Psyche
alle pijlers
buurman van trap horen vallen.
zaterdag 16 juni 2012 om 08:13
Hallo,
meestal lees ik mee, maar ik moet dit delen want ik zit er zo erg mee.
13 juni werd onze buurman door de schoonmaakster dood onder aan de trap gevonden.
na een hele dag politie werd inderdaad vast gesteld dat hij van de trap gevallen is.
De man was alcoholist en zal hoogstwaarschijnlijk gestruikeld zijn.
Omdat de man alcoholist was keek eigenlijk niemand in de buurt naar hem om.
Niet omdat hij overlast had of asociaal was maar gewoon omdat ze zich te goed voor hem voelden.
Ons contact met hem was oke, het was niet superveel, maar als we hem zagen altijd groeten, en af en toe een praatje maken.
wat dat betreft was het wel een sociale aardige maar ook eenzame man.
Je zag hem ook niet elke dag, hierdoor hebben we ons ook niet druk gemaakt dat we hem een dagje niet hebben gezien.
het erge is dat mijn vriend en ik een paar dagen er voor (savonds laat 11 juni) allemaal gebonk hebben gehoord, net alsof er iets of iemand viel.
maar eigenlijk was er daar heel vaak gebonk, we keken daar helemaal niet meer van op.
En achteraf vallen alle puzzelstukjes op zijn plek.
De man kreeg namelijk zijn eten bezorgd elke dag. en dat van 11 juni was mee naar binnen genomen, maar dat van 12 juni heeft de hele dag voor de deur gestaan.
Ik ben die dag smorgens vertrokken en smiddags terug gekomen. en toen heb ik het inderdaad zien staan, want zodra ik de voordeur verliet keek ik altijd wel even als hij zijn eten mee naar binnen had genomen. maar omdat het er smiddags nog wel es stond is ook hierdoor bij me geen lampje gaan branden.
Ik voel me zo schuldig hierover, want ik heb hem gewoon dood horen vallen en helemaal niks gedaan, en wie weet leefte hij op dat moment nog wel.
maar ik wist echt niet dat hij het was.
Ik heb zelfs nog gedacht om te gaan kijken maar ik dacht hij ziet me aankomen als ik bij elk gebonk er aan kom.
ik had het gewoon moeten zien.
het voelt echt alsof het mijn schuld is...
meestal lees ik mee, maar ik moet dit delen want ik zit er zo erg mee.
13 juni werd onze buurman door de schoonmaakster dood onder aan de trap gevonden.
na een hele dag politie werd inderdaad vast gesteld dat hij van de trap gevallen is.
De man was alcoholist en zal hoogstwaarschijnlijk gestruikeld zijn.
Omdat de man alcoholist was keek eigenlijk niemand in de buurt naar hem om.
Niet omdat hij overlast had of asociaal was maar gewoon omdat ze zich te goed voor hem voelden.
Ons contact met hem was oke, het was niet superveel, maar als we hem zagen altijd groeten, en af en toe een praatje maken.
wat dat betreft was het wel een sociale aardige maar ook eenzame man.
Je zag hem ook niet elke dag, hierdoor hebben we ons ook niet druk gemaakt dat we hem een dagje niet hebben gezien.
het erge is dat mijn vriend en ik een paar dagen er voor (savonds laat 11 juni) allemaal gebonk hebben gehoord, net alsof er iets of iemand viel.
maar eigenlijk was er daar heel vaak gebonk, we keken daar helemaal niet meer van op.
En achteraf vallen alle puzzelstukjes op zijn plek.
De man kreeg namelijk zijn eten bezorgd elke dag. en dat van 11 juni was mee naar binnen genomen, maar dat van 12 juni heeft de hele dag voor de deur gestaan.
Ik ben die dag smorgens vertrokken en smiddags terug gekomen. en toen heb ik het inderdaad zien staan, want zodra ik de voordeur verliet keek ik altijd wel even als hij zijn eten mee naar binnen had genomen. maar omdat het er smiddags nog wel es stond is ook hierdoor bij me geen lampje gaan branden.
Ik voel me zo schuldig hierover, want ik heb hem gewoon dood horen vallen en helemaal niks gedaan, en wie weet leefte hij op dat moment nog wel.
maar ik wist echt niet dat hij het was.
Ik heb zelfs nog gedacht om te gaan kijken maar ik dacht hij ziet me aankomen als ik bij elk gebonk er aan kom.
ik had het gewoon moeten zien.
het voelt echt alsof het mijn schuld is...
zaterdag 16 juni 2012 om 09:55
quote:dubiootje schreef op 16 juni 2012 @ 09:49:
Triest inderdaad. Mijn ex is ook alcoholist, zijn vader heeft zich doodgedronken. Ook voor hem kan één misstap voldoende zijn, en dan heb ik het nog niet over dronken in de auto stappen en andere mensen in gevaar brengen. Ik hoop echt dat ik mijn kinderen niet op een dag zo'n bericht hoef te brengen.Ik zal niet verbaasd zijn als ik vroeg of laat zo'n telefoontje over mijn vader krijg.
Triest inderdaad. Mijn ex is ook alcoholist, zijn vader heeft zich doodgedronken. Ook voor hem kan één misstap voldoende zijn, en dan heb ik het nog niet over dronken in de auto stappen en andere mensen in gevaar brengen. Ik hoop echt dat ik mijn kinderen niet op een dag zo'n bericht hoef te brengen.Ik zal niet verbaasd zijn als ik vroeg of laat zo'n telefoontje over mijn vader krijg.
zaterdag 16 juni 2012 om 09:59
zaterdag 16 juni 2012 om 10:06
Tja, er zijn geen bellen gaan rinkelen na zijn val.. Daar kun jij toch niets aan doen? Heel sneu voor de buurman, maar je had niets kunnen voorkomen of doen.
In mijn vroegere dorp is in de winter iemand dood gevonden in zijn huis, na een paar weken. Terwijl de hele buurt altijd nieuwsgierig voor de ramen ligt te gluren naar wat de ander doet, is het niemand opgevallen dat hij nooit meer buiten kwam. Zelfs de kerk waar hij veel voor deed en ineens niet meer kwam, heeft hem niet bezocht om te kijken waar hij bleef.
En het leven in de buurt gaat nu eenmaal door. Het geslaagde kind wil toch ook een vlag. Moet de buurvrouw dan wachten met ophangen tot ?? Ja, tot wanneer dan?
Als niemand contact met hem had, zal ook niemand echt om hem rouwen en gaat het leven gewoon door. Hoe hard dat ook is.
In mijn vroegere dorp is in de winter iemand dood gevonden in zijn huis, na een paar weken. Terwijl de hele buurt altijd nieuwsgierig voor de ramen ligt te gluren naar wat de ander doet, is het niemand opgevallen dat hij nooit meer buiten kwam. Zelfs de kerk waar hij veel voor deed en ineens niet meer kwam, heeft hem niet bezocht om te kijken waar hij bleef.
En het leven in de buurt gaat nu eenmaal door. Het geslaagde kind wil toch ook een vlag. Moet de buurvrouw dan wachten met ophangen tot ?? Ja, tot wanneer dan?
Als niemand contact met hem had, zal ook niemand echt om hem rouwen en gaat het leven gewoon door. Hoe hard dat ook is.
zaterdag 16 juni 2012 om 10:12
Door de eeuwen heen hebben mensen al middelen gezocht die je geest voor het lapje houden zodat je je even gelukkig voelt buiten de realiteit om. Velen houden het bij enkele van die ervaringen per maand en zien het als een leuke toevoeging.
Maar als die verdoving het enige is wat je nog wil, dan was je leven toch niet al te fijn.
Maar als die verdoving het enige is wat je nog wil, dan was je leven toch niet al te fijn.
it's a big club and you ain't in it
zaterdag 16 juni 2012 om 10:35
Ik denk dat die man niet zomaar is gaan drinken
En ik denk dat de meeste alcoholisten daar wel een hele goede reden voor hebben.
Maar los van als die alcoholist was of niet, je gunt niemand zoiets en het kan natuurlijk iedereen overkomen, daar hoef je inderdaad niet voor te drinken.
En het gaat me echt niet om die vlag zelf, dat was slechts een voorbeeld.
maar dat dat al moet terwijl het nog geen half uur bekend is en de ambulance er nog stond noem ik geen respect als je 5 jaar buren bent van iemand.
En waarschijnlijk zal er in de buurt ook niet veel mensen om hem rouwen aan de reacties te merken. maar rouwen en respect hebben vind ik 2 heel verschillende dingen.
Maar het zal mij misschien wel extra aangrijpen.
En ik denk dat de meeste alcoholisten daar wel een hele goede reden voor hebben.
Maar los van als die alcoholist was of niet, je gunt niemand zoiets en het kan natuurlijk iedereen overkomen, daar hoef je inderdaad niet voor te drinken.
En het gaat me echt niet om die vlag zelf, dat was slechts een voorbeeld.
maar dat dat al moet terwijl het nog geen half uur bekend is en de ambulance er nog stond noem ik geen respect als je 5 jaar buren bent van iemand.
En waarschijnlijk zal er in de buurt ook niet veel mensen om hem rouwen aan de reacties te merken. maar rouwen en respect hebben vind ik 2 heel verschillende dingen.
Maar het zal mij misschien wel extra aangrijpen.
zaterdag 16 juni 2012 om 17:46
Kippenvel...omdat ik zoveel herken in je verhaal...
Ook ik had een oudere eenzame (onder)buurman. Maakte geregeld een praatje met 'm, hele vriendelijke man. Een andere buurvrouw een paar huizen verder had een beetje contact met hem (praatje op straat), verder werd hij genegeerd in de buurt, waarschijnlijk omdat hij er vaak een beetje onverzorgd bij liep. We deelden samen een trappenhuis dus ik zag 'm vaak en hij legde altijd mijn post voor mijn voordeur, heel lief.
Een paar jaar geleden realiseerde ik me opeens dat ik 'm al zo'n 2 dagen niet had gehoord en gezien. Ook lag m'n post niet voor m'n voordeur. Hij leek kind noch kraai op deze wereld te hebben en was al flink bejaard dus het leek me niet waarschijnlijk dat hij op vakantie of zoiets was. Paar keer aangeklopt maar geen reactie. Wel met de gedachte gespeeld om de politie te bellen maar bang dat dat overdreven was, ik wist tenslotte niet alles van z'n leven, misschien was hij wel gewoon bij familie? Maar toch, het liet me niet los en toen ik een dag later thuis kwam van m'n werk rook ik meteen in het trappenhuis dat het mis was. Toen wel direct de politie gebeld, die roken ook meteen de lijkenlucht en hebben de deur geforceerd en hem in bed gevonden. Waarschijnlijk lag hij er al 3 dagen. Het meest verdrietige is nog dat de politie grote moeite heeft gehad zijn familie te vinden, uiteindelijk hebben ze 1 broer gevonden. Ik ben samen met de andere buurvrouw naar de begrafenis geweest, in totaal waren we daar met zo'n 6 man. Heb me heel lang vreselijk schuldig gevoeld. Had ik eerder de politie moeten bellen? Terwijl ik recht boven hem sliep en leefde heeft hij misschien wel een tijd op sterven gelegen. En had ik beter op 'm moeten letten, vaker moeten aankloppen om te informeren hoe het ging? Heb wel vaak aangeboden om bijvoorbeeld boodschappen te doen maar dat was allemaal niet nodig zei hij. Uiteindelijk een fijn gesprek gehad met een lieve agente waardoor ik me iets beter voelde, maar zelfs nu, jaren later, moet ik nog vaak aan 'm denken. Het raakt me dat je zo in eenzaamheid kan sterven terwijl er zoveel mensen om je heen leven.
Lieve mamaaaa, ik vind het super van je dat je je buurman niet negeerde, een praatje met 'm maakte zo nu en dan. Dat moet voor hem ook fijn zijn geweest. Wat betreft die val; je kon het niet weten. Misschien is het een idee om een bloemetje op z'n graf te zetten (als hij begraven is tenminste) als een soort van afsluiting? Hoe dan ook, veel sterkte, ik weet hoe je van slag kan zijn door zoiets....
Ook ik had een oudere eenzame (onder)buurman. Maakte geregeld een praatje met 'm, hele vriendelijke man. Een andere buurvrouw een paar huizen verder had een beetje contact met hem (praatje op straat), verder werd hij genegeerd in de buurt, waarschijnlijk omdat hij er vaak een beetje onverzorgd bij liep. We deelden samen een trappenhuis dus ik zag 'm vaak en hij legde altijd mijn post voor mijn voordeur, heel lief.
Een paar jaar geleden realiseerde ik me opeens dat ik 'm al zo'n 2 dagen niet had gehoord en gezien. Ook lag m'n post niet voor m'n voordeur. Hij leek kind noch kraai op deze wereld te hebben en was al flink bejaard dus het leek me niet waarschijnlijk dat hij op vakantie of zoiets was. Paar keer aangeklopt maar geen reactie. Wel met de gedachte gespeeld om de politie te bellen maar bang dat dat overdreven was, ik wist tenslotte niet alles van z'n leven, misschien was hij wel gewoon bij familie? Maar toch, het liet me niet los en toen ik een dag later thuis kwam van m'n werk rook ik meteen in het trappenhuis dat het mis was. Toen wel direct de politie gebeld, die roken ook meteen de lijkenlucht en hebben de deur geforceerd en hem in bed gevonden. Waarschijnlijk lag hij er al 3 dagen. Het meest verdrietige is nog dat de politie grote moeite heeft gehad zijn familie te vinden, uiteindelijk hebben ze 1 broer gevonden. Ik ben samen met de andere buurvrouw naar de begrafenis geweest, in totaal waren we daar met zo'n 6 man. Heb me heel lang vreselijk schuldig gevoeld. Had ik eerder de politie moeten bellen? Terwijl ik recht boven hem sliep en leefde heeft hij misschien wel een tijd op sterven gelegen. En had ik beter op 'm moeten letten, vaker moeten aankloppen om te informeren hoe het ging? Heb wel vaak aangeboden om bijvoorbeeld boodschappen te doen maar dat was allemaal niet nodig zei hij. Uiteindelijk een fijn gesprek gehad met een lieve agente waardoor ik me iets beter voelde, maar zelfs nu, jaren later, moet ik nog vaak aan 'm denken. Het raakt me dat je zo in eenzaamheid kan sterven terwijl er zoveel mensen om je heen leven.
Lieve mamaaaa, ik vind het super van je dat je je buurman niet negeerde, een praatje met 'm maakte zo nu en dan. Dat moet voor hem ook fijn zijn geweest. Wat betreft die val; je kon het niet weten. Misschien is het een idee om een bloemetje op z'n graf te zetten (als hij begraven is tenminste) als een soort van afsluiting? Hoe dan ook, veel sterkte, ik weet hoe je van slag kan zijn door zoiets....
zaterdag 16 juni 2012 om 17:53
quote:secondhandsuus schreef op 16 juni 2012 @ 08:25:
Met het risico zweverig te klinken, maar misschien lucht het een beetje op. Misschien is het een idee om een kaarsje op te steken en je "verhaal" te doen, in gedachten, tegen je buurman.
Ik hoop dat hij je dan een teken geeft dat hij je gehoord heeft, zodat jij je niet meer schuldig hoeft te voelen...Wat lief dit.. (ja, ik geloof hier ook wel in)
Met het risico zweverig te klinken, maar misschien lucht het een beetje op. Misschien is het een idee om een kaarsje op te steken en je "verhaal" te doen, in gedachten, tegen je buurman.
Ik hoop dat hij je dan een teken geeft dat hij je gehoord heeft, zodat jij je niet meer schuldig hoeft te voelen...Wat lief dit.. (ja, ik geloof hier ook wel in)
zaterdag 16 juni 2012 om 18:02
@Mamaaaa, het is bekend dat (ik geloof) iets van 2 op de 3 alcoholisten uiteindelijk overlijden aan hun verslaving. Dat kan direct danwel indirect zijn, zoals in dit geval een val van de trap.
Verslaving wordt ook wel 'de ziekte van de eenzaamheid' genoemd, omdat verslaafden zichzelf afzonderen (het liefst met de gordijnen dicht, de bel af en de telefoon uit) zodat ze in alle rust en eenzaamheid kunnen gebruiken/drinken.
Ook je buurman is overleden ten gevolge van zijn verslaving. En niet aan de gevolgen van jouw niet-handelen. Neemt niet weg dat het wel heel triest is wat er gebeurd is en ik kan me voorstellen dat je toch met een zeurend verdrietig gevoel rondloopt..
Verslaving wordt ook wel 'de ziekte van de eenzaamheid' genoemd, omdat verslaafden zichzelf afzonderen (het liefst met de gordijnen dicht, de bel af en de telefoon uit) zodat ze in alle rust en eenzaamheid kunnen gebruiken/drinken.
Ook je buurman is overleden ten gevolge van zijn verslaving. En niet aan de gevolgen van jouw niet-handelen. Neemt niet weg dat het wel heel triest is wat er gebeurd is en ik kan me voorstellen dat je toch met een zeurend verdrietig gevoel rondloopt..
zaterdag 16 juni 2012 om 18:09
Ik kan me voorstellen dat je er wat verdrietig of van slag van bent.
Voel je niet schuldig, er was niets wat je voor hem kon doen.
Fijn dat je hem niet negeerde, dat maakte zijn bestaan vast wat waardiger.
Ik hoop dat er ook zo iemand bij mijn vader in de buurt woonde.
Ook hij was alcoholist en heeft helaas 3 week dood in huis gelegen.
Nu weet ik even niet meer wat ik moet zeggen want het raakt me iets meer dan ik dacht.
Sterkte en praat vooral van je af
Voel je niet schuldig, er was niets wat je voor hem kon doen.
Fijn dat je hem niet negeerde, dat maakte zijn bestaan vast wat waardiger.
Ik hoop dat er ook zo iemand bij mijn vader in de buurt woonde.
Ook hij was alcoholist en heeft helaas 3 week dood in huis gelegen.
Nu weet ik even niet meer wat ik moet zeggen want het raakt me iets meer dan ik dacht.
Sterkte en praat vooral van je af
zaterdag 16 juni 2012 om 18:13
quote:blyce schreef op 16 juni 2012 @ 17:46:
Wat naar dat je je zo lang schuldig gevoeld hebt.
Vergeet niet: de dood hoort bij het leven hè. Mensen moeten ook gewoon een keer overlijden, en als ze oud en eenzaam zijn en weinig meer buiten komen en dan in hun slaap dood gaan: dan is dat soms helemaal niet zo erg. Voor sommige mensen komt de dood als een verlossing.
Ik snap dat je gedacht hebt dat je 'iets had moeten doen'. Maar soms zijn mensen ook gewoon 'op'. En het feit dat deze man in zijn bed gevonden is wijst daar misschien wel een beetje op.
Wat naar dat je je zo lang schuldig gevoeld hebt.
Vergeet niet: de dood hoort bij het leven hè. Mensen moeten ook gewoon een keer overlijden, en als ze oud en eenzaam zijn en weinig meer buiten komen en dan in hun slaap dood gaan: dan is dat soms helemaal niet zo erg. Voor sommige mensen komt de dood als een verlossing.
Ik snap dat je gedacht hebt dat je 'iets had moeten doen'. Maar soms zijn mensen ook gewoon 'op'. En het feit dat deze man in zijn bed gevonden is wijst daar misschien wel een beetje op.