Onhoudbaar

Na lang wikken en wegen heb ik toch maar besloten mijn hart hier te luchten.. ik kan het bij niemand kwijt namelijk en ik merk nu dat ik het echt kwijt moet.



*poef*



Ik weet echt niet meer wat tedoen... ik ben de wanhoop nabij.

Op mijn werk ben ik 1 stress bonk.. en ik loop steeds vaker met de gedachte om de deur (ook prive) achter mij dicht te trekken en nooit meer terug tekeren.... maar en dan? Het zou niet eens kunnen want heb niet eens spaargeld en waar moet je heen.



Kort samengevat, vriend is van het pad af, ik probeer alles bij elkaar tehouden, maar raak ook de draad kwijt.



Wat kan ik nog doen... echt excuses maar haal dit wel straks weg ...

Welke medicatie laat je enigzins helder denken ? ben ik wel benieuwd naar..



Maatschappelijk werk ga ik zo bellen gister al maitlje gestuurd,zit nu op werk.



Ik ga dan zelf de woning uit want heb geen zin dat hij mij daar kan gaan lastig vallen of uberhaupt het adres weet

Wat een avond, maar ook weer verhelderen. Ik voel mij ineens heel raar sterk hopen dat ik dit gevoel vast kan houden. De hele dag weer hard gewerkt, boodschappen gehaald, en ik nam een wijntje en ik brak. Ben het zo zat, zo zat zo verschrikkelijk zat!!. Ik heb alles eruit gegooit, gezegd dat ik dit niet meer pik, dat hij kan dreigen, naar t werk kan komen wat dan ook maar dat ik het zat ben. Ik geen geld meer geef, en dat als hij maar een greintje van mij gehouden had hij mij dit nooit had aangedaan verslaafd of niet.

Hij heeft eerder op de avond gezegd, ik ga hier niet weg hoor ik ga het je niet gemakkelijk maken, waarop ik zei..... gemakkelijk maken dat ik hier blijf is veel moeilijker voor mij, wil jij niet weg ga ik weg hoor, zie maar hoe je het betaald, ik ben niet gebleven om te kijkenwie de laatste adem had, ik ben gebleven omdat ik van je hou, hoop had.. maar ik zie nu dat je mij zwaar in de maling neem, en dat ik dit kut gedrag alleen maar in stand hou door te blijven.



Ik ben het zo zat, ik voel me zo misbruikt...



voel me heel sterk ergens ook weer niet en bang dat morgen dit sterke gevoel weg ebt.... maar god wat ben ik t zat..

Jezus zie nu pas hoe warrig ik schrijf excuus, probeer nu alleen nog en weg te banen door dit warrige hoofd wat de beste weg is.die ik nu moet begaan..



Beste kamer, woning buiten de stad zoeken en zorgen dat ik daar een baan heb...pff het duizelt me...

dankje caviahaar.. deze woorden heb ik nodig.. Ik ben gvd een mens met gevoel, wat heb ik toegelaten ...

spelfouten komen ook door deze laptop die trager is dan ik tik... hahah echt waar.

plus het feit dat ik steeds weg moeten klikken in de angst dat hij binnen komt lopen en dit leest uiteraard...