Verstrooide professor?

Dat herken ik... Mijn man weigert een agenda bij te houden en vergeet heel veel. Daarom komt alle planning (verlengen autoverzekering, inschrijvingen, financieen) bij mij te liggenen zit ik steeds in de stress. Daarnaast voel ik me dan ook meer zijn moeder. Als we er over praten gaat het twee weken goed en daarna vindt hij het niet belangrijk genoeg

meer. Want dat vind ik wel; je kunt dingen wel leren doen.

Weet je zeker dat je niet met mijn man samenwoont. Mannen vragen liever niet de weg, vraag me niet waarom, maar je ziet nog eens wat. Al ligt hier 3 meter stof hij ziet het gewoon niet. Alles komt wel een keer en vooral geen stress.



Ik ken geen vrouw die er niet goed van wordt. Ik heb jaren dus alles voor hem opgelost en dat was natuurlijk helemaal prima. Tot ik het zat was. Al knalt de vriezer uit elkaar van de ontplofte bierflesjes, al rijdt ie 10 jaar met dat fietsenrek rondt, dan worden we maar afgesloten van elektra, ik blijf volkomen zen, zeg alleen maar dat ie het dan maar moet oplossen maar mij krijgt ie niet meer gek.



Dat gaat al 23 jaar goed. 1 keer per 6 maanden ga ik uit me dak, en schreeuw tegen hem daarover. Mannen zijn anders, mijn zwakke punt is dat ik alles op mijn manier wil en meteen. Moest ik dus ook mee stoppen.



Wat ie wel is? Een trouwe lieverd die me steunt, me laat lachen, herlijk kan knuffelen, open minded, me altijd enthousiast me gang laat gaan, me stimuleert in ieder wild plan die ik heb en graag goed voor me zorgt. Dan maar geen schoon en ongeorganiseerd huishouden.



p.s. je schoonmoeder, als ze weer commentaar heeft, zeg je niets en wijs je alleen maar naar je vriend en zeg je'u had hem wel eens mogen leren om zijn handen te laten wapperen"

quote:Seymour schreef op 02 juli 2012 @ 17:24:

Daarom komt alle planning (verlengen autoverzekering, inschrijvingen, financieen) bij mij te liggenen zit ik steeds in de stress. Daarnaast voel ik me dan ook meer zijn moeder.



Vice versa heeft jouw man het gevoel dat jij steeds meer op zijn moeder lijkt.



Wat ik in deze discussie mis, is een beetje relativering. Want de algemene teneur is dat de partner het niet goed doet. Maar dat is een mening, en geen feit.