Relaties
alle pijlers
Wat moet ik doen?
donderdag 7 juni 2012 om 13:23
Heb jullie advies nodig! Mijn vriend is depressief, verslaafd aan drugs en drinkt vrijwel elke dag een fles wijn. Elke dag is het raak. Ruzies, discussies, onbegrip, tranen (van mij), Elke dag sta ik op het punt om bij hem weg te gaan, maar ik blijf. Hoop doet leven. Bovendien heb ik de overtuiging dat het moreel gezien niet kan om bij je partner weg te gaan bij tegenslagen. Hulp voor zijn drugsverslaving wil hij niet, want hij is gestopt volgens eigen zeggen. Zijn drankgedrag zal voorbij gaan als het allemaal beter gaat en voor zijn depressieve gedrag gaat hij naar de dokter vandaag (volgens eigen zeggen), maar ik mag niet mee. Het vertrouwen is bij mij weg, de liefde een stuk minder en ik ben van binnen zo kwaad op hem. En toch, hou ik zielsveel van hem. Van de man die er eerst was , maar die nu zover weg is. En ik hoop elke dag dat het anders wordt. Voel me zo egoïstisch dat ik twijfel, maar ik merk aan alles dat ik het bijna niet meer aankan en ik weet niet wat ik moet. Wie kent dit? Of heeft advies?
donderdag 7 juni 2012 om 13:26
donderdag 7 juni 2012 om 13:28
Drugs, drank en depressie.
Voor dit alles geldt, je moet het eerst zelf erkennen en dan pas kan er hulpverlening komen.
Hij vertoont ook typisch verslavingsgedrag: liegen, beloven op beterschap en slachtofferrol (als de situatie weer beter is, dus bijv ik vind een nieuwe baan, dan komt het weer goed. Alleen er zelf niks aan doen, maar passief afwachten.).
Je kan hem alleen maar overtuigen elke dag weer dat hij een probleem heeft en wat moet gaan doen.
En ondertussen goed voor jezelf zorgen en grenzen stellen.
Voor dit alles geldt, je moet het eerst zelf erkennen en dan pas kan er hulpverlening komen.
Hij vertoont ook typisch verslavingsgedrag: liegen, beloven op beterschap en slachtofferrol (als de situatie weer beter is, dus bijv ik vind een nieuwe baan, dan komt het weer goed. Alleen er zelf niks aan doen, maar passief afwachten.).
Je kan hem alleen maar overtuigen elke dag weer dat hij een probleem heeft en wat moet gaan doen.
En ondertussen goed voor jezelf zorgen en grenzen stellen.
donderdag 7 juni 2012 om 13:45
donderdag 7 juni 2012 om 13:47
Waarom ruzie maken en huilen, tis toch duidelijk dat HIJ fout bezig is en een probleem heeft, waarom laat je je dan op stang/huilen/ruzie jagen, ga je er serieus op in?? Wellicht niet meer zo emotioneel reageren maar het probleem lekker bij hem laten en wat nuchterder erop gaan reageren scheelt een hoop stress en is hij zijn publiek kwijt en zijn grip op jouw, moet hij eens lekker over zichzelf na gaan denken...afstand nemen dus en je eigen leven niet laten vergallen.
donderdag 7 juni 2012 om 13:48
Waar is die hoop van jou dan nog op gebaseerd? Ik lees niets in je OP dat erop wijst, dat er verbetering te verwachten valt.
Bovendien heb ik de overtuiging dat het moreel gezien niet kan om bij je partner weg te gaan bij tegenslagen.
Dat is heel mooi van je, maar dit gaat niet om (alleen maar) tegenslagen. Je vriend maakt duidelijk bepaalde keuzes en het is jouw volste recht om daarmee niet te kunnen en willen leven!
Het zal vast een moeilijke stap zijn, maar ik denk dat het buitengewoon bevrijdend is om een einde aan deze relatie te maken.
Bovendien heb ik de overtuiging dat het moreel gezien niet kan om bij je partner weg te gaan bij tegenslagen.
Dat is heel mooi van je, maar dit gaat niet om (alleen maar) tegenslagen. Je vriend maakt duidelijk bepaalde keuzes en het is jouw volste recht om daarmee niet te kunnen en willen leven!
Het zal vast een moeilijke stap zijn, maar ik denk dat het buitengewoon bevrijdend is om een einde aan deze relatie te maken.
donderdag 7 juni 2012 om 13:50
Hoop doet leven schrijf je beste TO. Maar in het geval van een relatie met een verslaafde: hoop maakt je kapot!
Een verslaafde kun je nooit en te nimmer als buitenstaander helpen. Niet in de zin van 'genezen' in ieder geval. Jij helpt hem alleen als je hem niet meer steunt, er niet meer voor hem bent.
Zie inderdaad het topic 'Onhoudbaar', wat Primabella al aanhaalt. En daarin staat ook weer een topic van Radeloosje, die haar eigen topic ook even noemt.
Sterkte.
Een verslaafde kun je nooit en te nimmer als buitenstaander helpen. Niet in de zin van 'genezen' in ieder geval. Jij helpt hem alleen als je hem niet meer steunt, er niet meer voor hem bent.
Zie inderdaad het topic 'Onhoudbaar', wat Primabella al aanhaalt. En daarin staat ook weer een topic van Radeloosje, die haar eigen topic ook even noemt.
Sterkte.
donderdag 7 juni 2012 om 14:46
Ik wil je veel sterkte wensen.
Mijn man is verslaafd aan alcohol (geen drugs) maar ik herken je wanhoop wel hoor. Het is een zware strijd, die alleen gewonnen kan worden als je partner hier aan gaat werken. In je eentje kun je dat dode paard niet voort trekken. Geloof me, ik heb ook alles geprobeerd. Pas nu ik ben opgehouden met huilen / zeiken / jammeren en mijn eigen plan begon te trekken, begint hem iets te dagen (ze heeft me niet nodig, ze is gelukkig zo) en begint hij langzaam wat bewuster te worden van zijn alcoholgebruik. Ook faciliteer ik hem steeds minder en minder; veel gedronken? Dan slaapt ie niet in bed. Ik maak hem ook niet meer wakker (word maar zelf wakker), ik trek mijn plan. En daarbij, zet in je hoofd een grens, zorg dat je kunt vertrekken als je er aan toe bent om de stap te zetten. Heb ik ook voor gezorgd; ik weet nu dat wanneer ik er aan toe ben om (tijdelijk) uit elkaar te gaan, ik dat ook daadwerkelijk kan doen.
Nogmaals, sterkte, het is niet gemakkelijk.
Dat morele besef van jou zit bij mij net zo diep; for better and for worse... maar dat zijn inderdaad dingen die je overkómen, NIET die je zelf op je afroept door elke dag voor de foute middelen te KIEZEN.
Laat ik het zo zeggen: Als mijn partner een auto-ongeluk zou krijgen doordat iemand hem geen voorrang verleende, en hij zou in een rolstoel terecht komen, zou ik hem NOOIT daarom verlaten.
Maar als je partner er voor kiest dagelijks drugs en alcohol te gebruiken, en daardoor zichzelf in gevaarlijke situaties plaatst, is dat wél degelijk een reden om je partner te verlaten, zeker als je er al alles in jouw macht aan gedaan hebt om hem te helpen.
Mijn man is verslaafd aan alcohol (geen drugs) maar ik herken je wanhoop wel hoor. Het is een zware strijd, die alleen gewonnen kan worden als je partner hier aan gaat werken. In je eentje kun je dat dode paard niet voort trekken. Geloof me, ik heb ook alles geprobeerd. Pas nu ik ben opgehouden met huilen / zeiken / jammeren en mijn eigen plan begon te trekken, begint hem iets te dagen (ze heeft me niet nodig, ze is gelukkig zo) en begint hij langzaam wat bewuster te worden van zijn alcoholgebruik. Ook faciliteer ik hem steeds minder en minder; veel gedronken? Dan slaapt ie niet in bed. Ik maak hem ook niet meer wakker (word maar zelf wakker), ik trek mijn plan. En daarbij, zet in je hoofd een grens, zorg dat je kunt vertrekken als je er aan toe bent om de stap te zetten. Heb ik ook voor gezorgd; ik weet nu dat wanneer ik er aan toe ben om (tijdelijk) uit elkaar te gaan, ik dat ook daadwerkelijk kan doen.
Nogmaals, sterkte, het is niet gemakkelijk.
Dat morele besef van jou zit bij mij net zo diep; for better and for worse... maar dat zijn inderdaad dingen die je overkómen, NIET die je zelf op je afroept door elke dag voor de foute middelen te KIEZEN.
Laat ik het zo zeggen: Als mijn partner een auto-ongeluk zou krijgen doordat iemand hem geen voorrang verleende, en hij zou in een rolstoel terecht komen, zou ik hem NOOIT daarom verlaten.
Maar als je partner er voor kiest dagelijks drugs en alcohol te gebruiken, en daardoor zichzelf in gevaarlijke situaties plaatst, is dat wél degelijk een reden om je partner te verlaten, zeker als je er al alles in jouw macht aan gedaan hebt om hem te helpen.
donderdag 7 juni 2012 om 15:45
@radeloosje31..en alle anderen: dank jullie wel voor jullie advies.
Hij belde net op, de doktersafspraak kon niet doorgaan, want de dokter had nachtdienst gehad en de afspraak afgezegd.
Ik wist wel dat de afspraak niet door zou gaan/niet gemaakt zou zijn of wat dan ook, maar toch wil ik geloven dat hij eerlijk is, en diep in mijn hart weet ik dat hij nu liegt en ik twijfel nu aan mezelf, omdat ik er vanuit ga dat hij niet de waarheid spreekt.
Hij belde net op, de doktersafspraak kon niet doorgaan, want de dokter had nachtdienst gehad en de afspraak afgezegd.
Ik wist wel dat de afspraak niet door zou gaan/niet gemaakt zou zijn of wat dan ook, maar toch wil ik geloven dat hij eerlijk is, en diep in mijn hart weet ik dat hij nu liegt en ik twijfel nu aan mezelf, omdat ik er vanuit ga dat hij niet de waarheid spreekt.
donderdag 7 juni 2012 om 16:02
dat klinkt zwaar zeg. Ik vind wel dat je iemand kan verlaten in een moeilijke periode. Ook in moeilijke perioden zijn mensen verantwoordelijk voor hun daden en kan je daarop beoordelen dat je niet bij iemand wil blijven. Je neemt wel verzachtende omstanigheden mee, maar dat is het dan ook.
Als hij er niets aan wil doen.....dan is het klaar. Ik heb ook psychische problemen. En ik weet dat als ik een hele moeilijke periode qua dat ga krijgen dat de kans is dat mijn vriend me verlaat. Dat is zijn goed recht en dat snap ik. Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet....
Als hij er niets aan wil doen.....dan is het klaar. Ik heb ook psychische problemen. En ik weet dat als ik een hele moeilijke periode qua dat ga krijgen dat de kans is dat mijn vriend me verlaat. Dat is zijn goed recht en dat snap ik. Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet....
donderdag 7 juni 2012 om 22:55
Throttle, niet zo onzinnig kletsen, het gaat om een verslaafde. En degenen die hier schrijven hebben op één of andere manier ooit met een verslaafde van doen gehad en weten waar ze over schrijven. Jij zo te lezen niet.
Daarbij, wie zegt dat haar vriend veel geld had en dat zij daarmee een golddigger is?
Maar nogmaals, zie eerste alinea.
Daarbij, wie zegt dat haar vriend veel geld had en dat zij daarmee een golddigger is?
Maar nogmaals, zie eerste alinea.
maandag 11 juni 2012 om 14:55
en toen was het voorbij. Onder invloed beschuldigde hij mij afgelopen weekend dat ik het gedaan zou hebben met een vriend van hem, dat hij mij snachts op straat zag lopen en dat ik alles bij elkaar lieg. Niks van dit alles is waar. Hij wou in mijn telefoon kijken, maar pakte hem af en wou hem niet teruggeven, het ging te ver, dit was de zoveelste keer en ik heb hem de deur uitgezet.
Het doet pijn, dat het zo is gegaan, dat ik hem niks heb gedaan en dat hij mij nu negeert. Ik hem gesmst, dat ik mijn spullen wil ophalen, maar geen reactie. Wat zal ik doen? Naar hem toe gaan straks, normaal erover praten dat het voorbij is en dan verder gaan of dit zo laten met ruzie?
Het doet pijn, dat het zo is gegaan, dat ik hem niks heb gedaan en dat hij mij nu negeert. Ik hem gesmst, dat ik mijn spullen wil ophalen, maar geen reactie. Wat zal ik doen? Naar hem toe gaan straks, normaal erover praten dat het voorbij is en dan verder gaan of dit zo laten met ruzie?