Relaties
alle pijlers
Is dit het nou?
woensdag 30 mei 2012 om 13:57
Waarschuwing: dit is een lang verhaal. Als je geen zin hebt om het te lezen klik dan maar gewoon weg. En sorry voor het van de hak op de tak springen de hele tijd.
Mijn vriend en ik zijn 2 jaar samen, waarvan we ruim een jaar samen wonen. Het gaat op zich wel goed tussen ons, we houden van elkaar, zijn gelukkig en hebben het fijn samen. Maar toch heb ik vaak twijfels over onze relatie. Mijn vriend is mijn eerste echte relatie, dus ik weet niet zo goed wat normaal is, hoe het hoort binnen een relatie. We hebben het namelijk wel fijn samen, maar we hebben ook vaak genoeg onenigheid. Niet echt ruzie, maar gewoon dat we allebei een beetje pissig op elkaar zijn en bij het minste of geringste geïrriteerd worden. Ik erger me vaak genoeg aan hem, maar bij vrienden lijkt het wel alsof er nooit een vuiltje aan de lucht is. Nu weet ik ook dat mensen hun vuile was niet zo gauw buiten hangen, dus ik weet niet in hoeverre het normaal is om je aan je partner te ergeren. De grootste ergernis is dat mijn vriend volgens mij echt geen vermogen heeft om oorzaak-gevolg te overzien. We hebben het financieel niet breed, maar in plaats van op geld te letten doet hij heel vaak impuls aankopen. Bij groupon bijvoorbeeld, koopt hij voor 40 euro kaartjes voor zo'n attractiepark, maar vervolgens vergeet hij dat en verlopen die dingen weer. Of zoals nu: we konden deze maand bijna de huur niet betalen, maar in plaats van op de kleintjes te letten en elk dubbeltje om te draaien, heeft meneer ineens een weekje vakantie geboekt voor ons beiden. En oke, daar hadden we allebei heel erg behoefte aan, en het is echt belachelijk goedkoop, maar toch. Toch weer geld uitgeven wat we eigenlijk niet kunnen missen.
Nog zoiets is dat mijn vriend ontzettend laks is. Als ik in een vrij weekend een dagje naar het strand wil, dan heb ik mazzel als we om 3 uur in de auto zitten, in plaats van om 10 uur zoals ik wilde. Vriend wil dan uitslapen, omdat het zijn vrije dag is, en dan lekker op zijn gemakje ontbijten, douchen, krantje lezen.. Is hij zo 2 uur mee bezig. Vooral lekker relaxt blijven doen, "we hebben nog de hele dag". En als er voor een bepaalde datum een rekening betaald moet zijn, dan kan ik het hem elke dag vragen te betalen, maar als hij ff geen tijd/zin/geld heeft zal het hem zijn reet roesten of het op tijd betaald wordt of een weekje later. Ik kan me daar echt kapot aan ergeren.
Een tijd geleden ging het niet zo lekker tussen ons, we waren allebei heel erg gestrest en ik dacht dat het misschien beter zou zijn als we uit elkaar zouden gaan. Niet omdat ik niet meer van hem hield, niet omdat ik bij hem weg wilde, maar omdat ik het idee had dat het misschien verstandig zou zijn. Omdat ik het gevoel had dat ik meer in onze relatie investeerde dan hij. Het idee had dat hij me voor lief nam. En omdat ik gewoon ongelukkig was, ook al wist ik niet of dat door mijn relatie kwam of door alle stress. Ik ben toen op zoek gegaan naar een woning voor mezelf, maar zonder resultaat. Mijn vriend merkte blijkbaar dat ik niet zo happy was, want toen het wat beter ging qua stressniveau, is hij heel erg zijn best gaan doen voor ons. Lieve briefjes, etentje, dagjes uit, laten merken hoeveel hij van me houd. Het ging weer veel beter tussen ons, gaat nu weer net zoals in het begin. We zijn 'op zich' wel happy samen.
Maar dat is het dus, dat 'op zich'. Ik heb, ondanks dat ik het fijn met hem vind, toch wel het idee van 'is dit het nou'? Maar misschien is dit het inderdaad wel. Ik weet het niet, want ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Straks geef ik mijn lieve vriend op om te kijken hoe het met iemand anders is, om enkel te kunnen concluderen dat het gras toch echt niet groener is aan de overkant. En dan ben ik hem toch maar mooi kwijt. Dat wil ik ook niet, dat ik hem voor niks opgeef. Ik ben hier tijdenlang heel erg mee bezig geweest, maar de laatste tijd heb ik er niet zo aan gedacht. Maar nu moet ik wel, want: ik heb een woning aangeboden gekregen. Een van die woningen waar ik destijds op gereageerd had maar niks meer van had gehoord. Ik twijfel nu heel erg wat ik moet doen. Ik weet gewoon niet of ik op lange termijn wel gelukkig ga worden met mijn huidige relatie, en dan zou het beter zijn om er maar gewoon mee te stoppen nu ik de gelegenheid heb. Maar aan de andere kant: straks heb ik iemand anders en merk ik dat het toch niet beter wordt dan wat ik nu heb, dan verlang ik als een razende terug naar mijn vriend, maar die ben ik dan voorgoed kwijt.
Het liefst zou ik een break nemen, even rondneuzen op de mannenmarkt, en kijken hoe het zou zijn met iemand anders, om daarna weer gewoon terug te kunnen naar mijn vriend als er inderdaad niks beters is. Maar dat werkt nou eenmaal niet zo.
Ik weet het gewoon niet, moet ik leven met dat 'is dit het nou' gevoel, of een enorm risico nemen door op mezelf te gaan wonen. Als ik besluit alleen te gaan wonen betekend dat sowieso einde relatie, dus latten met mijn vriend is geen optie.
Conclusie: ik heb een fijne relatie met een man waar ik gek op ben en van wie ik zielsveel houd. Maar we zijn ook erg verschillend en ik kan me vaak enorm ergeren aan die verschillen. We hebben zelden echt ruzie, maar weleens onenigheid, dat het gewoon even niet zo leuk is thuis. Is dit normaal? Is dit in alle relaties zo? Of is het gras misschien toch groener aan de overkant? Wie bied de inzichten waar het mij op dit moment aan ontbreekt?
Mijn vriend en ik zijn 2 jaar samen, waarvan we ruim een jaar samen wonen. Het gaat op zich wel goed tussen ons, we houden van elkaar, zijn gelukkig en hebben het fijn samen. Maar toch heb ik vaak twijfels over onze relatie. Mijn vriend is mijn eerste echte relatie, dus ik weet niet zo goed wat normaal is, hoe het hoort binnen een relatie. We hebben het namelijk wel fijn samen, maar we hebben ook vaak genoeg onenigheid. Niet echt ruzie, maar gewoon dat we allebei een beetje pissig op elkaar zijn en bij het minste of geringste geïrriteerd worden. Ik erger me vaak genoeg aan hem, maar bij vrienden lijkt het wel alsof er nooit een vuiltje aan de lucht is. Nu weet ik ook dat mensen hun vuile was niet zo gauw buiten hangen, dus ik weet niet in hoeverre het normaal is om je aan je partner te ergeren. De grootste ergernis is dat mijn vriend volgens mij echt geen vermogen heeft om oorzaak-gevolg te overzien. We hebben het financieel niet breed, maar in plaats van op geld te letten doet hij heel vaak impuls aankopen. Bij groupon bijvoorbeeld, koopt hij voor 40 euro kaartjes voor zo'n attractiepark, maar vervolgens vergeet hij dat en verlopen die dingen weer. Of zoals nu: we konden deze maand bijna de huur niet betalen, maar in plaats van op de kleintjes te letten en elk dubbeltje om te draaien, heeft meneer ineens een weekje vakantie geboekt voor ons beiden. En oke, daar hadden we allebei heel erg behoefte aan, en het is echt belachelijk goedkoop, maar toch. Toch weer geld uitgeven wat we eigenlijk niet kunnen missen.
Nog zoiets is dat mijn vriend ontzettend laks is. Als ik in een vrij weekend een dagje naar het strand wil, dan heb ik mazzel als we om 3 uur in de auto zitten, in plaats van om 10 uur zoals ik wilde. Vriend wil dan uitslapen, omdat het zijn vrije dag is, en dan lekker op zijn gemakje ontbijten, douchen, krantje lezen.. Is hij zo 2 uur mee bezig. Vooral lekker relaxt blijven doen, "we hebben nog de hele dag". En als er voor een bepaalde datum een rekening betaald moet zijn, dan kan ik het hem elke dag vragen te betalen, maar als hij ff geen tijd/zin/geld heeft zal het hem zijn reet roesten of het op tijd betaald wordt of een weekje later. Ik kan me daar echt kapot aan ergeren.
Een tijd geleden ging het niet zo lekker tussen ons, we waren allebei heel erg gestrest en ik dacht dat het misschien beter zou zijn als we uit elkaar zouden gaan. Niet omdat ik niet meer van hem hield, niet omdat ik bij hem weg wilde, maar omdat ik het idee had dat het misschien verstandig zou zijn. Omdat ik het gevoel had dat ik meer in onze relatie investeerde dan hij. Het idee had dat hij me voor lief nam. En omdat ik gewoon ongelukkig was, ook al wist ik niet of dat door mijn relatie kwam of door alle stress. Ik ben toen op zoek gegaan naar een woning voor mezelf, maar zonder resultaat. Mijn vriend merkte blijkbaar dat ik niet zo happy was, want toen het wat beter ging qua stressniveau, is hij heel erg zijn best gaan doen voor ons. Lieve briefjes, etentje, dagjes uit, laten merken hoeveel hij van me houd. Het ging weer veel beter tussen ons, gaat nu weer net zoals in het begin. We zijn 'op zich' wel happy samen.
Maar dat is het dus, dat 'op zich'. Ik heb, ondanks dat ik het fijn met hem vind, toch wel het idee van 'is dit het nou'? Maar misschien is dit het inderdaad wel. Ik weet het niet, want ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Straks geef ik mijn lieve vriend op om te kijken hoe het met iemand anders is, om enkel te kunnen concluderen dat het gras toch echt niet groener is aan de overkant. En dan ben ik hem toch maar mooi kwijt. Dat wil ik ook niet, dat ik hem voor niks opgeef. Ik ben hier tijdenlang heel erg mee bezig geweest, maar de laatste tijd heb ik er niet zo aan gedacht. Maar nu moet ik wel, want: ik heb een woning aangeboden gekregen. Een van die woningen waar ik destijds op gereageerd had maar niks meer van had gehoord. Ik twijfel nu heel erg wat ik moet doen. Ik weet gewoon niet of ik op lange termijn wel gelukkig ga worden met mijn huidige relatie, en dan zou het beter zijn om er maar gewoon mee te stoppen nu ik de gelegenheid heb. Maar aan de andere kant: straks heb ik iemand anders en merk ik dat het toch niet beter wordt dan wat ik nu heb, dan verlang ik als een razende terug naar mijn vriend, maar die ben ik dan voorgoed kwijt.
Het liefst zou ik een break nemen, even rondneuzen op de mannenmarkt, en kijken hoe het zou zijn met iemand anders, om daarna weer gewoon terug te kunnen naar mijn vriend als er inderdaad niks beters is. Maar dat werkt nou eenmaal niet zo.
Ik weet het gewoon niet, moet ik leven met dat 'is dit het nou' gevoel, of een enorm risico nemen door op mezelf te gaan wonen. Als ik besluit alleen te gaan wonen betekend dat sowieso einde relatie, dus latten met mijn vriend is geen optie.
Conclusie: ik heb een fijne relatie met een man waar ik gek op ben en van wie ik zielsveel houd. Maar we zijn ook erg verschillend en ik kan me vaak enorm ergeren aan die verschillen. We hebben zelden echt ruzie, maar weleens onenigheid, dat het gewoon even niet zo leuk is thuis. Is dit normaal? Is dit in alle relaties zo? Of is het gras misschien toch groener aan de overkant? Wie bied de inzichten waar het mij op dit moment aan ontbreekt?
woensdag 30 mei 2012 om 13:59
Kan jij de onhebbelijkheden van je vriend accepteren? Of wordt het een dusdanige bron van ergernis dat je niet verder met hem wilt? Ook zonder huwelijkspapiertje is het voor en tegenspoed he?
woensdag 30 mei 2012 om 14:02
Ik heb je verhaal gelezen en kan alleen maar zeggen dat je je gevoel moet volgen. Jullie zijn nog niet zo heel lang bij elkaar en als je nu al zodanige twijfels hebt ( je geeft aan het liefst een break te willen nemen en te kijken hoe het bij een ander is ) dan lijkt me dat niet goed.
Natuurlijk is er in elke relatie wel eens wat en onenigheden zijn normaal en je hebt gelijk dat andere mensen de vuile was niet buiten hangen maar kijk waar je echt gelukkig van wordt.
Valt er over die ergenissen ook niet te praten ( ik weet wel dat je iemand niet moet willen veranderen ) maar soms kunnen kleine dingen al heel veel verschil maken.
Succes met je beslissingen.
Natuurlijk is er in elke relatie wel eens wat en onenigheden zijn normaal en je hebt gelijk dat andere mensen de vuile was niet buiten hangen maar kijk waar je echt gelukkig van wordt.
Valt er over die ergenissen ook niet te praten ( ik weet wel dat je iemand niet moet willen veranderen ) maar soms kunnen kleine dingen al heel veel verschil maken.
Succes met je beslissingen.
woensdag 30 mei 2012 om 14:06
Ik denk dat het niet raar is om af en toe te denken 'is dit het nou' als je nog niet echt vergelijkingsmateriaal hebt. Maar zodra die twijfels aanhouden en je zelfs actief naar andere woonruimte zoekt en/of hebt gezocht dan zou ik mijzelf wel gaan afvragen wat je denkt te bereiken door wél bij hem te blijven....... Waarschijnlijk zal jij je dan altijd die vraag blijven stellen. En ik denk verder dat het in iedere relatie wel speelt dat er af en toe wat ergernissen spelen. De vraag is, zijn deze ergernissen voor jou de druppel om te willen ontdekken of het gras groener is aan de overkant of niet..
.
woensdag 30 mei 2012 om 14:18
Het zijn op zich geen ergernissen waar ik niet mee kan leven. Die laksheid is irritant ja, maar ik merk dat het wel steeds beter word. En met dat geld is vervelend, maar wel zijn probleem. De rekeningen van mij of van ons samen zorg ik wel voor dat ze (op tijd) betaald worden. Vind het dan alleen irritant dat hij mij beloofd zijn deel van iets over te maken naar mijn rekening, en dat ik daar dan soms een week op moet wachten. Maar zo lang ik er niet door in de problemen kom is het niet echt lastig.
Het punt is vooral: ik vind het fijn met hem, hou van hem. Ik ben gewoon bang wat er gebeurt als ik dit opgeef. Nu heb ik een fijne relatie met een lieve man, als ik dat opgeef heb ik alleen onzekerheid. Ik wil hem niet kwijt, maar ik zou wel willen weten hoe het met een ander zou zijn. Ik zou het fijn vinden vergelijkingsmateriaal te hebben, maar is het het wel waard om mijn goede relatie op te geven voor enkel vergelijkingsmateriaal?
Ik hou teveel van mijn vriend om hem nu zomaar op te geven, maar nu heb ik een woning aangeboden gekregen. Dat aanbod is welgeteld een week geldig, zo niet geven ze het aan iemand anders. Misschien besluit ik over een half jaar toch bij hem weg te gaan, maar kan ik dan geen woning vinden.
Het punt is vooral: ik vind het fijn met hem, hou van hem. Ik ben gewoon bang wat er gebeurt als ik dit opgeef. Nu heb ik een fijne relatie met een lieve man, als ik dat opgeef heb ik alleen onzekerheid. Ik wil hem niet kwijt, maar ik zou wel willen weten hoe het met een ander zou zijn. Ik zou het fijn vinden vergelijkingsmateriaal te hebben, maar is het het wel waard om mijn goede relatie op te geven voor enkel vergelijkingsmateriaal?
Ik hou teveel van mijn vriend om hem nu zomaar op te geven, maar nu heb ik een woning aangeboden gekregen. Dat aanbod is welgeteld een week geldig, zo niet geven ze het aan iemand anders. Misschien besluit ik over een half jaar toch bij hem weg te gaan, maar kan ik dan geen woning vinden.
woensdag 30 mei 2012 om 14:18
woensdag 30 mei 2012 om 14:22
woensdag 30 mei 2012 om 14:23
Dit klinkt erg opportunistisch. Je wil geen oude schoenen weggooien voordat je nieuwe hebt. Ik geloof niet dat je bij hem blijft omdat je zo veel van hem houdt, je bent bang om alleen te staan en nooit meer een andere man tegen te komen. Nou dame, geen hand vol, maar land vol. Don't settle for second best.
woensdag 30 mei 2012 om 14:24
Ik herken met niet in je verhaal maar kan me wel voorstellen dat je het gevoel; 'is dit nu alles' hebt. Als ik je verhaal zo lees lijkt het me geen slecht plan te kijken hoe het aan de andere kant is. Echter zou ik het hem wel gewoon uitleggen. Kies ervoor een tijdje apart te wonen en elkaar de ruimte te geven. Kortom, ga even latten. Hij merkt dat het serieus is (want volgens mij ondanks vele waarschuwingen veranderd er weinig of als er iets veranderd maar voor korte tijd). En jij weet hoe je je voelt als je alleen bent en of je ook daadwerkelijk een lieve man nodig hebt om gelukkig te zijn. Dikke kans dat je na een tijdje denkt wouw, ik ben een 'supervrouw' en red het mooi in mijn eentje. Daarnaast lees ik een beetje dat hij echt heel bijzonder, lief, aardig, zorgzaam is en dat je bang bent dat je dat niet meer gaat vinden. Nou uit ervaring. Er loopt genoeg manneklijk schoon rond die lief, zorgzaam en attent zijn dus daarover zou ik je niet druk maken.
Denk aal je toekomst, stel je de vraag, Wil ik dit over 10 jaar nog. Eerlijk antwoorden maar als ik het zo lees niet. Leuk zo je relatie nu 2 jaar maar wat als je straks kinderen krijgt en echt in het 'grote mensenleven' terecht komt. Dan is een vakantie boeken met geld dat je niet hebt omdat jullie het beide nodig hebben ook niet echt meer mogelijk. Denk aan je toekomst en denk aan jezelf
Denk aal je toekomst, stel je de vraag, Wil ik dit over 10 jaar nog. Eerlijk antwoorden maar als ik het zo lees niet. Leuk zo je relatie nu 2 jaar maar wat als je straks kinderen krijgt en echt in het 'grote mensenleven' terecht komt. Dan is een vakantie boeken met geld dat je niet hebt omdat jullie het beide nodig hebben ook niet echt meer mogelijk. Denk aan je toekomst en denk aan jezelf
woensdag 30 mei 2012 om 14:26
TO alleen maar vanwege stabiliteit en veiligheid samen blijven na zo'n relatief korte relatie lijkt mij op je 23e ook niet echt het idee.. En een ander zoeken om het mee te proberen dat werkt waarschijnlijk ook niet. Ik weet alleen dat ik persoonlijk jeuk krijg van vrienden (stelletjes) die elkaar op ieder feestje of partijtje mopperend aangapen... Maar of daar hier al sprake van is weet ik niet.
woensdag 30 mei 2012 om 14:36
Beste Evalinde,
Ik herken mezelf hierin 100 %.
Een half jaar geleden heb ik besloten mn relatie ( die "opzich" wel goed zat) na ruim 6 jaar te verbreken en voor mezelf te kiezen. Doodgoeie vent, geen ander in het spel. Het was "het" gewoon niet.
Het is een lastige beslissing. Vooral omdat je pas weet wat je mist als je het niet meer heb. Maar je weet ook niet wat je mist als je het nooit heb gehad.
Tuurlijk is het gras niet groener aan de overkant, maar het is wel belangrijk dat je gelukkig bent in je relatie. Je bent nog zo jong! Wil je dat dit straks later de vader van je kinderen is? Zie je jezelf over 30 jaar nog op de bank zitten? Wees eerlijk naar jezelf toe.
Mijn ex was ook voornamelijk erg laks. Voelde als een schip wat ik continue vooruit moest trekken.
Ik ben toen tijdelijk het huis uit gegaan en dat is toen definitief geworden.
We hebben intussen allebei een nieuwe relatie en zijn daar gelukkig in. Tuurlijk zijn er daar ook "dingetjes". Maar nu heb ik een vriend die wél initiatief toont en met wie ik dezelfde raakvlakken heb. Ik heb echt de juiste beslissing genomen door voor mezelf te kiezen.
En daarbij, Als je écht écht voor elkaar bestemd ben, kom je echt wel weer bij elkaar. Misschien niet na een week, niet na een maand, misschien pas weer over een paar jaar. En anders niet.
Time will tell, time will learn ;)
Succes met het maken van je beslissing
Ik herken mezelf hierin 100 %.
Een half jaar geleden heb ik besloten mn relatie ( die "opzich" wel goed zat) na ruim 6 jaar te verbreken en voor mezelf te kiezen. Doodgoeie vent, geen ander in het spel. Het was "het" gewoon niet.
Het is een lastige beslissing. Vooral omdat je pas weet wat je mist als je het niet meer heb. Maar je weet ook niet wat je mist als je het nooit heb gehad.
Tuurlijk is het gras niet groener aan de overkant, maar het is wel belangrijk dat je gelukkig bent in je relatie. Je bent nog zo jong! Wil je dat dit straks later de vader van je kinderen is? Zie je jezelf over 30 jaar nog op de bank zitten? Wees eerlijk naar jezelf toe.
Mijn ex was ook voornamelijk erg laks. Voelde als een schip wat ik continue vooruit moest trekken.
Ik ben toen tijdelijk het huis uit gegaan en dat is toen definitief geworden.
We hebben intussen allebei een nieuwe relatie en zijn daar gelukkig in. Tuurlijk zijn er daar ook "dingetjes". Maar nu heb ik een vriend die wél initiatief toont en met wie ik dezelfde raakvlakken heb. Ik heb echt de juiste beslissing genomen door voor mezelf te kiezen.
En daarbij, Als je écht écht voor elkaar bestemd ben, kom je echt wel weer bij elkaar. Misschien niet na een week, niet na een maand, misschien pas weer over een paar jaar. En anders niet.
Time will tell, time will learn ;)
Succes met het maken van je beslissing
woensdag 30 mei 2012 om 14:37
Soms lijkt het gras uit de verte elders wel groener, maar als je er van dichtbij naar kijkt zitten er daar ook dooie spieten tussen.
De ergenissen gaan vooral over praktische dingen lees ik. Zoek daar praktische oplossingen voor. Doe ieder waar je goed in bent. Bijvoorbeeld; open een rekening voor de gezamelijke dingen en zorg dat er genoeg op gestort wordt elke maand. Dan kun jíj de rekeningen betalen. Rekeningen die alleen voor hem zijn daar zou ik me dan weer niet druk over maken, je bent zijn moeder niet. Maak afspraken. Zoals het verhaal over het strand, spreek zaterdags al af hoe laat je zondags vertrekt, sluit een compromis. Jij wat later, hij wat eerder, dat zorgt ervoor dat de een niet op de ander zit te wachten. Een gezin, hoe klein ook is in mijn ogen soms net een bedrijf. Vergaderen en notulen maken. MAW praat over de dingen die niet goed gaan en spreek af wie wat doet en wanneer.
Je kunt je vriend niet veranderen, je kunt alleen je eigen reactie op hem veranderen. Succes ermee!
De ergenissen gaan vooral over praktische dingen lees ik. Zoek daar praktische oplossingen voor. Doe ieder waar je goed in bent. Bijvoorbeeld; open een rekening voor de gezamelijke dingen en zorg dat er genoeg op gestort wordt elke maand. Dan kun jíj de rekeningen betalen. Rekeningen die alleen voor hem zijn daar zou ik me dan weer niet druk over maken, je bent zijn moeder niet. Maak afspraken. Zoals het verhaal over het strand, spreek zaterdags al af hoe laat je zondags vertrekt, sluit een compromis. Jij wat later, hij wat eerder, dat zorgt ervoor dat de een niet op de ander zit te wachten. Een gezin, hoe klein ook is in mijn ogen soms net een bedrijf. Vergaderen en notulen maken. MAW praat over de dingen die niet goed gaan en spreek af wie wat doet en wanneer.
Je kunt je vriend niet veranderen, je kunt alleen je eigen reactie op hem veranderen. Succes ermee!
woensdag 30 mei 2012 om 14:40
Kleine toevoeging: Wat ik erg belangrijk vond toen was op een fastoenlijke manier uit elkaar gaan. Met doorrommelen creeër je spanningen en misschien ga je dan uiteindelijk met ruzie uit elkaar. Of erger, je komt een ander tegen omdat je je ogen toch openhoudt voor "het geval dat".
Beter een goede vriendschap en goed contact, dan uiteindelijk een uit elkaar getrokken relatie en dat je elkaar niet meer in de ogen kan aankijken.
Geloof me, Op een fatsoenlijke manier uit elkaar gaan is tegenwoordig een hele kunst.
Beter een goede vriendschap en goed contact, dan uiteindelijk een uit elkaar getrokken relatie en dat je elkaar niet meer in de ogen kan aankijken.
Geloof me, Op een fatsoenlijke manier uit elkaar gaan is tegenwoordig een hele kunst.
woensdag 30 mei 2012 om 14:46
Als je al twee jaar bij elkaar bent dan is de ergste verliefdheid er wel af. Je weet wel, dat je elkaar op wil (vr)eten. Verliefdheid wordt houden van.
Het is een goede vent, de sex is ok en jullie zijn gelukkig samen. Helaas heeft hij ook een aantal kanten waar je je aan loopt te ergeren. Hij is op een aantal vlakken anders. De vraag is of je daarmee de rest van je leven kan leven.
En het gras lijkt inderdaad soms groener aan de overkant. Maar toch....
Misschien is dat het wel in jou geval. Moet je je dan storten in een relatie waar je je nu al in loopt te ergeren?
Op zich is jou idee van een (tijdelijke) breuk niet zo gek.
Je hebt eigenlijk twee keuzes:
Of jullie gaan verder in een relatie. Met alle irritatie.
Of je stopt er (tijdelijk) mee. Geeft een hoop gedoe en verdriet. Maar is wel het veiligste om goed uit te vissen of je nu wel of niet door wil met deze man die wel OK is maar een aantal trekjes heeft waar jij behoorlijk moeite mee hebt.
Neem wel mee in je beslissing dat er, ook in een andere relatie, weer een aantal punten zullen zijn waar jullie in verschillen. 100% perfect krijg je het eigenlijk nooit. Maar probeer zo hoog mogelijk te scoren. Stort je niet in een relatie waarin je ongelukkig wordt.
Het is een goede vent, de sex is ok en jullie zijn gelukkig samen. Helaas heeft hij ook een aantal kanten waar je je aan loopt te ergeren. Hij is op een aantal vlakken anders. De vraag is of je daarmee de rest van je leven kan leven.
En het gras lijkt inderdaad soms groener aan de overkant. Maar toch....
Misschien is dat het wel in jou geval. Moet je je dan storten in een relatie waar je je nu al in loopt te ergeren?
Op zich is jou idee van een (tijdelijke) breuk niet zo gek.
Je hebt eigenlijk twee keuzes:
Of jullie gaan verder in een relatie. Met alle irritatie.
Of je stopt er (tijdelijk) mee. Geeft een hoop gedoe en verdriet. Maar is wel het veiligste om goed uit te vissen of je nu wel of niet door wil met deze man die wel OK is maar een aantal trekjes heeft waar jij behoorlijk moeite mee hebt.
Neem wel mee in je beslissing dat er, ook in een andere relatie, weer een aantal punten zullen zijn waar jullie in verschillen. 100% perfect krijg je het eigenlijk nooit. Maar probeer zo hoog mogelijk te scoren. Stort je niet in een relatie waarin je ongelukkig wordt.
woensdag 30 mei 2012 om 14:47
Ik heb alleen de OP gelezen. Als dit echt je eerste vriend is en je wilt nu al weten wat er nog meer rond zwemt, dan zou ik met dat gevoel wel iets doen. Ik zou een eind aan de relatie breien met de boodschap dat het het net niet helemaal is. Vervolgens daten en niet meteen in een nieuwe relatie springen. Gewoon zien hoe andere mannen zijn, bekijken welke eigenschappen je wel en niet kan waarderen. En als jij en je huidige vriend echt voor elkaar bestemd waren, dan komen jullie toch wel weer bij elkaar. Kans is ook dat je een nog leukere man vindt die beter bij je past.
Ik denk niet dat de problemen die jullie ondervinden echt ernstig zijn. Maar ik denk wel dat het gevoel dat je hebt niet snel weg zal gaan. En als de relatie dan door een echt dal gaat, dan denk ik dat je al te snel de relatie alsnog gaat opgeven. Terwijl als je nu eerst gaat daten, dan voor een man kiest, je de dalen in die relatie ook wel overleeft, juist omdat je weet hoe goed de relatie over het algemeen genome is.
Ik denk niet dat de problemen die jullie ondervinden echt ernstig zijn. Maar ik denk wel dat het gevoel dat je hebt niet snel weg zal gaan. En als de relatie dan door een echt dal gaat, dan denk ik dat je al te snel de relatie alsnog gaat opgeven. Terwijl als je nu eerst gaat daten, dan voor een man kiest, je de dalen in die relatie ook wel overleeft, juist omdat je weet hoe goed de relatie over het algemeen genome is.
woensdag 30 mei 2012 om 14:48
Als je nu al die twijfels hebt over 'is dit het nou', dan blijf je die twijfels hebben, want dit is je eerste echte relatie.
De twijfels zullen soms een paar maand weg zijn, maar geloof me, ze komen keihard weer boven.
Ik heb hetzelfde meegemaakt en ik ben weggegaan. Het heeft me goed gedaan, aan de ene kant was het gras niet altijd groener, maar vaak ook wel.
Iedereen heeft zijn goede en slechte punten. Sommige mensen blijven eeuwig gelukkig samen met hun eerste, maar ik denk dat het beter voor je is om niet gelijk met de eerste te settelen. Als je meerdere relaties hebt gehad leer je jezelf ook beter kennen...
Ik zou goed nadenken, snap dat het een moeilijke beslissing is, maar jaren zo aanmodderen is ook niks.
De twijfels zullen soms een paar maand weg zijn, maar geloof me, ze komen keihard weer boven.
Ik heb hetzelfde meegemaakt en ik ben weggegaan. Het heeft me goed gedaan, aan de ene kant was het gras niet altijd groener, maar vaak ook wel.
Iedereen heeft zijn goede en slechte punten. Sommige mensen blijven eeuwig gelukkig samen met hun eerste, maar ik denk dat het beter voor je is om niet gelijk met de eerste te settelen. Als je meerdere relaties hebt gehad leer je jezelf ook beter kennen...
Ik zou goed nadenken, snap dat het een moeilijke beslissing is, maar jaren zo aanmodderen is ook niks.
woensdag 30 mei 2012 om 14:50
Ik heb nog een vraag (waar ik vast geen antwoord op krijg). Hoe kun je zo verliefd op iemand zijn en van iemand houden, en je toch nog zo aan iemand irriteren dat je het overweegt om de relatie te stoppen? Ligt het dan niet aan jou, in plaats van aan hem? Moet je dan niet het respect hebben om het vandaag te stoppen, zodat hij ook weet met wat voor iemand hij een relatie heeft gehad en verder kan gaan met zijn leven?
woensdag 30 mei 2012 om 14:52
Hier eigenlijk geen herkenning, want mijn relatie is echt het tegenovergestelde van wat jij beschrijft. Ik zou ook het gevoel krijgen dat we niet bij elkaar passen als mijn vriend jouw vriend's trekjes zou hebben. Is hij vanaf het begin al zo geweest? Of is het erin geslopen? Ik ben nu iets meer dan 3 jaar samen met mijn vriend en het lijkt wel of we elkaar steeds beter aan gaan voelen naarmate we langer samen zijn.
Dus als je na 2 jaar al zoveel strubbelingen hebt, dan zou ik het allemaal nog eens goed overdenken, of je verder wil met hem.
Dus als je na 2 jaar al zoveel strubbelingen hebt, dan zou ik het allemaal nog eens goed overdenken, of je verder wil met hem.
woensdag 30 mei 2012 om 14:57
Ik ken ook genoeg stelletjes die nog jong zijn en eigenlijk vooral op elkaar mopperen op een 'sarcastische' manier maar dan wel de hele avond door. Dit gaat dan over het huishouden, of iemand het vuilnis wel weg zit, iemand met ochtend humeur, iemand die een zeur stem heeft e.d. Daar raak ik op den duur zelfs nerveus van en dan is het mijn eigen relatie nog niet eens ;).