Relaties
alle pijlers
Radeloos
zondag 3 juni 2012 om 00:24
Radeloos ben ik, 16 jaar getrouwd, 3 kinderen, goede baan als ICT manager, maar.... altijd al een buitenbeentje geweest, kind dat altijd alleen was, weinig contact maakte, in mezelf gekeerd. Zelf voelde ik me daar niet ongelukkig over, maar mijn ouders maakte zich wel zorgen. Leerde mijn vrouw kennen, was verliefd, begon aan huisje boompje beestje, maar bleef wel het gevoel houden dat ik anders was. Heb altijd een goede relatie gehad, maar ook regelmatig ruzie, met als oorzaak; geen inlevingsvermogen van mijn kant, en mijn vrouw was daarin teleurgesteld, keer op keer. 2 jaar geleden las ik e.e.a. over syndroom van asperger en herkende me daarin. Zo erg zelfs dat het me emotioneel heel erg raakte.Ik probeerde dat te delen binnen mijn relatie, maar kreeg een reactie van ongeloof, werd genegeerd, mijn vrouw vond het een zwak excuus voor mijn gedrag. Teleurgesteld ben ik er nooit meer over begonnen, maar nu zoveel later breekt het me op. We blijven in ruzie hangen, nu al 6 weken lang. Ik zoek iets van erkenning, ik wil dit niet als excuus gebruiken, maar blijven werken aan de relatie, maar loop tegen een muur van onbegrip op. Zie naast me iemand die voortdurend wordt teleurgesteld en daardoor ongelukkig is. Ik heb het gevoel dat ik dit niet meer trek, maar er zijn ook de kinderen waar ik zielsveel van houd, waar ik een goede band mee heb. Ondanks mijn drukke baan ben ik er altijd voor ze, en dat waarderen ze ook.
Zometeen komt mijn vrouw thuis, ze is met ruzie vertrokken naar de verjaardag van een vriendin, en zal niet in beste stemming terugkomen. Ze vindt het niet fijn om bij me te zijn. Ik snap haar wel, ik ben niet makkelijk, maar krijg ook niet de kans om uit te leggen hoe dat zit. Ben radeloos en wil graag op weg geholpen worden in wat te doen....
Zometeen komt mijn vrouw thuis, ze is met ruzie vertrokken naar de verjaardag van een vriendin, en zal niet in beste stemming terugkomen. Ze vindt het niet fijn om bij me te zijn. Ik snap haar wel, ik ben niet makkelijk, maar krijg ook niet de kans om uit te leggen hoe dat zit. Ben radeloos en wil graag op weg geholpen worden in wat te doen....
zondag 3 juni 2012 om 10:27
Centrale vraag is niet of je al dan niet een aangeboren psychische afwijking hebt, maar hoe leuk het is om met jou te leven. Dat is wat bepaalt hoe lang de relatie nog gaat voortduren.
Dat kan je niet in je eentje, aangezien je geen idee schijnt te hebben wat haar zo verdrietig/boos maakt. Probeer eerst professionele hulp. Die kan inzicht verschaffen.
Dat kan je niet in je eentje, aangezien je geen idee schijnt te hebben wat haar zo verdrietig/boos maakt. Probeer eerst professionele hulp. Die kan inzicht verschaffen.
it's a big club and you ain't in it
zondag 3 juni 2012 om 13:49
quote:sabbaticalmeds schreef op 03 juni 2012 @ 00:45:
Hier een plan van aanpak
1. zeg straks tegen je vrouw, sorry schat ik bedoelde het niet zo. Glaasje wijn en blokje kaas
2. ga maandag naar de huisarts en vertel dat je denkt dat je Asperger hebt, laatje doorverwijzen naar een psychiater voor diagnostiek
3. Aan de hand van de diagnose kies je een therapie
Bij geen diagnose kies je alsnog een therapie: relatietherapieHier kan ik me wel in vinden. Laat een diagnose stellen, en maak daarna, een plan van aanpak. Sterkte in elk geval.
Hier een plan van aanpak
1. zeg straks tegen je vrouw, sorry schat ik bedoelde het niet zo. Glaasje wijn en blokje kaas
2. ga maandag naar de huisarts en vertel dat je denkt dat je Asperger hebt, laatje doorverwijzen naar een psychiater voor diagnostiek
3. Aan de hand van de diagnose kies je een therapie
Bij geen diagnose kies je alsnog een therapie: relatietherapieHier kan ik me wel in vinden. Laat een diagnose stellen, en maak daarna, een plan van aanpak. Sterkte in elk geval.