Relaties
alle pijlers
ik loop vast
dinsdag 26 juni 2012 om 17:46
Ik loop vast omdat het teveel is.
Mijn verhaal: Ik ben een singel moeder en heb een dochter van 13.
Ze is een lieverd, maar soms zooo moeilijk op te voeden, enerzijds is ze haar leeftijd vooruit, anderzijds heeft ze me heel hard nodig.
We hebben dagelijkse gevechten in het aantrekken en afstoten, drama's duren uren omdat ze niet kan stoppen. Iedere dag wordt ik uitgesnauwd en even later is het sorry mama en wil ze het beter doen. Natuurlijk is dit al een heel verhaal dat al een topic opzich is, maar omdat ik het allemaal alleen moet doen wil ik ook de rest vertellen.
Op veel gebieden loop ik nl. vast. Ik heb een uitkering omdat ik
niet kan werken (fybromalgie) maar wordt gekort in de uitkering om
dat mijn ex volgens soc. dienst niet genoeg alimentatie betaald. Hij betaald hun 400 euro waarvan ik er 250 krijg die gekort wordt op uitkering. Nu willen ze dat hij mij nog meer gaat betalen, wat hij terecht weigert, waardoor ik gekort wordt. Ik wil hierover niet met ex in een ruzie terechtkomen en zie niet in wat ik er aan kan doen. Soc. dienst wint bijna altijd rechtzaken, weet ik van veel mensen. Ze hebben al lang uitgezocht dat zij dit kunnen doen, dus veel is er niet aan te doen.
Dat is een ding
Mijn gezondheid is soms zo slecht dat ik niet veel kan, heb veel pijn en kom moeilijk mijn bed uit. Hierdoor heb ik al niet veel energie en de dagelijkse dingen gaan soms net. Mijn dochter heeft ook veel aandacht nodig en als zij van school komt moet ik er echt voor haar zijn.
Ik wil graag voor mezelf iets beginnen, ben ik al aan begonnen, maar merk dat zonder geld niet veel dingen mogelijk zijn. Er zijn geen potjes voor mensen als ik, dus waar ik geld vandaan moet halen weet ik niet. Ondertussen ligt mijn vader op zijn laatste dagen zeg maar en wil dat ik vaak kom. Maar het reizen moet ik ook betalen..
Zo gaan mijn dagen van het ene probleem naar het andere, ik heb geen vriend.. vraag me soms af zou ik beter af zijn met of juist niet. Een vriend zou mij kunnen helpen met dingen, maar tevens kan het hebben van een relatie ook weer zorgen dat er meer mensen aan mij trekken.. kan ik dat aan? Kan ik die aandacht en energie nu wel aan iemand geven? En toch wat zou het fijn zijn af en toe eens iemand die me even helpt, arm om me heen legt ..
Hier kom ik ook niet verder mee. Ook willen mannen vaak geen relatie met een vrouw die in een uitkering zit en moeilijkheden heeft. Maar of ik zo'n man wil??? Kijk wel eens op datingsites.. en lees, heb alles voor elkaar, nu die ene vrouw nog. Denk ik bij mezelf waar gaat het hier nog over, het perfecte plaatje?
Maar goed problemen houden zich zo in stand. Waar begin ik?
Hoe kom ik verder? Gezondheid is lastig en gebrek aan geld zorgt er ook voor dat ik niet veel verder kom. Voor het werk dat ik wil gaan doen heb ik bv een auto nodig, en daar is weer geld voor nodig..
Is dit beetje herkenbaar. Ik zie mezelf niet als slachtoffer en wil zo niett overkomen, ik werk hard, maar kom maar niet verder en ben soms zo moe van alles. Letterlijk en figuurlijk.
Ik verwacht geen kant en klare oplossingen, als die er waren, zou ik ze vast al gevonden hebben, want ik denk best wel veel na over hoe ik het kan oplossen. Toch wie weet .. sta wel open voor nieuwe ideeen, mits ze uitvoerbaar zijn en naast alles dat ik al moet doen nog te doen zijn.
Mijn verhaal: Ik ben een singel moeder en heb een dochter van 13.
Ze is een lieverd, maar soms zooo moeilijk op te voeden, enerzijds is ze haar leeftijd vooruit, anderzijds heeft ze me heel hard nodig.
We hebben dagelijkse gevechten in het aantrekken en afstoten, drama's duren uren omdat ze niet kan stoppen. Iedere dag wordt ik uitgesnauwd en even later is het sorry mama en wil ze het beter doen. Natuurlijk is dit al een heel verhaal dat al een topic opzich is, maar omdat ik het allemaal alleen moet doen wil ik ook de rest vertellen.
Op veel gebieden loop ik nl. vast. Ik heb een uitkering omdat ik
niet kan werken (fybromalgie) maar wordt gekort in de uitkering om
dat mijn ex volgens soc. dienst niet genoeg alimentatie betaald. Hij betaald hun 400 euro waarvan ik er 250 krijg die gekort wordt op uitkering. Nu willen ze dat hij mij nog meer gaat betalen, wat hij terecht weigert, waardoor ik gekort wordt. Ik wil hierover niet met ex in een ruzie terechtkomen en zie niet in wat ik er aan kan doen. Soc. dienst wint bijna altijd rechtzaken, weet ik van veel mensen. Ze hebben al lang uitgezocht dat zij dit kunnen doen, dus veel is er niet aan te doen.
Dat is een ding
Mijn gezondheid is soms zo slecht dat ik niet veel kan, heb veel pijn en kom moeilijk mijn bed uit. Hierdoor heb ik al niet veel energie en de dagelijkse dingen gaan soms net. Mijn dochter heeft ook veel aandacht nodig en als zij van school komt moet ik er echt voor haar zijn.
Ik wil graag voor mezelf iets beginnen, ben ik al aan begonnen, maar merk dat zonder geld niet veel dingen mogelijk zijn. Er zijn geen potjes voor mensen als ik, dus waar ik geld vandaan moet halen weet ik niet. Ondertussen ligt mijn vader op zijn laatste dagen zeg maar en wil dat ik vaak kom. Maar het reizen moet ik ook betalen..
Zo gaan mijn dagen van het ene probleem naar het andere, ik heb geen vriend.. vraag me soms af zou ik beter af zijn met of juist niet. Een vriend zou mij kunnen helpen met dingen, maar tevens kan het hebben van een relatie ook weer zorgen dat er meer mensen aan mij trekken.. kan ik dat aan? Kan ik die aandacht en energie nu wel aan iemand geven? En toch wat zou het fijn zijn af en toe eens iemand die me even helpt, arm om me heen legt ..
Hier kom ik ook niet verder mee. Ook willen mannen vaak geen relatie met een vrouw die in een uitkering zit en moeilijkheden heeft. Maar of ik zo'n man wil??? Kijk wel eens op datingsites.. en lees, heb alles voor elkaar, nu die ene vrouw nog. Denk ik bij mezelf waar gaat het hier nog over, het perfecte plaatje?
Maar goed problemen houden zich zo in stand. Waar begin ik?
Hoe kom ik verder? Gezondheid is lastig en gebrek aan geld zorgt er ook voor dat ik niet veel verder kom. Voor het werk dat ik wil gaan doen heb ik bv een auto nodig, en daar is weer geld voor nodig..
Is dit beetje herkenbaar. Ik zie mezelf niet als slachtoffer en wil zo niett overkomen, ik werk hard, maar kom maar niet verder en ben soms zo moe van alles. Letterlijk en figuurlijk.
Ik verwacht geen kant en klare oplossingen, als die er waren, zou ik ze vast al gevonden hebben, want ik denk best wel veel na over hoe ik het kan oplossen. Toch wie weet .. sta wel open voor nieuwe ideeen, mits ze uitvoerbaar zijn en naast alles dat ik al moet doen nog te doen zijn.
Je hebt niet een leven, je bent het leven zelf.
dinsdag 26 juni 2012 om 18:11
waarom krijg jij bijstand ipv dat je afgekeurd wordt vanwege ziekte? De sociale dienst staat volledig in haar recht om meer geld van jouw ex te vorderen, kun jij verder niks tegen doen! Maar ok, los van dat feit, vervelende situatie.. ik heb ook geen oplossingen voor je. Praten met expert?
Een relatie beginnen puur omdat je dan wat hulp krijgt? Denk dat je daar het antwoord zelf ook wel op weet..
Sterkte iig..
Een relatie beginnen puur omdat je dan wat hulp krijgt? Denk dat je daar het antwoord zelf ook wel op weet..
Sterkte iig..
dinsdag 26 juni 2012 om 18:12
dinsdag 26 juni 2012 om 18:16
mevrouw. bedoel je dat ik in een aow zou kunnen?
Nee ik bedoelde het ook niet zo, tuurlijk ga ik niet een relatie aan puur om wat hulp te krijgen. Daarom schreef ik ook, kan ik zelf wel die aandacht en energie geven. Maar eerlijk gezegd denk ik wel vaak; was er maar even iemand die meedenkt, of beslist of even iets voor me doet. En mis de liefde wel..
Nee ik bedoelde het ook niet zo, tuurlijk ga ik niet een relatie aan puur om wat hulp te krijgen. Daarom schreef ik ook, kan ik zelf wel die aandacht en energie geven. Maar eerlijk gezegd denk ik wel vaak; was er maar even iemand die meedenkt, of beslist of even iets voor me doet. En mis de liefde wel..
Je hebt niet een leven, je bent het leven zelf.
dinsdag 26 juni 2012 om 18:29
quote:nellaaa schreef op 26 juni 2012 @ 18:17:
Hoe kan het zijn dat jij jezelf niet in staat acht te werken, maar je geen arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgt?
Dat is een van de vragen.
En ik weet niet wat TO tegen maatschappelijk werk heeft, maar misschien is dit wel het uitgelezen moment om je daar overheen te zetten, want dat zijn nou precies het soort mensen dat dit soort problemen helpt oplossen. Die pakken het structureel aan. Dan wordt alles veel beter opgelost (of draaglijker gemaakt) dan wat tips op een forum.
Je bent niet gek als je met een maatschappelijk werker dingen op een rijtje zet. In jouw geval klinkt het eerder slim om dat te doen!
Hoe kan het zijn dat jij jezelf niet in staat acht te werken, maar je geen arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgt?
Dat is een van de vragen.
En ik weet niet wat TO tegen maatschappelijk werk heeft, maar misschien is dit wel het uitgelezen moment om je daar overheen te zetten, want dat zijn nou precies het soort mensen dat dit soort problemen helpt oplossen. Die pakken het structureel aan. Dan wordt alles veel beter opgelost (of draaglijker gemaakt) dan wat tips op een forum.
Je bent niet gek als je met een maatschappelijk werker dingen op een rijtje zet. In jouw geval klinkt het eerder slim om dat te doen!
dinsdag 26 juni 2012 om 18:33
Ben vroeger bij maatschappelijk werk geweest hele nare ervaring gehad daar. Geloof je hoor dat ze dingen structureel aanpakken, maar toch nog moeite mee. Wbt de vraag waarom ik geen arbeidsongeschiktheidsuitkering krijg. Klinkt gek, maar ik weet het niet! Ben echt niet dom hoor, maar gewoon zo druk, mn moeder is pas overleden en het is echt allemaal teveel. ;( maar ga t alsnog onderzoeken. thnks
Je hebt niet een leven, je bent het leven zelf.
dinsdag 26 juni 2012 om 18:40
Werkte je op het monent dat je ziek werd? Als dat niet het geval was, dan verklaart dat mogelijk waarom je nu bijstand ontvangt ipv een arbeidsongeschiktheidsuitkering zoals WAO of WIA.
Een arbeidsongeschiktheidsuitkering (muv de wajong voor jonge mensen die ziek zijn geworden voordat ze begonnen met werken) is altijd gekoppeld aan een arbeidsverleden. Je komt daarvoor dus alleen in aanmerking als je een baan had op het moment dat je ziek werd èn de verzekeringsarts vast stelt dat je daadwerkelijk arbeidsongeschikt bent (wat niet altijd het geval is, want ook als je ziek bent kun je nog steeds wel (deels) arbeidsgeschikt bevonden worden).
Een arbeidsongeschiktheidsuitkering (muv de wajong voor jonge mensen die ziek zijn geworden voordat ze begonnen met werken) is altijd gekoppeld aan een arbeidsverleden. Je komt daarvoor dus alleen in aanmerking als je een baan had op het moment dat je ziek werd èn de verzekeringsarts vast stelt dat je daadwerkelijk arbeidsongeschikt bent (wat niet altijd het geval is, want ook als je ziek bent kun je nog steeds wel (deels) arbeidsgeschikt bevonden worden).
dinsdag 26 juni 2012 om 18:45
In grote lijnen herken ik je verhaal wel TO.
Zelf tot 2 jaar geleden alleenstaande moeder. Geen contact met ex (losse handjes en drugsmisbruik) en moeder van een dochter van nu 5. 2,5 jaar geleden tegen -toch nog- de man van mijn leven aangelopen, hij heeft ook een dochter van dezelfde leeftijd.
Een jaar geleden kreeg ik lichamelijke klachten, steeds meer en meer totdat ik gewoon fysiek niet meer kon. Vele onderzoeken en bijna een jaar later is er bij mij fybromyalgie geconstateerd. Jeuj, ik heb een stempel. En nu?
Werkte 36 uur, was voor mijn ziekte al teruggegaan naar 28 uur met ouderschapsverlof en nu ben ik op therapeutische basis weer 3 x 4 uur aan het werk. Het is zwaar, loodzwaar soms, helemaal omdat mijn vriend doordeweeks niet thuis is en ik dan eigenlijk alsnog alleenstaande moeder ben.
Wat ik tot nu toe wel begrepen heb, is dat men je blijft stimuleren te werken. Omdat in het sociale circuit te blijven, om jezelf te blijven bedruipen en om je nuttig te voelen. Ben jij compleet afgekeurd dan?
Ik ken het gevoel vast te zitten en heb zelf ook een aantal maal overwogen alles compleet om te gooien. Heb wat dat betreft mezelf al aangepakt, want ik ben een uberperfectionist, ik moet goed presteren op het werk, een hele goede moeder zijn, mijn huishouden moet altijd spik en span zijn en ik wil voor mijn mannetje de ideale vrouw zijn. leuk streven, als je jezelf kunt opdelen in 4 verschillende personen. Dat kan niet, dus heb ik leren loslaten. Je hoeft niet perfect te zijn, goed is goed genoeg.
En sinds dat tot me doordrong, is mijn leven een stuk gemakkelijker geworden. Langzaam maar zeker begin ik weer meer energie te krijgen, Zie ik dingen weer wat helderder en weet ik weer wat ik wil. Ik denk dat het heel belangrijk is niet te kijken naar wat je niet (meer) kan, maar wat nog wel tot je mogelijkheden behoort. Daar wordt het leven een stukje leuker van. Denk dat je goed bezig bent door je problemen te benoemen en ga inderdaad eens met mensen om de tafel om te kijken wat zij voor jou kunnen betekenen. Je zulkt het uiteindelijk zelf moeten doen, maar van een beetje hulp is nog nooit iemand minder geworden!
Zelf tot 2 jaar geleden alleenstaande moeder. Geen contact met ex (losse handjes en drugsmisbruik) en moeder van een dochter van nu 5. 2,5 jaar geleden tegen -toch nog- de man van mijn leven aangelopen, hij heeft ook een dochter van dezelfde leeftijd.
Een jaar geleden kreeg ik lichamelijke klachten, steeds meer en meer totdat ik gewoon fysiek niet meer kon. Vele onderzoeken en bijna een jaar later is er bij mij fybromyalgie geconstateerd. Jeuj, ik heb een stempel. En nu?
Werkte 36 uur, was voor mijn ziekte al teruggegaan naar 28 uur met ouderschapsverlof en nu ben ik op therapeutische basis weer 3 x 4 uur aan het werk. Het is zwaar, loodzwaar soms, helemaal omdat mijn vriend doordeweeks niet thuis is en ik dan eigenlijk alsnog alleenstaande moeder ben.
Wat ik tot nu toe wel begrepen heb, is dat men je blijft stimuleren te werken. Omdat in het sociale circuit te blijven, om jezelf te blijven bedruipen en om je nuttig te voelen. Ben jij compleet afgekeurd dan?
Ik ken het gevoel vast te zitten en heb zelf ook een aantal maal overwogen alles compleet om te gooien. Heb wat dat betreft mezelf al aangepakt, want ik ben een uberperfectionist, ik moet goed presteren op het werk, een hele goede moeder zijn, mijn huishouden moet altijd spik en span zijn en ik wil voor mijn mannetje de ideale vrouw zijn. leuk streven, als je jezelf kunt opdelen in 4 verschillende personen. Dat kan niet, dus heb ik leren loslaten. Je hoeft niet perfect te zijn, goed is goed genoeg.
En sinds dat tot me doordrong, is mijn leven een stuk gemakkelijker geworden. Langzaam maar zeker begin ik weer meer energie te krijgen, Zie ik dingen weer wat helderder en weet ik weer wat ik wil. Ik denk dat het heel belangrijk is niet te kijken naar wat je niet (meer) kan, maar wat nog wel tot je mogelijkheden behoort. Daar wordt het leven een stukje leuker van. Denk dat je goed bezig bent door je problemen te benoemen en ga inderdaad eens met mensen om de tafel om te kijken wat zij voor jou kunnen betekenen. Je zulkt het uiteindelijk zelf moeten doen, maar van een beetje hulp is nog nooit iemand minder geworden!
dinsdag 26 juni 2012 om 18:51
fijne reaktie suz!
Dat perfectionisme herken ik en haha ik had precies zelfde reaktie als jij.. jee een stempel. Ziekte is niet wat ik ben, daarom ben ik ook wel beetje trots misschien, en wil ik het ook alleen kunnen redden, maar het gaat niet meer.
Ga zeker op zoek naar wat hulp. Mn telefoonnr van mee ligt klaar, morgenvroeg bellen.
En weet je.. mis mijn moeder nog zo ;( kon haar eerder altijd bellen
Dat perfectionisme herken ik en haha ik had precies zelfde reaktie als jij.. jee een stempel. Ziekte is niet wat ik ben, daarom ben ik ook wel beetje trots misschien, en wil ik het ook alleen kunnen redden, maar het gaat niet meer.
Ga zeker op zoek naar wat hulp. Mn telefoonnr van mee ligt klaar, morgenvroeg bellen.
En weet je.. mis mijn moeder nog zo ;( kon haar eerder altijd bellen
Je hebt niet een leven, je bent het leven zelf.
dinsdag 26 juni 2012 om 18:52
quote:jabadabadoo schreef op 26 juni 2012 @ 18:33:
Ben vroeger bij maatschappelijk werk geweest hele nare ervaring gehad daar. Geloof je hoor dat ze dingen structureel aanpakken, maar toch nog moeite mee. Wbt de vraag waarom ik geen arbeidsongeschiktheidsuitkering krijg. Klinkt gek, maar ik weet het niet! Ben echt niet dom hoor, maar gewoon zo druk, mn moeder is pas overleden en het is echt allemaal teveel. ;( maar ga t alsnog onderzoeken. thnks
Ik wilde zeker niet de indruk wekken dat je dom bent. Het klinkt eerder alsof alles tegelijk op je af komt en je enigszins het overzicht verliest.
Of het nu MEE, sociale raadmensen, maatschappelijk werk of wie dan ook is, ik hoop dat je iemand vindt om je te helpen de zaken op een rijtje te zetten en voor elk probleem een oplossing te zoeken.
Ben vroeger bij maatschappelijk werk geweest hele nare ervaring gehad daar. Geloof je hoor dat ze dingen structureel aanpakken, maar toch nog moeite mee. Wbt de vraag waarom ik geen arbeidsongeschiktheidsuitkering krijg. Klinkt gek, maar ik weet het niet! Ben echt niet dom hoor, maar gewoon zo druk, mn moeder is pas overleden en het is echt allemaal teveel. ;( maar ga t alsnog onderzoeken. thnks
Ik wilde zeker niet de indruk wekken dat je dom bent. Het klinkt eerder alsof alles tegelijk op je af komt en je enigszins het overzicht verliest.
Of het nu MEE, sociale raadmensen, maatschappelijk werk of wie dan ook is, ik hoop dat je iemand vindt om je te helpen de zaken op een rijtje te zetten en voor elk probleem een oplossing te zoeken.