Relaties
alle pijlers
Radeloos
zondag 3 juni 2012 om 00:24
Radeloos ben ik, 16 jaar getrouwd, 3 kinderen, goede baan als ICT manager, maar.... altijd al een buitenbeentje geweest, kind dat altijd alleen was, weinig contact maakte, in mezelf gekeerd. Zelf voelde ik me daar niet ongelukkig over, maar mijn ouders maakte zich wel zorgen. Leerde mijn vrouw kennen, was verliefd, begon aan huisje boompje beestje, maar bleef wel het gevoel houden dat ik anders was. Heb altijd een goede relatie gehad, maar ook regelmatig ruzie, met als oorzaak; geen inlevingsvermogen van mijn kant, en mijn vrouw was daarin teleurgesteld, keer op keer. 2 jaar geleden las ik e.e.a. over syndroom van asperger en herkende me daarin. Zo erg zelfs dat het me emotioneel heel erg raakte.Ik probeerde dat te delen binnen mijn relatie, maar kreeg een reactie van ongeloof, werd genegeerd, mijn vrouw vond het een zwak excuus voor mijn gedrag. Teleurgesteld ben ik er nooit meer over begonnen, maar nu zoveel later breekt het me op. We blijven in ruzie hangen, nu al 6 weken lang. Ik zoek iets van erkenning, ik wil dit niet als excuus gebruiken, maar blijven werken aan de relatie, maar loop tegen een muur van onbegrip op. Zie naast me iemand die voortdurend wordt teleurgesteld en daardoor ongelukkig is. Ik heb het gevoel dat ik dit niet meer trek, maar er zijn ook de kinderen waar ik zielsveel van houd, waar ik een goede band mee heb. Ondanks mijn drukke baan ben ik er altijd voor ze, en dat waarderen ze ook.
Zometeen komt mijn vrouw thuis, ze is met ruzie vertrokken naar de verjaardag van een vriendin, en zal niet in beste stemming terugkomen. Ze vindt het niet fijn om bij me te zijn. Ik snap haar wel, ik ben niet makkelijk, maar krijg ook niet de kans om uit te leggen hoe dat zit. Ben radeloos en wil graag op weg geholpen worden in wat te doen....
Zometeen komt mijn vrouw thuis, ze is met ruzie vertrokken naar de verjaardag van een vriendin, en zal niet in beste stemming terugkomen. Ze vindt het niet fijn om bij me te zijn. Ik snap haar wel, ik ben niet makkelijk, maar krijg ook niet de kans om uit te leggen hoe dat zit. Ben radeloos en wil graag op weg geholpen worden in wat te doen....
zondag 3 juni 2012 om 00:34
Ik denk niet dat ik je goed kan helpen maar misschien wat 'tips'. Blijf rustig en praat vanuit jezelf. Vertel haar wat je denkt en hoe je je voelt als ze zo reageert. Zonder een vingertje te wijzen natturlijk. En leg uit waarom het zo belangrijk voor je is om haar steun te krijgen in het onderzoeken of je inderdaad aan het syndroom lijdt. Ga niet gelijk proberen bewijzen aan te slepen of noemen wat je op internet hebt gevonden. Nogmaals, leg uit wat het met je doet en blijf rustig.
Hopelijk heb je er wat aan! Sterkte iig!
Hopelijk heb je er wat aan! Sterkte iig!
zondag 3 juni 2012 om 00:45
Hier een plan van aanpak
1. zeg straks tegen je vrouw, sorry schat ik bedoelde het niet zo. Glaasje wijn en blokje kaas
2. ga maandag naar de huisarts en vertel dat je denkt dat je Asperger hebt, laatje doorverwijzen naar een psychiater voor diagnostiek
3. Aan de hand van de diagnose kies je een therapie
Bij geen diagnose kies je alsnog een therapie: relatietherapie
1. zeg straks tegen je vrouw, sorry schat ik bedoelde het niet zo. Glaasje wijn en blokje kaas
2. ga maandag naar de huisarts en vertel dat je denkt dat je Asperger hebt, laatje doorverwijzen naar een psychiater voor diagnostiek
3. Aan de hand van de diagnose kies je een therapie
Bij geen diagnose kies je alsnog een therapie: relatietherapie
zondag 3 juni 2012 om 00:50
Ik ben ook geen fan van het zelf-diagnosticeren van syndromen. TO moet zeker gaan uitzoeken of het wel of niet zo is, dmv het raadplegen van professionals. Maar de ruzie met z'n vrouw moet nu eerst 'behandeld' worden. Daarom niet proberen bewijzen aan te voeren, daar zal ze alleen maar bozer van worden/gaan proberen die te weerleggen.
zondag 3 juni 2012 om 00:51
Ik had een man zoals jij jezelf beschrijft: iemand met weinig/geen inlevingsvermogen. Vaak heb ik me afgevraagd wat hij mankeerde en velen met mij. Ik heb hem gesmeekt hulp te zoeken en uit te zoeken of het misschien Asperger of iets dergelijks was, maar ik kreeg als enige reactie: "ik kan het gewoon niet."
Voor mij voelde het als steeds een beetje water op mijn innerlijke vuur. In 15 jaar doofde ik langzaam uit en was ik moe, moe, moe!!! Het is nl doodvermoeiend om met iemand samen te leven die zich nooit in kan leven in de ander en (in geval van mijn ex) nooit initiatief toont op welk vlak dan ook.
Dus: als je echt denkt dat je iets mankeert: ga naar een dokter en zoek het uit, want het is voor jezelf en je omgeving beter als je weet wat het is en wat je er aan kunt doen.
Voor mij voelde het als steeds een beetje water op mijn innerlijke vuur. In 15 jaar doofde ik langzaam uit en was ik moe, moe, moe!!! Het is nl doodvermoeiend om met iemand samen te leven die zich nooit in kan leven in de ander en (in geval van mijn ex) nooit initiatief toont op welk vlak dan ook.
Dus: als je echt denkt dat je iets mankeert: ga naar een dokter en zoek het uit, want het is voor jezelf en je omgeving beter als je weet wat het is en wat je er aan kunt doen.