimitatie niet te laten betalen. Ze heeft het verhaal een beetje verdraaid, dat hij zijn kinderen zo weinig ziet is mijn schuld en iedereen mocht dat weten.



3 weken geleden is de bom gebarsten.



Paard schrok, ik viel. Was niets aan de hand, ben er weer opgestapt. Had alleen na een half uurtje wat buikpijn. Was nog prima in staat om naar huis te rijden. Onderweg ben ik gaan bloeden. Heb meteen een ambulance gebeld, bleek een miskraam te hebben. Ik wist niet eens dat ik zwanger was.



Dat is natuurlijk wel een klap. Moest een nachtje blijven. Ben de dag erna naar huis gegaan. Was nog van streek. Had tegen vriendlief gezegd zeg maar niets tegen iemand, wil het niet hoeven uitleggen. Ja moeders was al gesmst. Die is s'avond geweest.

En wederom was het mijn schuld. Heb haar gezegd dat ze er om moest denken wat ze zei. Ze ging door, heeft heel veel dingen gezegd die je op zo'n moment niet zegt. Uiteindelijk heeft ze gezegd, Je bent net als je vader.



Ben 5 jaar geleden bijna dood geweest door een auto ongeluk, ze heeft gezegd dat mijn vriend beter af was geweest als ik dood was gegaan. Dat was de druppel! Heb gezegd dat ze niet meer hoef te komen, ze is niet meer welkom in mijn huis. Ze hoeft mijn zoon niet meer te zien.



Heb het ook allemaal aan mijn vriend gezegd, mocht hij haar willen zien gaat hij daar maar heen, ze hoeft hier niet op verjaardag te komen, ook niet als ik er ben. Noemt hij haar naam mag hij daar lekker een nachtje slapen. Kortom ik ben er klaar mee.



Mijn zoon is over een maand jarig. En mijn vriend vroeg hoewil je dat met opa en oma doen? Welke opa en oma. Ja mijn ouders. JA NIET? Wij hebben hier een discussie over gehad. Mijn zoon gaat daar niet heen, en zij komen hier niet. Blijft er weinig over.

Ja hij zei al, we kunnen het ook in een restaurant vieren, wil ik niet,zij krijgt mijn kind niet te zien,punt uit. Geef haar geen duimbreed mee!

nellaaa schreef op 29 mei 2012 @ 15:05:

[...]





Om bij de Nederlandse landmacht te mogen werken moet je in het bezit zijn van de Nederlandse nationaliteit en een geldig identiteitsbewijs. *klik*

Heb het wel geprobeerd voor Nederland te vechten, maar ben er niet door heen gekomen. Ben naar Amerika gegaan, heb daar gevochten.

blijfgewoonbianca schreef op 29 mei 2012 @ 14:53:

Wat een héél zwaar leven.





Ik kan me ook voorstellen dat je als schoonmoeder niet heel hard staat te juichen als je zoon met een vrouw mét kind aan komt, die zelf de dochter is van een junkie en een maffioso.

Nou klinkt je vriend ook niet als iemand uit de " - ahum - betere kringen ".

Het lijkt alsof je hier en daar wat hebt weggelaten, verzonnen of hebt aangedikt.

Wat mijn vader en moeder doen kan je mij toch niet kwalijk nemen? Dat wat mijn vader doet is zijn eigen keus, en dat van mijn moeder ook.



Ik had vanaf een jaar of 16 door dat het niet goed is. En heb er daarom bewust voor gekozen om het anders te doen.



Jammer genoeg draag ik een achternaam waar ze nogal moeilijk over willen doen.