Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik van mijn hyperventilatie af?
zondag 24 juni 2012 om 13:54
Out of the bleu ontstaat bij mij het gevoel van snellere hartslag, tintelingen in de vingers, band om mijn maag (niet kunnen eten) alsof ie samentrekt. Oftewel paniek!
Dit heb ik eigenlijk altijd in een beginnende relatie zodra hij meer laat zien dat ie mijn ook wel leuk vindt.
Nou heb ik al psychotherapie gehad, maar waar dit precies vandaan komt zijn we nooit achter gekomen.
Ik denk zelf dat het me meer helpt dat ik met die angst/hyperventilatie leer omgaan, niet tegen vechten ("het er laten zijn")
Onbewust waarschuwt mijn lichaam mij als ik mezelf moet gaan blootgeven denk ik door deze reactie, maar in mijn geval nu (heb een waanzinnig leuke, betrouwbare rustige man ontmoet) zou ik juist ontspannen moeten zijn.
Toch kwam ineens (na een SUPER leuke dag!) toch weer die paniek om de hoek kijken! Soort vicieuze cirkel denk ik want dit is mij "standaard" reactie, maar vaak dacht ik achteraf ach ja hij was het gewoon niet!! Maar dat heb ik bij deze man totaal niet!
Ik kan wel weer gaan wroeten en proberen te achterhalen waar dit vandaan komt, maar ik denk dat ik me beter kan concentreren op mijn reactie -> de hyperventilatie
Het is niet dat ik in een zakje moet blazen ofzo, alleen ik voel me onrustig, beklemd en ongelukkig dan. Kan niet genieten omdat dat gevoel me in de weg zit.
Ik hoop dat mensen zich herkennen en er iets mee hebben kunnen doen...
Dit heb ik eigenlijk altijd in een beginnende relatie zodra hij meer laat zien dat ie mijn ook wel leuk vindt.
Nou heb ik al psychotherapie gehad, maar waar dit precies vandaan komt zijn we nooit achter gekomen.
Ik denk zelf dat het me meer helpt dat ik met die angst/hyperventilatie leer omgaan, niet tegen vechten ("het er laten zijn")
Onbewust waarschuwt mijn lichaam mij als ik mezelf moet gaan blootgeven denk ik door deze reactie, maar in mijn geval nu (heb een waanzinnig leuke, betrouwbare rustige man ontmoet) zou ik juist ontspannen moeten zijn.
Toch kwam ineens (na een SUPER leuke dag!) toch weer die paniek om de hoek kijken! Soort vicieuze cirkel denk ik want dit is mij "standaard" reactie, maar vaak dacht ik achteraf ach ja hij was het gewoon niet!! Maar dat heb ik bij deze man totaal niet!
Ik kan wel weer gaan wroeten en proberen te achterhalen waar dit vandaan komt, maar ik denk dat ik me beter kan concentreren op mijn reactie -> de hyperventilatie
Het is niet dat ik in een zakje moet blazen ofzo, alleen ik voel me onrustig, beklemd en ongelukkig dan. Kan niet genieten omdat dat gevoel me in de weg zit.
Ik hoop dat mensen zich herkennen en er iets mee hebben kunnen doen...
zondag 24 juni 2012 om 14:13
He Ingrid, kijk ook even op blog over: angst en paniekstoornis, wat werkt echt? Daar staan best wat raakvlakken in met jouw verhaal. Ik denk dat het op een gegeven moment de angst voor de hyperventilatie is die het weer oproept en dat je het onbewust in deze situatie steeds zelf oproept. Had misschien net zo goed in een andere situatie kunnen zijn. Maar wel heel vervelend omdat het je geluksgevoel, nieuwe relatie, kriebels, overschaduwd! Misschien hyperventileer je wel van verliefdheid!
zondag 24 juni 2012 om 14:20
Ik heb ook heel erge vorm van Hyperventilatie gehad en dat ging ook gepaard met veel angsten die mij zomaar overvielen.
Zo voelde ik mij goed en zo werd ik overvallen door een verschrikkelijk gevoel en dacht steeds dat ik dood zou gaan.
Bij mij is het overgegaan door op tai-Bo te gaan !!! Daar leer je ook om je ademhaling goed te beheersen. en je te onspannen.
En als je dat goed op pijl hebt dan verdwijnt de Hyperventilatie vanzelf.
Heel veel sterkte !!! Je komt eruit en het komt goed maar je moet wel door een zure appel heen bijten !!!
Zo voelde ik mij goed en zo werd ik overvallen door een verschrikkelijk gevoel en dacht steeds dat ik dood zou gaan.
Bij mij is het overgegaan door op tai-Bo te gaan !!! Daar leer je ook om je ademhaling goed te beheersen. en je te onspannen.
En als je dat goed op pijl hebt dan verdwijnt de Hyperventilatie vanzelf.
Heel veel sterkte !!! Je komt eruit en het komt goed maar je moet wel door een zure appel heen bijten !!!
zondag 24 juni 2012 om 14:42
zondag 24 juni 2012 om 15:17
Bij mij is de hyperventilatie ook jarenlang heel erg geweest, ook door angsten heb toen alles geprobeert, ademhalingstherapie werkte zelfs averechts want doordat je steeds op je ademhaling let kun je een hele verkeerde ademhaling aanleren, ik heb chronische hyperventilatie en daar heb ik al jaren betablokkers voor in een lage dosis en dat is eigenlijk het enige dat mij helpt. Ik hoo dat je iets vindt dat je wel helpt ik weet hoe vervelend het is..
zondag 24 juni 2012 om 15:34
zondag 24 juni 2012 om 19:48
mijn angst aan gegaan
mijn angst was voor mijn verkrachter,
ex van een van mijn zussen,
ik heb hem aangesproken toen ik hem zag ,
ik heb aangifte gedaan tegen hem,
en zie hem af en toe in de rechtbank
en het voelt verdomde goed dat IK nu de macht heb
maar ik weet jouw verhaal natuurlijk niet
waar komt jouw angst vandaan?
mijn angst was voor mijn verkrachter,
ex van een van mijn zussen,
ik heb hem aangesproken toen ik hem zag ,
ik heb aangifte gedaan tegen hem,
en zie hem af en toe in de rechtbank
en het voelt verdomde goed dat IK nu de macht heb
maar ik weet jouw verhaal natuurlijk niet
waar komt jouw angst vandaan?
zondag 24 juni 2012 om 20:40
Jeetje Evelien,
Wat heftig! Maar wat dapper dat je erop af bent gestapt!!
En gelukkig ben jij bevrijd van die angst! Gaaf!
Als ik wist waar mijn angst vandaan kwam.... heb echt geen idee!
Kan wel meerdere dingen bedenken als evt oorzaak, maar dat gis ik maar omdat ik een antwoord wil waarom ik die angst heb. "Moet toch ergens vandaan komen"...
Dat vind ik zo lastig, want hoe kan ik iets aanpakken als ik niet weet waar ik moet beginnen... pffff Gek van!
Ben blij voor jou dat jij ervan verlost ben! Echt super, meis!!
Wat heftig! Maar wat dapper dat je erop af bent gestapt!!
En gelukkig ben jij bevrijd van die angst! Gaaf!
Als ik wist waar mijn angst vandaan kwam.... heb echt geen idee!
Kan wel meerdere dingen bedenken als evt oorzaak, maar dat gis ik maar omdat ik een antwoord wil waarom ik die angst heb. "Moet toch ergens vandaan komen"...
Dat vind ik zo lastig, want hoe kan ik iets aanpakken als ik niet weet waar ik moet beginnen... pffff Gek van!
Ben blij voor jou dat jij ervan verlost ben! Echt super, meis!!
maandag 25 juni 2012 om 01:16
@Ingrid: toch kan het heel nuttig zijn te ontdekken wat de oorzaak is van die angst (en hyperventilatie).. oorzaken kan je wat mee.
@Evelyn: good for you!! als je weet waar het vandaan komt, die angst onder ogen zien en aktie op ondernemen is de beste remedie! Sterk van je!
@Evelyn: good for you!! als je weet waar het vandaan komt, die angst onder ogen zien en aktie op ondernemen is de beste remedie! Sterk van je!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 25 juni 2012 om 01:19
Maw: ik geloof niet in symptoombestrijding, als je de oorzaak niet weet en zelf niet achter komt. Ga erachteraan, probeer daar met een coach oid achter te komen, wat eronder ligt, pas dan kan je iets blijvends ondernemen om dat te veranderen.
Ademhalingsoefeningen en dat soort bewustwording kan goed helpen, daar niet van, maar ik ben en blijf ervan overtuigd dat de oorzaak weten & "aanpakken" op langere termijn de oplossing is..
Ademhalingsoefeningen en dat soort bewustwording kan goed helpen, daar niet van, maar ik ben en blijf ervan overtuigd dat de oorzaak weten & "aanpakken" op langere termijn de oplossing is..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 25 juni 2012 om 11:13
@suzy ja idd je wilt niet weten hoe machtig je je dan voelt
alsof je de hele wereld aan kan!
echt een geweldig gevoel
ik heb ook ademhalingsoefeningen gedaan en dat hielp inderdaad wel maar niet om er vanaf te komen,
meer om het zo snel mogelijk voorbij te laten gaan
en die hyperventilatie heb je door je angst vandaar mijn redenatie
precies wat jij ook zegt
alsof je de hele wereld aan kan!
echt een geweldig gevoel
ik heb ook ademhalingsoefeningen gedaan en dat hielp inderdaad wel maar niet om er vanaf te komen,
meer om het zo snel mogelijk voorbij te laten gaan
en die hyperventilatie heb je door je angst vandaar mijn redenatie
precies wat jij ook zegt
maandag 25 juni 2012 om 13:47
Ik ben vanmorgen eens ff helemaal teruggegaan en ben mijn persoonlijke relaties eens onder de loep gaan nemen...
Mijn ouders waren er wel, maar ik denk dat zij teveel met zichzelf bezig waren waardoor ik me niet "gezien" voelde. Dat merk ik nu dat ik echt boos/verdrietig kan worden als ik niet "gezien" word.
Ik kon ook janken als mijn verjaardag over was en iedereen weer weg ging, of vriendinnetjes bleven slapen en dan ook weer weg gingen na het weekend, vond ik zo kut. Dan voelde ik me zo ALLEEN... Kleuterschool, altijd janken als m'n mams wegging...
Heb in mijn puberteit het ene na het andere vriendje gehad, aandacht! Maar dan dumpte ik ze weer want ik voelde (uiteraard) niet genoeg...
Nu nog, als ik een vriendje dreig "kwijt te raken", dan ga ik bij wijze van spreken echt even mijn telefoonboek af om de tijdelijke opvuller te zoeken (schaam me er beetje voor nu ik het zo schrijf maar is wel waar)
Ik wil niet het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta (wat ik wel doe want een opvuller is maar een opvuller...)
maar ja als dan nu iemand voorbij komt die een echte opvuller wil zijn dan ren ik weg... Misschien omdat ik gewoon niet meer weet of nooit geleerd heb wat nu echt liefde is..?
Pfff ik vind het een partij lastig, meiden!
Mijn ouders waren er wel, maar ik denk dat zij teveel met zichzelf bezig waren waardoor ik me niet "gezien" voelde. Dat merk ik nu dat ik echt boos/verdrietig kan worden als ik niet "gezien" word.
Ik kon ook janken als mijn verjaardag over was en iedereen weer weg ging, of vriendinnetjes bleven slapen en dan ook weer weg gingen na het weekend, vond ik zo kut. Dan voelde ik me zo ALLEEN... Kleuterschool, altijd janken als m'n mams wegging...
Heb in mijn puberteit het ene na het andere vriendje gehad, aandacht! Maar dan dumpte ik ze weer want ik voelde (uiteraard) niet genoeg...
Nu nog, als ik een vriendje dreig "kwijt te raken", dan ga ik bij wijze van spreken echt even mijn telefoonboek af om de tijdelijke opvuller te zoeken (schaam me er beetje voor nu ik het zo schrijf maar is wel waar)
Ik wil niet het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta (wat ik wel doe want een opvuller is maar een opvuller...)
maar ja als dan nu iemand voorbij komt die een echte opvuller wil zijn dan ren ik weg... Misschien omdat ik gewoon niet meer weet of nooit geleerd heb wat nu echt liefde is..?
Pfff ik vind het een partij lastig, meiden!